Opinions

Uitstekend camerawerk compenseert in dit gijzeling en uitbraakfilm de tekortkomingen redelijk goed. Het speelt zich af in 1978, ruim voor de val van het communisme, Bohemy en vier andere gevangen krijgen de kans om als prestige en op verzoek van de gevangenisdirecteur, ergens aan te werken in een metaalwerkplaats. Maar iets wat op een wel heel bijzondere plaats zit, de zaken escaleren snel... Gaandeweg leer je wat over de achtergronden van de veroordeelden. Over het geheel genomen is het een prima film maar het heeft nogal last van personages met veel dialogen. En als dan de film bijna twee uur duurt, gaat de film algauw slepen. Opmerkelijk genoeg is het gebaseerd op een waargebeurd verhaal; en werd de film opgedragen aan de echte Bohemy.

De titel 'master of horror' is blijkbaar snel verdiend want regisseur Ernest R. Dickerson is alles behalve een bekende naam in horror. Al zijn er wel een paar momenten dat hij zich mee bezig heb gehouden. Hij is ook zeker geen slecht regisseur want begonnen als cameraman voor videoclips, de serie Tales from the Darkside (horror-moment) en vijf films van Spike Lee. Later is hij zelf gaan regisseren en heeft hij twee keer een uitstapje gemaakt naar de horror (Tales from the Crypt Presents: Demon Knight en het erbarmelijke Bones) De regisseur doet nu de regie voor veel seriewerk. Waaronder The Walking Dead, Dexter (nog een paar horror-momenten) en Treme.

Hier lijkt hij aanvankelijk nog aardig over de brug te komen. De eerste helft waarin de ellende begint is verrassend sfeervol. De jongens Justin en Kerry gaan in het holst van de nacht naar een mortuarium omdat ze ‘nog nooit een echt lijk hebben gezien’. Prima spanningsopbouw en de film roept een duister, griezelig en naargeestig sfeertje op. Gek genoeg is het zodra Michael Ironside (het ligt niet aan hem) ten tonele verschijnt en er meer bloed begint te stromen gedaan met de spanning. Pubers die worstelen met V, en een subplot over familiedrama het komt eigenlijk niet of nauwelijks uit de verf. Dickerson kan er niet mee uit de voeten. De Special FX zijn nog wel van goede kwaliteit (Greg Nicotero, The People under the Stairs, In The Mouth of Madness) Helaas is het maar bij vlagen een aardige filmpje en weet het de middelmaat niet te ontstijgen.

Halloween-traditie? En ja Halloween is dan in goede handen! De eerste drie V/H/S/-films komen uit 2012,13 & 14 waarna de serie stopte maar sinds 2021 werd er elk jaar weer een film in de V/H/S- franchise uitgebracht. Deze laatste reeks neemt daarnaast steeds een specifiek jaartal. Na tweemaal de jaren'90 is het ditmaal de jaren 80 Waardoor het tenminste zich wel afspeelt in hoogtijdagen van de VHS. Wat het verdere format van de anthologie betreft, is het nog steeds dat van een gevonden VHS-tape. Deze band wordt dan afgespeeld en naast de filmpjes, zijn er ook zogenaamd achtergebleven stukjes beeld. Het beginnende segment wordt tevens gebruikt als omhullende en wordt dus tussen de rest van de korte films door getoond alsof dit al op de band stond.

Dat wraparound-segment “Total Copy” is afkomstig van David Bruckner (de producer van de VHS-serie en maker van The Ritual 2017, The Night House 2020 en de Hellraiser -remake 2022) Het is een soort opgenomen televisieshow die lijkt op Unsolved Mysteries en die het verhaal vertelt van een groep wetenschappers die een vreemd mensachtige figuur hebben gevonden waarmee ze proberen te communiceren. Een leuk uitgangspunt dat ook nog eens ongelooflijk goed werkt!

Het eerste echte segment heet “No Wake” en is afkomstig van regisseur Mike P. Nelson (de Wrong Turn 2021 reboot en The Domestics 2018) Het volgt een groep vrienden die naar het meer gaan voor een kampeertripje. Ja, voor hen gaat het voorspelbaar mis, maar het levert aan het einde daadwerkelijke verrassing op. Maar wat is “VII”?

Het tweede segment “God of Death” van de Mexicaanse regisseur Gigi Saul Guerrero (Bingo Hell 2021 &Satanic Hispanics 2022) In 1985 vond er een zware aardbeving plaats in Mexico-Stad ook een nieuwsprogramma wordt getroffen. Wat begint als een typische rampenfilm verandert in Azteekse goddelijk terreur. Het bezit genoeg bloederigheide n claustrofobie, en de finale is stoer.

Het derde segment “TKNOGD” werd geregisseerd door Natasha Kermani ( Imitation Girl 2017 en Lucky 2020) Het concentreert zich op een vrouwelijke performancekunstenaar die de komst van VR kleineert en stelt dat technologie de nieuwe religie is. De regisseur begrijp blijkbaar het een Found-Footage -concept niet en Hm ook horror niet echt... oh is dat iets met maatschappijkritiek waarna je het gevolg laat zien...? Zeer zwak en voelt als soort intermezzo..

Het vierde segment “Ambrosia” is wederom van regisseur Mike P. Nelson. De traditie van een rijke familie wordt voorgezet met de videoband van het inwijdingsceremonie dat een 15-jarige meisje heeft gefilmd. Het blijkt een tweeluik waar je antwoord krijg op; "Wat is VII”? en de wraak was zoet! Het is ook iets dat nog niet eerder in de franchise was gezien!

Tenslotte is er het vijfde segment “Dreamkill”van regisseur Scott Derrickson (startte met Hellraiser: Inferno 2000, Sinister 2012, Doctor Strange 2016 en The Black Phone 2022) Er verschijnt een reeks videobanden op een politiebureau, elk met een gewelddadige moord. Echter is zo dat deze moorden nog niet hebben plaatsgevonden. Geweldig want die videobeelden van de moorden zijn in visuele details gewoon te zien en ook de finale is bloederig!

Uiteindelijk sluit de wraparound waar deze anthologie mee begon het bloederig en grappig af. Zoals bij alle anthologie-films zullen er segmenten zijn die de ene kijker meer zullen aanspreken dan de andere. Voor mij kwamen de hoogtepunten van Gigi Saul Guerrero en Scott Derrickson Maar misschien nog opvallender is dat er weinig echte slechte waren. Het filmpje van Natasha Kermani behoorde niet tot mijn favoriet maar bezat nog wel degelijke gore. Ook positief is dat waar andere anthologie van de laatste jaren regelmatige gewoon oude filmpjes bij elkaar zetten het hier om echte nieuwgemaakte filmpjes gaat! Daarmee bewijs V/H/S/85 in ieder geval dat deze serie nog steeds creatief en onderhoudend is, en ik hoop dat er de volgende Halloween gewoon weer nieuwe toevoeging is zien!

V/H/S/ is een franchise van Found footage horror-anthologies die al begon in 2012 en nu, na negen jaar, is er een nieuw vierde deel. Natuurlijk vinden deze filmpjes plaats in 1994 en het belooft dus een retro-kijkervaring. Alleen komt dat niet in elk filmpje naar voren en ook het doel van zogenaamde gevonden beeldmateriaal om je het gevoel te geven dat je naar iets "echts" kijkt, was niet altijd kloppend. De film is verder gebaseerd op een concept-script van David Bruckner (The Ritual 2017, The Night House 2020 en aankomende nieuwe Hellraiser) en Bloody Disgusting-oprichter Brad Miska. Deze kozen vier (of eigenlijk vijf) getalenteerde regisseurs uit, beginnende bij;

Het wrap-around verhaal dat de aanzet geeft tot alle terreur, 'Holy Hell', van Jennifer Reeder (het stijlvolle Knives and Skin 2019) Een SWAT-team dat zich voorbereidt op het uitvoeren van een inval in een fabriekshal waar verslaafden en dealers zich ophouden. Wat ze echter vinden, is een nachtmerrie-labyrint en uiteraard verschillende vhs-banden.

De eerste tape die je bekijkt, is "Storm Drain" en werd geregisseerd door nieuwkomer Chloe Okuno (de korte film; Slut) Dit filmpje doet het meest aan de periode waarin het zich afspeelt denken, door de lokale nieuwsuitzending en de getoonde mode. Een verslaggever onderzoekt de waarnemingen bij de riolen van wat klinkt als een stedelijke legende, een wezen dat mensen 'Rat Man' noemen. Door de onthulling van de demonische ratten-god kwam het tot een bevredigende conclusie met kots en gore.

Aan het einde schakelt het ook nog even over naar een nep Tell-Sell tv-commercial voor een "Veggie Stamper" die ziet er vrij 'echt' uit totdat je beter gaat kijken. Dit is geregisseerd door Steven Kostanski (The Void 2016, Psycho Goreman 2020 en groots make-up artiest) Wel grappig gedaan.

De tweede tape is meer een traditioneel horrorstuk en is geregisseerd door iemand die al eerder een filmpje verzorgde in V/H/S/2, Simon Barrett (schrijver van You're Next 2011, The Guest 2014 en zijn eigen film Seance 2021) Een medewerker van een uitvaartcentrum houdt voor het eerst een nachtwake terwijl er buiten een storm opkomst is. In de eenzame en verlaten zaal gebeuren vreemde dingen. Redelijk solide met zijn flikkerende lichten, vreemde geluiden en nog geen mobiele telefoon. Het einde werd ietwat open gelaten.

De derde tape "The Subject" is eveneens de langste. Ook regisseur Timo Tjahjanto (Headshot 2016 en Sebelum Iblis Menjemput 1 & 2 2018 & 2020) deed al eens een filmpje voor V/H/S/2. Hier doet hij het met menselijke experimenten, uitgevoerd door een soort gekke wetenschapper die een "neo-mens" wil creëren door het menselijk lichaam te fuseren met mechanische verbeteringen. Alhoewel het verreweg de bloederigste van de vier is, houd het filmpje zich niet aan het VHS-concept. Zo lijkt het veelal digitaal op te zijn genomen en switch het regelmatig tussen wat op een high-tech camera lijkt. Ook moet regisseur Tjahjanto heel goed gekeken hebben naar genregenoten als Frankenstein's Army en Hardcore Henry. (Overtreffen doet hij ze niet) De praktische effecten van de body-horror waren sterk maar de first-person, videogame-achtige maken het veel meer eigentijds!

Vervolgens heb je de laatste tape "Terror" bereikt van Ryan Prows (het fijne Lowlife 2017) Een religieuze militie met een bovennatuurlijk 'superwapen'. De terroristische patriotten maken zich klaar om deze kracht te ontketenen zodat het de wereld van zondaars kan 'zuiveren'. Bizar en angstaanjagend idee! Hoewel veelbelovend, schiet de ontknoping iets tekort, zag ik nu echt een soort Venus vliegenval -bek? Sociaal commentaar maar wel met behoud van de setting van 1994!

Na elke tape keert de focus weer terug naar "Holy Hell" en zodoende sluit deze ook het geheel af. Een wat ondankbare taak voor regisseur Jennifer Reeder want het enige wat ze echt hoeft te doen is enkele personages te laten zien die de mysterieuze videobanden ontdekken. Ze vervult die taak prima verwijst naar 'een verregaande fetisjfilmcultus' en de slasher "Final Girl"

Elk segment heeft een aantal goede momenten en het zijn alle getalenteerde regisseurs. Ik ben ook redelijk gek op anthologiefilms en deze kunnen soms best soms wisselvallig zijn. Doordat er verschil zit in productiewaarde maar het is vooral ook een kwestie van persoonlijke voorkeur. Toch was dit, ondanks niet alles binnen het VHS-concept paste of even sterk was uitgewerkt, een vermakelijke film.

In 2012 debuteerde de eerste V/H/S-film en is vervolgens uitgegroeid tot een populaire franchise van horror-anthologies. Het concept is simpel; je kijkt naar gevonden beelden die zijn opgenomen op een VHS-band (al is dat niet altijd het geval) Deze nieuwste aflevering heeft als overkoepelend idee, dat de specifieke band keer op keer is opgenomen, waardoor er stukjes oud beeldmateriaal zijn blijven opstaan. So far, so good want dit maakt de film wel één geheel! Na een flauw filmpje met plastic speelgoedsoldaatjes start de film;

Het eerste segment "Shredding" komt van Maggie Levin (deze Blumhouse- protege heeft een episode; (My Valentine (2020) in de Into the Dark serie en mocht in het tweede stoeltje zitten bij The Black Phone) Skaterpunks R.A.C.K (eerste letter van de naam van elk lid) gaan naar een ondergrondse club waar de leden van punkband, Bitch Cat zijn omgekomen. Veel snippers van skateboarden en stunts in Jackass-stijl maar wanneer de horror in zet is dit onduidelijk en lam. Het begin is direct de zwakste, geen goed begin dus!

Het tweede segment "Suicide Bid" is van Johannes Roberts (de twee 47 Meters Down, The Other Side of the Door, The Strangers: Prey at Night, Resident Evil: Welcome to Raccoon City) Van alle regisseurs is hij denk ik wel het langste bezig en de bekendste. Het vertelt over Lily die graag bij studentenvereniging Beta Sigma Eta (BSE, euh gekke koeienziekte? ) wil. Als ontgroening moet ze overnachten in een doodkist dat gaat natuurlijk helemaal verkeerd. Met beelden van binnen en buiten de kist, blijkt dit één van betere en verontrustende filmpjes.

Het derde segment "Ozzy's Dungeon" komt van Flying Lotus (het beruchte Kuso) Laat een soort gewelddadige Nickelodeon tv-wedstrijdshow voor kinderen met zogenaamd onmogelijke uitdagingen zien. Win je toch, dan wordt je wens ingewilligd door Ozzy. Misschien kwam het doordat ik geen kind van de jaren '90 ben maar die show-en after-show- gimmick ging een beetje te lang door! Hierdoor kwam waarschijnlijk het einde in tijdsnood en werd erg vaag...

Tussen de filmpjes waren nog steeds de speelgoedsoldaatjes en zelfs een sok-popmonster te zien, bij het vierde segment "The Gawkers" werd dit opeens onderbroken. Verantwoordelijke voor stop-motion-legerpoppetjes en dit filmpje was regisseur Tyler MacIntyre (Tragedy Girls) Hij komt met een filmpje over een soort American Pie voorstedelijke gierende tienerhormonen. Gluren (en cyberspyware) naar de buurvrouw in de hoop een glimp van wat ontblote huid. Ze worden beloont, de oplettende kijker weet met wat! Bonuspunten voor het monster maar echt goed was dit niet echt! '

Laatste en vijfde filmpje "To Hell And Back" van Vanessa & Joseph Winter (van het verrassend goede Deadstream (2022) Doet eigenlijk niets anders dan wat de titel belooft Twee jongens worden per ongeluk naar de ingewanden van de hel gestuurd, waar ze een dollende ziel Mabel (Deadstream-ster Melanie Stone) tegenkomen die helpt hen terug naar het Aardse rijk te komen. De locatie van de hel en praktische schepseleffecten maken van dit beslist het hoogtepunt!

Met voor mij twee mindere en één middelmatig was dit voor mij dus niet de beste in de serie. Zelfs erg middelmatig. Gelukkig zijn er nog wel de claustrofobische tweede en gave (met lichte humor) van de vijfde die maken nog veel goed! En ach geen nood, want na deze jaren negentig komt volgend jaar V/H/S/85 uit bij Shudder.

De afgelopen vier jaar op rij is er een Shudder Original; “V/H/S”-film Het zou dus bijna geen Halloween/ horrorchallenge zijn zonder. Dit is inmiddels het zevende deel uit de Found Footage-horroranthologie. Net als bij eerdere delen draait het rond een thema of tijdsperiode, deze keer is dat Aliens en sciencefiction. Je krijg vijf afzonderlijke verhalen van ongeveer 15 minuten en één allesomvattend verhaal.

Het allesomvattende segment is 'Abduction/Adduction', geregisseerd door documentairemaker Jay Cheel. (maker van de documentaireserie "Cursed Films') Een pseudo-documentaire waarin de ontdekking wordt gedocumenteerd van twee banden die zogenaamd bewijs bevatten van buitenaards leven. Cheel's segment is meer opgedeeld rond de andere filmpjes dan dat er een samenhangend geheel ontstaat.

Het eerste segment is "Stork" van regisseur Jordan Downey (The Head Hunter en ThanksKilling) Het gaat direct vol erin met een heerlijke first-person-zombie-shooter. Een groep agenten is op zoek naar enkele vermiste baby's en komt terecht in een oud huis dat is overspoeld door monsterlijke mensachtige wezens. Gewoon een fijne adrenalinestoot met als absolute traktatie lef, bloed en spectaculaire praktische en digitale effecten. Top-segment!

Het tweede segment is 'Dream Girl' van regisseur Virat Pal. Relatief nieuw en volgens mij ook de eerste keer dat een regisseur uit India een filmpje maakt. Een paar beginnende paparazzi achtervolgen de Indiase filmster Tara. Wanneer één van de twee de trailer van haar binnensluipt, ontdekt hij iets onvoorstelbaars, en, nou ja, er ontstaat chaos. Toch blijf ik het opmerkelijk vinden dat er altijd weer een manier wordt gevonden om ergens een Bollywood-zang- en danssequentie in te krijgen. Wat erger is dat het filmpje enigszins slap overkomt, zowel qua horror als andere hevigheid. Maar er zijn wel een paar coole momenten.

Derde segment is “Live and Let Dive” van regisseur Justin Martinez (Southbound en deed voor V/H/S het filmpje Radio Silence) Een groep vrienden gaan parachutespringen voor een verjaardag van hun vriend Vlak voor de sprong verschijnt er een UFO, ze knallen er tegenaan en ze komen terecht in een sinaasappelboomgaard samen met een Alien...Schitterend zoals de beelden duizelingwekkend en desoriënterend werken, zowel in de lucht als op de grond. De groep is onaangenaam maar het lijden des te vergenoegzamer! Zeer goed!

Vierde segment is 'Fur Babies' van Justin Long (acteur uit Jeeper Creeper, Tusk enz.) en zijn broer Christian Long (tja eigenlijk weinig) Een activistengroep tegen dierenmishandeling doet onderzoek naar Becky Baxter en het huisdierminnende Doggy Dream House-imperium dat ze heeft opgebouwd. Zij is het type persoon dat iets te veel van honden houdt vooral in haar kelder. De Cam Recorder beelden zijn nogal lukraak; YouTube-advertentiefilmpje, beveiligingscamera, halsbandcamera maar het zijn het komisch bedoelde plot en de tegenvallende effecten die verhinderen om er iets meer van te maken. Ach er was nog steeds iets van plezier te beleven,

Vijfde segment is "Stowaway" het regiedebuut van Kate Siegel, die getrouwd is met Mike Flanagan, die dan ook script heeft geschreven (al staat dat niet gerant voor iets goeds) Een documentairemaker die verslag doet van een reeks vreemde lichten die zijn ontdekt in de Mojave-woestijn. Terwijl je deze Halle Halley volgt, ontdekt ze iets... nou ja, de titel zou je een idee moeten geven van wat er daarna gebeurt. Het is het meest rechttoe rechtaan "wees voorzichtig met wat je wenst"-drama dat veranderd in een ongelooglijk snoozefest. Opzettelijk gebrek aan duidelijkheid door vervaagde beelden, en uitgebleekte belichting. Het kijk mij eens kunstig zijn vertroebelt elke vorm van actie.

Hoewel de segmenten wel verenigd zijn door een sciencefictionthema worden ze niet goed door "wraparound" verbonden maar dat is altijd een wel probleem geweest voor de V/H/S-serie. En eerlijk gezegd was dit keer ook niet zo geweldig goed. Ander probleem is dat als je gebruik maakt van beginnende filmmakers het risico dat deze niet altijd over voldoende kwaliteit beschikken. Juist deze laten hier het een beetje afweten! Zeker die laatste halen de waardering naar beneden.

Een nieuw jaar, een nieuwe V/H/S -horror-anthologie van Shudder, Bloody Disgusting en Cinepocalypse en deze keer draait het om de favoriete feestdag van elke horrorfan...Halloween Dus in het het achtste deel verzamelt zich weer een ​​aantal avontuurlijke regisseurs rond de videorecorder om verhalen over Trick-or-treaters, spookhuizen en waanzinnig snoepgoed te laten zien.

Zoals bij elke horror-anthologie is er een wrap-around segment "Diet Phantasma" komt van Bryan M. Ferguson (bekend van vooral muziekvideo's)d en deze presenteert een bedrijfsvideo in jaren 80-stijl (onderaan verschijnt zelfs steeds de tekst "For Internal Use Only") waarin verschillende menselijke proefpersonen een frisdrank uitproberen, vaak met bloederige bijwerkingen. Als zelfstandig filmpje was dit uitstekend maar er is gek genoeg nergens een verbindende factor.

Het eerste echte segment "Coochie Coochie Coo" is van Anna Zlokovic (van het uitermate leuke Appendage) Ondanks de verhalen over het "broodje-aapverhaal Mommy", dat onhandelbare tieners verdwijnen op Halloween gaan twee tienermeiden nog één keer trick-or-treaten. Echter is Mommy maar al te echt. Dit is fantastisch uitgevoerd,, gruwelijk, alsof jezelf door een spookhuis loopt en met heerlijke praktische effecten. Dit segment schept hoge verwachtingen voor wat volgt...

Het tweede segment "Ut Supra Sic Infra" komt van oudgediende Paco Plaza ([Rec], Verónica en Hermana Muerte) Nadat meerdere jongeren op Halloweenavond omkomen in een verlaten huis, probeert de politie met de hulp van de enige overlevende te achterhalen wat er is gebeurd. En schakelt heen en weer tussen eigen videocamera beelden en van de politiereconstructie opgenomen door een griffier. Plaza gaat nogal losjes om met de "found footage", en ik snapte niet geheel wat de bedoeling was...het was wel oké

Aan belandt bij het derde segment "Fun Size" van Casper Kell (Adult Swim Yule Log 1 & 2) Met vier jongere en een schaal met obscure snoepjes, laat het zien wat er gebeurt als je het bordje "één snoepje per persoon" negeert tijdens het trick-or-treaten. In plaats van sfeervolle angst, hanteert dit filmpje een komische aanpak. Hoewel de twee morbide mascottes akelig waren en er heerlijke grove horror was, was het ook een beetje te overdreven. En euh... zijn GoPro-camera's ook jaren tachtig VHS?

Het vierde segment "Kidprint" Alex Ross Perry (muziekvideo's, Queen of Earth en Her Smell) volgt een man die werkt in een fotozaak die video-opnames maakt van kinderen rond Halloween, voor het geval ze vermist raken. Veel kinderen uit de buurt zijn vermist. De film is absoluut onbevreesd in de weergave van kwaadaardige brutaliteit maar doet dit wel erg low-fi en met veel knipperde beelden.

Het laatste segment "Home Haunt" van echtpaar Micheline Pitt en R.H. Norman (enkel een short de Grummy) Het verhaal gaat over een familie die al jaren een Halloween-spookhuis runt, zo lang dat de tienerzoon er genoeg van heeft. Vader overtuigt zoonlief om nog een keer mee te doen. De nacht neemt een wending wanneer de vinylplaat "Symphony of the Damned" de nep-gruwelen tot leven brengt. Het is een geweldige afsluiter met de perfecte mix van humor, verbluffende decors, een scala aan angstaanjagende wezens en een echt splatter-feestje

Natuurlijk bezit de film een lappendekenachtige kwaliteit die je wel of niet kan waarderen. Maar de productiewaarden blijven consistent in alle segmenten (zelfs als je een segment minder vind) en ogen ook nooit goedkoop of zijn oninteressant. Het is wederom weer een heerlijk krankzinnig aanvulling op de franchise!

Afgezien van dat het wat standaard begint was dit best goed! Het getrouwde stel met problemen, David (Luke Wilson) en Amy (Kate Beckinsale) zijn op weg naar het huis van haar ouders. Waarom een stel dat op het punt staat te scheiden daar nog toe gaat, is vaag maar goed...De laatste tocht samen verloopt uiteraard niet als gehoopt en de auto krijgt panne. Zoals het een goede thriller beaamd is er een motel in buurt! Echter de louche moteleigenaar klust wat bij door snuff-filmpjes te maken... De film zet niet vol in op gore. Wat dat betreft is redelijk veilig en minimaal (duh het was ook een thriller) maar weet voldoende spanning op te roepen. In het begin doet men dat door te spelen met de verwachtingen van de kijker en later moet het stel vluchten en de killers te slim af zin. Het vervallen motel zag eruit alsof het zo uit de seventies kwam en roept wat herinneringen op aan horrorfilms uit die tijd Ja er is fijne claustrofobische terreur en een paar goede angsten, een beetje bloed en smerigheid en leuk camerawerk en omdat het lekker compact was verveelt de film ook geen moment.

Deze film geeft vooral blijk van een schrijnend gebrek aan originaliteit en creativiteit. Volgens de film en het plot zou hier de voorgeschiedenis uit de doeken worden gedaan. Maar eigenlijk doen ze gewoon nog eens dunnetjes de vorige over. Veel van wat je daar zag is hier ook te zien alleen wel in veel mindere uitvoering. Zo is de moteleigenaar vervangen voor een andere en zelfs het Pinewood Motel is veranderd naar Meadow View. Dit was nog niet zo erg als de claustrofobische terreur weer was teruggekeerd. Echter deze houd veel meer de standaard-slasher formule aan. Het verplaatst de actie naar buiten en zelfs naar het huis van een naburig stel. Daarnaast blijft het expliciete geweld binnen de perken. Hierdoor is er een gebrek aan (psychologische) suspense en gruwelkost en valt de film erg tegen. Het is geen vreselijke film, er zijn een paar aardige scènes maar het is gewoon routinematige, niet onderscheidend of spontaan genoeg.

Surrealistisch film, een soort freudiaanse versie van Alice in Wonderland. Een verwarde droomwereld van een meisje in haar puberteit met ontluikende nieuwsgierigheid naar seksualiteit. In deze wereld lopen vampieren rond, op seks beluste geestelijke, en figuren die soms lijken te zijn weggelopen uit een Jeroen Bosch schilderij. Trouwens zo voelt de film ook wel aan, als een schilderij met bewegende beelden. Voor een film uit 1970 vanachter de muur is dit zeer bijzonder. Ook als je bedenkt dat het na zoveel jaar (50 jaar) nog steeds prachtig om te zien is. Toch had ik op een moment wel genoeg van die wereld.

Revenge voor regisseur Mick Garris want ditmaal overtuigd zijn film voor de serie wel! Hij komt met een typische spookhuis-film en is gebaseerd (of tenminste verhaalidee) op een kort verhaal van Clive Barker. Het camerawerk en de belichting zorgen er in ieder geval wel voor dat de film een degelijk geheimzinnig, duister en claustrofobisch sfeertje uitademt. Toch wel een verdienste van de regisseur die nu niet echt bekend staat voor zijn mooi-filmerij. Er zijn wel een paar bloederige segmenten maar de film is veel meer bedoeld voor fans van ingetogen, op suspense gebaseerde griezeligheid. Het acteerwerk is over het algemeen best solide, Christopher Lloyd is daarbij natuurlijk een positieve uitschieter. De prachtige jonge en naakte dame Valerie is Clare Grant. Zij doet samen met drie andere mooie dames ook bv. "Team Unicorn" Hier een leuk filmpje van ze! De Candyman Tony Todd speelt de demon maar zijn make-up getuigt niet van al te veel originaliteit. Dit maakte het einde dan gelukkig weer goed! Een erg genietbaar werkje!

Het verhaal uit deze film komt uit de Noordse mythologie en is de live-action verfilming van Valhalla (1986) Wat op zijn beurt weer gebaseerd was op de populaire stripboeken (deel 4 en 5) van Petter Madsens.

Je ziet als inleiding; waarom de goden Thor en Loki de Vikingkinderen Tjalfe en Røskva volgens de mythologie meenemen. Vervolgens zien we het verhaal van Quark, de reis naar Utgards-Loki en om het goed te laten eindigen een overwinning. Nu is dit een zeer uitgebreid verhaal en is het niet altijd even goed uitgewerkt. Hier en daar is er een beetje weg gelaten. Waardoor sommige gebeurtenissen nogal plotseling zijn. Dit viel mij als leek al enigszins op dus wie weet als je meer op de hoogte bent van deze mythologie...?

Anders dan in de strip/tekenfilm is het hier bijna altijd donker en somber en daar verschilt deze film dus van de strip. Daarnaast is dit echt een Deense mythologische vertelling wat erop neer komt dat je weinig actie kan verwachten. Wel zijn de visuele effecten gewoon goed! Alhoewel ook die best spaarzaam zijn, De makers gingen goed om met de beperkingen van hun budget zo is het optreden van de wolf Fenrir bijvoorbeeld maar erg kort maar ook doel krachtig. Ja dit was best prettig om naar te kijken!

Luchtige film over: of vampieren nu echt bestaan of niet, met als conclusie een vleugje Frankenstein. Echte vampieren worden er niet in getoond. De show wordt gestolen door de dorpsgek deze was de leukste verschijning in de film. Door de korte speelduur verveelt film net niet maar veel om het lijf had het ook niet. Het is meer van de categorie: leuke zondagmiddag.

De eerste twaalf minuten hadden makkelijk de climax kunnen vormen van een traditionelere vampierfilm. Echter als het Servisch dorpje waar de vrouwen en kinderen voortdurend worden vermoord, afrekent met de vampier "graaf Mitterhaus" spreekt hij met zijn laatste adem een ​​vloek uit over de kinderen van de dorpelingen. De film begint dan pas terwijl het vijftien jaar later is en de pest het dorp heeft getroffen, gewapende mannen verhinderen dat mensen vertrekken en dan is er de komst van het bizarre Circus Of The Night ( "… And One Hundred Delights!" )

En het is dat circus dat voor een iets andere maar erg fijne film zorgt. Uiteraard zijn er een dwerg en een sterke man maar het zijn de zwarte panter die een man wordt; twee vliegende vleermuizen die door de lucht vliegen, en veranderen in twee jonge mensen; en een erotische dans van de kattenvrouw, die tot de verbeelding spreken. De film bezit verder meer seks en geweld en komt van zowel de vampiers als de dorpelingen. Het aantal dode lichamen is hoog. Zelfs kinderen zijn niet veilig voor de vampieren en worden daadwerkelijk op het scherm vermoordt.

In de tijd dat de film werd gemaakt was Hammer al voorbij zijn gloriedagen Zodoende waren de budgetten nog maar laag en de draaiperiodes kort, monteren moest je met wat je had. De film is daardoor misschien niet helemaal perfect. Echter die kleine tekortkomingen hadden ook best hun charme en zijn vergeven. Aangezien het resulteerde in een heerlijke film en die misschien weleens ook Hammer's meest bloederigste kan zijn! Enfin het was een erg aangename en plezierige film

Tot slot nog een paar feitjes;

De sterke man werd gespeeld door Dave Prowse en hij zal een paar jaar later in de huid kruipen van Darth Vader in Star Wars en de film gebruikt dezelfde sets als Hammer's Twins of Evil (1971)

“Doesn’t anyone understand poetry anymore.”

'Vampire Hookers' is één van de vele (s)exploitation die de Filipijnse regisseur Cirio H. Santiago heeft gemaakt. Volgens IDMB was hij zelfs één van de pioniers in "Blaxploitation" en een zakenpartner van Roger Corman. En dit was best een leuke kennismaking met de man zijn films.

De film is hilarisch slecht maar daardoor doet deze B-film zowat alles goed wat je van dit soort lage budget films mag/kan verwachten. Beginnende met John Carradine (Richmond Reed) die de vierde wand doorbreekt en vurige citeert uit Baudelaire's "Metamorphoses of the Vampire" Deze vampier Richmond Reed leeft in de catacomben onder een oude kerk of mausoleum en samen met drie mooie vampirella's Cherish, Suzy en Marcy brengt hij de dagen door met het drinken van Bloody Mary's en veelvuldig citerend uit Shakespeare en Whitman.

Nu is de horror nergens in de film eng en het bloed dat er is te zien is erg summier. Ook de komedie is mager nergens zal je moeten schuddebuiken van het lachen. Echter heeft de film een soort excentrieke charme die de tijd voorbij doet glijden. Tot aan een 10 minuten durende bedscène, tja die was teveel van het goede! Het is dan ook geen bijzonder goede film, maar het is op zijn minst dom genoeg voor ​​leuk tijdverdrijf. Al was het maar voor de scène met Pavo in gesloten doodskist! En oh, Carradine speelde hier eigenlijk gewoon onder zijn eigen naam!

"why can't you be like the other vampires!?"

Dit is best charmant en schattig. De cast is solide, het ziet er goed uit en het eindigt bevredigend en vriendelijk.. En dat is misschien wel het grootste probleem. Want door te kiezen voor safe is er geen gevoel van gevaar voor de personages. De film is op de bloedzak-snacks, bloedarm... De filmmakers zijn veel te voorzichtig om niet te ver in vampiergenre- elementen te duiken. Wat als een vampier zich bezwaard voelt een mens iets aan te doen, dan lijdt deze honger en zal uiteindelijk sterven. De film kabbelt gewoon een beetje door, de tienerliefde is eigenlijk meteen wel duidelijk en kent eigenlijk veel filmclichés. Tja het was uiteindelijk gewoon een coming-of-age gothic romcom die de kijkers vooral niet wil afschrikken met iets van horror.

In een post-apocalyptische wereld die wat weg heeft van een spaghetti-western (Sergio Leone) met cyberpunk (DUNE) invloeden, ontmoeten we vampierenjager Dunpeal, kortweg D. Deze half mens en half vampier (net zoals Blade) wordt ingehuurd om het meisje Charlotte te redden van de krachtige vampier Meier Link. Echter zijn er ook kapers op de kust want ook de Markus-broers zijn ingehuurd voor deze klus. Ondanks dat je links en rechts wel invloeden van andere (live-action) films ziet heeft de film vooral een eigen gezicht. Nu was ik wel bekend met de Japanse animatie van Studio Ghibli maar veel minder met andere lange anime. Aan het begin moest ik daarom wel even wennen aan de manier hoe de personages werden getekend maar eenmaal gewend was het genieten geblazen. De jager zelf is een fascinerend karakter, maar ook veel van de personages en monsters om hem heen zijn zorgvuldig uitgewerkt. Maar dat is niet alles want ook de gebouwen en landschappen om hen heen zijn prachtig en er is dan ook een werkelijk fascinerend universum gecreëerd. Wat me bij deze film ook opviel was de heerlijke bombastische muziek, die verhoogde de sfeer nog meer. De anime is erg stijlvol en spannend en mijn eerste kennismaking met Yoshiaki Kawajiri.

Er was sprake dat dit een spin-off van de Subspecies- franchise zou zijn maar afgezien van de woorden "Radu in Transylvania" en dat de vampier Ash, de muziekliefhebber (en heel toevallig lijkt op Radu) verschijnt in deel 4, is er niet echt een connectie. De film heeft een donkere en sombere gotische sfeer. En dat helpt ook om enkele van de tekortkomingen en plotgaten in de film goed te maken. Die algehele sfeer komt hoe dan ook leuk over en maakt het bekijkbaar. Ash is zeker geen Dracula, of zelfs maar een Radu, Zachery de andere vampier is niet veel beter. Met een portie bloot en bloed was de film zelfs beter dan ik had gedacht dat het zou zijn. Je krijgt een aantal behoorlijk kills (voor zijn tijd en budget), en als je wegkijkt van sommige dwaasheden, is het niet eens al te verschrikkelijk. Denk dat dit een soort poging van Full Moon was om mee te liften op het succes van Interview with a Vampire? En het was zeker niet eens onaardig!

Gebaseerd op “Carmilla” van Joseph Sheridan La Fanu is dit de eerste van de Karnstein-trilogie van de Hammer House of Horror over deze lesbische vampier. Generaal Von Spieldorf (Peter Cushing) krijgt de zorgt over Marcilla (Ingrid Pitt) en algauw raakt die bevriend met Laura, het nichtje van de generaal. Uiteindelijk slaan baron Hartog en generaal Von Spieldorf de handen ineen om een einde te maken aan de terreur. De film toont ons natuurlijk veel naakt en openlijk lesbische liefdesscènes toch is het niet zomaar exploitatie wat de klok slaat. Het is een degelijk en een zeer mooie sfeervolle film geworden. Waarbij de setting en aankleding erg weelderig zijn. Bijzonder is dat Carmilla als ze Laura bijt dit niet doet op de gebruikelijk plek in de hals maar in haar borst. Ook veranderd Carmilla net zoals in het verhaal van La Fanu in een zwarte poes. Ook valt op dat ondanks de dames luchtig gekleed gaan hun acteerwerk hier niet onder lijdt. Heerlijke en tamelijk gewaagde vroege jaren zeventig vampierenfilm.

Regisseur Charlie Steeds is één van de productiefste producenten van Britse low-budget horrorfilms en wat hij maakt is vaak kwalitatief altijd goed te bekijken...Ditmaal een met neon doordrenkt sensueel geladen vampierverhaal dat zich afspeelt in hedendaags New York, maar vermoedelijk gemaakt in het Verenigd Koninkrijk. Jennifer, is een meisje dat al in geen tijden een avondje uit is geweest, Tja en als ze dan uitgaat komt ze de Transsylvanische verleidster Izabella tegen! Ondertussen is de homoseksuele huisgenoot Jack zijn vriend Freddie, een politieagent , die deel uitmaakt van een taskforce die een reeks vampierachtige moorden onderzoekt. De film is mooi gestileerd met neonverlichting, en dames in lingerie geklede seksscènes (expliciet wordt het nooit) ondersteund door een pulserende en soms hypnotiserende synth-soundtrack. Dit moet haast wel geïnspireerd zijn op de jaren 80 (knipoog naar de aids-epidemie) Kortom is dit een degelijke horror-politiethrillerfilm met zeker een sterke eerste helft! Stijlvol en kronkelig leuk doordat het met beperkte middelen toch probeert zijn ambities waar te maken!

In navolging van Robert Rodriguez combineert Carpenter vampieren-horror met actie en een vleugje western. De oer-vampier Valek vond blijkbaar ook inspiratie voor zijn bloedbad in die From Dusk till Dawn-film. Deze hele film is, net als ook zijn titel, eenvoudig en simpelweg er gericht voor een confrontatie tussen Jack Crow en Valek. Ondanks dat de film voor het grootste gedeelte op safe speelt zijn er in het eerste half uur ook een stel ontblote dames te zien. Zoals het ook wel een beetje bij een actie-film hoort is er stoere macho-dialoog. Helaas zijn de onoverwinnelijk vampieren wel erg gemakkelijk te overwinnen. Deze film brengt ook maar weinig nieuws en wat je zag was niet altijd even sterk. Herhalende malen werd de vampier-verbranding opgevoerd... Nog een geluk dat James Woods en Sheryl Lee in deze film prima acteerwerk lieten zien. Het was verder wel een genietbare horrorfilm maar van Carpenter verwacht je toch iets minder...cliché. . . ach het was ...leuk

Het is niet direct een vervolg, maar speelt zich wel af in hetzelfde universum als Vampires (1998) een film van John Carpenter, die hier alleen nog als producent optreed en de regiestoel aan zijn maatje Tommy Lee Wallace gaf (ja die van Halloween III) De vampiers zijn weer op zoek naar hetzelfde oude katholieke kruisbeeld dat hen in staat zou stellen zonlicht te verdragen. Ditmaal gebeurd het allemaal in Mexico en is het de taak aan Jon Bon Jovi om als vampierenjager Derek Bliss de strijd met ze aan te binden. Het volgt veelal dezelfde verhaallijn en zelfs enkele van dezelfde plotelementen. Niets nieuws dus! Maar ondanks dat het niet origineel was, vond ik het net als de vorige toch redelijk vermakelijk. Er zijn eigenlijk geen echte tekortkoming, vond zelfs de actie in deze iets beter! Die was in deel 1 nogal wat herhalend. Zo de uitvoeringen van de personages waren oké, de locaties sets waren fijn, de muziek was uitstekend, de cinematografie was eveneens oké en de speciale effecten waren prima te doen en hier en daar een best leuke scène, was dit helemaal niet zonder enige verdienste voor een lichtgewicht actie-vampierfilm.

Hoewel het niet echt een griezelige horrorfilm is, misschien ook niet eens heel goed te noemen, is het wel een opvallend stukje film. Dit is namelijk de eerste Italiaanse horrorfilm met geluid en kan zelfs gezien worden als het begin van de Italiaanse horrorfilm. Aangezien horror in Italië tot het jaar 1959 not done was. Door vrees voor censuur, raakt het zo licht het horrorgehalte aan, dat het zelfs als thriller nog vrij braaf was.

Ondanks de titel zijn er geen echte vampieren in de film. Het vampieraspect komt van de bijnaam die de pers aan de vermoedelijke moordenaar geeft. Gedurende de eerste helft van de film domineert ook het detectivewerk van journalist Pierre terwijl hij rondrent op zoek naar aanwijzingen voor de moorden of interactie heeft met de politie. Echter is de conclusie, al lang en breed bekent...Uiteindelijk verliet regisseur Riccardo Freda de productie na tien dagen filmen en liet hij zijn cameraman Mario Bava achter om in de resterende twee dagen de film te volbrengen.

Verrassend genoeg is hem dat gelukt en biedt het een solide verhaal dat elementen ontleend aan de legende van Elizabeth Bathory, Poe's "The Fall of the House of Usher" en het monster van Frankenstein. De film grijpt met zijn gekke wetenschappers en Gothic-stijl meer terug naar de Amerikaanse horrorfilms uit de jaren dertig en veertig (Een jaar voordat Hammer het Gothic-horrorgenre nieuw leven zou inblazen) Er zijn dan ook enkele prachtig gefilmde Gothic-decors

De moorden zijn of al gebeurd of vinden plaats buiten de camera. Op één agressieve daad na. Wat er met de meisjes is gebeurt, is te horen via dialoog, er zijn verwijzingen naar naaldafdrukken en niet aanwezig zijn van bloed in het lichaam. De meest geweldige scènes zijn de effecten wanneer hertogin Giselle Du Grand, (Gianna Maria Canale - de vrouw van regisseur) van oud naar jong en visa versa transformeert. Verre van perfect, maar er is ook voldoende om van te genieten.

Dit is een remake/reboot van de gelijknamige film Vampyres (1974) Dat origineel heb ik niet gezien, dus echt vergelijkingsmateriaal heb ik niet! Ondanks dat het de erotische, sensuele sfeer uit de jaren '70 probeert na te bootsen met hetero- en lesbische scènes slaagt de film er niet echt in om te overtuigen. Toch ziet het er wel beter uit dan sommige andere moderne films maar het gebrek aan karakterdiepte of echte plot maakt de beelden nogal overbodig. Zo is de scène van de twee vampiers die samen baden in het bloed van hun slachtoffer, die ondersteboven hangt wel erg mooi maar het gebrek aan context rond deze scène, in relatie tot de rest, verandert het gewoon in een decorstuk. De film faalt vooral doordat de personages de ene scène verschijnen en de volgende verdwijnen zonder uitleg over waar of waarom. Zodoende als je alle aspecten samen voegt houd je een film over die er behoorlijk uitziet, maar die maar weinig heeft dat het bekijken waard maakt.

Half art-house vaagheid en half soft-core erotiek maar totaal geen plezier. Er is een poëtische, kunstzinnig verhaaltje.... over tja...vampiers en lesbiennes. Je ontdekt in de film dat Latijns gezang de gravin pijn doet, graag naakt op het strand in de zon lag en dat ze lang geleden in Istanbul werd aangevallen en verkracht door soldaten en gered door Dracula. Door die verkrachting haatte ze mannen en werd ze lesbisch... Alsof ze inspiratie op hadden gedaan bij regisseur Jean Rollin...? (en dat bedoel ik niet positief!) Het tempo is loom en werd al snel een opgave om dat vage gedoe uit te zitten. Er is redelijk wat naaktheid maar is zoals gewoonlijk een zwakte bod dan aanvulling en worden afgewisseld met shots van een schorpioen... Het plot van de doctor-vampieronderzoeker en zijn gevangengenomen patiënt en haar gekke, sadistische echtgenoot brengt alleen maar meer verwarring. Laat ik positief eindigen door te zeggen; dat het wel een genot was om naar vampirische bikinigravin Soledad Miranda te kijken! Helaas kwam Miranda in de nazomer van 1970 kort na het voltooien van de opnames van The Devil Came from Akasava om het leven in een auto-ongeluk in Portugal.

Stijlvolle film maar verder de zoveelste dertien-in-een-dozijn prent! Moeder moet dochter redden door vijf tassen op te halen. En ja alle dingen die je denk dat ze zullen gebeuren, gebeuren ook! Er zijn ook ondersteunende personages van detectives en andere criminelen die er gewoon niet toe doen. Wat je verder krijgt is Ruby Rose die af en toe houterige dialogen aanhoort (en uitkraamt) en daarom een vuurwapen tevoorschijn haalt en ze neerschiet. Zeer terecht!! Echter is het de bizarre bewerking die deze film laat tegenvallen! Als voorbeeld: er is een best spannende motorachtervolging maar deze wordt regelmatig onderbroken door beelden van Morgan Freeman die naar de cam-beelden op tv kijkt. Waarom zou ik dat willen zien? Het haalt juist elke vorm van spanning uit de film. Het was ook bijzonder storend dat het in elke scene met actie weer raak was; "go left"- beeld van Freeman "watch out" -beeld van Freeman "Go away" -beeld van Freeman "stay awake" -beeld van Freeman enz. Toegegeven, de verdere film zag er helemaal niet slecht uit, maar door die keuze van bewerking werd het maar niet geweldig.

“My sun doesn’t recognize me; the night is left to me.”

Juhan Liiv was een bekende Estse dichter en prozaschrijver. Zijn meest beroemde werk is het donkere en sombere korte verhaal "Vari" ("De Schaduw"). In 2024 werd de 160e geboortedag van Juhan Liiv gevierd en dat het 130 jaar geleden was dat het verhaal "Schaduw" voor het eerst werd gepubliceerd. Maar dit is dus niet de gebruikelijke biopic.

Vandaar dat hij als hoofdpersonage is te zien in dit fictieve misdaaddrama. De patriottische poëet Juhan keert naar zijn geboorteplaats waar net een brute moord is gepleegd en helpt de lokale veldwachter om het mysterie op te lossen Terwijl hij ook vecht tegen zijn eigen innerlijke demonen. (de echte schrijver leed aan schizofrenie) Alles draait om een ongelukkige, arme familie en een pot geld.

Naast de thrillerelementen speelt het plot zich bovendien af tegen de historische achtergrond van Estland van 1890. Het land viel toen onder het Russische Rijk waar keizer Alexander III (overigens zeg men het idool van Poetin) met grof geweld en onderdrukking stakingen en opstanden en ander ongerief (joden, Rooms-katholieken en protestanten) de kop indrukte.

Ondanks dat ik geheel niet bekend ben met Juhan Liiv, zijn invloed of zijn poëzie, is het thrillerplot en het tijdsbeeld intrigerend genoeg om hier optimaal van te genieten! Een prima mysterie, cool camerawerk dat regelmatig het perspectief van Juhan laat zien, alles kwam aan het einde netjes samen, goed acteerwerk en geloofwaardige personages, Ja ik vond dit historisch noir-drama met een enigszins ongewoon gedurfd script erg leuk! Gekeken op 19-0-2025

Oh, ik zie nu dat erop Netflix ook een remake staat! Van wat ik heb gelezen is één van de verschillen de taal! Deze is in de regionale taal Gujarati en de Bollywood-remake uiteraard in Hindi. Van Vash is trouwens ook de tijdsduur een stuk prettiger. Enfin deze film was niet slecht! Het volgt een bekende opzet; gezin van vier gaat op reis naar hun landelijke ‘boerderij’ villa waar ze te maken krijgen met een soort huisinvasie. Als de mysterieuze vreemdeling Pratap, sinistere bedoelingen met de tienerdochter Aarya heeft. Deze angst en terreur leveren voor de hulpeloze familie een nachtmerrie op. Het is een strak geproduceerde psychologische thriller en het geven is zelfs best uniek (kende geen andere film) De film bouwt effectief een gevoel van gevaar en mysterie op maar het geweld van de zwarte magie had wat wel wat bruter en bloederig mogen zijn, maar films uit India zijn dat niet vaak! Het kost de film wel een halve punt maar verder is de film echter een solide/horrorthriller.

Ergens in een kleine dorpje in de staat Oklahoma en het naburige Texas ver van de Hollywood-machine kwam deze film tot stand voor een luttele 700.000 dollar (een Nederlandse film maken, kost meestal al meer) Na wat festivals werd uiteindelijk opgepikt door Amazon Prime. Het is vet om (wederom) te zien dat technisch en verhalende creativiteit niet altijd van geld afhankelijk is. Met een setting van de jaren vijftig doet het je vanaf het begin, een beetje denken aan een aflevering van de sciencefictionserie Twilight Zone (1959-1964), inclusief de alleswetende voice-over. Vol met herinneringen aan Koude-Oorlog- en/of communisme-angsten Met in de hoofdrollen tieners Fay (Sierra McCormick), die achter het schakelbord van de plaatselijke telefooncentrale werkt, en Everett (Jake Horowitz), de nacht-DJ van het lokale radiostation WOTW (niet heel toevallig ook de letters van War of the Worlds) Dat het een radiozender en een telefooncentrale waren was belangrijk want geluid is cruciaal in de film. Ook een compliment aan beide hoofdrolspelers, want die zijn beiden talentvol óf perfect gecast. Een van de beste stukjes is een monoloog waarin Fay honderduit praat over alle prachtige technische snufjes die we in de toekomst kunnen verwachten... De verbeelding van de kijker wordt door de gehele film prima op de proef gesteld. Is er een invasie aanstaande? Vliegt er iets in de lucht? Regisseur Andrew Patterson laat zijn nostalgische spannende debuutfilm volop ruimte over voor verbeelding. ja dit was een fijne ingetogen film!

Geheel onverwachts een prettig filmpje! Vooral doordat het visueel allemaal er leuk uit ziet is er voldoende spanning. Helaas is het aan het einde wat minder! de ontploffing De titel is ietewat misleidend aangezien zowel de foundfootage als het Vaticaan eigenlijk geen groot onderdeel uitmaken van de film!