Opinions

Fear Thy Neighbor

Ik ben altijd al een fan geweest van Tim Robbins en Jeff Bridges en af en toe probeer ik een filmpje mee te pikken waar zij in meespelen. Deze week had ik dan weer één van die momenten en gelukkig kon ik deze Arlington Road te pakken krijgen. Gisterenavond dan maar onmiddellijk opgezet.

Ik had al wel eens van Arlington Road gehoord maar ik dacht eigenlijk dat het weer zo'n typische standaard Hollywood thriller ging zijn, waar een burenruzie uit de hand zou lopen, maar meer ook niet. Sloeg ik even de bal zwaar mis want Arlington Road is wel degelijk een sterke thriller, die dan ook nog eens atypisch Hollywood is. Veel daarvan is natuurlijk te danken aan het einde, dat me toch wel enorm heeft weten te raken. Ik kan me nog nauwelijks een andere film voor de geest halen waar er niet wordt gekozen voor een happy end, maar wel voor een einde waar de slechterik uiteindelijk de grote winnaar wordt en de goede brave man afgeschilderd wordt als het grote kwaad. Heerlijk gewoon! Het einde alleen al verdient veel lof en aan die zogenaamde toevalligheden heb ik me geen seconde geërgerd. Oké, met enkel een geslaagd einde heb je nog geen goede film, maar ook de rest van de film is erg boeiend om te volgen. De opbouw is misschien wel langs de trage kant, maar vanaf het moment dat Michael Faraday in het verleden van zijn buurman begint te neuzen, gaat de spanning alsmaar in stijgende lijn. Qua spanningsopbouw zit het zeer goed en Pellington geeft de kijker de tijd om zelf na te denken over wat er nu juist allemaal aan de hand is. Maar zoals gezegd, het einde zorgt ervoor dat deze film toch die ene extra pluspunt heeft wat andere thrillers niet hebben.

De cast was voor mij, zoals ik al zei, de reden om deze film te zien en ze stellen niet teleur. Het is eigenlijk de eerste keer dat ik deze twee heren bezig zie in een thriller, maar ook dat blijken ze dus met verve aan te kunnen. Mijn grootste lof gaat dan toch naar Tim Robbins die zijn personage van criminele buurman op een haast geniale manier weet neer te zetten. In deze film heeft hij echt iets akeligs in zijn blik van een doorwinterde psychopaat, maar anderzijds heeft hij ook steeds dat glimlachje op zijn gezicht dat hem zo typeert. Zo te zien kan Robbins dus veel meer dan een Andy-achtig personage neerzetten, want in Bull Durham wist hij me ook al te verrassen als jonge guitige honkbalspeler. Ik zei al dat ik een vrij grote fan ben van Robbins en door zulke prestaties zal hij alleen maar blijven stijgen in mijn lijstje. Benieuwd wat ik nog van hem ga ontdekken, maar ook Jeff Bridges acteert erg overtuigend. Af en toe liet hij zich wel vangen aan overacting, maar over het algemeen weet hij zijn paranoïde personage sterk neer te zetten. Blijft natuurlijk wel geniaal als Big Lebowski, maar hier bewijst hij dat hij ook wat anders aankan. Verder is er ook nog een leuke bijrol weggelegd voor Joan Cusack. Op zich was haar rolletje redelijk klein, maar ze heeft toch wel twee geniale schrikmomenten in petto wanneer ze plots tevoorschijn komt in de werkkamer van haar man en aan de telefooncel. Cusack’s personage is dan ook nog eens een perfecte aanvulling aan Tim Robbins’ personage. Gelukkig loopt Mason Gamble hier niet te vaak rond, want die was al behoorlijk irritant in Dennis The Menace.

Voor velen en ook voor mij zal voornamelijk het einde bijblijven van deze film maar ook de opbouw zit erg goed in elkaar, waardoor Pellington hiermee een sterke thriller aflevert. Robbins en Bridges en met uitbreiding Cusack zijn perfect gecast voor hun rollen.

Dikke 4*

Tot dusver is dit de minste van Melville die ik gezien heb. Net zoals in de andere films die ik van hem gezien heb, weet hij hier een erg grauwe en kille sfeer neer te zetten. Deze is zelfs nog somberder dan pakweg Un Flic.

Ik vond het wel erg moeilijk om in de film te komen. Het komt erg traag op gang en ik vond het nergens echt beklemmend worden. De martelingen bijvoorbeeld worden nooit in beeld gebracht en de Gestapo als vijand komt erg weinig in beeld. We zien vooral de verzetsstrijders bezig met het plannen van ontsnappingen of het plegen van zelfmoord. De executie waaruit Gerbier weet te ontsnappen was een zeldzaam hoogtepunt in de film.

2.5*

Brace Yourself for Melvin

Ik had al een tijdje gepland om As Good as it gets te bekijken, maar het was er nog niet van gekomen, tot vandaag. Het verhaal leek mij op het eerste zicht niet echt speciaal, maar voor mij was de aanwezigheid van Jack Nicholson meer dan een goede reden om hem te zien.

Zoals hierboven gezegd zei het plot me niet veel. Een man met angststoornissen die aan alles een hekel heeft en allerminst geliefd is bij zijn buren, maar zijn leven toch een andere wending geeft door een vrouw te ontmoeten. Het leek me niet genoeg om meer dan 2 uur te laten boeien en dat bleek uiteindelijk ook zo te zijn. As Good As it Gets is in vele opzichten best wel vermakelijk, zowel qua humor als drama. Vooral de scènes waar Nicholson bezig is met de hond en op zijn obsessieve manier met alles en nog wat bezig is, zijn hilarisch. Maar naargelang de speelduur vordert, wordt de film wel erg voorspelbaar zoals de chagrijnige buurman die langzaamaan een beter mens wordt en iedereen probeert te helpen. En ook de cliché der clichés van dit genre mag in deze film niet ontbreken met de happy end waar Melvin en Carol zoenend over straat lopen. Spijtig genoeg liet het einde lang op zich wachten, omdat hij zich verschillende keren erg lomp gedroeg tegenover haar en haar daardoor vaak van zich afstootte.

As Good As It Gets is uiteindelijk niet meer dan een lang gerekte feel good movie, maar gelukkig zit het met de cast meer dan uitstekend. Tjah, Jack Nicholson, wat valt er nog over die man te zeggen dat er nog niet is gezegd? Nicholson speelt hier één van zijn zoveel schitterende rollen en geen andere acteur had hem dat, denk ik kunnen nadoen. De manier waarop hij zijn rol van obsessieve, chagrijnige en alles hatende buurman weet neer te zetten is werkelijk briljant. Vooral de momenten waar hij op zijn “subtiele” wijze mensen beledigt zijn gewoon heerlijk. Vaak voelde ik mezelf gegeneerd in zijn plaats voor zijn kwetsende opmerkingen. Zo’n dergelijke rol is natuurlijk op zijn lijf geschreven en meer dan terecht heeft hij voor deze vertolking een Oscar gewonnen. Geniale rol voor Nicholson, maar de rest van de cast mag zeker en vast niet vergeten worden, want die zijn ook van een hoog niveau. Helen Hunt is niet perse een reden om een film te bekijken, maar eigenlijk heb ik haar nog nooit op een slechte rol weten te betrappen en ook hier is zij erg goed te pruimen. Tussen Nicholson en Hunt zit een soort heerlijke chemie en dat vertaalt zich perfect naar het scherm. Greg Kinnear ken ik enkel vaag bij naam, maar hier doet hij het in ieder geval nagenoeg perfect als homofiele schilder. Verder vind ik de vermelding van het hondje Verdell meer dan de moeite waard. Het is raar om te zeggen, maar die hond vond ik een schitterende toegevoegde waarde, want telkens hij in beeld kwam begon mijn hart toch een beetje te smelten. Vooral de scène waar Nicholson piano speelt en Verdell naar zijn etensbakje loopt, vond ik erg mooi om te zien.

As Good As It Gets heeft wat betreft het verhaal weinig spectaculair of verassends te bieden en volgt de bekende paden van het genre. Gelukkig kon het matig verhaaltje verdoezeld worden door een ijzersterke cast, waar de rol van Nicholson natuurlijk bovenuit stak. Logischerwijze won hij met deze rol een Oscar voor beste acteur, maar ook Helen Hunt sleepte meer dan terecht een Oscar in de wacht voor haar sterke prestatie.

3.5*

Knappe film van Malle,

Malle probeert geen grootse thriller neer te zetten, maar eerder een ingetogen en sfeerrijke Film-Noir. Qua plot steekt het eerder eenvoudig in elkaar. Julien komt vast te zitten in een lift, nadat hij zijn baas Carala heeft vermoord. Ondertussen speelt de film zich ook af op een ander front. Zijn auto wordt gestolen door een jong koppel, die dan een moord plegen op een Duits koppel.

De mooiste scènes spelen zich echter af tijdens de nachtelijke zoektocht van Florence naar Julien. De heerlijke muziek van Miles Davis maken die scènes zo ongelooflijk sfeervol.

4*

Op het eerste zicht leek het een standaard heist film te gaan worden met de introductie van verschillende types (muscle guy, iemand die de kluis moet kraken, chauffeur,..), maar de heist zelf neemt erg weinig tijd in beslag. Op een handvol minuten zijn de mannen binnen en buiten met de diamanten. Op zich is het wel eens leuk om een heist film op deze manier te zien. Qua spanningsopbouw valt het redelijk tegen, want het inleidende gedeelte voor de heist is vrij taai om door te komen en wordt eigenlijk enkel gebruikt om de personages te introduceren en hun achtergrond te schetsen. Een bewuste keuze van John Huston, want op die manier krijgen we toch meer sympathie voor de criminelen en na afloop van de heist zat ik toch ergens te hopen dat de mannen op hun pootjes terecht komen (op uitzondering van Emmerich uiteraard). Iedereen probeert zijn hachje te redden, maar het zat er natuurlijk aan te komen dat het slecht met hun zou aflopen. Riedenschneider wordt gepakt in een café wanneer hij denkt dat hij gerust is en Dix sterft wanneer hij terug op zijn boerderij is.

Degelijke film noir/heist film.

3*

Ik had nog eens zin in een echte oude film en kwam bij deze L'Atalante uit. Ik zie hier zeker wel goede dingen in. Een aantal scènes zien er wel mooi uit zoals wanneer Jean en Juliette gescheiden liggen te slapen, maar toch een connectie met elkaar lijken te hebben en de onderwaterscène is ook zeker het vermelden waard. Ook de scènes die zich afspelen in de stad zijn nog oké, maar de personages spreken we niet helemaal aan. Père Jules is als brulaap een karikatuur en het gedrag van Jean en Juliette steekt ook tegen. Jean die voor het minste jaloers en nukkig wordt, helpt de film niet echt en de romantiek tussen Jean en Juliette was ook eerder koeltjes.

Over het algemeen is het toch een film die de tand des tijds moeilijk heeft weten te doorstaan.

2.5*

Voor een film met toch een zekere naam en faam had ik geen idee waaraan ik me kon verwachten en dat is behoorlijk goed uitgedraaid. Joe Wright heeft op een goede manier de genres drama, romantiek en oorlog met elkaar gecombineerd. Nu ja, echte gevechtsscènes krijgen we niet te zien, maar het tweede deel van de film speelt zich wel af in volle oorlogsperiode. De minutenlange scène aan het strand van Duinkerke is cinematografisch erg mooi, maar sowieso is het camerawerk gedurende heel de film erg mooi verzorgd.

Het eerste deel van de film draagt wel mijn voorkeur uit. We maken kennis met Cecilia, haar familie en vriendje. Ik ben altijd wel te vinden voor een portie familiedrama, maar Wright weet de onterechte beschuldiging van verkrachting aan het adres van Robbie door Cecilia’s zus (de jonge Saoirse Ronan maakt hier echt wel indruk) hier dan ook goed te brengen. Bepaalde fragmenten krijgen we twee keer te zien vanuit het perspectief van andere personages, wat de uitwerking van het verhaal toch dat tikkeltje extra geeft.

Het tweede deel concentreert zich enerzijds op Robbie die verlangt om na de oorlog terug naar Cecilia te gaan en anderzijds op Briony die als zuster aan boetedoening doet. Het is best onderhoudend allemaal, maar het niveau van het eerste deel wordt niet altijd meer gehaald. We krijgen wel nog een leuke plottwist voorgeschoteld waaruit blijkt dat de hereniging tussen Cecilia en Robbie en de bekentenis van Briony zich niet hebben voorgedaan, maar verzonnen werd door Briony in haar boek.

Dikke 3.5*

Overlaatst zag ik nog My Dinner with Andre, maar deze film is mij veel beter bevallen.

De vriendschap die we te zien krijgen tussen Julien en Jean wordt mooi opgebouwd en voelt nergens geforceerd aan. Het einde waarbij Jean wordt opgepakt en de school wordt gesloten is hartverscheurend, maar Malle loopt gelukkig niet in de val door de razzia te geweldadig te laten verlopen, maar eerder om het "rustig" af te handelen. Dit voelt toch correcter aan in het verlengde van de rest van de film.

Ik twijfel nog tussen een score van 3.5* of 4*. Typisch zo'n film waarbij een 3.75* handig is, maar ik geef hem het voordeel van de twijfel.

4*

Ik vond het toch allemaal net iets te flauw voor een Screwball comedy. Hier en daar zijn er wel geslaagde momenten zoals wanneer Jerry in dezelfde slaapkamer terechtkomt waar Armand Duvalle zich verstopt had of wanneer Lucy begint te zingen in het bijzijn van Jerry's verloofde en haar gasten.

Cary Grant vond ik bij momenten wel weer goed op dreef zijn op zijn typische manier van praatgrage charmeur. Irene Dunne doet het zeker en vast niet slecht, maar een echt onuitwisbare indruk heeft ze ook niet achtergelaten.

Iets te flauwe Screwball waar wat meer peper en zou in mocht.

2.5*