Opinions

Dit is een doe-het-zelf-film met nobele ideeën maar waar het budget vooral af laat weten! De film is door crowdfunding gefinancierd. Doordrenkt met neonlicht en punkrock is dit een verhaal over hoe het voelt om trans/Queer te zijn in een wereld die onverdraagzamer wordt tegen alles wat afwijkt van de klassieke genderrol. Sash VO woont in een stad ergens in Australië waar de mannen langzaam besmet raken met een agressieve parasiet die proberen de gemeenschap over te nemen. Die parasitaire zombie-infectie is uiteraard een metafoor voor religie en een bepaalde politieke stroming. De boodschap is oké (en nodig) maar van al het andere wenste ik dat het beter was. Het is vooral "vertellen niet laten zien" met erg amateuristisch acteerwerk en de impact van het beetje horror is nihil. Helaas kan en ga ik hier geen voldoende aangeven!

Prima Russische Tweede Wereldoorlog actiefilm met een Hollywood-blockbuster uitstraling. Een film waarin een Russische T-34 tank en zijn bemanning centraal staan. Gemakshalve kan je de film opdelen in drie delen; de missie met een T-34 tank die een dozijn Duitse Wehrmacht-tanks moet zien te stoppen, het overleven in een Duits krijgsgevangenkamp en tankoefeningen georganiseerd door de Duitsers, waarbij de Russische gevangenen worden gebruikt als ‘sitting ducks'. Het is natuurlijk geen grote verassing, hoe deze oorlogsperikelen zullen aflopen? Maar uiteraard wordt je heerlijk getrakteerd op veel spannende actiescènes. Daarbij is ook zichtbaar CGI gebruikt, niet altijd even overtuigend maar zeker niet verkeerd. Super gave effecten van het afvuren en inslaan van kogels in slow-motion. Al werd dat naar verloop van tijd ook wel een doorzichtig trucje. Het acteerwerk is degelijk en de personages spreken alle hun eigen taal en het was er goed gevonden dat als er Duits gesproken dat dit werd vertaald door een tolk, die beide kanten op vertaalt. Minder was dit ook een liefdesverhaal opleverde. Maar het was verder een uitstekende Russische oorlogsfilm.

Op originaliteit scoort deze geen punten, het is alles wat je al eerder zag van op hol geslagen A.I. maar toch is het een aardige en fatsoenlijke film. T. I. M. (Technologically Integrated Manservant) is een menselijk ogende robot die huishoudelijke taken uitvoert en volledig is geïntegreerd in de computersystemen van de eigenaar. Tja...geavanceerde technologie...wat kan er nu fout gaan? Het acteerwerk maakt dat deze film werkt, Georgina Campbell maakt indruk als Abi en Eamon Farren is heerlijk griezelig als robot. Wel enigszins inconsistent door het feit dat T.I.M. een prototype is waar Abi zelf aan werkt maar ze twijfelt nooit aan de humanoïde. Toch is het grootste minpunt dat het voorspelbaar was van begin tot eind. Ook de ontknoping is oké, maar niet echt een verrassing.

Groots opgezet oorlogsepos over de Koreaanse oorlog van regisseur Kang Je-gyu. Ondanks dat de film een Hollywood-achtige aanpak heeft met visuele spectaculaire scenes slaagt de film er niet in om erg vernieuwend te zijn. Het verhaal gaat over de twee broers Jin-tae en Jin-seok Lee die een sober maar gelukkig bestaan leiden met hun familie in de Zuid-Koreaanse hoofdstad Seoul. Het communistische buurland Noord-Korea begint in 1950 de oorlog en vanaf dan is het gedaan met hun rustige leventje. De twee broers worden door de overheid gedwongen dienst te nemen in het leger. Jin-tae, de oudste van de twee, voelt zich verantwoordelijk voor zijn jongere broer Jin-seok en krijgt van zijn bevelhebber te horen dat, als hij er in slaagt de eremedaille te winnen, zijn broertje naar huis zal worden gestuurd. Dit drijft een wig tussen hem en Jin-seok. Bij het zien van de film wordt meteen duidelijk dat Kang Je-gyu sterk beïnvloed is door Amerikaanse oorlogsfilms. Een vergelijking met ‘Saving Private Ryan’ is haast onvermijdelijk. Helaas slaagt de film er niet in zijn tegenhangers uit Hollywood te evenaren. Terwijl er toch genoeg imposante sets en een groot aantal figuranten hielpen bij aan creëren van de indrukwekkende slagvelden. De film tracht zijn dramatische kracht te putten uit het uitdiepen van de relatie tussen de twee broers en hoe de oorlog ze uit elkaar drijft. Dit levert een aantal sterke scènes op maar het is jammer te noemen dat de film zich enkel focust op de twee broers. De andere personages, zoals de strijdmakkers van de broers, blijven vrij eendimensionaal. Ook is het een gemiste kans dat de film niet dieper ingaat op de historische context van het verhaal. Nu kan dit ook komen doordat voor ons Europeanen dit een vergeten oorlog is. Een redelijke knappe oorlogsfilm van Hollywoodformaat, die visueel net weet te overtuigen. Echter voelt het verhaal net iets te vaak aan als een herhalingsoefening van het genre. De film weet zeker een avond te boeien, maar laat je toch achter met het gevoel dat er meer uit gehaald had kunnen worden.

Het Italiaanse Necrostorm staat al jaren bekent om zijn extreme splatter-horrorfilms. Het begon allemaal met het succes van Adam Chaplin (2011) waarna deze horror/sci-fi hybride Taeter City volgde. De film laat een futuristische samenleving zien waarin criminelen worden gebruikt als vlees in de door de overheid (genaamd "The Authority") gerunde fastfood-hamburgerketen; Taeter burger. Dat is zo'n beetje het hele plot dat er is....eerlijk gezegd is dat ook niet waarom je deze wil kijken. Ook niet voor de dialogen want die zijn enorm cheesy. Je kijk dit voor de gore en bloed en die is uitgevoerd met verbazingwekkende praktische en visuele effecten Maat in zijn geheel draagt het ​​allemaal bij aan de "wat de hel"-houding van de film! Eerlijk gezegd zat dit vol met alles wat horrorfilms zo verachtelijk maakt voor de meer puriteinse kijkers! Opvallend ook dat er in de aftiteling dankbetuigingen worden gedaan aan fans van de Necrostorm-films ,liefhebbers van sciencefiction, Splatter en Horroriconen Peter Jackson, John Carpenter, Paul Verhoeven en Takasi Miike.

Heerlijk!!

Zoals veel Kung Fu-films put het uit de rijke Chinese geschiedenis. Hier is het tijdperk ergens rond 1900 en de Bokseropstand is aan de gang. Een opstand gericht tegen de invloed van de westerse imperialistische mogendheden. Deze vertegenwoordigen uiteraard het kwaad, terwijl de held Yang Lu Chan is gebaseerd op de grondlegger van de Yang-stijl in Tai chi. De film toont het verhaal over deze Yang Lu Chan die naar het Chen-dorp reist in Wen Xian in de provincie Henan om daar de Chen-stijl te leren. Dit is ook echt gebeurd maar verder is dit vooral fictief!

Het verhaal is niet zo heel moeilijk en Stephen Fung die de film regisseerde is zich daarvan bewust! Hij vertrouwt daarom met de film op de gevecht-choreografie van Sammo Hung en door de een hele film duiken Kung Fu-legendes op. Vaak geïntroduceerd met tekst op het scherm, en dan zijn er gekke CGI-effecten en lijkt het alsof de beelden zo uit een videogame lijken te komen. Van die cirkels die je ook zag bij van die RPG-computerspellen of balkjes met leven verschijnen menigmaal in beeld. Humoristische was het ook want Yang brengt een groot gedeelte van de film door met in elkaar geslagen te worden terwijl hij smeekt om de Chen-stijl te leren van meester Chen ( Tony Leung ) Een film als dit kan natuurlijk niet zonder wat romantiek met vrouwelijk schoon Deze krijg vorm met Angelababy (Independence Day en Hitman) en Maleisisch model Mandy Lieu.

Ja dit was een verrassend leuke actiefilm met interessante personages, coole kungfu-gevechten, en een steampunk-geïnspireerde machine! Redelijk origineel en ontzettend leuk! De film eindigt in een cliffhanger en in de aftiteling zien we al scènes uit het aankomende vervolg, Dus op naar deel twee!

Aangezien het tweede deel van de steampunk-martial arts film van Hong Kong-acteur-regisseur Stephen Fung tegelijkertijd is geschoten met de eerste gaat het na een korte reminder meteen verder waar Tai Chi Zero was gebleven. Wel is dit een iets andere film! De tekst en videogame- effecten zijn in Hero verdwenen. Echter de problemen voor het dorp en Yang Lu Chan zijn nog lang niet over! Hij raakt weer in de problemen en om zijn leven te redden, trouwt Chen Yu Niang met Lu Chan. Op de bruiloft komt de verloren gewaande oudste broer van de Chen-familie en starten de problemen pas goed!

In de eerste film was Lu Chan niet al te slim en werd hij constant tegen zijn kont geschopt. Je wilde dat hij zou slagen, maar tegelijkertijd was het genieten van zijn mislukkingen. In deze film heeft hij zijn zoektocht grotendeels bereikt en is hij nou tja … minder interessant. Gelukkig houden de kleurrijke eigenzinnige schurken van deze film de boel gaande. De film heeft een paar coole wendingen, een getalenteerde cast en een paar geweldige actiescènes. De vecht-scene met kungfu-legende Yuen Biao door de koninklijke keuken waar gelijke tijd eten wordt bereidt was ongelooflijk sterk!

Alhoewel de plezierige humor en de energie van de gekke effecten van de eerste film mist was het wel een goede solide iets traditionelere wire martial arts-film. Het einde levert een bevredigende afsluiting van het verhaal op, maar er is ook een kleine cliffhanger die je echt naar meer doet verlangen! Of Tai Chi Summit, het derde en laatste deel van de trilogie, er ook ooit nog zal komen is nu naar negen jaar nog steeds niet zeker Dus moet ik helaas wachten tot God weet wanneer!?

Deze film is niet bepaald subtiel qua boodschap, of de onderliggende metafoor. Maar eerlijk gezegd liever zo dan dat de film horror gebruikt als lokkertje....mocht je niet doorhebben; het 'monster' is seksueel geweld. Opkomend kunstenares Jane (het enige personage met een naam) wordt op een avond bruut aangevallen door een monsterlijke, rokerige en door vliegen overspoelde verschijning die uit een afvalcontainer kwam. Hoewel ze aangifte doet bij de politie, vermoeden die dat Jane door de conventionele aanvaller, het het verhaal verzint. Deze film slaagt erin (maar niet helemaal) om niet te zwaar op de hand en prekerig te worden, weet visueel ook aardig te verassen, ondanks een laag budget, en brengt een paar leuke horror-momentjes. Dit was helemaal niet zo heel erg slecht!

Wat moet het in de jaren '70 toch makkelijkere geweest zijn. ? Zeker als je naar deze film kijk want er is niets te bespeuren van politieke correctheid. Alles en iedereen wordt zo niet serieus genomen. Maar wat heerlijk was dit. De titel van de film is gewoonweg voldoende als plot meer is er niet nodig maar door de nietsontziende humor weet de film zich goed te handhaven. Het viel me ook op dat toentertijd 1 miljoen dollar erg veel geld moet zijn geweest maar anno nu niets meer voorstelt. De door mij gemiste remake van Tony Scott heeft bv. al over 10 miljoen dollar. Daarin heeft de film dus niet de tand des tijds overleefd maar als mooi filmdocument uit de 'jaren 70 zeer geslaagd.

Eigenlijk geen idee waarom dit zoveel lage waarderingen ontvangt? Misschien is het omdat het van oorsprong een 14-delige streamingserie was. (de serie krijg hogere waarderingen) Die serie is bewerkt tot gothic-horror anthologie-film. Hoewel dit soort films sinds het begin van de horror al bestaan, zijn ze omdat wat onsamenhangend zijn, wat lastiger te slijten aan de doorsneekijker.

Deze verhaald over de familie Black wiens leven verweven is met de Dood zelf en bestrijkt de periode van de 14e eeuw tot de moderne tijd. In de 13e eeuw zag Alaistair Black de Dood als in het rood-geklede vrouw in het bos. In de 17e eeuw was er Ivy Black, die erachter kwam hoe ze voor onsterfelijkheid een pact met de Dood kon sluiten. Het ritueel is simpel: om onsterfelijkheid te verwerven, moet je doden. Suzie Black volgt hetzelfde ritueel, en degenen die na haar komen, doen hetzelfde. Totdat je bent aanbelandt in het heden...

Ander iets is dat deze overleveringen van de familie Zwart en Winter doormiddel van Asher, de bewaarder van het landhuis worden voorgelezen of verteld. Niet iedereen is ook even gecharmeerd van voiceovers. En dan is er nog dat de verhalen geen echte climax kennen. Het gaat geheel voor een beklemmende sfeer. Je weet wel zo'n groot oud landhuis midden in de middle of nowhere, mistige grond, overal kaarslicht, de vloerplanken kraken, de deuren piepen. Degene die dus van sfeervolle en duistere horror houden en het niet erg vinden dat er korte verhaaltjes worden verteld, is dit zeker de moeite waard van het te kijken.

Met Tales from the Crypt, koos het Britse Amicus vijf verhalen uit de Amerikaanse horror-strips van EC Comics van de jaren 1950 (‘Tales from the Crypt’ en ‘Vault of Horror’) en bracht ze (veelal aangepast) naar het grote scherm. Na een openingskrediet met Toccata en Fuga in D Minor van Bach begint de film met zesde omvattende verhaal is dat van een grafbewaarder die de crypte-bezoekers confronteert met hun eigen (toekomstige?) (wan)daden en lotgevallen.

01. "And All Through the House" Joan Collins is de enige vrouw van de groep, en op kerstavond vermoordt zij haar man. Het leek zo makkelijk echter blijkt het achteraf toch iets moeilijker. De tijd voor dit verhaal is vrij krap en dit segment is bijna volledig zonder dialoog. Het bestaat bijna volledig uit kerstliedjes die op de radio spelen, het past goed in het verhaal en creëert een mix van geluk en horror. Mooie opener!

02. "Reflection of Death" Carl Maitland (Ian Hendry) besluit zijn vrouw en kinderen te verlaten voor zijn vriendin/minnares Susan (Angie Grant). Is het een auto-ongeluk of nachtmerrie waar hij in belandt? Dit verhaal voelt de kortste van de vijf. Het is ook de zwakste omdat het verhaal het minst opwindend en pakkend van allemaal is. Wel zijn er innovatieve (voor zijn tijd) POV-opnamen.

03. "Poetic Justice" is een van de twee beste in de film. Twee inhalige zakenlieden, een vader en zoon, (Robin Phillips en David Markham) willen de oude buurtbewoner en vuilnisman meneer Arthur Grimsdyke (een uitstekende Peter Cushing) weg hebben en besluiten hem te terroriseren. De twee tegengestelde krachten van keiharde meedogenloze Phillips en goedaardige Cushing worden heel goed gespeeld en dit contrast resulteert in een hartverscheurend tragisch horror-verhaal.

04. "Wish You Were Here" Ralph Jason (Richard Greene) heeft door een aantal slechte investeringen zijn geld verloren en moet alles verkopen om zijn schulden te kunnen betalen. Tijdens de beoordeling van hun bezittingen vinden ze een Chinees jade-beeldje uit Hong Kong dat de eigenaar drie wensen zou zal verlenen. Het verhaal lijkt in eerste instantie op wat er gebeurt in "The Monkey's Paw", (wordt ook tot verveling toe naar verwezen) maar er is een bloederige wending.

05. "Blind Alleys" de andere van de twee beste. De ex-militair majoor Rogers (Nigel Patrick) wordt directeur van het blindeninstituut 'Eldridge Home for the Blind'. Onder zijn controle regeert het geld en uiteraard nemen na verloop van tijd blinden, geleid door Carter (Patrick Magee), wraak op hem. Dit segment heeft absoluut uitstekende draai, misschien iets te lang middenstuk maar de manier waarop de blinden hun wraak nemen is zo fijn! De "dodelijke vallen en martelingen" wedijveren zelfs met Saw of Hostel echter zien we slechts een enkele kleine snee van het vlees.

Aan het einde zien we dan weer de grafbewaarder om het voor de vijf 'slechte mensen' en ons kijkers af te sluiten. De aantrekkingskracht van deze film is niet splatter of bloed, maar het oproepen van sfeer en samen met degelijke acteerwerk, staat deze film dan ook garant voor heerlijke spanning, griezel en vermaak.

Hoeveel heb je nodig om een zeer fijne horror te maken? Na het zien van deze film blijkt dat niet veel! Een gebouw (in dit geval een kerk), goede B-acteurs, wat boobies, prima gore en als finishing touch wat humor. Na de opening met de The Cryptkeeper: zien we Brayker (William Sadler) in een auto achtervolgt worden door The Collector (Billy Zane) Een spectaculaire aanrijding en een achtervolging verder bereiken ze dan het oude kerkgebouw. Hier maken we kennis met de rest van de toch wel zeer goede flamboyante cast. Onder hen zijn ook bekende als Jada Pinkett Smith Dick Miller en Thomas Haden Church. En voor de oplettende kijker is er ook nog porno- actrice Chasey Lain (ook uit het liedje van de bloodhound gang) te ontdekken. Sowieso past de lekkere soundtrack met Megadeth, Gravediggaz, Filter, Rollins Band, Ministry, Machine Head en Pantera wel bij de film. Al met al een zeer fijne 80's film uit de jaren '90.

Uitstekende drieluik! Huisvrouw Betty (Blondie zangeres Debbie Harry) treft voorbereidingen om het jongetje Timmy op te peuzelen. Hij stelt zijn noodlot uit door een drietal griezelverhalen voor te lezen;

Het eerste segment 'Lot 249', is een bewerking van een verhaal van Sir Arthur Conan Doyle herwerkt door Michael McDowell (Beetlejuice) Rijkelui-corpsbal Lee (Robert Sedgwick) en zijn vriendinnetje Julianne Moore (ver)pesten de kans op een beurs voor Steve Buscemi. Susan's broer Christian Slater (Andy) is bevriend met Bellingham maar dan op een dag weet deze een sarcofaag met een mummie en een perkamentrol te bemachtigen op een veiling (de titel) Kende dit verhaal al van A Ghost Story for Christmas uit 2023 maar deze Amerikaanse versie was even goed genieten.

Het tweede segment betreft "Cat from Hell" een bewerking van een verhaal van Stephen King door George A. Romero. De oude maar rijke rolstoel gebonden Drogan (William Hickey) schakelt huurmoordenaar Halston (David Johansen) in voor een bizarre opdracht: dood de zwarte kat die rondloopt in zijn huis. Wie er wint is duidelijk maar het is Romero dus WOW...die finale is van topkwaliteit.

Het derde en laatste segment "Lover's Vow" is eigen werk van Michael McDowell De moeizame ​​kunstenaar Preston (James Remar) is getuige van een moord gepleegd door een monster/waterspuwer. Het monster wil Prestons leven sparen, op voorwaarde dat hij zweert nooit te spreken over wat hij heeft gezien en gehoord, of het uiterlijk van het wezen aan iemand te beschrijven. De film verplaatst zich naar tien jaar later waar de mooie Rae Dawn Chong weer zien en volgt de plotwending die te goed om te verklappen is.

De afsluiter eindig net als het sprookje. En is ook eigenlijk het zwakste verhaaltje maar de drie andere verhalen hadden precies de juiste lengte; je hebt ook nooit het gevoel dat er gehaast wordt en het verveelt geen moment. Er wordt uitstekend geacteerd, het camerawerk was goed, en er zijn fantastische , praktische effecten. Dit was anderhalf uur kijkplezier en voor genre-liefhebbers een must. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a compilation movie)

Nadat ik helemaal weg was van de film 'The Forbidden Room' me nu gewaagd aan de eerste langspeelfilm van regisseur Guy Maddin. Ook deze film voert ons terug naar de oorsprong van de cinema. De films uit de jaren '20 of '30. Gek genoeg pakte deze film me, ondanks het horrorlabel, veel minder.

Ik vond dat de film niet veel impact had doordat niet alles even goed was uitgewerkt. Veel blijf vaag en poëtische. Blijkbaar hadden de twee mannen op hun manier dezelfde vrouw liefgehad en daardoor waren ze waanzinnig en jaloers. Dit alles aan de hand van bizarre gebeurtenissen. In de film is de dialoog schaars en sommige minder belangrijke zijn in het IJslands. Gelukkig werden alle belangrijke dialogen wel in het Engels gesproken.

Intrigerend was de film wel, mede door de vele verwijzingen naar de films van weleer. Maar de film kon mijn aandacht niet lang genoeg vasthouden om echt te beklijven. Mooiste scene vond ik de roze sepia-getinte, hemel waar zeemeerminnen zongen en zwommen.

In 1982 kwam de cheesy maar vermakelijke film 'The Sword and the Sorcerer' uit. Een film die zelf een naam gaf aan wat een heel subgenre zal worden. Die eerste film was weliswaar een gekke, goedkope budgetfilm, maar het was verder een prima film in drie bedrijven met een paar coole personages. En aan het einde van deze film werd er een vervolg aangekondigd. Deze kwam dus 28 jaar later en die is....zacht uitgedrukt niet zo goed.

Deze film bevat denk ik één van de langste openings credit's, eentje van minstens 12 minuten beginnend met tekenfilm (die er eigenlijk best aardig uitziet), daarna een gebeuren van zoveel jaar later om vervolgens nog eens verder in de tijd te gaan en ook weer iets minder ver terug. De link met de film uit de jaren 80 zelf is maar erg zwak. Je krijg een heleboel gedoe rond vampieren. Die blijkbaar sissen (doordat ze praten met kunstvampiertanden in haar mond) en nogal hun ogen laten uitpuilen terwijl ze wat decolleté onthullen. Nooit te veel wat ook al heel anders was dan in zijn voorganger.

Nu, is het ook gewoon een fantasieverhaal, en gaat de held dus op een zoektocht. Dat is hier een prinses die op zoek gaat naar haar broer (Kevin Sorbo) En blijkt eveneens dat de held Talon (uit de voorganger) hier opeens gedegradeerd is tot een bronzen hanger in de vorm van een adelaarsklauw. Verder op weg en wordt het een ware familiereünie met niet één, maar wel vier vrouwelijke badass heldinnen. Zodat veel van de te lange monologen, toespraken en pissige tirades gelukkig nog wel uit welbevallige monden komen.

En dan zijn er nog scènes van acteurs die voor onhandige groene schermachtergronden staan ​​en onzinnige (ik denk dat ze komische bedoeld waren) dialogen uitkramen. Die achtergronden kunnen later dan worden vervangen door digitale afbeeldingen Helaas bezat degene die ze maakte weinig competentie en soms denk ik ook geen zin want ze zijn soms ook gewoon niet ingevuld. Maar deze green screens zien er nog beter uit dan de volledig geanimeerde scenes. Die volledig CGI-sequenties in deze film zien eruit als een videogame uit de vroege jaren 90! Sterk gedateerd dus en ze verdiende zeker al geen schoonheidsprijs.

Nu wil ik niet zeggen dat dit het ergste is wat ik ooit heb gezien, maar het is zeker een heel eind in de richting. Daarnaast is het voor fantasie-genrefans die naar het vervolg hebben verlangd, best een klap in hun gezicht, dat ze deze film verpesten

Anthologie/trilogie film van Roger Corman met verfilmingen van verhalen van Edgar Allan Poe. Er zijn wel wat aanpassingen gemaakt en vrijheden veroorloofd in de verhalen maar dat mag de pret verder niet drukken. In elk verhaal zien we horroricoon Vincent Price verschijnen,

Het eerste verhaal is gebaseerd op de novelle Morella (1835)

Het kortste filmpje van de drie en wat direct op valt is de heerlijk sfeervolle omgeving, mede door de verwaarloosde toestand van het kasteel. Als de Lenora haar vader Locke op zoek naar al die jaren ontdekt ze dat haar vader het lijk van haar overleden moeder Morella jarenlang bewaard heeft. En Morella blijkt niet zo dood is als werd gedacht! Vincent Price krijgt in dit filmpje helaas iets te weinig tegenspel van Maggie Pierce waardoor het als geheel het wat mager overkomt maar het is verder een prima openingsfilmpje.

Het tweede verhaal is gebaseerd op de novelles The Black Cat (1843) en The Cask of Amontillado (1846)

Dit middelste filmpje is ook direct het langste en is een mix van horror en nadrukkelijke humor. Montresor Herringbone is een dronkenlap, die het geld dat zijn vrouw verdient ’s avonds opdrinkt in de kroeg. Maar dan neemt hij op een avond wijnsnob Fortunato Luchresi mee naar huis, en stelt deze voor aan zijn vrouw. Dat had hij beter niet kunnen doen! Zowel Peter Lorre als Vincent Price zijn heerlijk opdreef in dit sadistische humoristische wraaklustige filmpje met prachtige vormgegeven decors.

Het derde en laatste verhaal is gebaseerd op de novelle The Facts in the Case of M. Valdemar (1845).

De ongeneeslijk zieke Ernest Valdemar laat zich voor zijn overlijden hypnotiseren door Carmichael om zo in de dood bij bewustzijn te blijven. Echter heeft deze hypnotiseur zijn eigen snode bedoelingen.

Door het bovennatuurlijke aspect is dit het meest geslaagde verhaal qua horror. Price wordt hier zelfs overschaduwd door het sterke tegenspel van Basil Rathbone.

Er is verder maar weinig gore, iets dat ook niet nodig was, want er zijn genoeg aansprekende lugubere taferelen om te genieten. Al met al een zeer verdienstelijke horrortrilogie!

Ook deze film was een van de vele horror anthologie-films die in de jaren zestig en zeventig zijn gemaakt. Maar ondanks dat de regie in handen was van Freddie Francis, is dit geen Amicus productie, deze werd geproduceerd door World Film Services. Dit keer hebben de verhalen als verbindende schakel een psychiater (Donald Pleasence) die aan zijn ongelovige collega (Jack Hawkins) uitleg hoe hij vier unieke gevallen heeft opgelost;

"Mr. Tiger"; Paul, een jongetje dat het moeilijk heeft met zijn ruziënde ouders, heeft een denkbeeldig vriendje. Alleen is dit vriendje een tijger. Drie keer raden hoe dat af gaat lopen? Voorspelbaar, alhoewel ik de laatste scene wel erg mooi vond!

"Penny Farthing"; Timothy, de eigenaar van een antiekwinkel erft spullen van zijn tante, waaronder een spookachtig portret en een oude fiets. Dit verhaal neemt het onderwerp tijdreizen en combineert het met een Victoriaans spookverhaal. Behoorlijk saai, Francis weet het maar net interessant te houden. Suzy Kendall (uit The Bird With the Crystal Plumage) was hier te zien!

"Mel"; Brian neemt een boomstronk met een menselijke vorm mee naar huis. Dit tot grote ergernis van zijn jaloerse vrouw Bella (Joan Collins) In wezen is het een liefdesdriehoek met een boom en er kan maar één winnaar zijn! Ook hier weet je hoe de afloop zal zijn maar een droomscène en een korte glimp op de borsten van Joan Collins weten het toch leuk te maken. Helaas biedt het script geen achtergrondverhaal over de boomstronk.

"Luau"; literair agent Auriol (Kim Novak uit Vertigo) ontvangt haar nieuwste klant en haalt alles uit de kast om indruk te maken op hem. Hij en zijn dienaar zijn echter veel meer geïnteresseerd in haar tienerdochter Ginny (een pre-Doctor Who Mary Tamm) om tot een climax te komen tijdens een traditionele Hawaiiaanse luau. Dit verhaaltje toonde het meeste potentieel, jammer dat ze door flashbacks het verrassende einde verkwisten.

Het lijkt misschien alsof ik negatief ben over deze film maar uiteindelijk val dat ook mee! Het is zeker solide Britse horror. Je weet iets te gauw wat er gaat komen, maar door een sterke regie en cinematografie is het op zijn minst behoorlijk te bekijken .

Ja inderdaad 1944: The Final Defense faalt dramatisch om meelevend te zijn! Het vertelt ook geen enkel verhaal. Er zijn geen personages of plot waar men zich mee kan vereenzelvigen. Maar het houd zich wel vast aan historische feiten, en die worden goed getoond. Nu is deze Fins-Sovjet voortzettingsoorlog ook een beetje een rare strijd.

Nadat in 1939 tot 1940 de Finnen na de Winteroorlog een gedeelte van hun grondgebied moesten opgeven, sloot men een bondgenootschap met Hitler-Duitsland. Hetgeen leidde tot de zogenaamde Vervolgoorlog. Hierdoor zou Finland, als enige democratie, in de Tweede Wereldoorlog aan de kant staan van de asmogendheden. Echter als je van bezet gebied naar bezetter gaat...? Daarnaast moesten de Duitser uiteindelijk verslagen worden!

Het was daarom misschien wel goed dat er géén heroïsche soldaten waren te zien. En er meer een semi-documentair verhaal werd getoond over de belangrijkste gebeurtenissen van deze defensieve veldslag die door de Finnen werden uitgevochten (50.000 Finnen tegen 150.000 Russen) De Russen besloten uiteindelijk dat het niet de moeite waard was om verder te gaan, en begon aan hun terugtocht. Dit voelt voor de meeste Finnen uiteraard als een overwinning. Het ongemakkelijke feit dat ze voor nazi-bondgenoten hadden gekozen wordt in de film ook minder benadrukt. Af en toe zie je Duitsers en er is een opmerking over het hakenkruis. (Finse leger had iets soortgelijks)

Hoe dan ook, het was nog wel een aardige degelijke film met regelmatig grootse actiescènes. Ook was het goed dat ze erin slaagden om redelijk historisch nauwkeurig te zijn! Wel is de film enigszins afstandelijk maar ik zou ook niet weten hoe deze oorlog met een wrang smaakje beter over kon worden gebracht?

Met 4 & 5 sterren recensies die vertellen dat een bloedstollende rollercoaster-rit is, dat het dé horror must-see van het jaar is, of dat het een beklemmende gruwelijke horrorfilm is die je bij de keel grijpt, is het duidelijk dat A24-hype machine nog steeds werkt! Nu was deze gelukkig zo erg nog niet! Maar géén van bovenstaande beweringen was echt waar!

In de film heeft een groep tieners interactie met de doden via een gebalsemde hand. Dit wordt gebruikt als vermaak op feestjes, om te lachen en om vrienden op TikTok en Snapchat te posten. De regels zijn simpel; steekt een kaars aan, pak de hand vast, zeg “talk to me,” en een geest laat zich zien. En als ze zeggen: “I let you in,” zijn ze bezeten door die geest. Oh dit mag maar 90 seconden, ​​waarna de hand moet worden losgelaten en de kaars moet worden uitgeblazen! Drie keer raden...hoe het de tieners die knoeien met de krachten van de duisternis in deze film vergaat...!?

Zeker die seancescènes en het sadistische stukje waarin een jongen zichzelf verminkt en waarvan de camera niet weg draait waren effectieve scenes! De korte tijdsduur dat de bezitting mag duren en het gebruik van geluiden buiten het scherm helpen een gespannen goede sfeer van terreur te creëren. Helaas draait het in het grootste gedeelte van het verhaal meer in conventioneel aangrijpend melodrama. Dit is minder succesvol en hierdoor komt de griezeligheid en spanning te vaak op een te laag pitje te staan! Maar ik ben al heel dankbaar dat het bezit zelf niet wordt behandeld als een metafoor voor trauma, zoals in veel dit soort (elevated brr...verhevenheid) horrorfilms.

De Franse regisseur Pascal Laugier kreeg met film de Martyrs (2008) naamsbekendheid. Wie echter had verwacht dat 'The Tall Man' (de eerste Engelstalige film van de Franse filmmaker) meer van hetzelfde was, kom bedrogen uit! (en aan de stemmen te zien, zijn dat er denk ik nogal wat?) Deze opvolger is namelijk een stuk luchtiger van toon. Daarnaast ziet het begin er uit alsof we met een horror-film hebben te doen. Zelfs nog vrij standaard ook! Echter schijn bedriegt! Het is veelal een grote mengelmoes aan genres die we te zien krijgen en waarvan horror niet de boventoon voert. Erg was dat geenszins! De alternatieve titel, 'The Secret' doet de film daarom ook eigenlijk beter tot zijn recht komen.

“Elk jaar verdwijnen er 75.000 kinderen in de V.S.,” lezen we in de begintekst, "de meeste onder hen worden, levend of dood, teruggevonden in de eerste uren en dagen na hun verdwijning. Zo'n 0,3% verdwijnt echter spoorloos." Daarna zien we Cold Rock, VS, een voormalig mijnstadje. Sinds het sluiten van de mijn wordt Cold Rock gekenmerkt door armoede. In Cold Rock hangt een heerlijke griezelige unheimliche sfeer, inclusief creepy inwoners. Een voice-over van het meisje Jenny (Jodelle Ferland, Silent Hill) vertelt dat er meerdere kinderen uit het gebied zijn verdwenen. Een behoorlijk beangstigende en sfeervolle opening.

Actrice Jessica Biel zette hier een behoorlijke goede prestatie neer. Het was schitterend hoe haar emotionele persoonlijkheid drastisch veranderd van de ene moment op de andere. Afgezien van William B. Davis (Cigarette Smoking Man van The X-Files) en Stephen McHattie (iedereen zal wel eens iets met hem erin gezien hebben) is de rest van de cast, vooral bijzaak. Toch is er ook een overeenkomst met de vorige film van de regisseur en dat is een twist die halverwege zit en die leidt naar een einde met een uitkomst die tot nadenken of verwarring dwingt. Ditmaal een film die niet zo omstreden is (als Martyrs) maar die zeker origineel en spannend is!

Zeer lange film waarin Clark Gable en Jane Russell constant om elkaar heen draaien en waar het einde op zich laten wachten. Het derde wiel in de film is Robert Ryan. De film zit vol met one-liners die niet alle even leuk zijn maar er zaten wel een paar goede tussen. Een die is blijven hangen is: de vrouw in de koets is mijnonderzoeker, oh wat onderzoek ze dan? Ze is een GOLD-Digger. Ook waren er veel massa-scenes met indianen en koeien. En vanzelfsprekend een schermutseling met diezelfde indianen maar echt goed gelukt was die ook niet. Jane Russel kweelde af en toe een liedje, wat me deed denken aan hoe kinderen wel eens liedjes zelf bedenken. De film was aandoenlijk en huiselijk. Zo'n zondagsfilm die je kijkt met het hele gezin en waar je niet teveel bij nadenkt.

Op MM zag ik dat deze film uit 1985 weer in de bioscoop ging draaien en na het lezen van het plot en wat reactie werd ik nieuwsgierig. Het ik moet zeggen het is een bijzonder vreemd allegaartje van veel verschillende filmgenres (western, gangster, Franse cinema, slapstick) met als hoofdthema; "Eten."

Als opzet lijkt de film op een Western maar dan één zonder echte cowboy's en gaat het over het maken (en genieten) van ramen (Japanse noedels) Tampopo (paardenbloem) onderneemt met de hulp van twee truckers Goro en Gun (gekleed als John Wayne) een zoektocht naar de perfecte ramen en ondertussen leren en zien we alle bijkomstige rituelen. Tevens worden via een aantal andere verhaallijnen alle dagelijkse, erotische, eigenaardige, levensverlengende en levensbedreigende eigenschappen van eten gepresenteerd. Waarbij de erotische verhaal meerdere keren terugkeert in de vorm van dezelfde wit pak geklede yakuza en zijn liefje, die voedsel op een zeer erotische wijze nuttigen en beleven.

De film is niet zo 1,2,3 in een hokje te plaatsen, echter vond ik het een zeer fijne sensuele, obscene en komische film over onze relatie tussen eten, seks en de dood, soms zelfs getoond in dezelfde scène.

Een Chinese film over Chinatown in San Francisco van begin twintigste eeuw. De film gaat over de vooroordelen tegen Chinezen in Amerika. Terwijl het zelf ook gebruik maakt van vooroordelen, alle acteurs die de Native Americans spelen, zijn overduidelijk Chinezen die bruin zijn geschminkt Er waren veel witte mensen in de film, waarom dat niet een paar indianen laten overkomen? Oké film neigt dus duidelijk naar een sterke politieke boodschap vanuit een Chinees perspectief. Is dat erg? Niet per se. Zolang het maar niet te overdreven patriottistisch wordt! En dat heeft deze film mee! Waar deze film uiteindelijk wel tekort schiet is het voorspelbare plot. Goh...de bekende acteur John Cusack speelt hier de senator Grant..moet ik meer zeggen? Ondanks dat en de overdreven komedie, het vreemd aanvoelende politiek slotakkoord aan het einde was de rest van de film eigenlijk best vermakelijk! Na de animatie-film Ne Zha 2 was dit de best bezochte film van 2025 in China

In de nacht van 27 op 28 juli in het jaar 1976 beefde de aarde plots in de stad Tangshan, in de provincie Hebei. Deze aardbeving kostte aan meer dan een kwart miljoen mensen het leven. Aan de hand van een een jong gezin met een tweeling zien we dit in de eerste 15 minuten gebeuren. Het in beeld brengen van die verwoestende aardschok is direct het mooiste van de film. Wat volgt is een Chinees melodrama dat onverholen het communistische gedachtegoed van één grote familie uitdraagt. De heroïsche reddingsactie van het Rode Leger die de zoon en dochter vinden en de moeder voor een onmogelijke keuze stelt, kleurt zo'n beetje de rest van de film. Uiteraard zien we, omdat het episch familieverhaal dertig jaar bestrijkt, het land in rouw als Mao Zedong is overleden. En we zien hoe China steeds moderner wordt tot aan een tweede zware aardbeving in 2008 in Sichuan. Want zoals natuurlijk in een goede soap-opera film vindt er uiteindelijk een hereniging plaats. Het is allemaal niet heel slecht maar de film heeft te weinig om het lijf om echt te beklijven.

De basis, van een man wiens gezicht onherkenbaar misvormd is, en die merkt dat zijn persoonlijkheid verandert wanneer hij een nieuwe krijgt, is een fascinerende uitgangspunt. Echter onderzoek deze film de psychologische gevolgen en filosofische vraagtekens. Veelal in oeverloze saaie dialogen. De film liet me regelmatig knikkebollen. Een langzaam tempo en het commentaar op de aard van identiteit en samenleving in lange uitgerekte dialoog-scènes zorgde dat het voor mij letterlijk een snoozefest werd. Naast dit hoofdplot bezit de film ook nog een zij-plot over een meisje dat slecht wordt behandeld omdat ze de rechterkant van haar gezicht heeft misvormd door een litteken. Dit plot is niet bijzonder goed ontwikkeld en op geen enkele manier verbonden, behalve thematisch met de rest van de film. Wat rest zijn een paar mooi gestileerde zwart en & wit scenes. Echter angsten van een naoorlogse samenleving en het praten, praten, praten over identiteit, vrouwen make-up en eenzaamheid maken deze film een enorm zware kijk.

Leuke Ambitieuze Mislukte Ramp

Ondanks een veel groter budget was dit een gelikte foute B-film, die zonder ingewikkeld plot of geloofwaardig verhaal toch voor vermaak zorgt. Wat er ook allemaal fout ging in "Tank Girl", gebrek aan ambitie was er zeker niet! Het meest in het oog springende is toch wel zijn uiterlijk.

Naar verluidt was het de studio die niet zo blij was met de film Zodoende waren er scriptwijzigingen en tijdens de montage werd er aardig wat beeldmateriaal uit de film geknipt. Zoveel zelfs dat het noodzakelijk was om de film te voorzien van geanimeerde sequenties. Tja... wat wil je als Amerikanen zich bezig gaan houden met een verfilming van deze gelijknamige Britse cultstripreeks van Alan Martin en Jamie Hewitt die toch best rebels is. Toch doet het de comic-book oorsprong van de film met die tekenfilm-fragmenten beter tot zijn recht komen.

De kritiek op 'Tank Girl' is wel grotendeels gegrond. De scherpe kantjes zijn flink verdwenen. Maar Lori Petty is nog steeds een kick-ass girl! En door de film heen zijn er soms nog wel tekenen van foltering, moord en of een poging tot verkrachting. En Iggy Pop speelt zelfs in een cameo een pedofiel! En het kan nog raarder! Er komt zowaar een musical-versie langs van Cole Porter - Let's Do It.

En dan zijn er nog gereïncarneerde kangoeroe-mannen 'Rippers' genaamd, die zijn ontwikkeld door een fout gelopen DNA-experiment, om Ultieme Soldaten te creëren: die slim zijn, als een gek kunnen springen en een plek hebben om hun granaten te bewaren. De toen nog niet zo bekende Naomi Watts maakt er het beste van, wat helaas ook niet zo heel veel was. Alles wordt afgemaakt met een kekke soundtrack vol jaren negentig spul.

Iedereen die naar de film kijkt, kan absoluut verschillende redenen bedenken waarom het is mislukt. Maar ik denk dat deze ambitieuze mislukking meer amusementswaarde heeft, als honderd middelmatige play-it-safe blockbusters.

Misschien lig het aan mij maar dit was toch een verdomd fijne horrorfilm! Ter compensatie van de waardering van deze film doe ik er een half puntje bij! Het speelt zich af in 1978 en begint wanneer Ben Adams, zijn vrouw Jules horen dat ze een verlaten, afgelegen huis aan de kust erven. Natuurlijk weten jij of ik wel beter dan dat zoiets nooit goed afloopt.

Ja het klopt dat de film geen echte verrassing in petto heeft! Alle horror-elementen zijn aanwezig; een donkere, weinig uitnodigende ondergrondse watertank, waar de titel naar verwijst - check Een griezelig oud onwelkom huis - check! Enge monsterlijke geluiden 's nachts - check. Krakende vloeren, af en toe een dichtslaande deur, glimpen van iets dat buiten het raam op de loer ligt - check! Yup de spookhuisfilm...

Deze scènes zijn dan misschien wel vertrouwd maar worden ook goed uitgevoerd. De film gaat voor spanning en sfeer en niet voor schrik. Als men afdaalt in de natuurlijke citerne waren Aliens en The Descent nooit ver weg. En het eindigt als een volwaardige creature-feature! Roger Corman zei trouwens ooit: "Laat je monster nooit bij daglicht zien." Regisseur Scott Walker volgt dit advies wijselijk op en houdt zijn reptielachtige wezens in de schaduw en duisternis.

Daarnaast slaagt hij er in om de dingen interessant te houden door langzaam steeds meer van de onzichtbare vijand prijs te geven. Wanneer het derde bedrijf arriveert en de film eindelijk zijn wezen laat zien, blijkt dat hij zich helemaal niet hoeft te schamen voor de amfibische killers! Visuele effecten van de Weta Workshop (ja die van o.a. de LOTR-effecten) zijn zoveel beter dan andere CGI.

Helaas weinig gewelddadige of bloederige beelden. En sommige dingen zijn wat slodderig. Zo is de hond even geheel van het toneel verdwenen en ramen van de auto blijken op miracle wijze opeens afwezig te zijn om daarna weer ongeschonden te verschijnen. Maar afgezien daarvan valt er niet veel te klagen. Ja, de plotelementen zijn niet al te origineel. Maar als je geen nieuwe invalshoek voor een oud verhaal kunt vinden, moet je het heel goed vertellen. En dat is precies wat het doet. Blijf ook nog even hangen voor een scène halverwege de aftiteling die nog wat meer laat zien...

Tja laat ik er maar niet omheen draaien, dit is gewoon een slechte film! Daar kan ik ook niets meer van maken, waar het dus op aankomt; zijn er nog positieve punten te vinden? Eigenlijk nog wel ja.... Ten eerste is het concept van een Teerachtig monster dat wordt gestoord en zijn wraak neemt geen slecht idee. Ook ziet dat Teermonster er eigenlijk verrassend goed uit. Het heeft net allemaal iets meer als je een man in een pak gebruikt in tegenstelling tot iets van CGI. Bovendien is de gore behoorlijk goed. Maar daarvoor moet de film uiteindelijk eerst stoppen met al die ellelange sketches.

Tja, want veel werd gevuld met onaangename humor die echt niet grappig was. Het pratend hoofd van regisseur Aaron Wolf dat de hele film opduikt en verteld over hoe de dingen vreselijk mis gingen. Dit deed misschien nog wel de meeste afbreuk aan de film! Daarnaast speelt het zich af in een kantooromgeving. Wat betekent dat je het grootste deel van de film moet doorbrengen in een kleine kamertjes met witte muren... Nu niet de meest interessantste omgeving Tja en als je de helft van de looptijd naar dat soort taferelen zit te kijken, voordat je bij het eigenlijke schepsel komt..? Zesennegentig minuten lang...dan heb je serieuze problemen met het tempo! Laten we maar zeggen dat dit serieus onhandig was en het daarbij laten.

Toch wel een erg fijne film. Zoals gebruikelijk in de jaren '50 is het griezelelement een gigantische wezen. Het is uit de titel natuurlijk al is op te maken welke dat is, maar de vergrote spin is wonderwel zeer mooi in beeld gebracht. Ook nu zullen mensen met Arachnofobie het niet zo'n fijne film vinden. De verdere personages zijn oppervlakkig en het verhaal niet heel bijzonder. Ook de acteurs zijn duidelijk van een B-kwaliteit. Zo is de hoofdrol voor Dr. Hastings (John Agar), de perfecte stuiversromandokter, is Stephanie Clayton (Mara Corday) niet meer dan een romantisch intermezzo en Dr. Deemer(Leo G. Carroll) de mad scientist. Maar dat alles mag de pret niet drukken, door de in ruime mate aanwezige griezel, actie en spanning. Ondanks dat de film als enigszins voorspelbaar kan worden afgedaan is het ook een zeer fijne reusachtige-insectengriezelfilm uit de jaren 50.

Mindere avonturen-film van regisseur J. Lee Thompson (The Guns of Navarone (1961) en King Solomon's Mines (1985) Aanvoerder van de kozakken Taras Bulba (Yul Brynner) zweert wraak nadat hij is bedrogen door de Polen. Na in de bergen te zijn gaan wonen krijg hij twee zonen Andreï (Tony Curtis) en Ostap (Perry Lopez.) Als deze zijn opgegroeid krijgen deze de kans om te gaan studeren aan de universiteit van Kiev. Daar wordt Andreï verliefd op Natalia Dubrov (Christine Kaufmann.) maar trekken de kozakken weer ten strijden. Het verhaal doet denken aan Romeo en Juliet maar komt nergens sprankelend over. Wat raar is want Curtis en Kaufmann zagen elkaar wel zitten en belandde zelfs voor het altaar. Ook de massale scenes tussen de Polen en kozakken op paarden zijn nergens echt spannend. Die scenes zijn trouwens op genomen in Argentinië en niet in de buurt van Oekraïne. Op meerdere momenten gaat de film zelfs over de schreef, Brynner ging zingen (?) en later kwam er nog een keer een soort musical-achtige liefdesscène. Met Thompson als regisseur en Brynner en Curtis in de hoofdrol had het een mooie film kunnen zijn, toch gaat het ergens mis? Vermoedelijk komt dat omdat Brynner en Curtis erg ongeloofwaardig overkomen als vader en zoon. Plus de liefdesverhouding tussen Curtis en Kaufmann die voor opschudding onder de kozakken moest zorgen kwam totaal niet uit de verf.