Opinions

Weet niet zo goed waarom erover Simon Spies, een Deense flamboyante (en Efebofile)zakenman van een luchtvaartmaatschappij en Mogens Glistrup een conservatieve Deense advocaat, en veroordeeld belastingfraudeur en racist, nu een biografische film moest komen? Glistrups xenofobe opvattingen blijven ook zo goed als onbesproken. Waardoor je hem meer ziet als een vreemde maar fidele vent en familieman. Ook vroeg ik mijn de gehele tijd af; Hoe dan? Hoe kan het Deense volk zoveel sympathiseren met deze twee lelijke kerels en aarts-opportunisten? Staat het schaamrood hun niet op wangen? De meeste tijd lepelt de film het op als was het grappig vermaak. Maar de personages zijn niet komisch, tragisch of hebben überhaupt iets noemenswaardige verricht dus medeleven opwekken doen ze ook niet! Een juridische spel tussen zakenmannen die elkaar de loef af proberen te steken aan de onderhandelingstafel is niet opwindend of laat staan een prestatie? Seksisme was in 60 & 70 misschien normaal, nu vooral pijnlijk onsmakelijk! De film zag er goed uit Christoffer Boe is geen slecht regisseur De jaren zestig en zeventig-kleuren, details en gekkigheid worden verder mooi weergegeven. Misschien dat het leven van Spies en Glistrup een biopic waard was...maar ik zie niet meer dan een film over twee vervelende mannen?

Het start nog best goed.... Jongeren gaan naar een kelder die geheel is gewijd aan Satan en waar ze dus niet zouden moeten komen...REN weg... euh nee hoor ze spelen een spel met een fles die ze niet zouden moeten aanraken. De kelder ziet er mysterieus uit als decor en de scènes waarin ze de fles draaien zijn vermakelijk. En dan krijgen ze wat ze verdienen! Euh ja maar ook nee...het was namelijk iets uit het verleden en wij gaan naar het heden..om weer helemaal opnieuw te beginnen.

De film duurt meer dan twee uur! Dat is echt te lang. Ook vraag ik me af hoe kom deze film aan een budget van $2 miljoen dollar? (volgens IDMB) Echter struikel het over het eerste beste lowbudget euvel van onnodig veel lange dialogen bezitten? Had je dan niet beter iets meer van de moorden kunnen laten zien? Of minder CGI kunnen gebruiken? Het acteerwerk is okee maar de personages zijn niet het type waar je om geeft, dus niet effectief.

Uiteraard zijn er ook de gebruikelijke bekende uit een oude horrorfilm; de sheriff is Justin Long uit Jeepers Creepers, moeder is Ali Larter van Final Destination en ook nog even Tony Amendola te zien. Tja de tieners sterven gelukkig wel, maar hoe ze één voor één omkomen is erg eenvoudig. Er zijn meerdere scènes die gewoon zinloos of overdreven zijn. Maar een betere film werd het er niet van!

Tja... hoe schrijf je hier een mening over...? Een film die in alles heftig is beïnvloed van de verhalen en stijlen die ik al meer dan 40 jaar, integraal als onderdeel van mijn entertainment ziet? Ja, dit was een geanimeerd avontuur voor volwassenen, vol klassieke fantasie, met bloed doordrenkte horror en een verrassend mythologie, uit een lang vervlogen tijd. Gemaakt voor degenen die bij de naam Ralph Bakshi (Wizards (1977) en The Lord of the Rings (1978) en Fire and Ice (1983) gaan kwijlen. Die smullen van de verhalen van de inwoners van Prydain ("The Black Cauldron") de tekenfilmserie Dungeons & Dragons (1983) of He-Man and the Masters of the Universe. Conan the Barbarian-stripboeken. Kortom terug naar ouderwetse Rotoscope-animatie (zowel vloeiend als griezelig)

Meteen roept deze film flashbacks op naar Taarna of Red Sonja wanneer een naakte moerasmagiër, Tzod, een besneeuwde berg beklimt om een ​​grot te bereiken die is gevormd uit een gigantische schedel en waar een zwaardvechter met een gouden masker 'de Bloom', de magische blauwe bloem bewaakt. Deze Tzod begint verhalen te vertellen over; necromancers, krijgers, koningen, het moerasland, belegerde kastelen en vliegende machines. De oorsprong van de goden tot de val van de mens. Ja ze laten naadloos eeuwenlange folklore en legendes in één grondig verhaal samenkomen.

Het werd geregisseerd door Philip Gelatt en Morgan Galen King, die ook het script schreven. Terwijl King als animator pas enkele dingen heb gemaakt, is het Gelatt die wat bekendheid geniet van eerdere werk. Hij maakte de film They Remain (2018) en schreef het script van SF-film Europa Report (2013) en ook 15 afleveringen van de serie Love, Death & Robots.

De dialoog is cheesy, met statische, serieuze beschrijvingen en verklaringen zoals ook hoort in het Sword & Sorcery - genre Net als het ontbreken van knipogen, gekkigheid of humor! Daar is in deze duistere wereldbouw geen plaats! (oude magie in handen gevallen van een sinistere heer) De regisseurs is het ook gelukt om een solide stemmencast te verzamelen! Lucy Lawless (Xena: Warrior Princess) maakt van Tzod een meeslepend personage, vol ijzeren vastberadenheid, Richard E. Grant (Hudson Hawk) is te horen als de wachter en Joe Manganiello, Betty Gabriel, Patton Oswalt en Larry Fessenden komen allemaal langs voor gedenkwaardige wendingen. Die laatste als een oude man die schreeuwt "Doom! Hahahaha!

Ja er is eveneens van alles op aan te merken! Zo is de film soms onevenwichtig. Is het verhaal niet direct het meest meeslepende. Maar het is ook een bloederig liefdeswerk van twee filmmakers met blijkbaar het hart op de juiste plaatst voor dit soort ultra-gewelddadige fantasie. De verbeeldingskracht van deze wereld in de film zal ofwel heerlijk zijn of frustrerend! Maar misschien is het ook de nostalgie naar dit soort animatie een essentieel ingrediënt om dit zo goed te vinden?

Een geïsoleerd herenhuis terwijl er buiten een storm woedt en op de achtergrond speelt er spookachtige muziek. Het zijn de ingrediënten voor Sinistere Gothic-films. Voor mij werkt dat vaak sfeer-verhogend en is het gegarandeerd genieten. Zo ook deze! Actrice Dorothy McGuire verhoogd als de sympathieke zwijgende heldin de pret nog meer. Zij is de enige persoon (de onschuld zelve) die geen achterdocht heeft wanneer blijkt dat er een seriemoordenaar rondwaart die het heeft voorzien op jongedames met een handicap. Overigens is dit een film en killer die duidelijk de latere Italiaanse Giallo en menige andere film heeft geïnspireerd. Indruk maakte ook de fantastische fotografie van de Italiaanse Nicholas Musuraca. Hij was ook verantwoordelijk voor sfeervolle cinematografie van een vijftal Val Lewton-films zoals Cat People (1942) en The Seventh Victim (1943) De vele kleurrijke (bij)personages en de plagerijtjes onderling maken deze film af! Tja, hier kan ik dus van genieten!

Waarom? Dat is de vraag die bij mij opkomt...waarom? Oké, voor de negende SAW gebruik men een andere titel om aan te geven dat om een soort soft reboot betreft Maar waarom er iets meer van proberen te maken? Waarom een onderwerp/boodschap over politie-wreedheid en corruptie? In een langlopende franchise is er toch een bepaald soort verwachting? Tja en waarom dan net die eigenschappen die fans zo leuk vinden laten ontbreken? De dodelijke valstrikken zijn er nog wel steeds, maar juist veel van het geweld wordt hier gedempt. Hallo... de franchise maakte naam met martelporno...? Waarom juist zoveel oninteressant politiedrama ? Oké je wil wat anders maar waarom dan het intellect van je kijkers onderschatten en zo'n beetje alle alle aanwijzingen en bewijzen uitspellen? In de film is er géén mysterie en het ontbreekt aan een echte twist! Dus met minder bloedbad en een voorspelbare moordenaar, is de laatste aantrekkingskracht van de film zijn sterrenkracht. Maar tja...waarom dan Chris Rock? Meer luchtigheid en grappen van een stand-up komiek doen de film ook niet veel goed! Tja de aanwezigheid van Chris Rock (middelmatig als acteur) en Samuel L. Jackson (altijd zichzelf) voegt dus maar weinig toe. Regisseur Darren Lynn Bousman is vakkundig en het ziet er dan ook fraai uit! Misschien dapper als film die probeert anders te zijn dan zijn voorgangers, maar geslaagd was het niet!

Ach, zo kom je er dus achter dat Spirit Halloween een seizoen-winkelketen is, die rond het Halloween-seizoen meer dan 1.400 winkellocaties in Noord-Amerika exploiteert. Tja iets wat we in Nederland niet echt kennen...Niet dat de winkelketen op enige manier betrokken was bij deze film maar men gebruikt als film-locatie een Spirit Halloween-winkel in Rome, Georgia.

De film gaat over horrorenthousiasteling Jake en zijn vrienden; Carson, en Bo die besluiten om in te breken bij zo'n Halloween-winkel en daar de hele nacht blijven. Uiteraard alle met zo hun eigen problemen, waar ze gelukkig niet heel lang in blijven hangen! Ze weten ook niet dat door de vloek van Alex Windsor het er echt spookt!!! Maar na twaalf uur worden ze achterna gezeten door bezeten beren en Halloween-poppen met de stem van Christopher Lloyd!

Waarom zal ik als volwassen dit een slechte recensie geven? Ik ben sowieso niet de doelgroep! Hoe dan ook, we hebben het over een zeer kindvriendelijke PG-13 Halloween-film! Het is ongevaarlijk en minder dan 80 minuten maar om eerlijk te zijn heb ik me hier best goed van genoten! Het wil jonge tieners een paar koude rillingen bezorgen, en deed dat heel goed!

Het acteerwerk is over de hele linie prima, probeert ook niets te doen wat met het budget niet kan. Zowel in de verhaallijn en als met de speciale effecten. Ja, het is voorspelbaar en speelt de dingen op heel veilig maar voor beginnende horrorfans en mij was dit leuk voor wat het is! Eng voor de jongste maar niet te eng!

De film is eigenlijk niets bijzonders. Toch had deze film waar een stel 15-jarige tienermeiden rondhuppelen in het bos en hun fantasierijke beleveniswereld en tegenstrijdige gevoelens (vriendschap, groepsdynamiek, en ontluikende liefde, op weg naar volwassenheid) de vrije loop laten, iets... In de nasleep van de dood van een medemeisje, proberen Emerson en Delilah hun duistere geesten te bevrijden door rituelen uit te voeren waarbij hun bloed betrokken is. Het is een bijbelgemeenschap dus wordt dit geïnterpreteerd als satanische hekserij.

Zeker het volgt de normen van een horrorfilm (donker bos, een monster, de dood) maar in wezen is het regiedebuut van Carly May Borgstrom grotendeels een coming-of-age-verhaal dat allemaal speelt om die intensere laatste tien minuten Het was een ongedwongen ontdekkingsreis, ( kreeg een beetje “Stand By Me” vibes.) die erg traag was en spanningen voor kwade krachten of monster zijn er eigenlijk niet veel. Er is ook opvulsel want opeens wordt er een liedje/karaoke gezongen.

Hoewel een groot deel alleen drama was over het volwassen worden, slaagt de film er door middel van sterke prestaties van Summer H. Howell (Curse of Chucky, Hunter Hunter en recent Time Cut) en Sarah-Maxine Racicot (relatieve nieuwkomer) in om mijn aandacht vast te houden. De relaties hier zijn tenminste leuk om te zien. Weet niet goed waarom en/of ik zou aanraden om dit te bekijken, gezien het moeizame tempo, maar ik heb er geen spijt van dat ik het heb gezien

Absoluut niet de slechtste film die er is! Voor een eerste film van een beginnend regisseur, had het gewoon een laag-budget maar ondanks dat, weet men er toch een zekere spanning in te brengen. Misschien ken je de Point-and-click adventure games waarbij je eigen in een bepaalde omgeving met verschillende ruimtes bevindt en door bepaalde hints te vinden of items te combineren., kom je verder in het spel! Dit is eigenlijk net zoiets maar je heb alleen geen controle over de persoon!

De film gaat over een man die wakker wordt, zonder geheugen en met bloed op zijn arm, en daarna het huis verkent. Hij vindt overal in huis plakbriefjes met de tekst. Samen met hem probeer je de cryptische berichten te volgen en te ontdekken wat eraan de hand is. Low-budget dus tja...alles speelt zich op 1 locatie, met 1 persoon en de enkele sinistere en duistere elementen, zijn het meeste van de tijd niet te zien.

Dat de film zulke zeer lage beoordelingen krijg, lig denk ik dus veel meer aan, bepaalde verwachtingen of de (te) korte aandachtspanne van de kijker, dan de lage budget kwaliteiten van deze film. Er zijn enkele momenten dat het lagere tempo verbeterd had kunnen worden en de slotakte/einde kan een minpuntje zijn. Maar over algemeen was dit een vakkundig netjes gemaakte low-budget film, niets schokkends of opzienbarend maar prima met wat ze met zo weinig deden.

“Probably indie filmmakers came to shoot a horror movie?”

Technisch gezien is dit geen found footage-film, hoewel het er wel sterk op lijkt. De beelden zijn namelijk niet gevonden maar worden rechtstreeks gemaakt door ene urban explorer Gil terwijl hij rondneust in de verlaten Russische faciliteit Het is wel gefilmd in een mix van conventionele en first-person-beelden. En er is maar weinig dialoog, afgezien van Gils voice-overs.

Gil (de regisseur zelf) heeft recentelijk zijn vrouw en kind in het kraambed verloren. Die plots op beelden van zijn computer, de geest van zijn vrouw (omdat ze een witte hanger draagt) lijkt te zien. Hij gaat op zoek naar het verlaten gebouw waar de film is opgenomen en vindt meer dan hij had verwacht. Dat resulteert in lange stukken vol beelden van dwalen in een doodnormaal verlaten gebouw. Bijna 40 minuten is veel en te eentonig om bij een licht griezelige einde te komen!

Door de enigszins opvallende aanpak hebben de acteurs zeer beperkte schermtijd. Regisseur József Gallai is maar plusminus 13 minuten te zien, de rest van de cast redt amper de 3 minuten schermtijd. Deze Hongaarse film is ook een soort familieproject; zijn vrouw is te zien in een kleine rol, zijn dochter had een korte cameo, zijn schoonvader is producent en zijn schoonmoeder was verantwoordelijk voor de locatie. Zelfs de hond verschijnt in een korte scène.

Het is niet zo dat het heel slecht is gefilmd of gemonteerd. De muziekscore eronder is zelfs best oké Maar ronddwalen, begeleid door ademhaling en voice-over, faalt gewoon in het oproepen van angst of schrik.

Troma Entertainment is een gigant van kitscherige B-films. Dus het is niet gek dat ze in het decennia van de slashers ook proberen een graantje mee te pikken met dat succes. Dat deden ze met deze Splatter University. De amateuristische regie van Richard Haines deed qua stijl soms wat denken aan Herschell Gordon Lewis (meester van de Gore) Helaas heeft de film een gebrek aan innovatieve kills. En dat is jammer want ondanks de charme is het verhaal over een maniak die op de campus huishoud op zich al één groot cliché. Maar als ook, waarin de titel naar wordt verwezen, splatter wegvalt, blijft er alleen Whodunit-moord-mysterie over. Een ander manco daarvan is het gebrek aan een memorabele killer en moet de spanning nu komen van het onderzoek van Julie Parker (Forbes Riley) Zij heeft echter met maar drie personen interactie dus de lijst van verdachten is (te)kort. Hoofdrolspeelster Francine Forbes doet het nog best goed, ze is zeker een voorbeeldige scream queen. De rest van de cast wordt zo goed als niet geïntroduceerd en de meeste teenagers lijken te acteren alsof ze op auditie komen voor de remake van Grease. Nu is acteerwerk in dit soort films niet echt van belang. Vreemd genoeg had de film nog wel een verleidelijke vrolijkheid maar ik miste wel een beetje de inmenging van de excentrieke Lloyd Kaufman.

‘Splinter’ is een kleine film die met veel overtuigingskracht, een vrij vlot horror-concept weet neer te zetten. Niet nieuw want dit leek toch verdacht veel op John Carpenters ‘The Thing’ maar wel erg goed! Een dreiging van buitenaf, zes acteurs, één afgelegen locatie en een handjevol speciale effecten, regisseur Toby Wilkins kan er knap mee uit de voeten en weet een film neer te zetten die van begin tot eind spannend is.

WHAM… niets geen 30 minuten regel, Nee direct overgaan tot actie...eerste kill van het parasiet-wezen is een feit, 10 minuten voor de noodzakelijke saaie introductie van de vier hoofdpersonen (ook nog slecht geacteerd.) en TADADA, SURPRISE... het tweede treffen met het splinter-monster! Kort, maar krachtig met veel spannende momenten en prima smerigheid. Wel is het jammer dat er net iets teveel wordt vertrouwt op vliegerig camerawerk. Meestal een goedkope truc om de special effecten buiten beeld te houden.Terwijl dit hier niet nodig was want voor de special effecten hoefde regisseur Wilkins zich zeker niet te schamen. De film is dus prima om weg te kijken, al zijn er genoeg manco's en losse eindjes!

Heerlijk ongedwongen film vol met de nodige luchtigheid, satire, galgenhumor en oprechte emotie. Het is een verfilming van een young adult-boek over middelbare scholieren die onverklaarbaar beginnen te exploderen en waarna iedereen in paniek raakt. Oh, en het is ook het liefdesverhaal van Mara en Dylan, twee laatstejaars scholieren ” Dankzij de dreiging van het spontaan "ploppen" vervalt de film niet in de typische vaak voorkomende clichés, over opgroeien, dodelijk geweld op (Amerikaanse)scholen en andere angsten van tieners Gelukkig probeert de film ook nooit uit te leggen waarom dit de studenten overkomt, dat is te prijzen! Helaas wel een meer traditioneel eind, dit had van mij wel misschien iets vager of vreemder mogen zijn! Ja ik vond dit eer best frisse kijk op een coming-of-age verhaal met een "horror-aangrenzend" element en een goede balans tussen humor, drama en een tienerromance. Wel is het een vereiste dat je vanaf het begin meegaat met de situatie. Dit was nog steeds een solide regiedebuut

Wat als je een monster uit de jaren 50 bent? De film brengt een lekkere mix van de paranoïde en angsten van dat atoomtijdperk en body-horror uit de jaren '80. Met het materiaal wat je hier ziet, had je misschien wel drie verschillende films kunnen maken maar nee...je krijg het allemaal! En dat was toch wel erg lekker! De eerste ‘Nucleaire Familie’ (dat spotje ook) krijg ondanks bezwaren een baby. Jaren later is het Brad Dourif die schreeuwt, zweet en dingen in brand steekt met zijn geest, als zijn apocalyptische geboorteafwijking zich openbaart. Uiteraard door een gekke wetenschapper en om het toch eighties te houden, een samenzweringscomplot van de overheid. En omdat het altijd leuk is om te zien hoe mensen in vlammen opgaan. Verder heeft het natuurlijk een Schlock-uitgangspunt maar soms met verrassende disfunctionele familie-elementen. Zijn er eigenlijk meer films over spontane menselijke verbranding (SMO) of is deze daarin uniek? Ja ik vond dit een hele leuke en gekke film!

Het komische griezeltoneelstuk van de Engelse Arnold Ridley, bij het grote publiek beter bekend als private Godfrey uit de Engelse televisieserie Dad’s Army. ''The Ghost Train' (De Spooktrein) werd vijf keer verfilmd: in Duitsland in 1920 en 1927, in Engeland in 1931, deze van Karl Lamac in Nederland in 1939 en opnieuw in Engeland in 1941.

Een groepje treinreizigers (goochelaar professor Alberto met zijn assistente, een pasgetrouwd stel, een dokter, een deftige dame en een vrijgezel die de lolbroek uithangt) strandt 's avonds laat op het verlaten, spookachtige stationnetje van Valkenrade.

Die personages lenen zich vooral om voor de spelers de kans te geven om allerlei grappige typetjes neer te zetten.Maar let wel het is een beschaafde film met beschaafde personages die zich te allen tijde beschaafd uitdrukken. Daarnaast ziet de regisseur Karel Lamac geen kans zich te bevrijden van het toneelmatige karakter, waardoor de film (nu) een ietwat houterige, weinig spontane, geaffecteerde en geforceerde indruk maakt.

Het is best zeldzaam dat er in Nederland een genre-film werd gemaakt, zeker als ook nog de wereld in rep en roer was door de dreiging van een (Tweede Wereld) oorlog. Of juist daardoor want regisseur Karel Lamac was voor dat oorlogsgeweld gevlucht uit Praag, (Tsjechië) en kreeg dus de kans om hier een film op te nemen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat, ondanks het een bijna typische Nederlandse film is en je weet dat in die jaren er een vorm van censuur was; ("Een film moest ‘Hollands’ zijn, in overeenstemming met de tijdgeest.') de pers enigszins verwijtend deden; men viel over 'het on-Nederlands gegeven' en in licht-afkeurende zin over de 'groteske ontwikkelingen' ("een goede film, maar geen goede Nederlandsche film")

Voor (genre) liefhebbers is het wel grappig om eens een keer deze verzorgde productie te bekijken. Waarbij vooral het spectaculaire einde opvalt verder blijft het erg beschaafd, Oer-Hollands en niet spanned of eng.

Een babysitter met veel mentale bagage en daarvoor een kleine dosis LSD gebruikt. Een jongetje in een astronautenkostuum dat ze gaat verzorgen, wat niet praat en lijdt aan veel allergieën maar ondertussen konijntje begraaft. Zijn moeder, een succesvol schrijfster, die te overbezorgd lijkt maar eveneens te druk met haar nieuwste boek. En waarom brengt Johnny's shirtloze vader, naast het hoofd van babysitters op hol, ook zijn dagen door met werken aan een timmerproject?

Sympathie en vertrouwen wie is wat... verschuiven regelmatig en het is niet zo'n eenvoudig verhaal als het op het eerste gezicht misschien lijkt. Enfin je zal moeten wachten tot het derde bedrijf voor je weet hoe het allemaal zit...De titel verwijst naar de druppeltjes die Millicent toedient. Het nummer "A Spoonful of Sugar" uit de film Mary Poppins is geïnspireerd door slogan voor het poliovaccin; A Spoonful of Sugar (Helps the Medicine Go Down)

Maar de film doet er nooit iets echt bijzonders mee. Regisseur Mercedes Bryce Morgan is terughoudend, in hoe trippy ze haar film laat worden (misschien soms een beetje te ingetogen ) Ook houdt ze de zaken bij de grond, zelfs als het escaleert in geweld en horror. Was dit een horrorfilm? Daar zal discussie over kunnen ontstaan! Er zijn geen jump scares of paranormaals. Ook geen niet te stoppen moordenaar of creature. Ik zou dus zeggen dat dit meer neigt naar de psychologische thriller.

Er zijn maar weinig personages (Budgettaire reden vermoedelijk?) en alle personages zijn niet direct sympathiek Echter er was iets aan Morgan Saylor dat ik echt leuk vond. Ze kwam natuurlijk over en ik moest een beetje denken aan Angela Bettis (May, 12 Hour Shift) iets van de energie en kracht in haar uitvoering. Het is een goed geschoten en goed gemonteerde film en ook de speelduur van 94 minuten is een pluspunt voor deze film. kortom een uitermate goede griezelige psychedelische thriller.

"Parasiet of symbiont?"

De ruimtevaartwedloop was in de jaren '80, toen Rusland nog de USSR heette, nog in volle gang. Als een Sovjet-ruimtevaartuig neerstort na een missie, blijkt dat er mogelijk iets gevaarlijks mee is teruggekomen.

De psycholoog Tatyana Klimova (Oksana Akinshina van Lilja 4-ever)staat door controversiële methoden op het punt haar medische vergunning te verliezen. Het is het begin van een spannende overtuigende Russische film. Een film die rustig zijn wereld opbouwt. Een groot deel van de film is opgebouwd rond Tatyana die een band ontwikkelt met de gevangen astronaut Konstantin. De effecten zijn niet uitbundig maar staan in dienst van de film. Het ontwerp van het wezen is erg sterk. Het ziet er gelijkertijd zowel gruwelijk als bijna schattig uit. Alsof het zowel intelligentie als dierlijke instincten bezit. De film is niet super eng, daar is het meer een sci-fi-thriller voor, maar er zijn wel een paar fijne gruwelijkheden. Er wordt regelmatig (terecht) naar Ridley Scott’s Alien gerefereerd maar verwacht geen actievolle film want alleen het wezen dat zich voedt met zijn gastheer is de overeenkomst! Met een fascinerende vormgeving en een fijn meeslepende verhaal was dit een prima film!

Het verhaal is simpel: in New York dwaalt een maniak rond, die het op welgevormde dames heeft voorzien. De gewelddadige scènes zijn talrijk, doorweven met naakt en vaak in close-up gefilmd. Doordat er soms door de ogen van de killer werd gefilmd, deed het me af en toe denken aan William Lustig's MANIAC (1980). Maar dan wel op een Fulci manier met veel naakt en bloed om te choqueren. De kijker wordt opgegeild met naakte vrouwenlichamen die dan iets later vreselijk worden gemutileerd. Smullen voor de liefhebbers van (Euro-)horror. De voor het giallo-genre gebruikelijke plotgaten zijn aardig weggemoffeld en het blijft lang raden naar (zoals gebruikelijk vergezocht) de identiteit van de moordenaar die de politie door de telefoon treitert met zijn Donald Duck-stemmetje (een effectief bizar detail). Vermoedelijk was de film maar weinig meer dan een excuus om ​​het publiek het na hun zin te maken, niets mis mee! Zeker niet als het met zo'n brutale hardheid wordt getoond.

Oke, heftig dat wel! Als Horrorfan ook al heel wat gezien maar deze is toch wel een geval apart. Er zijn eigenlijk maar drie scene`s die voor mij heel erg waren. Nu vond ik die Vukmir erg slecht acteren. En irriteerde me erg aan hem. En soms waren de scene`s een beetje wazig. Daarom is het in mijn ogen niet een super- film. Alle voorbeelden die hier worden genoemd: HC 1&2, Hostel, Martyrs en Saw. Zijn door mij gezien, en deze vond ik stuk voor stuk beter dan deze film. Afgezien dat ik toch met klam zweet die drie heftige scene`s heb door staan.

Met Darren Lynn Bousman, de regisseur die verschillende films regisseerde in de Saw-franchise, zou je verwachten dat het misschien een splatter-feestje zal worden, maar dat is niet wat je krijgt met St. Agatha. Verwacht ook geen jump-scares zoals die in 'The Nun' te zien waren! Nee, de nieuwste horrorfilm van de regisseur is er één van het onderhuidse psychologische soort! Met een redelijk trage opbouw. Het is het verhaal over slechte bedoelingen van nonnen in een klooster op het Amerikaanse platteland van de jaren '50. Een tijd dat ongehuwd zwanger niet door de beugel kon en daarom zoekt de aanstaande jonge moeder Mary haar toevlucht bij deze 'liefdevolle' nonnen. Echter Mary begint achterdocht te krijgen over de bedoelingen van de Moeder-overste en haar nonnen. En ja, er zijn ook clichés te zien. Ook is de film redelijk vanaf het begin tot het einde; rechtaan, rechttoe maar dit wordt voldoende gecompenseerd door het goede spel van kat en muis door Sabrina Kerns en Carolyn Hennesy en de prima spanning. De film bezit alle elementen (spanning, angst, bloed, wendingen, sadistische nonnen) die ik graag in een horrorfilm ziet.

Schijnbaar was het in de jaren'50 een ongeschreven regel dat je bij een flashback de waarheid laat zien. Alfred Hitchcock brak met deze regel door hier vooral van af te wijken. Dit leverde hem veel commentaar op, van zowel critici als het publiek. Gelukkig voor hem is de standaard verlegd en wordt een dergelijk dwaalspoor nu wel gewaardeerd. De Master of Suspense was zijn tijd weer eens ver vooruit.

Eve Gill (Jane Wyman), studente aan de toneelacademie, wordt meegesleept in een drama heftiger en spannender dan ze ooit op het toneel zal meemaken, als haar goede vriend Johnny Cooper (Richard Todd) haar vraagt hem te helpen vluchten voor de politie. Hij wordt gezocht in een moordzaak. Het slachtoffer is de echtgenoot van toneeldiva Charlotte Inwood (Marlene Dietrich) Hierna gaat Eve Gill als een echte Jessica Fletcher opzoek naar de moordenaar.

Zoals je van Hitchcock mag verwachten haalt hij het best naar boven in al zijn acteurs en zijn ook de kleurrijke karakters in de kleinere rollen aanwezig. Ondanks dat vele Marlene Dietrich prijzen kon ik haar niet goed waarderen. Jammerlijk ook dat er door haar een liedje in beeld moet worden gezongen. Echter dat neemt niet weg dat de film vakkundig gemaakt, dat er erg goed wordt geacteerd en behoorlijk onderhoudend is. Een bovengemiddelde goede mysterie-film waar duidelijk de hand van de meester van Suspense is in te herkennen.

Zwaar tegenvallende Horror-musical. Bij de introductie was ik nog hoopvol maar zodra dan ook daadwerkelijk de film begint was het gauw over. Nu ben ik wel bekent met het zingend een verhaal vertellen zoals dat veelvuldig gebeurd in Disney's. In ditzelfde jaar kwam zelfs Into the Woods (2014) uit. Door de jaren lange ervaring slagen die films schijnbaar wel? Dit is vooral slap geneuzel! Nu is het verhaal zelf ook zeer standaard. Het gaat over Roger McCall (gespeeld door Meat Loaf) een producer die nu een zomerkamp runt. En keukenhulpjes Camilla en Buddy Swanson die hun beroemde musical-moeder hebben verloren door een moordenaar die haar vermoord heeft tijdens “The Haunting of the Opera.” Drie keer raden hoe dat allemaal afloop? De musical is natuurlijk wel vertaald naar een Japanse Kabuki zodat er door de maskers nog iets van spanning moet ontstaan. Als de moordenaar in beeld is te zien horen we Hardrock maar de moorden zelf zijn op een paar na erg tam of niet eens in beeld. Helaas is het te slap voor horror en is de musical te irritant. "Sleepaway Camp: The Musical," was voor mij geen geslaagde ervaring.

De tweede film die ik van John Ford bekijk. En deze beviel me een stuk beter. Echt een heerlijke film die het vooral moet hebben van het acteerwerk en de flamboyante personages. En die zijn er! De dronkaard Dr. Boone, Dallas, een prostituee, Hatfield, een oplichter en valsspeler, drankhandelaar Peacock, sheriff Willcox, corrupte bankier Gatewood ,de gezochte outlaw Ringo Kid en natuurlijk de koetsier Buck. Al deze personages bezitten zowel hun goede als foute eigenschappen en hierdoor ontstaan er fijne situaties. Daarnaast zijn de achtervolging scene's met de koets prachtig. Ook bijzonder is het feit dat de film uit 1939 komt maar eigenlijk alle elementen van een klassieke western anno nu in zich heeft. Sterker de scene's in de kleine ruimte van de postkoets en de daarbij horende sfeer kunnen zo in een horrorfilm verschijnen. Prima film die filmhistories ook intressant is.

Tien weinig sympathieke gasten, gaan om een vrijgezellenweekend te vieren, paintballen in een afgelegen bos. Echter worden ze misleid en doen een ​​lang overleden tempelier-ridder herrijzen. Dat is de opzet van dit onzin script. Daarnaast is de film uiteraard Low-budget en zal daarom op een ander vlak moeten overtuigen. Tja... en dat doet het helaas nergens! Het hoogtepunt van de film was de opening. Er is verder geen overtuigende gore te zien, en vaak ziet je zelfs helemaal niets. Nu zal je denken het is een Komedie dus het moet toch nog wel grappig zijn? Helaas was het niet eens komisch, eerder vervelend en dom. Oké dan blijven de beloofde 'hot babes' nog over. Ha, je raad het natuurlijk al! Hier faalt de film ook in! Toegeven Jocelyn Osorio is erg mooie dame en zelfs de enige die aardig acteert. Maar vrouwelijke naaktheid om de genre-fans dan op zijn minst tegemoet te komen op het basale niveau, was er niet! Wel krijgen we een zinloze scène waar wordt geveinsd dat men seks heeft.De film schiet dan ook op alle fronten te kort!

Nu er zes jaar naar dato een tweede deel is uitgekomen dit eerste deel herbekeken en het blijft een goede film. Deze bloeddorstige vampieren zijn nog steeds geen lieverdjes en zien er nog heerlijk eng uit. De film onderscheidt zich vooral door de nadruk te liggen op de sfeer en de personages in plaats van de actie en horror. De post-apocalyptische wereld met daarbij de jacht die de vampiers openen op overlevenden geeft een zeer grimmige sfeer. Horror- en actiescènes zijn erg goed gedoseerd en zijn hierdoor extra effectief en soms ook gruwelijk. Die post-apocalyptische setting werkt nog steeds perfect al hebben we veel vaker gezien. Ook de personages zijn goed ontwikkeld waardoor de film iets moois, iets intiems maar ook op momenten evenzo luguber is. ‘Stake Land’ is nog steeds een uitstekende horror-drama, met mooie cameravoering en eigen visuele stijl, een sterke sfeer, en prima vertolkingen.

Voordat ik dit tweede deel ging kijken, eerst mijn geheugen opgefrist met deel 1. En moet zeggen dit is een zeer nette opvolger. De regisseurs Dan Berk en Robert Olsen met die ene film op hun naam,die niet al te best was, hebben er goed aan gedaan om niet veel te veranderen. Visueel ziet de film er dus net zo goed uit als zijn voorganger. Dezelfde grimmige sfeer in een post-apocalyptische setting. De film begint een paar jaar na het gebeuren uit deel 1, we zien dat Martin (Connor Paolo) samen met zijn vriendinnetje Peggy een dochtertje hebben gekregen. Algauw komen er een groep vampieren en leden van de broederschap onder leiding van een nieuwe vampier, Moeder genaamd, het gezinnetje lastigvallen. Waarna Martin uiteindelijk op zoek moet naar Mister (Nick Damici), zijn vriend en mentor en tevens een legendarisch vampierenjager. Echter waarin het voorgaande deel meer de personages centraal stonden en de actie en horror naar de achtergrond waren gezet. Leunt deze film toch meer op de actie en kon het dan ook niet uitblijven dat er iets opgeblazen moest worden. Doordat de regisseurs net iets teveel simplistische trucjes uithalen, haalt deze film het niet bij de kwaliteit van de voorganger maar kijkt het nog wel lekker weg.

Oei, hoe is het mogelijk? Hoe kan je een film over de Tweede Wereldoorlog die draait om de Slag om Stalingrad, één van de bloedigste militaire campagnes van die tijd, nog zo verprutsen? De film begint meteen al raadselachtig; een Russische reddingswerker gaat tijdens reddingswerkzaamheden bij de Tohoku-aardbeving in Japan in 2011 zijn verhaal zitten vertellen? We worden vervolgens vervoerd naar het Stalingrad van 1942, waar je de vijf soldaten "vaders" en een dapper meisje ontmoet. Wel anders is dat de film zich méér aan het begin van het beleg van Stalingrad zich afspeelt (dit is toch vaak er middenin) De film vuurt verder genoeg visuele CGI-kitsch op je af! Oorlog als een verpletterend spektakel in IMAX 3-D. Van de oversteek van de Wolga tot noodlandingen van Heinkel-bommenwerpers. Alles getoond in bombastische scènes en uiteraard afgewisseld met kleffe, over-sentimentele scènes. Dat het qua concept niet geheel origineel was, was verder prima, kan ik meeleven. Ook de zwakke oppervlakkige karakterontwikkeling was nog te overzien maar de verschrikkelijke emotionele dramatiek die letterlijk versterkt werd door een sentimentele muziekscore was uiteindelijk waar de film het voor mij liet afweten

Bizarre en bijzondere film. Het woord stalker is in deze context meer een gids die twee mannen de weg wijst in 'De Zone' naar een mysterieuze kamer waar hun wensen worden vervuld. We zien heel veel mooie cinematografische beelden. Soms bijna betoverend zo mooi. Daarnaast zijn de filosofische dialogen van de drie mannen wel erg loodzwaar. Waarschijnlijk ook met veel verwijzingen naar het Russische regime van die tijd. Al weet ik daar te weinig van. Toch is deze film heel bijzonder. Er hangt een machtige atmosfeer en zijn er onnoemelijk vele beelden die zelfs anno 2016 nog ongeëvenaard zijn. Helaas kwam de film minder goed aan doordat ik flink moest worstelen door al die dialogen en soms het ene dialoog nog niet had verwerkt of we waren er al drie verder. Zwaar maar oh zo mooi.

Dit was de eerste aflevering van de ‘Ghost Story for Christmas’ serie, die de BBC in de jaren '70 rond de kerst uitbracht op televisie. De makers hebben zich voor dit verhaal laten inspireren door het werk van Montague Rhodes James. Een typische tv-film van Britse onopvallende degelijkheid! Er is dan ook verder weinig aan op te merken. Wel is er het feit dat het vertellen van het verhaal wordt gedaan door een derde partij, namelijk Dr. Black( Clive Swift) die zo’n vijftig jaar later de dagboeken van aartsdiaken Haynes (Robert Hardy) doorspit Hoe dan ook, de kijker blijft nogal afzijdig en kan zich moeilijk vereenzelven met Haynes 'angsten. Natuurlijk zijn voldoende griezelige spookhuis-momenten, gefluister, deuren die vanzelf opengaan, een zwarte kat die vanuit het niets in huis opduikt, een gestalte met een kap en hallucinaties als de aartsdiaken het houtsnijwerk van zijn preekstoel aanraakt. Leuk en sfeervol om te zien maar niet zo huiveringwekkend als het, had moeten zijn.

Zeer goed vervaardigd debuut, een prima cast en soms ook goed gebruik van schaduwen en locatie maar het onderwerp over milities kon me niet één moment echt boeien. Dit is denk ik toch meer een Amerikaans fenomeen. Een stel mannen die (zware) wapens bezitten om zich te kunnen beschermen voor als er anarchie uitbreekt.

Tegen die achtergrond wordt er een Agatha Christie-whodunit losgelaten met als onderwerp; Stel je voor dat je opgesloten zit in een ruimte met je collega's, wetende dat iemand onder jullie zojuist een vreselijke misdaad heeft gepleegd. En aan jou om uit te zoeken wie? "De persoon versus de groep"

Onontkoombaar zijn er vergelijkingen met Quentin Tarantino's Reservoir Dogs te maken. Beide films bevatten een breed scala aan personages, waarbij een van hen iets verbergt, en het speelt zich af op een kleine locatie. Maar de dialoog bereiken nooit de hoogten van Tarantino en zijn soms zelfs saai breedsprakig. Maar wat deze film het meest ontbeert, is dat het veel meer een landelijk (Amerikaans) probleem behandelt waardoor het voor een buitenstander waar deze afgebeelde problemen zich niet voor doen, zich ook veel minder goed kan inleven.

“We’re all gonna die!!”

Werkelijk een tot god-bekeerde gevilde ET...?Soms is het al een groot mysterie, hoe zoiets als Star Crystal überhaupt van de grond is gekomen? Maar goed laten het meteen maar uit de weg ruimen: deze goedkope productie is geen goede film! Het bestaat uit matige speciale effecten en decors en middelmatig acteerwerk. Naakt die nog wat smaak geeft aan zulke jaren 80-dingen ontbreekt volledig! Pak zo'n beetje elke bekende S-F film (2001: A Space Odyssey, Star Wars, Alien, ET) gooi het in de mix en je krijg dit..

Tijdens een routine-expeditie naar Mars vind men een merkwaardig gevormde rots, die later iets veel meer bleek te zijn..iets wat wetenschappers nog nooit eerder waren tegengekomen...Een Bloeddorstig ruimtemonster...mmm ammehoela meer een slungelig buitenaards wezen met tentakels. Het betekent dat de bemanning wordt opgejaagd door ventilatieopeningen en om hulp-schreeuwt.

De laatste tien minuten zijn zo lachwekkend pijnlijk dat ik er geen slechte waardering aan wil geven. Want echt...een buitenaards wezen met een soort New Age-kristalaanbidding die de ware geloofsovertuiging vindt nadat hij werd blootgesteld aan de invloed van de bijbel...en afsluitend als één grote, gelukkige familie...en waarom een eind Credits-liedje? Wel een curiositeit naar verre van goed!