Opinions

Toegegeven, het was niet geweldig, het is zelfs een belachelijke en onzinnige film. Maar ironisch genoeg blijkt dit echter ook de redding te zijn, want nu was er zoveel wat me wel beviel! De charme van dit soort films zit hem juist in hoe absurd ze kunnen worden Ja, het acteerwerk is twijfelachtig, de speciale effecten laten te wensen over, hoewel de Zuid-Koreaanse regisseur Hyung-rae Shim wel de moed heeft om ons te laten zien hoe goedkoop de effecten zijn.

Een verteller vertelt over een Koreaanse legende; waarin het draait om de strijd tussen twee Imoogi, een soort draak-in-wording, een welwillende en een kwaadaardige, die strijden om een Yeouiju (krachtbron), wat hier een 20-jarige vrouw is die eens in de 500 jaar werd geboren, zodat een van hen echte draak kan worden. Waarom een Zuid-Koreaanse invloed opeens in het hedendaagse Los Angeles opduikt...geen idee maar het is duidelijk dat het meer gemeen heeft met de Hollywood-blockbusters.

Het resultaat is een soort bizarre potpourri van films; Robert Forster (in welke film zat ie niet) is een soort Mr. Miyagi die in een flashback in een flashback een achtergrondverhaal verteld. Je ziet de beelden van een Aziatische historische actiefilm maar als de bestorming van de stad begint lijkt alsof de slag bij Helmsdiepte losbreekt maar dan niet met Orken maar zilveren Storm-troopers onder leiding van Shredder uit de live-action Teenage Mutant Ninja Turtles -films. Die actie was ook behoorlijk gelikt. Net als verderop in de film!

Het was ook een ambitieuze film De film was een coproductie tussen Zuid-Korea en de Verenigde Staten, met een Koreaanse crew, maar opgenomen in de Verenigde Staten met Amerikaanse acteurs. Bij uitkomen was het de Zuid-Koreaanse film met het hoogste budget ooit. Het was de bedoeling dat het budget ongeveer 35 miljoen dollar zou zijn, echter liep dit op naar 75 miljoen dollar of zelfs 99 miljoen dollar.

Oké misschien hadden sommige dingen beter gekund, al heb ik ook geen idee wat kijkers nog meer verwachten van een film wereldvernietigende draken--actiefilm? De actie-monsterscènes en visuele effecten zijn grotendeels uitstekend. Enkele scènes bezitten zelfs ongelooflijke, adembenemende actie voor een monsterfilm. Het zijn dit soort scènes die potentie tonen. Al het andere in deze film is daar een beetje ondergeschikt aan en soms erg knullig. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie featuring Robert Forster)

Onevenwichtige film over de nadagen van de Ming-dynastie, als ook over de genezer Wu Youke. De film is een historisch drama en de personages zijn dan ook daadwerkelijk bestaande personen. En daar gaat de film dan ook de mist in, de regisseur wil te veel gebeurtenissen in de film stoppen. Zo wordt er een portret geschetst van Generaal Sun Chuanting en zijn problemen met de rijkere landbezitters maar ook de problemen die zich voor doen in het legerkamp en natuurlijk de aankomende strijd tegen de rebellenleider Li Zicheng. De problemen in het legerkamp zijn dan weer het toneel voor Wu Youke (1582–1652) Hij is een belangrijk genezer die het concept ontwikkelde dat sommige ziekten overdraagbare waren van één persoon naar de andere. Door zich te richten op twee hoofdfiguren komen bij de karakters niet uit de verf. Waarbij het relaas van Wu Youke verreweg het meest interessante gedeelte is. Het acteerwerk, de aankleding en settings zijn verder prima in orde, netjes verzorgt en zien er redelijk authentiek uit.

De film schijnt te zijn gebaseerd op een daadwerkelijk bestaande zaak uit 2008. Een jong meisje van het vasteland (Jiamei) reist naar Hong Kong en eindigt uiteindelijk in de prostitutie. Niet lang daarna wordt ze vermoordt door één van haar klanten. Haar lichaam wordt in stukken gehakt en sommige stukken worden zelfs als varkensvlees verkocht. Oudgediende detective Chong wordt op de zaak gezet maar vreemd genoeg geef de dader, een wat teruggetrokken bezorger, zich aan en beweert dat Jiamei zelf aan hem vroeg om haar te vermoorden. Doordat de dader nu al bekent is, blijkt de film dus ook niet het soort standaard-misdaad. En dat klopt want de film speelt met de enige vraag die overblijft: De reden waarom? Door op zoek te gaan naar dit motief ontstaat er een prachtig en dramatisch beeld van het slachtoffer en betrokkene. Dit geeft de film een heerlijk donker-melancholische sfeer. En met deze donkere tweede film laat Philip Yung zien dat hij tot een interessante regisseur uit Hong Kong behoort.

Deze kondig men aan als de eerste horrorfilm uit Tunesië. (al schare sommige de film Junun (2006) er ook onder) Op zichzelf voldoende aanbeveling om de film te zien. Maar afgezien van dat feit, is de film nou niet heel opvallend. Het neemt de basiselementen uit de horror en verweeft dit met wat Tunesische overlevering. De film van regisseur Abdelhamid Bouchnak is duidelijk beïnvloed door de westerse horrorcinema. Je volg drie kibbelende journalistiekstudenten die uiteindelijk belanden in een afgelegen dorp midden in een bos. Tja de film zou baat gehad hebben bij een strakkere montage; het komt erg langzaam op gang en niet alles wat je ziet is bijzonder relevant. De drie acteurs zijn eigenlijk ook maar heel gewoontjes, en ook niet de meest sympathieke. Yasmine verandert plots ook van een pittige tante naar een krijsende dame in nood. De conclusie wordt daarnaast te ver doorgevoerd wat helaas zorgt voor een frustrerende film.

Deze film is een grindhouse-horror die vleesetende varkens belooft, maar meer handelt over de mentale gezondheid van het hoofdpersonage en de ongelukkige situatie hoe ze daarin is terechtgekomen. Het is zeker niet de lugubere affaire die de titel belooft. Echter het is ook de film er niet naar om een diepgaand karakterschets te maken Tja en als het ook niet luguber genoeg is...? De varkens zijn te zien, maar nog vaker hun gekrijs. Maar hongerig lijken ze niet echt. De film voelde soms ook uitgerekt ondanks toch een aardig korte looptijd. De vreemde sfeer en het low-budget uiterlijk uit de jaren '70 gaf de film nog wat charme. Net als het vreemde liedje wat steeds was te horen! Verder balanceert de film ergens tussen een seriemoordenaar-thriller en psychologische drama, maar is van beide niet genoeg om ook echt opwindend te zijn. Verrassend genoeg was er dus een gebrek aan varkens in deze film met varkens in meerdere titels.

Ik ga dit "Grief Horror" noemen! De laatste jaren lijkt horror alleen nog maar een metafoor voor verdriet te kunnen zijn. Oftewel dit is er weer één, een dramafilm waar summier een horrorelement aan toe is gevoegd....vandaag de dag ook wel psychologische horror genoemd. Het begint gelijk al met boe...boe... drama...vader dood door een auto-ongeluk, gut gut gut, stiefmoeder Laura wilde nooit kinderen, jongentje Isaac is nu wees boe, boe en alleen...Het horrorgehalte is bij dit soort film al erg laag en wat er is te zien is, zijn de ‘horror’-clichés. Arme hond dat je hier in ben belandt...Ook de onthulling van het wezen, het middelpunt van een horrorfilm, is bijzonder teleurstellend. Het idee van het hoofd van de vader voelt goedkoop aan en bezit weinig schokwaarde. Dit zou een griezelige film moeten zijn en één van de betere horrorfilms van het jaar maar op misschien wat spookachtige beelden zag ik dat nergens...of... misschien als je de film kijk en een drinkspelletje speelt....elke keer als ze de namen Bella, Isaac, Robert, of papa noemen drinken...mijn gok is dat je dan stomdronken zal worden!

Aan het begin van de film vraag je eigen wel een paar keer af wat er nu zo bijzonder aan deze film is. Het start namelijk met een doorsnee gescheiden vader van een dochtertje die geen goede relatie heeft met de moeder. En na een geruime tijd wordt dan hun dochter vermoord. Alles gefilmd met veel suikerzoete dramatiek. Die eerste helft van de film verschilt ook maar weinig van menig Hallmark-film. Alleen is het acteerwerk van een dubieuzer kaliber. Pas als de wie-het-deed in het spel komt wordt het voor horror-fans interessanter, zeker voor degene die van Torture-porn houden. Gek genoeg werkt deze opzet wel! Veel van die martelingen zijn wel bekend terrein. Tenslotte zijn horror-fans in het tijdperk na films als Hostel of Saw ook wel wat gewend. Al zijn er wel een paar leuke martelingen bij. De film levert hiermee precies wat het moet doen maar onderscheid zich net niet genoeg. Toch is dit een prima film die mijn sadistische kant goed weet te bevredigen. Sub-topper!

Koreaans gesnotter. Op zich is dit best aardig. Een degelijk uitgangspunt; typische rampenfilm maar net even anders. Alhoewel dat niet superduidelijk was. Tja we weten allemaal dat moeders alles voor hun kinderen over hebben...Dus de film hoefde niet dit nog erger te maken door dit kind te laten ziek zijn en nog meer trauma mee te geven van verlies Emoties en de relatie tussen moeder en kind...met zoveel emotionele boe-boe scenes en strijkers op de achtergrond, het is soms gewoon lachwekkend! Echter tjonge... die Ja In was echt irritant, vooral in het begin ergerde ik me enorm, die had van mij toch heel gauw mogen gaan zwemmen! De conclusie van deze film verbetert kijkervaring niet, integendeel, het verzwakt hem juist. Uiteindelijk is het (wéér) een film-verhaal over dat de band tussen het kind en de moeder, belangrijk is. Overdreven sentimenteel zoals alleen Koreaanse films dat kunnen...Enfin niet iets waar ik nu op zat te wachten...

Wil je Motivaties? Wel, dan is het niet aan te raden om deze film te kijken! Dit is een Over de top, post-apocalyptische film, met fantastische sets en creature-designs, een aantal geweldige praktische effecten, en wanneer ze CG gebruikten, hielden ze het minimaal. Tja en het plot dat doet er niet toe! Daarnaast zal voor de meeste mensen het lastig zijn om direct midden in de situatie terechtkomen zonder veel achtergrondverhaal of kennis van de personages. Er is een mooie meid (Caro Angus) die een android blijkt te zijn (dezelfde actrice speelt vijf rollen) Uiteraard een slechterik, Razor, die een groot litteken op zijn gezicht heeft. De zwangere vrouw van Razor wordt een met PVC-ninja met een paar gemene touwtrucjes. Een witharige vrouw met een masker hanteert een coole lichtsabel.Verder lopen er demonen (die kung fu hadden geleerd in de hel?) rond en een tovenaar genaamd Fulcanelli. Kortom totale gekte. Enige puntje van kritiek was dat ondanks de gevarieerde gevechten, het er wel veel waren. Misschien dat de oorzaak daar van ook lag in speelduur maar dit was een behoorlijk goede B-film!

Oei, dit viel niet mee! Met een Oorlog/actie in de sneeuw kan er eigenlijk weinig mis gaan maar het lukt deze makers! De hoofdplotlijn is over een militaire operatie die mis gaat waardoor er twee jonge dienstplichtige soldaten overblijven. Met een hardnekkige vijand, twee geweren, vier magazijnen, een kapotte radio en botsende karakters, moet dat toch voldoende spanning kunnen opleveren. Echter worden er in flashbacks talloze subplots verteld over de familie- en levenskwesties. Er werd nogal wat gepraat in deze film en het acteerwerk was....tja...laten het maar op middelmatig houden. Erger was dat die subplots de vaart uit de film halen en oerlelijk waren. Overbelicht, sfeerloos en op plaatsen die niet bepaald fotogeniek waren. Bovendien zijn de actiescènes ook nogal dom. In plaats van dekking te zoeken, gaan ze staan om heroïsch te sterven. De film eindig met alle namen van Turkse soldaten die stierven tijdens gevechten tegen de PKK Voor het Turks publiek is er herkenning en patriottisme maar voor ieder ander is nog steeds geen goede film.

Regisseur Stuart Gordon is natuurlijk een groot H.P. Lovecraft fan, en logischerwijs maak je dan ook dankbaar gebruik van die inspiratiebron. Dit keer combineert (en bewerkt) Gordon de verhalen "The Shadow Over Innsmouth" en "Dagon" tot een film. En wat voor één? Een heerlijke B-film met een griezelige sfeer, spanning en bizarre personages. Er zijn maar weinig echte gebreken, zo is er wat minder overtuigende CGI, voor het grootste gedeelte is er gelukkige wijselijk gekozen voor de meer traditionele special effecten, kent de film wat opstart problemen, en zijn er verschillende domme plotgaten. Maar dit vergeef je al gauw omdat de film een perfect vlot tempo kent. Hierdoor is het voor de rest dus puur genieten. Het spookstadje dat ten prooi valt aan de invloed van de kwaadaardige zee godheid genaamd Dagon, is een bedompt doolhof met afbrokkelende gebouwen en wordt een op zichzelf staand angstaanjagende karakter met haar eigen voorwaarden. Prachtig! Acteerwerk was verder ook redelijk sterk. Misschien niet de beste film van Stuart Gordon maar zeker zeer fijn horror-materiaal. "Ia! Ia! Fhtagn! Chtulhu!"

“Leaves and sheeps,”

Britse found footage folk horror die zich afspeelt in Wales. Er zijn van die films waarvan je denk dat het niets gaat worden maar die onverwacht iets leuks weten te doen. Dit was er voor mij zo één! Found footage dus het begint met tekst dat de beelden die we gaan zien, door de politie zijn gevonden. Echter het eerste wat opvalt is dat er ook een melding is dat professionele editors toegang tot de beelden kregen om de film te maken die we nu bekijken.

Het eerste deel van de film volg je de roemzoekende internetberoemdheden Thea en Louise, de presentatoren van “They Deserve This”, en die zelfs vandalisme niet schuwen voor meer volgers. Voor hun volgende video zij ze op Welshe platteland om zich voordoen als cateraars om zo bij een filmproductie de designerkostuums en dure apparatuur te stelen. Tussendoor zie je de cast en crew van het filmpje al filmen. Vanaf het moment dat de vrolijke meiden arriveren, verandert Dagr precies in wat ik verwacht bij een leuke found-footage-film..

Het helpt natuurlijk dat ik Ellie Duckles (Thea) en Riz Moritz (Louise) grappige, natuurlijke en speelse performances vond geven. Ze gaan van irritante online persoonlijkheden naar leuke meiden die vriendjes, verveling en de natuur van het platteland bespreken. De filmcrew die plots erbij kwam, blijf ik een beetje raar en onderbelicht vinden.

Wat het echter onderscheidt, is hoe het speelt met meerdere bronnen van beeldmateriaal om een ​​film-in-een-film-verhaal te creëren. Personages in een found-footage film die zelf verontrustende beelden vinden die opgenomen videobeelden laten zien. Daarnaast betaald de horror zich ook uit. De oorsprong van de bovennatuurlijke entiteit had wat meer uitleg kunnen hebben maar wow die zenuwslopende, occulte gezangen...waren best griezelig! Ja, als je een leuke, goedgemaakte niet al te lange found footage-film wil om te kijken, is dit denk ik wel een goede keuze!

Helaas is de marketing voor deze film enigszins afhankelijk van de wetenschap dat de gigantische god tot leven komt en er Kaiju-actie is te zien. Het geef eigenlijk zo zijn climax weg want dit is veel meer een samoerai-actiefilm die de nadruk legt op het kwaad van de mens en de spiritualiteit van dorpelingen die bidden tot een stenen god die bovenop een bergtop is uitgehouwen. Het begint als een solide kostuumdrama waarin een feodale heer door de kwaadaardige officier Samanosuke in een gewelddadige staatsgreep wordt omvergeworpen en de ware erfgenaam Kogenta moet vluchten. Ongeveer 10 jaar later is iedereen in het dorp tot slaaf gemaakt om een fort te bouwen en is er nog maar weinig hoop! Uiteindelijk, vergt het dus wat geduld van de kijker om de Majin wraak te zien nemen (dingen kapot te zien maken) Voordat het zover is krijg je een rituele eredienst, een spookachtig betoverd bos, zwaardschermutselingen en begeleidt door gave muziek (bashoorns en griezelige orgelklanken) De sets en kostuums en choreografie van de zwaardgevechten waren van een bovengemiddeld niveau voor een samoeraifilm uit deze tijd. Kortom het bezat een sfeervolle, fantasierijke en horrorachtige kwaliteit. Genoten!

Het derde en laatste deel van de Daimajin-trilogie is wederom een solide vervolg. Toch wel knap want alle drie kwamen uit in hetzelfde jaar en werden ze door verschillende regisseurs geregisseerd. Deze keer wijkt het verhaal iets af van de eerste twee want dit draait het grootste deel om vier jochies die over Daimajins berg trekken om in Hell Valley te komen. Ze willen hun houthakkersvaders gaan redden van de kwaadaardige heerser en maar gelukkig krijgen wij de actie van hun god Daimajin te zien. Waarschijnlijk door de kinderen te volgen is het allemaal wel wat lichter van opzet....Maar de film ziet er mooi uit door de besneeuwde decors. Hierdoor is ook dit keer weer een leuke kaiju-film geworden

Tjonge in één jaar drie films...enfin dit is de tweede van de Daimajin-franchise. De film volgt hetzelfde plot als de eerste film: dus een kwaadaardige heer werpt een goede heer om en onderdrukt de bevolking. Anders is dat de slechteriken Daimajins standbeeld vernietigen voordat deze terugkomt...Doordat de films op elkaar lijken,, is het de climax die uiteindelijk onderscheidend was. Dat einde zit vol toffe effecten, En als god splijt hij zeeën net als Mozes, kijk doordringend en huizen en nietige mensjes worden vernietigt Het is wederom de actie aan het einde die dit het wachten meer dan waard maakte!

Verrassend solide Oekraïense Zombie-actiefilm die uitzonderlijk goed gebruikmaakt van zijn budgettaire beperkingen. Het onderwerp dat de Sovjets (of Duitsers) experimenten om supersoldaten te creëren is natuurlijk niet nieuw, maar het blijft interessant. Deze film werd in slechts een paar maanden gemaakt, met zo'n $500.000 alleen dat is al opvallend en dan is dit land ook nog in oorlog...Vanzelfsprekend is er dus ook veel anti-Russische retoriek, maar dat is niet verwonderlijk, en daarom ook niet storend! Het uitgangspunt is dat de vernietiging van de Kachovka-waterkrachtcentrale in juni 2023 (door de Russen) een reeks geheimen onthulde die tot dan toe onder het water van de dam verborgen lagen. Met opvallend genoeg een paar erg leuke toevoegingen aan het zombie-genre. Trouwens dit maak onderdeel uit van een franchise waarvan The Witch: Revenge (2024) over een eeuwenoude heks die de Russische indringers een bloedige dood, de eerste was. Deze was naar mijn menig zelfs leuker dan de heks van Konotop. Het meeste in de film escapistische onzin en dat maakt deze film voorspelbaar maar ook erg leuke vermakelijke aangelegenheid. Aan het einde hebben ze een hint toegevoegd voor een volgende deel.

Vergeet de auto, de bril en het pistool, het is de Dame, geportretteerd door Freya Mavor, waar de film figuurlijk omdraait! Met haar rode haar, haar eindeloze benen en verleidelijke sproeten kan Mavor (ze is eigenlijk Schots) zo doorgaan voor haar goddelijke naamgenoot; de Noorse godin van de liefde, passie en wellust.

Ze speelt hier de dromerige Dany een secretaresse die nog nooit de zee heeft gezien. Als haar werkgever vraagt om zijn prachtige turquoise Thunderbird, ​​terug te rijden naar huis terwijl hij zelf op reis is, verlaat ze in een opwelling Parijs en maakt van de gelegenheid gebruik om naar de Middellandse Zee te rijden.

In de rol van Dany wordt Freya Mavor voornamelijk gebruikt als visueel plezier. Kijkers worden getrakteerd op aardse geneugten, coole muziek, coole auto's, sexy meiden en dan vooral bewonderende close-ups van Mavor terwijl ze poseert in zomeroutfits. Regisseur Joann Sfar benadrukt in de film een mysterieuze maar zonnige sfeer boven een ingewikkeld plot.

Het is een remake van een film uit 1970 met dezelfde naam. Een film waar ik tot na het zien van deze film nog nooit van had gehoord! Het blijkt ook dat het nergens ter wereld in de vorm van een dvd op de markt is gebracht.

Maar goed deze film werd gemodelleerd met veel aandacht voor die jaren '70-stijl inclusief soundtrack. En werd daarmee een lekker pittige road-thriller met een klein surrealistische tintje. Zeer aangenaam om te kijken...!

Wat is het nut van deze film? Oké, deel één was een flinke kaskraker en je wil er meer opbrengsten uithalen maar voor een vervolg moet je toch tenminste een evenredig budget uittrekken. Dat was niet het geval. Als je dan een vervolg maakt, is het de bedoeling dat het het eerste verhaal verder wordt gebracht en er een nieuwe element worden geïntroduceerd. Tja er vertrok dus niet voor niets een regisseur wegens creatieve meningsverschillen...

Helaas, in plaats van het idee ergens heen te brengen, herhaalt het grotendeels de eerste film. Het enige nieuwigheidje is dat het demonische jochie Damien de puberleeftijd heeft bereikt en geen kennis van zijn identiteit had, maar die had het publiek al wel!. Het gaat voor de 'groter en meer zou beter moeten zijn'-misvatting..

Oh zeker, Don Taylor ensceneert een aantal lekkere moordscènes! Maar ​​om nu steeds personages te introduceren voor een vreselijke afrekening. Je krijg dan een film die van doodsscènes naar doodsscènes gaat en dat is vrij eentonig. Enfin een aantal personen komt op een onprettig aan zijn einde....wat toch een belangrijk onderdeel is! Dus is het een met de hakken over de sloot geslaagde horror

De aftrap van seizoen twee van de TV-serie Masters of Horror is voor Tobe Hooper(ook zijn tweede film in de reeks) De creatieve ideeën en gewaagde beeldvoering uit seizoen één zijn (gelukkig) verdwenen en hebben plaats gemaakt voor merendeels rustige, in medium close-up geschoten scenes. Op sommige momenten zien we zelf een dezelfde desolate sfeer als in TCM. Het regisseren was dan ook prima voor elkaar.

De film gaat ijzersterk van start! Het gezellige avondeten bij een boerenfamilie verandert in een bloedbad wanneer pa schijnbaar zonder enige reden zijn dubbelloops tevoorschijn haalt, mompelt dat 'the damned thing' hem heeft gevonden en zijn vrouw doodschiet.Hierna zakt de film met elke minuut verder in. Zolang de camera op de Sheriff Kevin Reddle en zijn gezin gericht wordt gehouden, is het boeiend genoeg. Extra vermelding voor Ted Raimi (The Midnight Meat Train) Het acteerwerk was dus goed!

De special FX aan het begin waren nog goed. Maar als er grootschalige chaos ontstaat onder de inwoners van het stadje en iedereen elkaar in blinde moordlust te lijf gaan, blijft het buiten beeld en wordt dit op klunzige wijze gesuggereerd. Daar was blijkbaar geen budget voor. Helaas wel voor de van digitale effecten doortrokken finale van deze aflevering? Er waren zoveel manieren om te eindigen en ze kozen precies het verkeerde eind. Ambitie waren er zeker maar de beperkte tijdsduur en budget doen de film stranden in goede bedoelingen en lichte chaos. Het is allemaal nog net genoeg solide maar voor een spectaculaire opening van het tweede seizoen is er te weinig vuurwerk.

Pretentieus ploeteren met een zinloze historische reconstructie. Een film over een groepje Union-re-enactment-spelers en hoe ze in de sneeuw rondhingen. Ze doen dingen die soldaten doen als ze niet aan het vechten zijn. Dus krijg je een eindeloze reeks close-ups van het bereiden van maaltijden, paarden verzorgen, wachtlopen en het drinken van koffie, veel koffie. Er is ook de verveling door de mediterende arthouse-slakkengang en is er niet meer dan 10 minuten dialoog gedurende de hele 80 minuten. Maar iets belangrijks wordt er nooit gezegd. Veel pseudo-afgezaagd gemijmer over geloof, levensbestemming en familiewaarden. Tja er waren mooie beelden van de natuur maar films waarin verder niets inhoudelijks gebeurt, zijn net zo interessant als uit het raam kijken! Oh, nu was het ook niet echt de bedoeling om deze op te zetten, maar de IJslandse Folk-horror met dezelfde naam, dus enige deceptie kan ook meespelen in mijn waardering! Neem niet weg dat het totaal niet boeiend was!

Aan het begin van de film stelt een vrouwelijke stem, dat IJsland "een plek van kansen is … als je de kou kon verdragen … en de lange nachten … en de honger." Want ja het leven in een 19e-eeuws IJslandse visserspost valt niet mee! Weduwe Eva (Odessa Young) kreeg door de dood van haar man de verantwoordelijkheid over deze post. Normaal gesproken al zwaar maar een meedogenloze, koude winter zorgt ook nog voor voedseltekort. Daarom wordt er bij het zien van een schipbreuk geen hulp gestuurd. Een morele dilemma.

In een conventionelere horrorfilm zouden de zielen van het gezonken schip, de bewoners van de gemeenschap als ondoden of geesten komen teisteren. Maar regisseur Thordur Palsson serveert iets veel intrigerender, hij laat je gissen of er iets bovennatuurlijks aan de hand is of is het dat iedereen lijdt aan schuldgevoel, bijgeloof en paranoia (die aan Carpenter deed denken maar hier ook zeker werkte) Het laat je gissen of de schaduwen in de hoeken wraakzuchtige geesten zijn of gewoon verbeelding.

Er beginnen dus vreemde dingen te gebeuren en ze beginnen dingen te zien. Wat uiteindelijk ieders hoofd begint te vullen met bijgeloof over een draugr (wie wel eens Skyrim heeft gespeeld kent ze als grafbewakers) Het zijn rusteloze doden uit de Scandinavische folklore. Volgens de volksverhalen zijn het mensen die op zee zijn verdronken en die niet in christelijke grond zijn begraven en die hierdoor terug kwamen. Dit wezen voegt in de film een angstaanjagende laag toe met af-en-toe ook een jump scare.

IJsland is natuurlijk bij uitstek een eiland wat zich leent voor prachtige cinematografie; Er is sneeuw en ijs in verschillende tinten grijs en blauw. Het winterlandschap somber en kaal, en het de enige warmte komt van het licht van eenvoudige lantaarns, haardvuur en kaarsen. Terwijl het zich binnenshuis claustrofobische verstikkend aanvoelt.

Odessa Youngs vertolking van de weduwe Eva, die wanhopig probeert de boel bij elkaar te houden draagt ​​de film Verder leveren Rory McCann (Game of Thrones) als stuurman Ragnar en Joe Cole (Gangs of London) als Daniel solide bijdrage om de film boven de standaard uit te tillen. De kracht van deze film ligt dan ook in een grimmige atmosfeer. De film neemt wel zijn tijd, richt zich meer op het leven in deze gemeenschap maar dat maakt het juist een effectief huiveringwekkende psychologische Folk-horrorfilm

De aflevering die Tobe Hooper, verantwoordelijk voor een paar absolute klassiekers in het genre, maakte voor de Masters of Horror is een verhaal over verlies van onschuld in een post- apocalyptische nachtmerrie. Het is geen standaardhorrorfilm in de vorm van liters bloed of rondlopende ondode. Nee het draait veel meer om de wreedheid van de menselijke natuur. Robert “Freddy Krueger” Englund schittert als de ceremoniemeester van een club die de Doom Room wordt genoemd. De film ademt verder een duistere sfeer uit die versterkt wordt door de score van vooral nu-metal en soms wat industrial. Die score werd trouwens gecomponeerd door Billy Corgan van The Smashing Pupkins. Minpunt is echter de snelle, achter elkaar afwisselende shots of stroboscoop-achtige beelden. Tobe Hooper weet er uiteindelijk nog een aardig horrorfilmpje van te maken maar heeft ons in het verleden zeker ook betere films gebracht.

Wat een heerlijke vampier-komedie gevuld met subtiele sardonische humor en naar het voorbeeld van Hammer-horrorfilms en de eerdere Universal-films. Het vertelt het verhaal van twee vampierenjagers; de slungelige, excentrieke Professor Abronsius, gespeeld door Jack MacGowran en zijn onbekwame jonge assistent Alfred, gespeeld door Polanski, wiens zoektocht het is om vampieren op te sporen en te vernietigen.

Enorm genoten van de geweldige chemie tussen MacGowran en Polanski! De één als professor die inderdaad zo onbevreesd is als de titel van de film suggereert, maar ook een onhandige oude dwaas die zich voordoet als een expert, terwijl de constante angst van arme Alfred alleen wordt weggenomen door zijn onbeantwoorde liefde voor de mooie Sarah. De eerste grote rol van Sharon Tate, die je hier overigens regelmatig in ontklede toestand, na wat bijrolletjes in TV-producties.

Bovendien zorgen de kleurrijke, excentrieke kostuums, de Oost-Europese setting met kastelen en huisjes, en de climax tijdens een vampieren-bal ervoor dat de film veel meer aanvoelt als een luchtig sprookje dan als een echte horrorfilm (al was horror in die tijd ook anders dan anno nu) De opening laat ook weinig aan de verbeelding over met de metamorfose van de brullende MGM-leeuw in een groene Dracula met druipende slagtanden. Zeer vermakelijke film waarin humor, horror en romantiek op een onovertroffen manier samengaan.

"De kracht van een leger verandert net als water dat van vorm verandert. Hij die in chaos kan overwinnen wordt beschouwt als een god"

Deze quote uit de film is van de Japanse strateeg en belangrijkste tegenstander commandant Kumasawa. Een verder erg mooi actiespektakel die gaat over de beroemde Chinese militair strateeg, Qi Jiguang. De film handelt alleen over de gevechten met de Wokou-piraten die van 1553 tot 1565 invallen deden in China. Een waar probleem voor de Ming-dynastie. De actiescènes zijn zeer mooi uitgewerkt en ook de rest van de film ziet erg mooi uit. Meerwaarde kwam van het laten zien van het strategische inzicht van beide legers. Echter een nadeel in de film is de karakter-uitwerking die blijft ver achter. Zo wordt de relatie tussen Qi Jiguang en zijn vrouw wel aangehaald maar hangt er maar een beetje bij. Ook het politieke gekonkel wordt getoond maar komt slecht uit de verf. Dat is jammer want hierdoor is de film net niet onderscheidend genoeg. Toch vermaak de film prima, om een ruime voldoende te krijgen.

Lekkere zomer-horrorfilm! Waarin de dreiging niet van haaien komt, maar van een psychopaat die op zijn boot zit. Dat is best cool, maar afgezien daarvan durft het ook geen al te gekke dingen te doen. De moordscènes zijn besprenkeld met wat leuk bloed maar ook ietwat te repetitief en regelmatig maar matig in beeld. Het mist dus een echte wow-scène (een duim-scène kwam er dichtbij) en dat is jammer. Toch weet het soms best geslaagde spanning te creëren. Echter, Zephyr (Hassie Harrison) is de enige stoere vrouwelijke hoofdrolspeler dus dat was voorspelbaar genoeg om re raden wat daarmee ging gebeuren. De cinematografie is ook goed en degelijk. Kortom een lekkere film, met enkele goede momenten (maar die je ook wel vaker heb gezien) en die erin slaagt om een seriemoordenaar en haaien te combineren.

Bij een film over een onderwerp als Psycho-analyse kan je natuurlijk geen spectaculaire actie of zelfs vurige romantiek verwachten. En als regisseur David Cronenberg dan ook nog aan het roer staat, betekent dat er ook niet voor de makkelijkste weg zal worden gekozen. Nu was Cronenberg altijd wel gefascineerd door de psyche en het effect dat fysieke aftakeling hierop heeft, maar zelden speelde de menselijke geest zo’n centrale rol als in deze film. Het gaat natuurlijk over de twee bekendste en prominente psycho-analytici Sigmund Freud (Viggo Mortensen), de Oostenrijkse grondlegger, die beweerde dat neurosen allemaal te herleiden zijn tot seksuele verdringing of seksuele trauma’s en zijn Zwitserse discipel Carl Gustav Jung (Michael Fassbender) die seksualiteit vooral zag als een symbool van de psychische totaliteit van de mens. Maar hé het is een Cronenberg en daarom wordt het vizier meer op Sabina Spielrein (Keira Knightley), een Russisch-Joodse patiënte van Jung die zelf later een bekende psychologe zou worden gericht. Deze drie raken verstrikt in 'een intellectuele driehoeksverhouding'. Later komt ook Vincent Cassel nog even in een zeer goede rol als Otto Gross ten tonele. Nu zei ik wel dat er geen actie was maar dat is niet helemaal waar want de actie zit hem voornamelijk in het acteerwerk. Er wordt veel gesproken en gediscussieerd en met onderkoeld en humoristische visies proberen de drie pioniers van de psychologie, zichzelf en elkaar voortdurend te doorgronden. Mortensen maakt van Freud een intrigerende vaderfiguur, die Jung zowel stimuleert als afremt, en Fassbender speelt de worstelingen, nieuwsgierigheid en ambities van de potentiële troonopvolger prachtig uit. De veel tot discussie staande rol van Keira Knightley (wijd opengesperde ogen, onderkaak eng ver naar voren) vond ik nog zo slecht niet, ook omdat dit echt zo schijnt te zijn. Het is geheel aan Cronenbergs verdiensten dat het geen gedramatiseerde versie van de relatie tussen Jung en Freud is geworden - hoewel een groot deel dat doet vermoeden - maar dat het een groter verhaal vertelt. Het is even wachten tot de regisseur zijn film richting geeft, maar dan komt het voor de kijker toch op een interessant spoor. Hij laat zien dat zelfs de meest rationeel denkende personen hun eigen beweegredenen maar tot een bepaald punt kunnen begrijpen. Zelfs bij hen broeit er een redeloosheid. Historisch gezien is er zeker wel wat op de film af te dingen, maar Cronenberg levert opnieuw een aanstekelijk stimulerende en donkere film af.

Je kan deze film misschien wel een beetje zien als de horror-variant van Drop Dead Fred (1991) Ook hier komt een denkbeeldige kindervriend terug. Deze Daniel is voor twaalf jaar verbannen naar een oud poppenhuis en komt weer terug maar is meer kwaadwillig dan vriendschappelijk. Daarmee is het een aardig horrorfilm die soms prima momenten van spanning oplevert maar soms ook niet weet welke kant het uit wil. Bovennatuurlijk of schizofrenie? Visueel ziet het er goed uit, al had het (van mij) allemaal wel wat gekker gemogen, en lijkt daardoor niet helemaal de mind-bender die het wil zijn. Fijn om Sasha Lane (American Honey) hierin te zien al was haar personage niet echt sterk uitgewerkt. Ook was Patrick Schwarzenegger in deze film te zien en die deed het niet eens zo heel slecht. Maar een heel goed acteur lijkt het me ook niet! Al met al een zeer aardige film, die zeker boven het gemiddelde horrorwerk uit stijgt, en die een psychologische horror combineert met een klein beetje lichaam-horror.

Nieuwe samenwerking tussen Tubi en The Asylum, dus het is niet verwonderlijk dat Anthony C. Ferrante (Sharknado) de film regisseerde. En hij doet goed werk, om het nogal vergezochte verhaal samen te laten komen. Hoewel het een beetje lang duurt voor rechercheur Stone ontdekt hoe alles in elkaar steekt... Gelukkig doet dit er veel minder toe als Vadertje Tijd, die meer op The Grim Reaper lijkt, meer V.I.P. uitnodigingen begint uit te delen en het bloederig begint te worden! Nog verrassender voor een Asylum-film zijn deze effecten vooral praktisch, waarbij CGI gereserveerd is voor een paar shots van de buitenkant van het hotel en een horde geesten. Helaas zijn die wel op het niveau van wat we gewend zijn. Ze weten zelfs weet wat sfeer uit het felverlichte hotel te halen! Dat wil niet zeggen dat regisseur Anthony C. Ferrante plotseling beter is geworden maar dit is wel beter dan veel van wat ik eerder van hem heb gezien! Heel veel beter dan ik had verwacht, mede doordat dit een zeer hoog vermakelijkheid factor bezat. Plezierig film zonder franjes, met net genoeg spetters om de fans tevreden te stellen en het budget te overschrijden.

Gebaseerd op de videogame die zelf weer losjes gebaseerd was op Dante's Goddelijke Komedie is de film eigenlijk een ​​anthologiefilm doordat regelmatig de tekenstijl veranderde tijdens het doorlopen van de negen kringen van de Hel Dit was zeker cool, helaas bevat de plotstructuur in deze film veel meer dat van een gameplay. Waardoor deze animatieversie nogal repetitief werd. Rennen van cirkel naar cirkel, Beatrice als het meisje in nood, wat coole momenten en fascinerende beelden, eindbaas verslaan en verder... Oké ik heb de game nooit gespeeld, maar deze film voelt meer als een uitgebreide reclame voor een videogame dan als een echte verfilming.

“My heart doesn’t beat – it hasn’t for ten years.”
Doordat Corman-Poe films een succes waren, werd dit vermoedelijk ook gepresenteerd als een Edgar Allan Poe-verhaal.. Niet dus...Toch zijn veel dingen in de film, gotische eenzame kasteel, zwarte kat, necrofilie, schatplichtig aan de verhalen van diezelfde Poe. Een film die ten tijde van uitgave zelfs controversieel was door een geïnsinueerd lesbisch verlangen

Tijdens een avond in de kroeg probeert schrijver Alan Foster, de verhalen van Edgar Allan Poe in twijfel te trekken en accepteert daarom een weddenschap van Lord Blackwood om de nacht door te brengen in zijn spookkasteel op All Soul's Eve...het zorgt voor een bovennatuurlijke verassing.

Alhoewel Margheriti's Gothic-film dus meelift met norm van wat toen populair was, heeft het een ongelooflijke sfeer en behoort daarom ook tot één van de betere Italiaanse spookhuisfilms, geholpen natuurlijk door de zwart-wit cinematografie en de vreemd fascinerende schoonheid van Barbara Steele.

De film krijgt een onmiskenbaar ander effect doordat Steele wordt gecast als wat op het eerste gezicht een gewoon meisje lijkt dat gered moet worden. Hm...goed beschouwd zijn het ook necrofilie-implicaties.. Echter is het gevuld met sfeer, mist, stof en spinnenwebben en bouwt het op slimme wijze op tot een grimmig sinister einde. Heerlijke film!