Opinions

Bijzonder aangename film naar een succesvol roman van Jack Higgins. Het vermakelijke en tevens ietwat vreemde aan de film is dat de hoofdrollen worden vertolkt door de Duitsers. Daardoor doen de Duitsers ook niet helemaal aan de verwachting van de personificatie van het kwaad. Ze redden zelfs een meisje. De Duitsers worden dus niet afgeschilderd als bruten, maar als eervolle militairen die zich, net als hun geallieerde tegenstanders, totaal inzetten om hun taak met succes af te ronden.

De film bezit met Michael Caine (Kolonel Kurt Steiner),Donald Sutherland (Liam Devlin, een Ierse Engeland-hater) en Robert Duvall (Duitse kolonel Radl) een stel uitstekende acteurs. Daarnaast weet Donald Pleasence in zijn bijrol als Himmler zich onvergetelijk te maken. Spectaculaire actie moet je niet verwachten want de film is meer opgezet als een thriller die compleet draait om het plan om Winston Churchill te ontvoeren. Minpuntje was het feit dat alle Duitsers door op en top Britse acteurs worden gespeeld, de Engelse tongval werkt enigszins storend. Maar bovenal is de film een puike en onderhoudende oorlogsfilm, die de liefhebbers van het genre zeker niet zal teleurstellen!

Het start met een geweldige opening; waarvan de eerste tien minuten geen dialoog hebben. Treinen ontsporen. Auto's crashen, mensen zijn plotseling dood. Onze held (Willard Parker), een piloot rijdt door een klein stadje waar lichamen op de straten liggen. Hij wordt begroet door niets anders dan stilte...

Het verliest wat tempo in de tweede helft, maar met 62 minuten is het ook vrij snel voorbij, en is dat niet zo erg. De motieven van de mysterieuze indringers (of zelfs waar ze vandaan komen) worden nooit duidelijk. Het is misschien geen geweldige film, maar het is wel een snelle en leuke jaren 50/60 -B-film om te zien. De zilverkleurige robots zien er zelfs voor die tijd goedkoop en dom uit, maar ze vormde later een inspiratiebron voor Doctor Who's Cybermen, een paar jaar later.

Aan het begin van de film worden uit de hele wereld UFO-waarnemingen gemeld en iemand heeft alle experimentele satellieten neergeschoten die de pasgetrouwde wetenschappers Dr. Russell en Carol Marvin en hun team de lucht in hebben gestuurd. Ja in deze jaren '50 SF-film krijgen we weer eens last van kwaadaardige aliens die van plan zijn de aarde te koloniseren en zijn bewoners tot slaaf te maken. Ze willen echter liever niet heersen over een door oorlog verwoeste planeet. Uiteraard wordt er dus eerst lange tijd door de wetenschappers praat-pogingen gedaan om een manier te vinden om de buitenaardsen te stoppen. Helaas zagen de buitenaardse wezens er ongeïnspireerd uit! Maar goed...wanneer de strijd eenmaal goed en wel losbarst, zie je waar het budget van deze science-fiction-productie naar toe is gegaan! Niemand minder dan Ray Harryhausen, de legendarische stop-motion-effectspecialist, tekende voor het maken van de vele visuele effecten. Hoogtepunt zijn de vernietiging die de UFO’s aanrichten bij bekende Amerikaanse monumenten. Al met al een leuke geslaagde mix van (een klein beetje) horror en science fiction

Sfeervol wel ja maar aan whodunnit mist het iets? Een Zweedse vrouw, in Japan wordt verdacht meer te weten over de verdwijning van haar vriendin Lily. In terugblikken zie je de kennismaking en de romantische perikelen met een fotograaf. Tja...de film zweeft van scène naar scène maar veel gaat over die vriendschap of relatie. De mysterie /thriller-momenten zijn op één hand te tellen. Er lijkt meer interesse in Lucy’s gedachtegang te zijn en over iets van een krakkemikkig relaas rond dood en schuldgevoelens. Alicia Vikander stelt daarbij ook flink teleur, Ze acteert afstandelijk en kijk met uitdrukkingsloze ogen in de camera. Het is leuk voor Vikander dat ze voor haar rol 5 maanden Japans leerde maar het voegt niet veel toe om er een spannender ingrediënt van te maken. Tja het whodunnit was uiteindelijk maar betekenisloos spanningselement en de als compensatie opgevoerde Japanse locaties maakte daaraan verder ook maar weinig goed!

Allereerst: hoe dan? 2 uur en 16 minuten..... OMG...En het is no-budget komische horror-rommel Dit duurt dus eindeloos.. Het verhaal draait om een ​​'wezen' dat wel heel erg op een mens in een konijnenpak lijkt, die mensen vermoordt, hun harten eruit haalt en verzameld in een eiermandje om zo de poorten van de hel openen. Tenminste dat denk ik... want tja, ik weet het niet eens. Er zijn zoveel subplots -en- verhaallijnen over paragnosten met krachten, duivelsaanbidders, wetenschappers en andere stadsbewoners dat al het vermakelijke en de logica verloren gaan onder het gewicht van zoveel opvulling. Tja en de pijnlijk opzettelijke komedie is op geen enkel niveau grappig. Het komt allemaal op neer dat er geen talent voor en achter de camera, een scala aan amper horror (soms oké goedkope gore), slechte grappen, slecht acteerwerk, slechte dialogen, slecht verhaal en een ondraaglijke speelduur op het scherm brengen. Eerlijk gezegd alleen als de makers een enorme k*t film wilden maken zijn ze geslaagd want verder is er niets memorabel aan deze film...

Dit is een best wel aardige lowbudgetfilm maar helaas ziet het er nogal amateuristisch uit. Een worstelende actrice ontwikkelt een eigenaardige aandoening die gepaard gaat met een onweerstaanbaar verlangen om haar eigen vlees te eten. Hoewel het autokannibalisme redelijk goed en bloederig wordt uitgevoerd en de hoofdrolspeelster Novella (Meggie Maddock) is prettig om naar te kijken, kwamen de dialoog, decors en het acteerwerk vaak niet overtuigend genoeg. Een te laag budget om heel goed te zijn, maar met wel geweldige gore-effecten

Leuke en vermakelijke film die net even anders is dan andere vampierenfilms. Debuterend regisseur Jason Flemyng is geen onbekende in de filmwereld. Hij was te zien in films zoals Rob Roy (1991) Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998) The Curious Case of Benjamin Button (2008) X-Men: First Class (2011) en nog vele meer. Logischerwijs heeft hij ook vele vrienden en bekende in die filmwereld. Voor 'Eat local' kon hij daarom o.a. rekenen op Jason Stratham om de gevecht-scènes in goede banen te leiden en David Fincher voor cinematografische tips. Ook de cast die bestaat uit een lange lijst van bekende acteur en actrices rekende weinig geld voor hun geleverde acteerprestaties. Het verhaal gaat als volgt: De Britse raad der vampieren heeft zich verzameld voor hun eens in de 50 jaar gehouden bestuursvergadering. Ze bespreken voedingsterritoria en herbevestigen de algemene afspraken en statuten. Ook jongeman Sebastian doet zijn intrede en dan besluit een afdeling van het leger dat het tijd is voor een interventie. Wat volgt zijn vampieren met machinegeweren. Deze vampieren zoeken geen sappige nekken op bij wulpse dames, al zijn andere klassieke elementen wel te zien. Nee, we krijgen gewelddadige actiescènes met maar weinig bloed en absurde dialogen waarin vooral veel zwart-humor is verwerkt. Het werkte soms goed maar soms ook wat minder. Verder werd alles netjes in beeld gebracht, en met een cast van A-lijst acteurs zit het met acteerwerk ook wel goed. Wat het tot een redelijk leuke film maakt, waar weinig aan op te merken valt.

De film speelt met het idee van wat zal er gebeuren als een vrouw die zelfmoord wil plegen, het slachtoffer wordt van een home invasion. Welke kijkers de makers precies voor ogen hadden weet ik niet maar voor liefhebbers van harde exploitation is deze film te saai en voor kijkers die meer van art-house houden is deze film te gewelddadig. Om maar te zwijgen over de ongemotiveerde verschuiving in Tommy's karakter. De gehele film speelt zich af op één locatie en zien we maar twee acteurs (er is nog wel een cameo van een derde) De vrouw ondergaat een stel vernederingen en verkrachtingen en als antwoord daarop voert ze oeverloze monologen met haar boosdoener. Het had denk ik een verwijzing naar het stockholmsyndroom moeten zijn. Het acteerwerk was goed maar is misschien wel iets te hoog gegrepen voor de acteurs. In het plot stond dat de grenzen van het uithoudingsvermogen tot het uiterste werden gedreven en dat is zeker het geval voor mij als kijker. Niet mijn cup-of-tea! Echter laat ik positief eindigen door te melden dat de gekozen locatie van het appartement er erg mooi uitziet!

Ondanks dat het gebruik van gekleurde verlichting (overwegend rood) en het overmatige gebruik van de studio-rookmachine, de film nog enige sfeer geven was deze tweede film van Tobe Hooper verder maar een gebrekkige, niet effectieve horrorfilm. Deze en TCM hebben wel gemeen dat ze beide losjes zijn gebaseerd op een echte moordenaar; hier was het Joe Ball. En met een hotel en een gestoorde eigenaar had het zowaar trekjes van Psycho (1960) Echter weet Tobe Hooper zijn acteurs blijkbaar niet goed in de hand te houden want Neville Brand als Judd, is verbazingwekkend irritant, hij mompelt en bezorgt zichzelf vaak demente monologen. William Finlay, maakt het zelfs nog gekker, is steeds bezig met vreemde hand bewegingen en blaft als een hond naar zijn vrouw. Tergend waren ook de constante close-ups van het meisje dat steeds schreeuwde. Het zegt waarschijnlijk genoeg over de film als de beste uitvoering komt van de acteur Robert Englund, (Freddy Krueger) en dat terwijl hij nu niet bekend staat als het grootste acteertalent. Tja en als de meeste horror moet komen van een stuntelde Neville Brand met een zeis en een grote plastic krokodil, werd ik best teleurgesteld.

Wat was dit nu weer??? De jaren 70 stijl was nog wel mooi om te zien. Helaas was het verder echt zwaar onder de maat! Acteerwerk was ronduit slecht, de karakters zijn vervelend, en de gore of horror is te dom voor woorden. Wat mannen met zakken over hun hoofd?? Het enige wat ik nog wel positief over kon zijn bij deze film was de filmposter!

OEF, deze viel niet mee!! Zeer zwak thriller verhaaltje met geen enkele horror. Visueel was het erg mooi, de locatie (een glazenhuis in de woestijn) was super. Maar verder was het te zwak voor woorden. Het leek meer op een bouquet- reeks verhaal waar dan een geest-verschijning bij wordt gehaald. En natuurlijk loopt het dan ook goed af! Dit is echt een afrader!

Volgens vele de de moeder der slashers en nu ik de film voor het eerst bekeken heb denk ik dat daar wel een kern van waarheid in zit. In ieder geval weet ik nu wel waar Friday the 13th (1980) de mosterd vandaan heb gehaald. Verder aan deze film weinig op te merken. Legio kills, prima sfeer, leuke plotwendingen en een goed einde. Misschien af en toe net iets te chaotisch maar soit.

Nauwelijks te vatten maar het bleek een waargebeurd verhaal...Floreana is één van de eilanden van de Galapagos-archipel en is met ongeveer 170 vierkante kilometer maar weinig groter dan Texel maar omdat het er veel bergachtiger is ook ontoegankelijker. In 1929 begint op dit eiland een bizarre geschiedenis, die de Galápagos-affaire of ‘Floreana Affaire’ wordt genoemd. Een affaire waarin drie families een hoofdrol spelen.

In 1929 vestigde zich op het eiland, de excentrieke Duitse dokter en Nietzsche-achtige filosoof Friedrich Ritter en zijn aan multiple sclerose (MS) lijdende vriendin Dore Strauch. Beide lieten echtgenoten in Duitsland achter om te leven in het ‘paradijs’ van Floreana als Nietzsche's ‘übermensch’. Toch een van hen al die tijd contact met de buitenwereld. Waardoor de verhalen in alle kranten verschenen en ze onbedoeld wereldnieuws worden.

In augustus 1932 komen geïnspireerd door deze krantenartikelen Heinz Wittmer, zijn zwangere vrouw Margret en (stief)zoon Harry ook naar dit Galapagos eiland. Ze krijgen de ‘Piratengrot’ met de enige andere waterbron aangewezen om te wonen. Ze bouwden hun huis op en ruilde goederen met Ritter. En hij op zijn beurt bood hulp toen Margret beviel van haar zoon Rolf.

Enkele maanden erna op oktober 1932, komen er wederom drie Duitstalige kolonisten naar het eiland Floreana. De excentrieke barones Eloïse Wehrborn de Wagner-Bosquet en haar twee jongere minnaars Rudolf Lorenz en Robert ‘Bubi’ Philippson. Ze wilden een miljonairs-hotel bouwen en deze nieuwkomers vestigden zich nabij de Wittmers. De barones was geen gemakkelijke dame en schept geneugten in feesten, seks en wrede pesterijen.

Tja die tegenstrijdige belangen en botsende levensvisies bezorgen in deze minimaatschappij natuurlijk problemen. Deze film laat je zien wat er vermoedelijke kan zijn gebeurd. Aangezien het wel altijd een mysterie zal blijven. Ondanks die fascinerende, waargebeurde gebeurtenissen die ten grondslag liggen van deze film van Ron Howard (The Da Vinci Code, A Beautiful Mind, Grinch enz.) levert het uiteindelijk weinig meer af dan een uitstekend gecast en vakkundig geregisseerd theatraal intrigespel. Zover ik kan ontdekken is er, op een documentaire na, geen andere film over dit vreemde eilandconflict...daarom rond ik het positief naar boven af!

De film begint vrij mat met het doorsnee droomkoppel Jenny en Steve (Reilly en Fassbender) die op weg zijn naar een tot natuurgebied omgetoverde zandafgraving. Echter krijgen de tortelduifjes te maken met een stel jonge pestkoppen. Zoals in een echte horror zien we veel bloederigheid maar deze mengt zich gaandeweg met sociaal drama. Dat drama legt haarfijn de Britse klassenmaatschappij bloot tussen de middel-klasse en werkende klasse. Het is een slimme zet van regisseur Watkins om dit gegeven te gebruiken, maar de symboliek soms wat onbeholpen. Hierdoor wordt een vrij rustig maar onheilspellende sfeer opgebouwd. Dat pesten begint vrij kinderlijk totdat er iets misgaat en de kinderen echt agressief worden. De rest van de film bestaat uit een klopjacht door het bos waarbij er een aantal vreselijke dingen gebeuren en groepsdruk zijn bloedige tol eist. Toch is de film niet geheel zonder gebreken, het verhaalverloop is soms tamelijk voorspelbaar of vergezocht. Wie loop er zomaar een vreemd huis binnen? De verstop-plaatsen soms wel erg voor de hand liggend. Dat neemt niet weg dat de film een slimme allegorie presenteert voor de heimelijke angst die de middenklasse al sinds de opkomst van de bourgeoisie in de achttiende eeuw voor de onderklasse koestert en uiteindelijk tot een beklemmende (kijk)ervaring maakt.

Origineel en best interessant, Je wordt wakker in een labyrint, klimt uit de modder en verder zoek je het zelf maar uit. Eveneens de kijker, die mag mee raden naar het langzaam ontrafelende plot. Samen met de audiovisuele kant, waar de film het vooral van moet hebben, is dit duidelijk geen film die voor iedereen is weggelegd. Complete chaos, dat is de eerste indruk die je krijgt. Gangen en kamers in een vale kleuren en verlicht door stroboscoopachtig effecten. Dat alles geeft een prima claustrofobische sfeer. Echter de reis door de verschillende gangen en verdiepingen van het labyrint is niet afwisselend genoeg en worden naar tijdje eentonig. Gelukkig springt er zo nu en dan nog een gemuteerd monster in beeld. Hoewel dit pas de debuutfilm van Franck Vestiel is, hij leerde de kneepjes van het vak kennen bij films als ‘Ils’ en ‘Dante 01′ weet hij zonder groot budget er wel een aardige film van te maken. Dat veel van de toch wel spaarzame actie verloren gaat in de te donkere gangen en het ook op horrorgebied te mager is, zijn hem dan ook vergeven.

Een oorlogsfilm die midden in de Tweede Wereldoorlog is gemaakt door Lewis Milestone, die bekend is van het al even goede oorlogsepos "All Quiet on the Western Front" (1930) Nu werd deze film gemaakt in 1943, toen de uitkomst van de tweede wereldoorlog nog twijfelachtig was, en is zonder enige twijfel propaganda voor een anti-nazi-boodschap. Echter is het ook een opmerkelijke en brute oorlogsfilm! (de grenzen van de productiecode werden absoluut opgezocht)

De film begint met een nazi-vliegtuig dat over een slaperige stadje vliegt. Ze zien een Noorse vlag trots wapperen in de wind, slaan alarm, en de erop uitgestuurde Duitsers ontdekken dat het hele stadsplein bedekt is met dode lichamen. De gebeurtenissen voorafgaand worden onthuld in een flashback. Wat eigenlijk erop neerkomt dat de dappere dorpelingen van Trollness het opnemen tegen de slechte nazi's.

Dat scenario van Robert Rossen onderzoekt geduldig de spanningen die sluimeren onder bewoners die zich ergeren aan de nazi-bezetting. En hoe! Er zijn voldoende scènes waarin de lokale bevolking worden vernederd en er is zelfs een gesuggereerde verkrachtingsscène! (die zoveel beter was, dan er wel iets van te tonen!) Wanneer de tijd dan rijp is voor de kogels om te vliegen, zetten Milestone en cameraman Sid Hickox camera-on-track-techniek in om een ​​dorp vast te leggen dat verandert in een slagveld.

Die gevechtssequenties zijn verrassend goed uitgevoerd en er is een ongebruikelijk bruutheid (wel zonder bloed) voor zijn tijd. De speciale effecten omvatten ook voor de handliggende miniaturen. Die komen van hand van Lawrence Butler (Things to Come) en Willard Van Enger (Casablanca) daarnaast werd toekomstige regisseur Don Siegel (Invasion of the Body Snatchers, Dirty Harry, Escape from Alcatraz) gecrediteerd voor de montage van de film!

Aan het einde werden de Amerikanen eraan herinnerd dat bezet Europa het veel, veel erger had. Denk aan Noorwegen! Maar ondanks het uitgangspunt van de film,(of misschien juist daarom?) in combinatie met geweldige cinematografie en goede uitvoeringen van Flynn, Ann Sheridan en vele andere grote namen maken dat dit een onderscheidende goede gruizige oorlogsfilm was!

Tjonge wat een film, een ode aan de giallo. Waar alle aspecten aanwezig zijn: naakt, gruwelijke moorden en zelfs het occulte. Maar deze film is meer het is humoristisch en ook satirisch. En net als bij de meesters van weleer is de film een heerlijke whodunit. Waarbij ook de bodycount lekker hoog is. Sterren als Udo Kier (Suspiria) en Paz de la Huerta maken hun opwachting maar ook Laurence R. Harvey van Human Centipede 2 heeft een leuke cameo. En dan zijn er nog de vele verwijzingen naar de meesters zelf natuurlijk: De grootste eer valt te beurt aan Dario Argento. Een acteur uit zijn één van zijn beste films, de fijne soundtrack medegeschreven door Claudio Simonetti (van Dario`s favoriete band Goblin) en verder zie je zijn stijl en vele verwijzingen in de film. Maar ook Lucio Fulci (The Beyond) en Mario Bava (Blood And Black Lace) komen voorbij. En wat te denken van David Cronenberg’s Videodrome?

Een ambitieuze psychologische thriller die elementen van sciencefiction en horror vermengt tot een mysterieus verhaal. Het draait allemaal om een drugs, mercury genaamd en Fred/Frederick (Dylan O'Brien van Teen Wolf, The Maze Runner-franchise en Love and Monsters) die visioenen van het meisje Cindy (Maika Monroe) uit zijn verleden krijgt en daardoor zijn tijd op de middelbare school herbeleeft. Via flashbacks (duh het is de titel) en in het echt komt hij in contact met de mensen die hij lang niet meer zag. Door zijn tijd hoppend verhaal, dat soms wat moeilijk te volgen was, zal de film denk niet voor iedereen even goed zijn. Maar visueel zag het er goed en professioneel uit. Ja, door de montage met een aantal trippy visuals en spookachtige score valt de film echt op. Het acteerwerk is zeker niet slecht, Dylan O'Brien kan de film goed dragen en krijgt gedegen hulp van schoonheid Maika Monroe (It Follows, The Guest, Tau en Greta) Knap dat regisseur Christopher MacBride het aandurfde om aan dit ambitieus project te beginnen! Hij is toch een nog vrij onbekende filmmaker. Eerlijk gezegd maar goed ook want dit was een fascinerende film met een goed raadselachtige verhaal!

Niets mis met deze prima Filipijnse spookhuis...euh eigenlijk kloosterschool. De film speelt zich af in de jaren negentig en volgt vertrouwenspersoon Pat Consolacion (Bea Alonzo) van de Sint-Lucia Academie voor Meisjes terwijl ze de mysterieuze dood van een student probeert op te lossen. De film is vrij rustige horror met hier en daar een kleine jump scare en vooral veel sfeer. Het is dan ook eerder verontrustend dan dat het schrik opwekt. De setting van een katholieke meisjesschool draagt ​​natuurlijk ook bij aan het creëren van die sfeer. Met één uur en veertig minuten is wel iets te langgerekt en ook enigszins jammer was het dat de meisjes onderling weinig onderscheidend waren. Oké misschien doet het niets nieuws maar deze mooi-ogende film slaagt er toch in om een gevoel van onbehagen te geven. Wat betekent dat je zeker naar een degelijk spookverhaal kijkt en dat maakt het een solide film!

Een vreemd filmpje met een concept dat zowel grappig als verontrustend is en een richting die toch makkelijk te volgen was Het uitgangspunt van deze film ("Een vrouw ziet een ei elke keer dat ze haar ogen sluit, maar eiren komen uit") is anders dan alles wat je ooit hebt gezien, Tegen het einde zakt het een beetje in, maar zeker de moeite waard om te kijken als je van vreemde Japanse films houdt. Maar de montage is echter fantastisch, en het is slechts 70 minuten lang.

"The water puts us back together. The dead mend, the living weave"

Ooit gehoord van; "The Last Drive-In with Joe Bob Briggs"? Een Talk Show over Horror B-films en interviews met de sterren uit deze films op Shudder. De bedenker en regisseur van die serie Austin Jennings regisseerde ook deze eerste coproductie voor Vinegar Syndrome Pictures (de productietak van het videodistributiebedrijf) Eigenlijk niet zo gek dus dat deze film zo in die show of op het label zal passen… !

Gav (Bradford Thomas) en Cass (Emily Sweet) (en de enige twee Amerikanen in de film) zijn op een uitgestelde huwelijksreis en hebben als twijfelachtige beslissing, gekozen voor Servië als bestemming Als ze besluiten om een huwelijksfeest bij te wonen, komen ze de extraverte Saint Peter (Bruno Veljanovski) tegen. Hij nodig hen uit om als gids zijn het land te laten zien. Dus van Belgrado naar Skopje. Eerste stop...euh…een verlaten fabriek in Noord- Macedonië... oink.

De film zelf? Is een mix van stijlen. Een soort onstuimige liefdesbrief aan Grind-en-exploitatiefilms uit de jaren '70. Vol occulte psychedelische vreemdheid die alleen maar was te zien in de Seventies. De Amerikaanse-vreemdeling-in-een-vreemd-land-trope met een Texas Chainsaw Massacre-einde. Oftewel ken je voorgaande horrorgeschiedenis. Geschoten op 16 mm en Super 8, en gefilmd in en op locaties in Servië en Macedonië. Het bezit een retro-look maar er is gewoon moderne technologie! Tja Gav en Cass waren heel toevallig...hipsters!

De eerste helft van de film brandt langzaam, veel gereis en het leren kennen van de personages. Moest ook best een beetje in de film komen! Het is pas in het tweede gedeelte dat je meer in de horrorsferen belandt. Maar voor degenen die denken dat er opeens stromen bloed en gore zijn te zien worden enigszins teleurgesteld want de film is redelijk ingetogen! Het is zeker niet zo wild als dingen die we twintig jaar geleden zagen, en ook niet zo magisch als TCM.

Wel is het een mooi soort eerbetoon. De regisseur toont grote toewijding bij het opbouwen van zijn wereld en de sfeer die hij probeert te creëren overwint de tekortkomingen in het script en het gemis van meer gore. Absoluut mijn ding en fans van het horrorgenre moet dit zeker aanspreken.

Film over de Spaanse ridder Rodrigo Diaz de Vivar beter bekent als El Cid, een Spaanse nationale held die respect kreeg van zowel Moorse als christelijke kant. De film begint in 1080 als Emir Yusuf al-Mutamin of Zaragoza en andere emirs zijn gevangen genomen door El Cid (Charlton Heston) en na een ontmoeting met graaf García Ordóñez weer in vrijheid worden gesteld door Rodrigo. Deze vrijlating was een belangrijk feit voor de rest van het plot. De heldhaftige ridder kan natuurlijk niet zonder schone jonkvrouw en die werd gevonden in Sophia Loren. Zij speelt dan ook El Cids vrouw/liefde Jimena. Verdere gebeurtenissen in de film zijn gedeeltelijk gebaseerd op echte feiten (die niet altijd in chronologische volgorde worden getoond) en gedeeltelijk verzonnen. De climax van de film mag er zeker wezen, een massale veldslag op het strand voor de poorten van Valencia ( bij kasteel Peñíscola,) zeer indrukwekkend gefilmd zeker ook omdat CGI toen nog niet bestond. Hierdoor moeten al die soldaten van zowel de Almoraviden als El Cid echt geweest zijn. Het hilarische van deze prachtige in beeld gebrachte strijd is dat hij nooit heeft plaats gevonden. De gedoodverfde tegenstander Yusuf ibn Tashufin is nooit verslagen. Nu moet een film over een heroïsche held natuurlijk ook een heroïsche worden afgesloten. Ondanks alles slaagt de film wel als heerlijke Avonturen -film.

De ingrediënten van de film werden omschreven als mooie jonge acteurs, douche & seksscènes, bijlen,bloed en gore. Klonk voor mij prima, als basis voor een lekkere campy horror-film. Daarnaast is er de bewering dat het op ware feiten berust. Echter na het kijken van de film zijn veel beloftes niet of maar half waar. Het waargebeurde van de film is het verhaal van James Strang een door hemzelf uitgeroepen koning van Beaver Island in Michigan. En deze wrede religieuze dominee van de mormonen is inderdaad vermoord. In de film keert hij dan ook terug om wraak te nemen. Oké, dat is gaaf een moordende dominee! Tja, deze was geloof ik drie minuten in actie? Sowieso was de beloofde bijl, bloed en gore erg dun gezaaid. Terwijl je van een low-budget slasher toch op zijn minst liters bloed verwacht. Dan zijn er misschien nog wat punten te verzamelen met de beloofde douche & seksscènes? Ah ja die zijn er zeker maar helaas zijn ze nog preutser dan menig andere film. Er is nog geen tepel te zien laat staan een blote vrouw of mannenborst. De beloofde jonge acteurs ging ook maar half op want goed geteld zijn het er vijf. De rest van de cast was duidelijk ouder. Wat ze wel alle gemeen hadden was dat hun dialogen tenenkrommend slecht waren. Dan Hicks en Sean Peavy waren nog de twee meest overtuigende acteurs, en na het lezen van het bovenstaande zal het dan ook niemand meer verbazen dat die dan ook maar kleine rollen spelen? Het enige wat ik nog positief vond was het feit dat ze er geen found footage film van hadden gemaakt. Verder faalt de film op alle fronten om nog enigszins leuk tijdverdrijf te kunnen wezen.

Quote van H. G. Wells; "He has made the cat his own. He invented a cat style, a cat society, a whole cat world. English cats that do not look and live like Louis Wain cats are ashamed of themselves."

Tragische biografische film over de Britse illustrator /kunstenaar Louis Wain (1860 - 1939), die in het Victoriaans /Edwardiaans Engeland bekendheid kreeg door tekeningen/schetsen van antropomorfische katten te maken. De tekeningen werden om te beginnen in massa geproduceerd dus Wains werk is gemakkelijk te vinden, is vrij toegankelijk en misschien herken je het direct als je het ziet...

Aan het begin is de biopic nogal rommelig doordat de eerste paar scènes in de tijd springen, een voice-over vertelt en je een bejaarde Louis (Benedict Cumberbatch) ziet. Hierna verschuift het naar zijn verleden en werd de film beter. De film laat de jeugd van de tweehandige excentriekeling kunstenaar voor wat het is en vertelt het verhaal vanaf zijn 20-jarige leeftijd toen hij na de dood van zijn vader, zijn moeder en vijf zussen moest onderhouden.

Het verhaal zelf is verder conventioneel. Uiteraard komt ook zijn huwelijk met Emily Richardson aanbod! Maar dat de gouvernante van zijn zussen, tien jaar ouder dan hem was (wat destijds als schandalig werd beschouwd) werd niet getoond. Sterker "The Crown" actrice Claire Foy (Queen Elizabeth II)is acht jaar jonger dan Cumberbatch. (waarschijnlijk nu dus ook nog?) Beide spelen hun hoofdrol wel fantastisch.

Het is echter door de af en toe visuele vonken en structuur dat regisseur Sharpe het toch de moeite waard weet te maken. Betoverend decorontwerp die lijken op verhalenboeken, achtergronden die doen denken aan schilderijen, animaties en ondertitelde vertalingen van kattengemiauw. Al was het 4:3-format dan weer wel vervelend! Ook zijn er een stel heerlijke cameo's van onder meer de voice-over van Olivia Colman, Richard Ayoade, Andrea Riseborough, Toby Jones en vooral regisseur Taika Waititi en Nick Cave (de laatste is een fervent Wain-fan en -verzamelaar) als de bovenstaande H. G. Wells.

Ik kende de naam Louis Wain niet maar naar het zien van de film, zal ik die zeker niet zo gauw meer vergeten! En dat is dan ook een verdienste van deze prima film!

Intrigerende film die klaarblijkelijk gebaseerd is op een theaterstuk van Nicolas Billon. Helaas laat de film nogal wat steekjes vallen. Als eerste verraden de interviews van Green en zuster Peterson met dokter Jones wat er tijdens de flashbacks tussen het dialoog van psychiater Green en patient Michael Aleen voor een groot gedeelte wat er met Michael is gebeurd. Verder had ik graag wat meer voorgeschiedenis gekregen over Aleen en hoe hij de man is geworden die hij in de film is. En dan was er nog het kleinere minpuntje in de vorm van Carrie-Ann Moss. Een fantastische actrice en mooie vrouw. Ze roept echter eerder nog meer vragen op of is een stoorzender dan dat ze bijdraagt aan het verhaal. Charles Binamés regie is weinig opvallend maar de interactie tussen de personages maakt veel goed. Dankzij Xavier Dolan die de uitdagende rol van Michael tot in perfectie vertolkt weet de film toch voorzichtig te ontroeren.

Post-apocalyptische creature film. De opzet is bekend: wezens hebben de aarde overgenomen, maar de mensheid is veerkrachtig... De overlevenden hebben hun toevlucht gezocht in de Rocky Mountains omdat de wezens niet boven een bepaalde hoogte kunnen. Dat is een solide uitgangspunt wat uiteraard op andere manieren al wel vaker is langsgekomen. Het is dus niet vernieuwend maar het doet wel genoeg om je te vermaken. De film maakt op een creatieve manier gebruik van het terrein, waardoor hoogte een effectief overlevingsinstrument wordt dat echte spanning aan de actie toevoegt. Daarom is dit als je van het soort films houdt en de bekendere dingen niet erg vindt, dan is er hier genoeg om het de moeite waard te maken.

Oh dit was teleurstellend! Vorige jaar scoorde regisseur Rebekah McKendry met Glorious (2022) één van mij meest gewaardeerde films van het jaar! Dat was een goed gemaakte kosmische horror. Ondanks dat deze film ook fatsoenlijk gefilmd, lijkt dit meer op een door Blumhouse geproduceerde film met maar weinig spanning.

Een groep vloggers die een online show 'Nightmare on Dare Street' uitzenden, waarin ze naar locaties gaan om bovennatuurlijke legendes te verkennen. Als ze snel een show moeten voltooien, besluiten ze een spel dat zich afspeelt in een lift te onderzoeken. Om het spel te spelen, moet je in een gebouw zijn dat minstens 10 verdiepingen hoog is en in een bepaalde volgorde op de knoppen in een lift drukken, dit roept 'de Vrouw van de vijfde etage ' op.

Naar mijn inzicht is het probleem dat de filmmaker niet het verhaal van de Rode Wereld-dimensie verder uitbreiden en haar tot een unieke bedreiging maken, maar blijven hangen in de zoveelste bezeten object-film. Echter wordt elk gevoel voor logica er voor terzijde geschoven. Het achtergrondverhaal van de vrouw werd ook netjes verklaart maar ondermijnt de opzet van de legende.

Het ziet er in ieder geval goed uit en er zijn een paar leuke schrikmomenten en wat gore en bloed maar het slaagt niet in iets memorabel. Het concept had potentieel maar werd verspild ten gunste van clichés en daarom dus geen echte rillingen veroorzaakt. Met als gevolg een teleurstellend en maar net voldoende resultaat!

Tja deze film is niet echt slecht. Er was hier de kern van een goed idee, maar niets in de uitvoering is op enigerlei wijze echt succesvol. Het lijkt vooral meer op een tv-film of pilot voor een serie. Het is nogal veilig van opzet. Maar als tienerhorror slaagt het ook niet echt goed! Je kunt zo ongeveer alles wat er gebeurt nauwkeurig voorspellen. Er gaat ook nogal wat tijd verloren aan het opzetten van de personages. Elfie Hopkins is een 22-jarige 'oh zo veel cooler dan iedereen'-heldin, een soort stoner-versie van Nancy-Drew. Het gezin de Gammons trekt in bij het huis tegenover het hare en ze gaat op onderzoek uit. Afgezien van de personages draait de film om Elfie's onderzoek en werd Bryn the Butcher opgevoerd, ik denk puur en alleen aanwezig omdat dit de bekende vader is van de hoofdrolspeler. Tja en wat een 'verrassing'-onthulling...Euh...hallo... die weet iedereen in de eerste vijf minuten …Tom Hanks film "Burbs"? Zodra de onthulling voorbij is, schakelt de film over naar elementen van lichte horror. Helaas zijn die niet voldoende en maken dat deze film een kleine teleurstelling was!

In essentie is dit een spookhuisfilm, en het is niet slecht gedaan. Een jonge jongen met een zeldzame ziekte laat zich met zijn ouders opnemen in een afgelegen medische instelling, waar hij hoopt genezen te worden. Uiteraard zijn de dingen niet helemaal wat ze lijken...Er valt niet veel over Eli te zeggen zonder al te veel te verklappen. Maar met een paar schrikmomenten en griezelige scènes. De film leunt echter zwaar op de verrassing aan het einde maar die werkt niet helemaal. Wat het een prima doorsnee horrorfilm, zij het niet geheel geslaagde plotwending

Voor de seventies challenge deze nazisploitatiefilm gekeken.(mijn tweede) En dit presteerde (wederom) zwaar onder de maat! Met een nogal belachelijk plot; een geheime operatie van een groep vrouwelijke rekruten, onder leiding van voormalige prostituee Elsa Ackermann om met een trein undercover Duitse soldaten tevreden stellen om zo verraders, twijfelaars en deserteurs te ontmaskeren. Geweld is spaarzaam en al helemaal niet prikkelend of schokkend Zelfs als er geschoten wordt is er geen bordeauxrood dat over het scherm spat. Wel is er nog een overvloed aan borsten te zien en de onvermijdelijke droog-neuk seksscènes. Tja...dat was tevens het grote verkooppunt want tussendoor werd het opgevuld met archiefbeelden en domme toneelstukjes met incompetente spelers. En dan is tachtig minuten erg lang tenzij je een fervent 'boob-watcher' bent? Echter voor de rest was dit op elk vlak vooral prutswerk!