Opinions

Het begint leuk met een ietwat apart stel met een aanstekelijke relatie, die langzaam worden getroffen door een virus, waarbij levende wezens samensmelten met het laatste voorwerp dat ze hebben aangeraakt, Vanuit dat liefdesverhaal transformeert de film geleidelijk steeds meer visuele, abstracte, artistiekere brij. Een pretentieus visueel universum, dat meditatief was (Was er nu echt poëtische geneuzel over een Kogelvis? ) en tegelijkertijd ook enorm vluchtig en vlak. Volgens mij waren het AI-genereerde beelden (leken mij ook van gemiddelde kwaliteit) en zeker niet echt een pluspunt! Oh en waarom fluisteren de acteurs zo vaak in de film? Desalniettemin zitten er enkele momenten in (de scène met de hond, de kast en met Cassandre 'Cass') die boeiend waren maar ze zijn niet zo horror. Jammer... maar voor mij was er een vreemd gevoel tussen onafgemaakt of mislukt. De film krijg van mij in waardering de voordeel van de twijfel maar zal dit niet zo gauw nogmaals opzetten

De film weet wel een prima sfeer van Slowakije in de tweede wereldoorlog te treffen maar is met 129 minuten schoon-filmerij teveel van het goede! Een somber historisch drama over een Hongaarse naaister die een Joodse jongen onderdak biedt rond de grens tussen Hongarije en Slowakije tijdens de Tweede Wereldoorlog.

De film streeft ernaar om een vrouw die gevangen zit tussen haar afkomst en het denken in de tijd waarin ze leefde te portretteren, echter dat had voor mij wel wat beter gekund. Helaas bezit deze film maar bar weinig emoties (tenminste voor mij) en is de maker veel meer bezig met het visuele aspect van de film. De personages zijn daardoor te afstandelijk om mee te leven en de poging tot metaforische verbeelding (insekten) halen je uit de film en het is in een ander formaat Misschien zou het plot pakkender zijn geweest, als de film korter en minder volgens Filmische regels was geweest?

Het verhaal zelf lijkt niet eens te weten wat het probeerde te zeggen. Kwam dit omdat de film een boekverfilming was, door enthousiasme of onkunde? Letterlijk vertaald is de Slowaakse titel Emma en Doodskop maar Emma leek soms te gast in haar eigen film en de Doodskop; (Duitsers en Slowaakse nationalisten) komen af en toe op de koffie. Het geluid, camerawerk en de visuele kant zijn echter prachtig en denk ik ook dat het met de goede bedoelingen is gemaakt, maar dat is dan ook helaas alles.(Gekeken op 31 mei)

Italiaanse pulpregisseur Joe D'Amato regisseerde meerdere Black Emanuelle en met deze vijfde combineerde hij de gebruikelijke erotiek met kannibalen. En stond daarmee samen met Deodato zo'n beetje aan het begin van een heuse kannibalen- hype. Nog niet expliciet en gruwelijk zoals in de jaren '80 Cannibal Holocaust maar al wel erg leuke sleaze en campy- vermaak zoals het hoort! De film bevat uiteraard alle clichés van het genre: moordpartijen, naakt, een expeditie westerlingen met conflicten, bizarre rituelen, een verkrachtingsscène (al is het slachtoffer hier in trance), een heerlijke cultsoundtrack, ronduit verschrikkelijk acteerwerk en uiteraard het eten van mensenvlees. Echt schokkend is het niet. Nu blijft de film natuurlijk wel trouw aan de kern van soft-erotische film. Er is dus buitensporige hoeveelheid (vooral vrouwelijk) naakt aanwezig wat ten kosten gaat van hoeveelheid scenes met bloed. Met name de titelheldin gaat om de haverklap uit de kleren voor seksscène. De seksuele contacten van Emanuelle leiden soms tot erg komische momenten; zoals wanneer ze bij een patiënte ongevraagd haar vingers in haar kruis steekt om vervolgens seksuele intimiteiten van de zuster te veroordelen of wat te denken dat er tijdens een lesbische scene er een rokende aap zit toe te kijken. Het cijfer staat dan ook niet zo zeer voor kwaliteit, maar vooral voor het vermaak.

Vrij brave thriller waar verder maar weinig aan op te merken valt. Behalve dan dat het ontzettend braaf binnen de lijntje blijf. Beetje spanning, kleine twist, wat achtergrond voor het handelen van de oppas. Het blijft allemaal oer-degelijk zonder echte noemenswaardige spanning. Die babysitter wordt prima gespeeld door de Ierse Sarah Bolger (The Spiderwick Chronicles) Ook het acteerwerk van de kinderen is niet irritant. Camerawerk is eveneens netjes. Aan het einde van deze soort omgekeerde Home invasion ontaard het dan nog in wat een Home Alone- achtige taferelen. De leukste en meest schokkende scene was een scene met een hamster en een slang. Aangenaam is het wel maar verder is het veel te tam om over een goede aanvulling te spreken binnen het sub-genre.

“They take away the earth’s skin. How is she supposed to breathe?”

Film met het hart op de juiste plaats. Een mix van ecologische thriller en familiedrama. Het redden van de Amazone, is het nog geen heel verouderd onderwerp. Het script schijnt te zijn gebaseerd op waargebeurde feiten. Regisseur John Boorman geeft met de film een duidelijk signaal af, dat meer te maken heeft met het verlies aan natuurschoon en de Indianencultuur, dan het verlies van de zoon. Alhoewel die boodschap vrij nadrukkelijk naar voren komt was het in beeld brengen van de Indianencultuur wel interessant om te zien. De film is zeker de moeite van het kijken waard, al was het alleen maar om het prachtig in beeld gebrachte natuurschoon. (en dan heb ik het niet alleen over de Indianenmeisjes die vrij naakt in beeld lopen) De zoon van de regisseur Charley Boorman was echter een mis-casting.

Nu zal Franco's grip op Spanje wat losser zijn geweest maar het lijkt alsof de regisseur, wetende dat hij de film zou moeten voorleggen aan de Spaanse censuurautoriteiten, zelf de schaar er in heeft gezet. Alhoewel er duidelijk is te zien dat José Ramón Larraz een behoorlijk bekwame vakman was, lijkt er in deze film er toch van alles te ontbreken. Het plot, als je het al een plot kunt noemen, slaat nergens op en veel verklaring is er ook niet te vinden.En toch heeft de film een ​​soort onweerstaanbare en oprecht onheilspellende sfeer.

Emma, een tienermeisje (Susanna Easts die was te zien in Captain Kronos en die iets wat denk ik psychotische blikken moeten zijn, opzet) is aangereden door een auto, en vanwege het ongeluk vervalt ze in het plegen van brute moorden. De vrouwelijke arts Sylvia Keane adopteert haar, maar als Emma geen lesbische relatie mag met Lupe, keert ze zich tegen iedereen en met een opgepikt hippiekoppel gaat ze naar een verlaten hotel.

Met dat plot zal je sleazy seks verwachten maar die ontbreekt (gelukkig) De film deelt wel vrouwelijke psycho plotpunt en sfeer met het veel betere "Symptoms" die hij datzelfde jaar in Engeland filmde. Maar goed, een paar aardige, grimmige moorden (een één met scheermesje) maakte dat je wel een leuke tijd had. De film neemt rond de 45 minuten opeens een wending van giallo-achtig naar gothic-achtig hippiehorror. Het is volledig te danken aan de filmische flair van de regisseur dat de film nog zo goed werkt!

De debuutfilm van Autumn de Wilde, een pop-fotograaf en videoclip-regisseur, is een herinterpretatie van het aloude verhaal van Jane Austens ‘Emma’ en speelt zich af in de negentiende-eeuwse Regency-periode in Engeland. Een film waar je als fan van kostuumdrama alleen maar blij van kunt worden! Denk dat je dit wel een 'guilty pleasure' van me kan noemen, want mits goed uitgevoerd kan ik er erg van genieten!

Met een boek van bijna 500 pagina’s en een overvloed aan personages is er uiteraard genoeg ruimte voor eigen inzichten, zo was het een wens van regisseur Autumn de Wilde en scriptschrijver Eleanor Catton om in deze verfilming meer de nadruk te leggen op de vriendschap tussen vrouwen. Zodoende krijgt Harriet (Mia Goth) een grotere rol als beste vriendin van Emma (toch wel weer een fijn spelende Anya Taylor-Joy). Niet dat er geen mannen zijn te vinden, ze zijn onontkoombaar in een Austen-verhaal, vertolken ze op George Knightley (Johnny Flynn) misschien na alle meer een bijrol. Mr Elton (Josh O’Conner) en Mr. Woodhouse (Bill Nighy) zorgen voor een komische noot zodat het ook lekker luchtig blijf.

De kracht van deze nieuwe film zijn vooral de filmlocaties en kostuums. Je kijkt je ogen uit bij de scenes die binnenshuis plaatsvinden, want de extravagantie van de kamers is om van te watertanden. De beelden zijn prachtig en gehuld in warme pastelkleuren. En kostuums (ontworpen door Alexandra Byrne) zijn oogverblindend mooi!

Iets nieuws met verhaal doet de film niet maar als je zin hebt in een licht verhaal in een historische setting met een lange spanningsboog. Waarvan de cast het top en luchtige vertolkingen geeft, ideaal voor het materiaal waarmee werken. Dit is een film die niet boven zichzelf uit zal stijgen maar wel erg goed is voor wat het is.

Hilarisch slechte film. De eerste helft van de film als ze bij Dreamland shores zijn en in het mangrove moeras, kon ik nog wel hebben maar zodra ze daar uit zijn werd zelfs mij te erg. Dat klopte gewoon niet met het eerste gedeelte. Verder was het acteerwerk slecht, effecten waardeloos. Echte seventies pulp.

Deze film is het vervolg op Planet of the Sharks (2016) van The Asylum gemaakt voor SyFy en dit was ook wat ik verwachtte bij die vorige film. Geen complottheorie-onzin maar een soort Waterworld met haaien. Euh…echter zijn de special effects, net als al het andere wel typisch lowbudgetfilms. Er waren hier een paar dingen die ik best leuk vond. Een man (de slechterik) bestuurt de haaien met mindcontrol-handschoenen., en een meisje (de goede) gebruikt... de Force? Tja daardoor was dit gewoon prima maar verder ook niet veel meer. En oh als je denk wie is die krijgsheer met zijn coole apparaat om haaien te besturen....dit was John Savage bekend van zijn rollen in films als The Deer Hunter (1978) Het is ook de bedoeling dat er ooit nog een derde deel "Kingdom of the Planer of the Sharks" uitkomt... (gekeken voor de The Asylum Movie Club op Letterboxd)

Poeh, (zoals ik het interpreteer) druipt het snobisme van deze film af! Als kwaliteitsfilmer haal je natuurlijk je neus op voor space-opera's want de nadruk ligt op spektakel en helden en niet bij drama en uitwerking van personages. Oef stel je voor? Deze film verteld het verhaal over een intergalactische strijd tussen goed en kwaad te midden van keuvelende inwoners van een vissersdorp in Noord-Frankrijk. Zelfingenomen toont het een handvol anti-Star Wars/Sciencefiction dingen; ruimteschepen die eruitzien als Franse architectuur, en zwevende, zwarte klodders. Ook de enkele seksscènes die van zo ver mogelijk worden gefilmd om een ​​PG-13-rating te behouden, (wel flitsen van borsten en billen van de mooie dames Anamaria Vartolomei en Lyna Khoudri) lijken een bewuste keuze voor kritiek. Echter de hele film riekt meer naar goedkoop te willen scoren. De beelden zijn niet echt het probleem; het is veel meer wat regisseur Bruno Dumont ermee wil zeggen. De film laat verder maar nergens echt indruk achter en verwijst nogal zeurderig naar Star Wars.

Tja wat moet je hier nu mee aanvangen? Deze film, was nog een overblijfsel van 20th Century Fox vóór de fusie met Disney. Of het (na twee jaar) dus nog een contractueel verplichting was of dat het diende als compensatie (ze lagen toch nog op de plank) voor de door Covid-19 uitgestelde dure films., of een gevalletje van een film waarvan de studio niet wist wat ze ermee aan moesten omdat de film inderdaad zo bedoeld was...Tja ik zal het nooit echt weten! Misschien dat kijkers die het verhaal hebben gelezen van de populaire graphic novel van Cullen Bunn met dezelfde naam, dit wel weten? (na wat ik erover heb gelezen zou het daarin om een virus gaan?) Echter nu voelt de film halfbakken, alsof ze gewoon het ruwe materiaal bij elkaar hadden gevoegd en uitbrachten. Ze staken zelfs geen kosten om het de 20th Century Fox-logo aan te passen! Ook is het ongebruikelijk lang (137 minuten!) Je zou aan de hand van de misleidende trailer en plot kunnen denken dat het om een nieuwe cheesy boemanfilm (in dit geval door te blazen in een lege fles op een brug) zou gaan. Gelukkig wijkt het af van het conventionele bovennatuurlijke vloekverhaal! Als de film ook slechts een horrorfilm was geweest, dan was het tempo veel te langzaam en er zijn lang niet genoeg horrorscènes om de looptijd van meer dan 2 uur te rechtvaardigen. Maar het blijkt een meer vreemde ambitieuze en soms wat avant gardische film te zijn! En het verhaalelement van de lokale legende van de Empty Man is maar een heel klein onderdeel van de film. Hoewel ik deze film niet bloederig of eng zou noemen, zijn er wel op zijn minst enkele goede creepy scènes. Alleen als je een horror verwacht, dan zal je waarschijnlijk meer dan teleurgesteld worden. Ook het einde voelt alsof niet alles goed met elkaar werd verbonden. Maar ondanks dat alles zag de film er wel best goed uit! Desalniettemin voelt gewoon niet als een compleet verhaal, of in ieder geval niet als een verhaal dat op een significante manier wordt uitgelegd. De film goed te noemen is misschien iets teveel van het goede maar intrigerend was het zeker!

José Mojica Marins was een Braziliaanse filmmaker, die bekendheid kreeg door zijn creatie van horrorfiguur; "Coffin Joe" oftewel de amorele begrafenisondernemer Zé do Caixão, met Nietzschiaanse overtuigingen. Hij verscheen voor het eerst in À Meia-Noite Levarei Sua Alma (1964), wat tevens de eerste horrorfilm van Brazilië was. Deze film is echter de derde film en is pas meer dan veertig jaar later gemaakt. En ondanks dat "Coffin Joe" dan een beroemde status bezit (Braziliaanse Freddy Krueger) was zijn personage met zijn filosofische gewauwel wat deze zwaar naar beneden trok. Zucht gewichtige torture-horror avant la lettre

Ook de film speelt zich veertig jaar na de vorige af, wanneer Coffin Joe wordt vrijgelaten uit de gevangenis. Bij zijn vrijlating is het doel nog steeds hetzelfde; de zoektocht naar de perfecte vrouw die zijn perfecte zoon zal baren onder het mom van "de voortzetting van het bloed" Onduidelijk was het mij of de martelingen nu waren om ze testen of dat ze waren afgekeurd...Maar dat er jonge vrouwen waren die spontaan in zwijm vallen voor een bejaarde....hoe ongeloofwaardig...

Vervolgens zijn er ook nog een reeks flashbacks en recycling van materiaal uit de oude zwart-wit films. De oude Coffin komt de geesten van het verleden tegen...als opvulling voor de speelduur. Aangevuld met beelden van politieke en sociale problemen. Het is voor mijn geheel onlogisch dat in een B-film diepgaande thema's langskomen! De film weet wel wat nachtmerrieachtige beelden te creëren en en toont ontklede dames.. Er zijn namelijk ook een krappe twintig minuten aan heerlijk bloedvergieten! Ook een seksscène en een vagevuurscène waren zeer "mooi" weergeven. Dit is waarschijnlijk gewelddadiger dan voorgaande films, (kwamen uit de jaren '60) maar het verhaal is eigenlijk simpel maar het plot werd verwarrend, onverklaard of zinloos gebracht Dat er qua plezier of entertainment maar weinig te genieten viel

Soort ’n bijna reality-tv -found footage-aanpak Deze film volgt op een realistisch manier twee agenten van de LAPD tijdens hun werk in de gewelddadige wijk South Central in Los Angeles. Realistisch moet je met een korreltje zout nemen want de film overdrijft vaak een beetje in termen van de frequentie en intensiteit van opwindende dingen, maar het wordt gemakkelijk vergeven. Het beste van de film is de sterke chemie tussen hoofdpersonages Jake Gyllenhaal en Michael Peña

Hun luchtige scherts en persoonlijke anekdotes lijken oprecht, geloofwaardig en is zelfs besmettelijk. Je kijk mee met op de overhemden geclipte minicamera’s, dashboardcamera in de politieauto of beveiligings- en observatiecamera’s. Soms wordt hierbij wat gesmokkeld, bijvoorbeeld als er een deur wordt ingebeukt of als er vanuit een appartement gefilmd wordt. Ook roept het praktische vragen op: waar kwamen de beelden van de slechteriken vandaan?

De documentaire-achtige stijl, uitstekend acteerwerk en zijn goed gedoseerde afwisseling tussen actie en privésfeer gaven de actiefilm duidelijk meerwaarde, Vermoedelijk daardoor kwam de uiteindelijke afloop ook harder aan dan in de gebruikelijke politiefilm. Zeker de moeite waard!

Deze Spaanse film is op zijn beurt belachelijk alsook en intrigerend. Tja gemaakt in de nasleep van het grote succes van "The Exorcist"(1973) dus draait ook deze om bezetenheid. De film is van niemand minder dan regisseur Amando de Ossorio, de man achter de vier Blind Dead-klassiekers (1972-1975), evenals The Loreley's Grasp (1974), en The Night of the Sorcerers (1974)

Het slaagt erin om een paar hoogtepunten uit de Friedkin-film goedkoop maar geslaagd te kopiëren. (de levitatie en het draaien van het lichaam) De bron van het kwaad komt hier van een oude zigeunerheks die een kind heeft ontvoerd als offergave maar een beetje dreigen met een dosis natriumpentatol en de heks wordt zo bang dat zichzelf uit het raam gooit! Al is dat vooral pech voor het meisje Susan (Marian Salgado, de Spaanse stemdubbel van Linda Blair in The Exorcist), aangezien zij nu bezeten raakt door haar geest!

Echter het kleine budget laat onvermijdelijk weinig ruimte voor effecten. Een paar goedkoop aandoende schrikmomentjes, Time-lapse-beelden als er slechte dingen op het punt staan ​​te gebeuren, maar die zeer mager waren, stem-misbruik en wat eenvoudige trucjes met de camera. Wel opvallend was dat Susan opeens op de grond bewoog en dat je ratelslang-geluiden hoorde!

Grafisch of bloederig werd het nooit maar er zijn suggesties van een babymoord en een castratie. Ook zijn er de onontkoombare stukken waar ze alleen maar praten of discussiëren. Gek genoeg slaat, het door zijn beperkt budget, een eigen weg in en daardoor lijkt het helemaal niet meer zo veel op "The Exorcist" of een regelrechte bezittingsfilm... Zodoende is het goedkoop maar wel vermakelijk!

Openend met de quote: “The oldest and strongest emotion of mankind is fear, and the oldest and strongest kind of fear is fear of the unknown.” H.P. Lovecraft

Na het zien van de film moet ik zeggen dat deze intrigerend maar niet zonder fouten was. De slechte editing was daarvan de meest in het oog springende fout. Dit valt vooral op aan het begin van de film. Het script voelt dan erg gehaast en lijkt soms meer een samenraapsel van scenes. Eenmaal bij de commune aangekomen wordt film wel iets standvastiger. The Endless ontwikkelt zich daarna snel van een mysterieus verhaal over sekte-overlevenden en gespannen verhoudingen naar een veel vreemdere film.

Een ander obstakel is het anderhalf uur intellectuele geklets van de twee regisseurs Benson en Moorhead, die de twee broers spelen en die we leren kennen met hun eigen voornaam. In een interview met hen beide las ik dat ze terug wilde naar de uitdaging van het budget van hun eerste film en dat erop de oude analoge VHS-banden en Polaroids die ze tijdens de film vinden verwijzingen stonden naar die eerste film: Resolution (2012) Deze film heb ik niet gezien maar misschien wordt erna het bekijken van die film meer duidelijk dan nu het geval was.

De regisseurs bewijzen dat je met een goed idee, een redelijk sterke cast en een intrigerend script, niet veel geld nodig heb om een interessante film te maken. Echter zal er misschien een tweede kijkbeurt en het bekijken van hun eerste film nodig zijn om de film meer te kunnen doorgronden. Hierdoor vraag ik me eigen wel af of de film een hoger cijfer verdient?

Geregisseerd door Carolina Hellsgård met een grotendeels vrouwelijke crew, gebaseerd op de graphic novel van Olivia Vieweg is dit een Duitse zombie-apocalypsfilm, die twee jaar na een zombie-uitbraak, er zijn nog maar twee steden over: Jena en Weimar, zich afspeelt. Jena probeert de zombies te genezen en in Weimar worden ze domweg vermoordt. Zombies, ondode? Een zombie gekleed als een bruid was misschien de enige goede scène in de film. Zelfs een massale zombie-scène op de Talsperre Leibis –Lichte, duurt niet veel langer dan ongeveer een minuut. Tja ze zijn er dus wel maar dienen eigenlijk alleen om het verhaal aan het rollen te krijgen en om de personages soms in een bijzondere uitzonderlijke situatie te plaatsen. De meeste tijd gaat naar hoe de twee hoofdrolspelers door het Thüringer Wald lopen en thema's als; trauma, spijt, familieproblemen of klimaatverandering. Getuigen ook een ontmoeting met een niet-zombiedame met bladeren en takken die de helft van haar hoofd bedekken (vermoedelijk Moeder Aarde) Aan haar relaas over 'De natuur vecht terug' werd meer tijd besteed dan de zombies...? Echter gaat het ook lichtelijk mis met de rest van de verhaallijn want er zijn regelmatig ook momenten waarop een scène gewoon eindigt,om het op een andere plaats en tijd weer op te pakken. Deze tijdsprongen laten belangrijke plotdetails weg. Het is dan ook zelden boeiend op personage-niveau. Alhoewel er best mooie beelden waren komt de film verder nooit echt van de grond.

Ach, het was best oké. Dit was het uit Tweede Wereldoorlogsfilms bekende verhaal over een gevaarlijke missie achter de vijandelijke linies. Ditmaal volg je één Pools-Amerikaanse soldaat en een stel Britse soldaten in Polen om een ​​raketwetenschapper te halen. Nu zijn er meerdere betrokken partijen (Russen, Duitser en Amerikanen) die de wetenschapper willen hebben en dit had best wat spannender gekund. Vooral minder leidingsgevers en meer het Russische gedeelte, had voor meer spanning kunnen zorgen. Ook een rare keuze was om met de partizanen ten strijden te trekken terwijl je het belangrijke sleutelfiguur ook meeneemt? Wel aangenaam was dat iedereen zijn eigen taal sprak. Daarom is dit verder een aardige wegkijk-oorlogsfilm die niet zo intens wordt als de missie impliceert, hoewel ze dit met het grotere achterliggende verhaal van de wetenschapper misschien wel graag hadden gewild.

Onafhankelijk horror- regisseur Charlie Steeds is misschien wel één van de meest productieve en vermakelijke horror-filmmakers van het VK. Niet dat zijn Horror- films veel nieuwe paden bewandelt maar het zijn stuk voor stuk wel degelijk gemaakte werkjes! (alhoewel nog niet allemaal gezien) Inspiratie wordt geput uit het rijke horrorgenre. En ondanks lage-budgetten zijn het stijlvolle producties waarbij handig gebruik wordt gemaakt van belichting, geluid, en goede locaties, en weet men het vaak maximale uit het script te halen! Enfin volgens iemand die Dark Temple-films goed waarderen kan!

Deze film is de kijk op het Brits spookhuisverhaal. Je weet wel... zo'n spookverhaal waar elk vervallen afgelegen Engels landhuis er wel paar van bezit? Blake komt met zijn alcoholische moeder Margot aan bij een landhuis om voor zijn bedlegerig grootvader Aubrey te zorgen Deze de twee hoofdrolspelers zijn herkenbaar en gedragen zich op een redelijk logische manier. Het huis Clemonte Hall genaamd, heeft uiteraard enkele duistere geheimen. En het duurt niet lang voordat er dingen gebeuren.

De film speelt zich af in de jaren zestig en dat heeft twee doelen. Het roept een sterker gevoel van isolement op dat door moderne technologie te niet kan worden gedaan en het helpt om meer de sfeer van de spookhuisfilms van de jaren 60 en vroege jaren 70 (de periode bij uitstek waar dat soort films uitkwamen) te creëren. Het zijn dit soort dingen die de film meer diepgang en effectiviteit geven. Het rondspoken zelf is mooi gedaan. Het geheim bouwt zich op met de gebruikelijke nachtmerries en vreemde geluiden tot iets veel sinisters. Dit was voor mij een interessante fijne liefdesbrief aan de oude Britse gotische spookhuisverhalenfilms uit de jaren '60 en '70.

Dit verhaal is gebaseerd op het eerste boek van de gelijknamige zesdelige jongvolwassenen boekenreeks van Nancy Springer. En gaat over "Enola Holmes" het jongere zus van Sherlock. Een heerlijke film die helemaal past in deze tijd van empowerment. Dit wordt zover doorgevoerd dat zelfs haar tegenspeler geen “Damsel in distress”, is maar een “Dandy in distress” Enola belandt in een klassiek mysterie en probeert al haar kennis en kunde in te zetten. Maar dat is niet zo gemakkelijk als meisje in de tijd van het Victoriaanse Engeland. Daarnaast is er fijne Holmes familie-dynamiek. De film is een leuke, frisse start van wat hopelijk een vervolg gaat krijgen in de vorm van een filmreeks. De film doorbreekt lekker, eigenwijs en aanstekelijk regelmatig de vierde muur Ze kijkt recht in de camera en praat regelmatig tegen ons (wat niet ieders cup of tea zal zijn) Regisseur Harry Bradbeer gebruikte deze tactiek al vaker in vele afleveringen van de serie "Fleabag" en werd daarvoor beloont met een Emmy Award. De film deed me ook wel een beetje denken aan een serie met dat verschil dat de film meer dan twee uur duurt. De opzet van de film wordt uiteraard geholpen door de uitstekende prestaties van actrice Millie Bobby Brown. Hier had niet iedereen zo goed mee weg gekomen! Enola komt zo op energieke en charmante wijze tot leven. Netflix Original is voldoende geslaagd om tehopen op eventuiele vervolgfilms!

Prima 'bovennatuurlijk' horror film. Waarin we de terrorisatie van een alleenstaande met drie kinderen zien door een vreemde aanwezigheid. Het mooie van de film is dat we zowel de aanvallen als ook de emotionele uitwerking op de moeder in beeld worden gebracht. Aan het script is mee-geschreven door Frank De Felitta van hem was dan ook het boek. Hij baseerde het op de Doris Bither- zaak. Een zaak waarin een vrouw beweerde dat ze was verkracht door een onzichtbare entiteit. Ook de paranormale onderzoekers Barry Taff en Kerry Gaynor van die zaak hebben blijkbaar meegewerkt om de film natuur-getrouw over te brengen. Iets wat zeker wel gelukt is. Barbara Hershey (nog regelmatig te zien in series en films) speelt de moeder Carla Moran overtuigend maar Ron Silver die de rol van psychiater Phil Sneiderman speelde daartegen vond ik gaandeweg vrij irritant. Iets wat ook de bedoeling kan zijn geweest. De over-de-top climax en het einde waren voor mij net iets te... Het geheel werd compleet gemaakt met een goede pompende soundtrack.

"The monument has become a focal point for the collective grief for so many"

Yup, alle vakjes van de *KUCH* moderne 'verheven horror' (wat blijft het toch een betekenisloze term) worden weer afgevinkt. Het afwijkende visuele formaat, de lange close-ups van flora en fauna of gezichten, (hier waren er zelfs ook schoenen), de horror is metaforisch en komt voort uit een dramatische element (tenminste zo interpreteer ik het bij deze film) en het dubbelzinnig of vaag zijn. Kortom ‘horror voor de niet-horror’ kijker.

Deze film spant daarnaast zo beetje de kroon; een Vrijwilligster woont op Enys Men (Cornish voor Stone eiland), met als enige doel het observeren en meten van een plant die dichtbij een klif groeit. Je ziet haar heen en weer lopen van haar huisje naar de klif en terug, terwijl ze pauzeert om een ​​steen in een oude mijnschacht te gooien.. Af en toe zet ze de generator aan en worden de natuurgeluiden overstemd door het gekletter.

Blijkbaar was het hoogtepunt dat er korstmos op de plant begint te groeien. En ook op De Vrijwilliger. Niet dat het daardoor spannender of zelfs maar begrijpelijker wordt. Naast een staande steen (die voor sinister moet doorgaan) zijn er af en toe er ook verschijningen; dansende kinderen, een priester, mijnwerkers, reddingsboot bemanning en een tienermeisje. Tja...misschien zijn deze achter elkaar gezette reeks scènes allemaal heel erg zen of kan je er goed op mediteren maar meer indruk achterlaten dan dat ik mijn schouders ophaal deed het ook niet!

Als je, naar wat ik heb gelezen, een budget van slechts $ 5.000 tot je beschikking heb, en er een COVID-19-pandemie heerst, moet je vindingrijk zijn! Handig laat je een onbekend virus het grootste deel van de mensheid uitroeien en situeer alles rond één man in isolatie. Zo is het makkelijk om de cast naar net vijf leden te reduceren.

Regisseur Byers creëert spanning en bouwt suspense op, door je te laten afvragen wat er precies aan de hand is? Wie is de mysterieuze boogschutter? Waarom zijn Sams oproepen hectischer geworden? Van wie zijn de drones die hem voortdurend in de gaten houden? Wat is er aan de hand in wereld buiten Davids kleine domein?

Echter iedereen die een snelle thrill ride verwacht, waar ze wegrennen van bloeddorstige geïnfecteerde (ergens tussen zombies en vampieren) en ze met bruut geweld worden omgebracht, zullen waarschijnlijk niet aan hun trekken komen! Dit is een film die het beslist langzaam speelt. Er is echter iets zichtbaar griezeligs aan de film dat hem toch de moeite waard maakt om te bekijken. Dit is zeker een van de meer fatsoenlijke Tubi Originals!

Film is voor mij plezier beleven. En als deze film iets niet doet voor mij was het wel me een goede tijd bezorgen. Ik was hier al een beetje op voorbereid. Maar nu ik bezig ben voor de horror-KO kon ik er niet meer omheen. Bevallen is het me totaal niet, ik werd vooral simpel van al die symboliek over angsten van de regisseur Lynch; vaderschap, relatie, verantwoordelijkheid en verleiding. In de zwart-wit beelden en de scherpe contrasten van de belichting herkende ik duidelijk het Duitse expressionisme uit de jaren dertig. Films die ik wel goed kan waarderen. En dan is er nog het probleem van de geluidsband, die overheerst in de hele film. Het is niets meer dan een verstikkende monotone voortdurende herhaling van gezoem. In het begin was dit nog aardig, maar na verloop van tijd werd het vooral vermoeiend en uiteindelijk zelfs vervelend. De film ervaren als angstaanjagend kan je ook niet, het zijn vooral de angsten van de regisseur zelf, die hier centraal staan. Voor de regisseur zal het wel gewerkt hebben maar voor mij werkte deze surrealistische film me alleen maar op mijn zenuwen. Wat dan wel weer een prestatie op zich is!

De film is gebaseerd op een gelijknamige roman van Erling Jepsen, en ik kan niet zeggen of deze trouw is aan het boek. Maar tjonge, tjonge wat een plot...gekscherend kan je dit "de Deense Mulan" noemen die naarmate de tijd vordert steeds dommer wordt. Oké ik kan nog meegaan met het feit dat een vrouw zich vermomt als man om zich bij het leger aan te sluiten om haar zoon te beschermen, als die wordt opgeroepen om te vechten in de Eerste Wereldoorlog. Maar naar een gedegen militaire opleiding (hm, oude, te jonge en anderszins ongeschikte mannen moeten aan het einde van de oorlog naar de vleesmolen, waarom opleiden?) is ze alleen maar goed voor een driehoeksverhouding, om de schuilkelder op te ruimen, pannenkoeken te bakken of zeurende moeder uit te hangen, als haar zoon weer eens een gevaarlijke taak krijg toevertrouwt? Nee het enige goede aan de film was een competente cast en de aankleding van het tijdperk. Kort samengevat; een vrij magere Deense film waarin niets interessants gebeurt.

'Errementari' is een erg fijne Baskische versie van misschien wel één van de oudste sprookjes ter wereld – dat van de smid en de duivel. Volgens deskundigen is het rond de zevenduizend jaar oud en in maar liefst 35 verschillende talen doorverteld. Wat opzet betreft weet regisseur en schrijver Paul Urkijo Alijo het maximale uit het verhaal en het budget te halen. (hij werkte zeven jaar aan zijn speelfilmdebuut) Ook wat aankleding betreft, de make-up en de visuele effecten is deze film een ware lust voor het oog. De beelden en shots zijn dan ook mooi en sprookjesachtig. Het verhaal heeft zoals gebruikelijk bij sprookjes een kleine moraal en boodschap maar wordt vlot en goed vertelt waarbij er genoeg ruimte wordt gemaakt om stukje en beetje het achtergrondverhaal van de drie hoofdfiguren;de smid, Usue en Sartaël uit de doeken te doen. Dit is een zeer sympathiek griezelsprookje waar ook af en toe tijd is voor luchtigheid is zoals bv. wanneer de duivels en demonen zich laten bedwingen door simpelweg kikkererwten voor hun bokkenpoten te gooien, aangezien ze die dan dwangmatig moeten tellen.

Best vermakelijke spannende thriller-horror. Met de nadruk op vermakelijk want meerdere filmmakers hebben dit al eens verwerkt tot een veel beter plot, neem Cube (1997) en Saw (2004). Ook blijft regisseur Adam Robitel keurig binnen de veilige PG-13 rating-lijntjes terwijl het in die genregenoten een stuk pittiger aan toeging. Daardoor komt Escape Room meer over als een Saw-film voor tieners. Gelukkig ligt het tempo vrij hoog en ben je verkocht wanneer het eerste raadsel om de hoek komt kijken. Die Escape Rooms zelf zijn mooi vormgegeven en het achterliggende mysterie is ondanks makkelijk te raden toch boeiend genoeg. Aan het einde van de rit moet ik concluderen dat ik mij ondanks het ontbreken van bloed, toch prima heb vermaakt!

Twee jaar geleden kwam het eerste deel van Escape Room uit. Dat was geen nieuw concept maar wel een alleraardigste PG-13 horrorfilm! In deze film zijn Zoey met hulp van Ben, de twee overlevende, naargeestig op zoek naar de geheime organisatie Minos die verantwoordelijk was voor al het leed! Maar voordat ze het weten belanden ze in nieuwe escaperooms! En zoals het bij een tweede deeltje behoort, zijn deze nieuwe ‘kamers’ grootschaliger! Gelukkig zijn die puzzelkamers zoals een bankgebouw, een strandsetting of een zelfs een halve straat wel origineel. Regisseur Adam Robitel weet verder ook het mooi visueel te verpakken. Maar wie deze tournament van kampioenen overleeft, staat uiteindelijk alvast! Zodoende voelt de film als een herhaling van zetten en ben je aan het einde nog steeds geen steek verder! De film is nog wel aardig, maar door zijn sneltreinvaart een beetje futloos!

Naast regisseren, schreef Dario Argento ook vele scripts. Daarnaast was dit de tweede van in totaal drie films waaraan zowel Bud Spencer als hij aan hebben meegewerkt. Voor eerste twee was dat dus alleen het scenario maar de laatste regisseerde "Four Flies on Grey Velvet", hijzelf. Deze film verschilt van andere spaghettiwesterns doordat het zich afspeelt in Mexico ten tijde van de revolutie en de eerste auto's al rondrijden. De film valt grofweg in drie hoofdstukken in te delen: de introductie, waarin de Dutchman (Peter Graves) voormalig officier in het Amerikaanse leger, een team samenstelt om een zwaarbewaakte ​​trein te beroven die een half miljoen aan goud vervoert. Hiervoor roept hij de hulp in van drie oude kameraden: explosievenexpert Augustus (James Daly), een brute kracht die van eten houdt Mesito (Bud Spencer), en een samoerai... (want elke goede film heeft een Samurai ) Ook de jonge Luis Dominguez, een kleine boef, voegt zich bij het team. Hierna volgt de reis om er te komen, waarna het natuurlijk afrond met de treinoverval. De film is zeer vermakelijk, solide, luchtig, goedgevuld met actie en bezit de (bijna) verplichte Morricone-score. Prima filmpje!

Massale protesten in Egypte leidden in juli 2013 tot een staatsgreep tegen president Morsi. Regisseur Mohamed Diab brengt deze spanningen terug naar een kleine ruimte met metalen wanden oftewel een politiebusje. De regisseur wil een "neutrale" weergave van het conflict in Egypte geven. Helaas stopt, na de veelbelovende start, al elke vorm van spanning. De gevangenen zuchten in de politiebus in de hitte van het stedelijke Caïro, iedereen doet zijn argumentatieve zegje en er is veel geschreeuw, geroep en veel is over-dramatisering. Alle personages hebben zo hun eigen verhaal en motieven maar die zijn niet voldoende uitgewerkt. Er zijn om de vijf minuten ruzies, wat gewoonweg irritant was om naar te kijken. De hele verdere film voelt dus vooral repetitief. Er zijn nog geen handvol memorabele scènes, de rest is inwisselbaar. Misschien komt het doordat ik niet genoeg weet over de Egyptische opstand van 2013 maar ik heb de film ervaren als eentonig en niet als spannend (gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)

Neem gelijkendelen Les Yeux sans Visage (1960), Hitchcocks Rebecca (1940) en Orlacs Hände (1924) mix dit met wat heksachtige Black Sunday wraak en gekke wetenschapper-elementen en plaats het allemaal in Hammer Gotische kasteelachtergrond. En je krijg deze Mexicaanse buitengewoon goede horror-mengelmoes!

Het gaat over de heks Sarah die een spiegel heeft, ze ontdekt dat de Vrouwe des huizes Elena gedoemd is te sterven en niets waar ze de zwarte kunsten om smeekt kan haar redden. Haar man is verantwoordelijk voor haar dood en kort daarna brengt hij Lady Deborah mee naar huis. Elena neemt van over het graf wraak en vernietigt het gezicht van Deborah. Gelukkig is Dr. Ramos een gekke wetenschapper...

Hoe ze het deden.... Weet ik niet maar de makers weten op de een of andere manier alles te integreren tot een heerlijk eigen geheel! De film was een lust voor het oog door een uitzonderlijke griezelige gotische sfeer en inrichting! Alhoewel het af en toe lijdt onder een duidelijk zeer laag budget, sommige effecten zijn grof en eenvoudig, (low budget maar vreemd effectief) is het over het algemeen een efficiënt stuk gothic horror. Het acteerwerk was niet sterk maar over het algemeen meer dan voldoende!

Regisseur Chano Urueta levert een heerlijke 75 minuten durende gotische spookfestijn af. Ze hadden dan misschien niet veel budget, maar ze zijn er zeker in geslaagd om een ​​vermakelijke en bevredigende horrorfilm te maken met wat ze hadden!