Opinions

Toegegeven, "Z" (ik dacht eerst dat het met die titel om een Zombie-film ging) is met het concept van een denkbeeldige vriendje niet heel origineel. Het verhaal van de regisseur en een andere regisseur Colin Minihan brengt ook bijna precies wat je denkt dat er zal gebeuren. Maar hoezeer het ook aanvoelt als iets dat je al eerder hebt gezien, ik kan niet ontkennen dat het niet goed gedaan is. Met eenvoudig scherp camerawerk en een prima gepolijste stijl (wat al meer is dan sommige andere collega's die met vergelijkbare beperkte middelen werken) krijgen we een to-the-point thriller met bovennatuurlijke elementen. Verder is er adequaat acteerwerk en alhoewel misschien niet wereldschokkend genoeg om als een echte 'twist' te kwalificeren, weet de film je voldoende om de tuin te leiden. De film was meer ingetogen dan heel spectaculair maar toch bleef deze spookshow net voldoende doordrenkt van spanning, om er een solide werkje van te maken.

"The first electric Western" Uh...je blijf je verwonderen...als je er over nadenk gewoonweg bizar dat deze Hippie-western dus serieus een budget kreeg... Het lijkt een soort experiment te zijn, een kruising tussen western en de rockmusical. Het is losjes gebaseerd op de roman Siddhartha van Hermann Hesse waarin twee vrienden verschillende levenspaden bewandelen, om elkaar later weer te ontmoeten maar nu bewerkt tot een muzikale western. Elektrische gitaren in de woestijn van de jaren 1890? De jaren 70 rockbands, de James Gang, White Lightnin' en New York Rock & Roll Ensemble de Country treden allemaal op en Joe and the Fish is de "The Cracker Gang" waar de film omdraait. Oh, en er is naar een vuurgevecht een drumsolo van jazzdrummer Elvin Jones (John Coltrane) En dan hangt er tussen de revolverhelden John Rubinstein (Zachariah) en zijn beste vriend Don Johnson (Matthew)nog een zekere seksuele spanning …Doordat het bizarre gegeven is de moeite waard om te kijken en zeg nou zelf; hoe vaak zie je een drumsolo in een western? (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a musical)

Tja wat moet ik hier nu weer mee? Een film met een gigantisch stenen hoofd dat door de lucht vliegt, vuurwapens uitspuugt en ondertussen "het pistool is goed, de penis is slecht" uitkraamt. Sean Connery die als Zed in hoge leren laarzen en een rode lendendoek (of was het een luier?) met bijpassende bretels of een trouwjurk rondloop en opgewonden raakt van Charlotte Rampling.(wat geheel begrijpelijk was!) Een samenleving verdeeld tussen de 'Eternals' een hippie-achtige-commune vol mensen die zich vervelen en aan bizarre groepsseance doen en Neanderthalachtige Brutals die schieten om te doden. Een soundtrack die bestaat uit variaties op Beethovens 'Allegretto', zijn er citaten uit de Griekse mythologie, een kamer vol klassieke beeldhouwwerken en citeert de hoofdpersoon Nietzsche en moet letterlijk God doden. En dan is er nog een supercomputer de Tabernakel, die ongemakkelijk klinkt, een beetje zoals HAL 9000 die vies probeert te praten. Nou welkom in de wereld van Zardoz! Jammer is dat de film van John Boorman wel aantrekkelijk met 'een goed Science fiction'-gevoel begint maar zich tegen het einde meer en meer verliest in zijn eigen plot en verdrinkt in tanende hippiefilosofie. Oftewel zoiets als het pessimisme van de jaren zeventig over overbevolking, milieuvervuiling en de uitputting van grondstoffen. Het verbazingwekkende is dat de film zoveel meer vreemde en rare gebeurtenissen bevat, dat er meer "WTF?" momenten per minuut zijn dan misschien wel elke andere film uit de jaren '70. Dit was absoluut een vreemde en maffe curiositeit uit Hollywood! Ja echt... dit werd gemaakt om groots uit te brengen in bios! Tja je kan wel raden dat veel mensen dat niet trokken! Toch was dit wel een zeer verdienstelijke film!

Zover ik weet heeft Rusland geen langlopende superhelden traditie zoals dat wel het geval is in Amerika, toch is deze film een aardige poging om een paar eigen superhelden te creëren. Niet dat de film nu heel origineel uit de hoek komt want wie de Guardians bekijkt, herkent meteen alle elementen uit het Marvel-films zoals the Avengers en X-Men. Films die ook naar het kijken van deze film wel nog steeds op eenzame hoogte staan!

Het verhaal is flinterdunne; in de eerste tien minuten van de film wordt de ontwikkeling van de superhelden beschreven en later mogen alle helden in slechts één minuut nog een drama uit hun persoonlijke leven vertellen aan commandant Elena Larina, compleet met een tranen trekkend orkest.

De vier helden zijn; Ler, kan de aarde manipuleren, Ursus transformeert in een mens/beer, Kahn is een razendsnelle martial arts expert en Xenia kan zichzelf onzichtbaar maken. Ze nemen het op tegen de slechterik professor August Kuratov, die beschikt over een exo-skelet en een leger van klonen. Verder zit de film natuurlijk vol met bombastische Sovjet-Retoriek; Het geheime team heet Patriot, en door hun verschillende nationaliteiten (Rusland, Oekraïne, Kazakstan en Armenië) vertegenwoordigen de vier helden ook het idee van één groot Russische rijk.

Toch heb ik met veel plezier naar Guardians zitten kijken. Waarbij twee helden er wel bovenuit springen; een enorme mens/beer die met een mini gun tekeer gaat en de “onzichtbare” Xenia die een ware lust voor het oog is. Verder zijn de actie en special effects prima vormgegeven en houdt regisseur Sarik Andreasyan het tempo er lekker in. En met 100 minuten is de film ook niet zo lang als de gemiddelde Amerikaanse superheldenfilm die toch vaak 120+ minuten duurt. Guardians is in zijn geheel geen topper, zeker niet. Maar de film biedt wel enkele fraaie actiescènes met op momenten nog best redelijke visuele effecten. En het past ook bij het idee dat schermutselingen tussen Rusland (China doet het trouwens ook) enerzijds en de rest van de wereld anderzijds ook in de bioscoop worden uitgevochten.

Na eerst de Lone Wolf-serie te hebben gekeken nu dan aan de films van de bekendste Japanse superheld Zatôichi. In omvang is deze serie stukken groter en telt maar liefst 26 films. Regisseur Kenji Misumi (van de Baby cart-films) mocht het spits afbijten met deze zwart/wit-film. Zatôichi de blinde zwaardvechter is gebaseerd op een verhaal van Kan Shimozawa dat stamt uit 1948. Een ander leuk feitje is dat Marvel Comics hun blinde superheld DareDevil pas twee jaar na 1962 introduceerde. Een ander ding wat opvalt is dat de film nagenoeg bijna geen actie bevat. Het is een somber en langzaam verhaal. En ook al wordt de film betitelt als Samoerai- film het is toch veel meer een Yakuza-film. Er zijn twee rivaliserende lokale bendes en Zatoichi belandt er middenin. Regisseur Kenji Misumi weet wat filmen is want we zien prachtige shots en de scene waarin beide zwaardvechters elkaar voor het eerst ontmoeten is denk ik wel één van de mooiste. Beide aan de waterkant met een hengel en er wordt geen Katana getrokken! Vanaf de eerste film zal acteur Shintaro Katsu vervolgens in alle films van 1962 tot 1973 spelen. Toch is de film minder goed dan ik verwacht had, andere films uit diezelfde tijd (of er voor) keken een stuk beter weg, al met al een leuke kennismaking met deze Japanse held.

Mja, in zijn kern is het een zombiefilm maar de makers waren meer geïnteresseerd in een wetenschappelijke benadering, Over duistere occultistische onderzoekers die met camera's en experimentele apparatuur, de dood en het overwinnen daarvan bestuderen. Als de schrijver Stefano ((Gabriele Lavia, Profondo rosso/Deep Red (1975) (Inferno (1980) van Alessandra een tweedehands typemachine krijgt, ontdekt hij op het lint afdrukken van macabere woorden over de barrières des doods en iets dat "K-Zones" wordt genoemd, ….en gaat op onderzoek uit.

Maar het concept van de doden die weer tot leven kunnen komen staat niet centraal, dat is eerder een soort detectiveverhaal. Waar het onderzoek of speurtocht naar ene Don Luigi Costa de meeste tijd in beslag nam. Stefano en zijn lieftallige vriendin volgen verschillende aanwijzingen die hen door het landschap en de zonovergoten locaties van Italië leiden, en naar tal van misleiding en samenzweringstheorieën. Helaas werd dit zo onsamenhangend gebracht dat echte spanning ver te zoeken was.

Niet echt de zombiefilm die ik verwachtte, wel soms enigszins interessant. Ook omdat het iets anders probeert en af-en-toe werd onderbroken door aantal griezelige beelden. Echter is het zo verschrikkelijk licht op het bloed en mist het behoorlijke moorden op het scherm. Dat ik meer het gevoel kreeg dat deze film, een afgekeurde versie was van iets dat Fulci of Argento zou produceren in hun hoogtijdagen van geweld en gore. Maar daarvan af hadden gezien! In zijn kern misschien dus niet zo'n hele slechte film.Toch is het veel te traag en slepend ! Veel te weinig gore, te weinig zombies en werd de suspense niet al te boeiend gebracht.

Prima en grootschalig escapistisch oorlogsavontuur. Tijdens de Eerste Wereldoorlog voerde het Duitser leger met de zeppelin aanvallen uit op steden. Voor het eerst in de geschiedenis zijn er bombardementen vanuit de lucht. En een gevaarlijke dreiging voor de Engelse bevolking. Daarom wordt luitenant Geoffrey Richter-Douglas, een Schot met een Duitse achtergrond gevraagd om een undercover een ​​kijkje te nemen naar de nieuwe zeppelin die professor Anschul aan het ontwikkelen is. Binnen de kortste keren bevindt Geoffrey zich aan boord van de zeppelin... Vreemd genoeg wordt er weinig gedaan met Geoffrey's grote misleiding, ook een toegevoegde ​​romance komt nooit tot bloei en er is sprake van hoogtevrees waar verder niet veel meegedaan werd. Nee het script en historisch gezien was het allemaal niet heel accuraat. En wat een gekke invalshoek was het dat de film bijna pro-Duits leek. Niemand aan de Britse kant neemt veel initiatief, ze worden ook makkelijk neergeschoten en lijken niet al toegewijd. De film biedt evenwel voldoende spektakel om tot het einde te blijven boeien. Wat de film tot een onderhoudend spionage-oorlogsavontuur maakt, met wat actie en gematigde goed uitziende speciale effecten.

Blijkbaar een autobiografische film waarin de filmmaker terugblikt op zijn jeugd in de jaren dertig, de oorlogsjaren en de jaren zestig, zeventig. Alles wat je ziet in de film had enige betekenis in het leven van Tarkovsky. Tja voor de maker leuk... mijmeren over vroeger en nostalgische herinnering ophalen maar mij als kijker boeit het totaal niet. Al heel gauw keek ik ongeïnteresseerd naar al die verschillende niet-chronologisce tijdlijnen. In een willekeurige volgorde worden kindsoldaten in opleiding, een oude bos-hut, vrouwen in een drukkerij, Russische oorlogsfoto's, gesprekken tussen mensen en een voortdurend rouwende moeder getoond, soms afgewisseld door diverse archiefbeelden van politiek-historische gebeurtenissen. Meerdere van die scènes waren ook voorzien van een voice-over die gedichten voorlas. Soms was er een leuk visueel beeld te ontdekken maar de ongeveer 100 minuten duurde een eeuwigheid. Deze filmische poëzie zal best artistiek verantwoord zijn maar daar heb ik vermoedelijk de hersencapaciteit niet voor want ik ervaarde alleen verveling Menigmaal las ik dat je de film meerdere keren moet bekijken maar ik weet niet wat er moet gebeuren om ervoor te zorgen dat ik dit nog een keer wil zien.

Denk dat deze film een soort sci-fi, campy, James Bond-seks komedie probeert te zijn. Echt een product van zijn tijd, een vreemd kitscherig curiosum uit het swingende Londense tijdperk. Zeggen dat dit goed was, kan ik niet, de eerste 20 minuten van deze 84 minuten durende film bestaan ​​er bijvoorbeeld uit dat Special Agent James Word (je ziet hem amper spionagewerk doen) en Ann Olsen (De Deense pin-up Yutte Stensgaard, Mircalla/Carmilla Karnstein in Lust for a Vampire (1971) na wat gepraat, strippoker beginnen te spelen met gekke achtergrondmuziek. Eenmaal in bed begint Word dan in een flashback-reeks het hoofdplot van de film te vertellen; De interstellaire Zeta van de verre planeet Angvia (wat een anagram is voor …?) ontvoert mooie jonge vrouwen van de aarde, brengt ze naar hun thuisplaneet en hersenspoelt ze om bijna niets te dragen. Hoe dan ook, na de te lange openingsscène werd het soms nog best aardig. Vooral de decor-afdeling maakte heerlijk (best knap) gebruik van hun minuscule budget om het als een futuristische en technologisch geavanceerde wereld eruit te laten zien. De film is afkomstig van het Britse Tigon, (maakte een paar zeer goede horrorfilms) Ook bezat het Bond-girl Valerie Leon (The Spy Who Loved Me, Never Say Never Again) De film was dan wel misschien niet goed, maar ik heb maar weinig seks-komedies gezien die zo vreemd waren als deze...

Zhang San-Feng was een Chinese Taoïst waarvan velen geloven dat hij Tai-Chi heeft uitgevonden. Er wordt ook beweerd dat hij onsterfelijkheid had bereikt. Die onsterfelijkheid maakt hem ook populair voor romans, films en televisieseries.(bv de Jet-Li film; Tai Gik Cheung Sam Fung (1993)

Deze web-film verteld een soort fantasierijk oorsprong verhaal, voordat hij een monnik werd. Hij bezat toen ook nog niet zijn beroemde naam maar die van Zhang Junbao (hij zag de toppen van drie bergen en hernoemde zichzelf, te zien aan het einde van deze film) Enfin naast veel Yin-yang en Qi, is er ook gedoe rond verschillende facties die de gevaarlijke leider van één ervan gevangen houden, eveneens zijn er een paar demonen (twee gezicht met een gigantische pen en een mooi meisje met draden) en als love-intrest een meisje met een fluit en een gigantische CGI-zijderups. Het resultaat is een redelijk gemiddeld goede Chinese Wuxia-film met een aantal wisselvallige speciale effecten en één van de meerdere films die gebaseerd zijn op legendarische Tai-Chi meester. Een tweede deel staat trouwens ook al in de planning!

Erg mooie en degelijke film van regisseur Kaige Chen. Voor het verhaal gebruikte hij het oude Chinese toneelstuk ‘The Orphan of Zhao’ Een toneelstuk bedoeld als propaganda om de trouw aan de aristocratie te verhogen. Chen veranderde dit naar een interessant verhaal over hoe vaderlijke liefde kan worden gebruikt als een instrument voor wraak.

Het eerste half uur van de film is erg meeslepend. Het verraad van generaal Tuan Gu is mooi uitgewerkt en het moordcomplot is geraffineerd, met een hond, een giftig insect en wijn. Deze intriges worden afgewisseld met scenes over de baby's van prinses Zhuang (Fan Bing Bing) en dokter Cheng Ying (Ge You) Wat dan uiteindelijk zal leiden naar de in de titel genoemde 'opoffering'.

Na deze opbouw valt de film een beetje stil. Er moet nu naar de uiteindelijk 'wraak gewerkt worden en deze plot-lijn is wat minder spannend. Het is dankzij het acteerwerk van Ge You dat de film niet ging slepen en het nog steeds een fijne belevenis bleef. Het camerawerk, de editing en de muziek en geluid deden de rest. Deze film heeft maar spaarzame actie maar is er absoluut niet minder om! Het is vooral een onderschatte maar erg goed epische tragedie!

Prima Chinese blockbuster! Die doordat bioscopen gesloten waren zijn weg naar de streamingdienst Netflix heeft gevonden! In een fictief universum bestaan er tien naties en omdat de buurlanden te machtig worden, organiseert een krijgsheer een wedstrijd om de beste krijgers te ontmaskeren. Het toernooisegment had wel iets weg van 'Hunger Games' Maar de film is geen copycat want die is overigens gebaseerd op een Chinese MMORPG met dezelfde naam. Het is een film met een groot budget die zijn westerse tegenhangers zeker evenaart. Uiteraard vrij standaard maar de gigantische schorpioenen, gladiatorenachtige toernooien, en een draak met helm die uit het CGI-doosje rollen zien er goed en overtuigend uit. Het team dat ook achter de speciale effecten van Liu Lang Di Qiu (2019) zat levert hier nog veel beter werk af! En regisseur Teddy Chan is natuurlijk ook niet de minste om het geheel goed bij elkaar te houden. Ja, dit was zeer solide popcornvoer en het was dus best genieten geblazen!

Drama, actie, drama met actie, actie met drama, drama, actie...enz. Zelfs met een looptijd van slechts 89 minuten was de film eigenlijk zwak. De casting en uitvoeringen waren voor het grootste deel oké. De film volgt een vader en zijn dochter, plus enkele militairen die proberen te overleven en hun missie te voltooien. Maar helaas kennen de personages de overlevingsregels niet! Tjonge dat meisje was knap irritant, op de koop toe is er om de haverklap een zelfopoffering en natuurlijk aan het einde ook een toespraak over niet opgeven. De film is dus enorm clichématig en overdreven melodramatisch. Aan de andere kant ziet deze Chinese blockbuster-achtige film er visueel wel solide uit. Toch moet ik zeggen dat het een verrassend goede complete verspilling van luttele minuten was, en daar wil ik best nog deze zeer genereuze waardering voor geven

Het verhaal volgt Li Ronan terwijl ze worstelt om haar dochter Dodo te beschermen tegen een oude vloek. Een vloek afkomstig van ​​het Chen-clanritueel die in een afgelegen dorp, een god aanbidden die Moeder Boeddha werd genoemd. En dat uitgangspunt blijkt een behoorlijk goed middel te zijn voor deze Taiwanese found footage-film. Zoals je wel vaker ziet in Aziatische films springt de film van het verleden naar het heden en dan weer terug. Deze gebeurtenissen zijn te zien in een enigszins fragmentarische mockumentary-formaat. Je ziet dan ook beelden via Camcorders, mobiele telefoons, beveiligingscamera's en webcams. En er werd zelfs de vierde muur doorbroken. Bovendien komt het bovennatuurlijke dit keer uit het boeddhisme. De tradities, rituelen en gebruiken van dit geloof zijn toch net iets onbekender en misschien is de film daarom ook huiveringwekkender. Enige minpunt waren iets te emotionele momenten die verband houden met het beschermen en liefhebben van een klein kind. Maar de regelrechte horror maakt voldoende goed en de andere subtiele details laten genoeg indruk achter om van dit een meer dan bovengemiddeld goede found footage-film te maken!

Zoals ook wel een beetje hoort bij Shaw Brother-kungfufilms is het plot een prima voertuig, het is niet te ingewikkeld of te eenvoudig. Een stervende man vraagt aan een bedeljongen om zijn laatste wens te vervullen door een bamboekoker met een ​​lijst met namen af te leveren bij een prins. Een eenzame vechtkunstenaar met een speer, White Dragon zal uiteindelijk de jongen beschermen. Die lijst voelt als een simpele MacGuffin om zo Jimmy Wang Yu en de Mongoolse leider en zijn handlangers te kunnen laten knokken. Maar dat is helemaal niet erg want die is lekker bruut en bloederig met goed gechoreografeerde gevechten en grote verscheidenheid aan wapens. Ik zag trouwens de Amerikaanse versie (daar bekend als "The Desperate Chase") met Engelse nasynchronisatie en muziek toegevoegd van de prog-rockgroep Flood Die score werkte goed en versterkte de actie prima. "Eén man, één wapen, een hel van een film"... dat is wat de poster belooft, en dit maakt de film waar!

Het zombiegenre is natuurlijk flink verzadigd en veel nieuws toe te voegen zullen ze de meeste ook niet meer doen. Toch wist deze Thaise zombiefilm me licht te verassen met wat nieuwe dingetjes. (met name de zombies in het laatste deel) Door opwarming van de aarde, natuurgeweld en rellen is voedsel schaars geworden, behalve in Thailand daar hebben ze er iets op gevonden. Natuurlijk duurt het niet lang voordat de pleuris uitbreek! Wat volgt zijn een Thai-boks zombiegevechten...Die actie en de setting van een ziekenhuis waren heerlijk. Waar de film een beetje hapert, is de verhaallijn met emotionele momentjes. Het visvirus had wel wat eerder kunnen worden opgevoerd en er werd een kind opgevoerd en meerdere romantische scenes met de geliefden voor een poging tot extra impact. Maar uiteindelijk is het wel een lekker vlot, vakkundig gemaakte zombiefilm met voldoende non-stop chaos

Ach, van deze Pakistaanse zombie-slasher, die letterlijk vertaald ‘slachthuis'betekent, druipt de liefde voor het horrorgenre af. Maar heel origineel is het verhaal niet. Groepje jongeren raakt verdwaald terwijl ze op weg zijn naar popconcert. Ai, dat loopt natuurlijk verkeerd af!? Het smoezelige B-filmsfeertje in combinatie met de Pakistaanse setting levert een best aparte kijkbeleving op. Ook het verloop van het verhaal was enigszins innovatief. Regisseur Khan gooit zombies, toverkollen, inteeltfamilies en een killer op een hoop en verwerkt dat tot één film. En die killer, is een memorabele! Hij deed haast niet onder voor de meest iconische! Een griezel die in een boerka gehuld is en voorzien is van een morgenster. Helaas is het acteerwerk niet al te best, mede veroorzaakt door de half Pakistaanse en half Engelstalige dialogen en de special effecten en stunts ogen goedkoop. Wel een aardige, leuke en fascinerende Pakistaanse genrefilm om zo eens gezien te hebben.

Nog net genietbare Krimi in zwart-wit naar een boek van Edgar Wallace. Echt heel goed uit de verf kwam het niet want van de bij het plot vermelde onrust is maar weinig te merken. Daarnaast komt ook het onderzoek van Inspecteur Bill Elford niet echt duidelijk over en belanden we plots bij Mrs. Nancy Mulford. Die blikbaar voor een koische noot moet zorgen? Ook de rol van de nog jonge Klaus Kinski was niet helemaal duidelijk. Het vermelde genre horror heb ik niet in de film kunnen ontdekken. Of dat moet te maken hebben met de aanwezigheid van de black mamba. Dit is één van die films die je kijkt en daarna direct weer in de vergetelheid raakt, doordat het allemaal net te mager is.

Tweede film in de Zatoichi -serie en de laatste zwart-wit film. Deze film is ook een directe opvolger van het eerste deel. Zatoichi keert na een jaar terug naar Sasagawa om eer te bewijzen aan Hirate Miki in de Joshoji-Tempel. Hij krijg het aan de stok met een doorgedraaide lord van de Kuroda-familie. En tot overmaat van ramp komt ook Sukegoro, de Yakuza gangster uit het vorige deel langs. Ditmaal is het regisseur Kazuo Mori die achter de camera kroop en dat is duidelijk te zien. Helaas niet in positieve zin, de film lijkt dan ook veel chaotischer dan zijn voorganger. Wel zijn er meer gevechten maar aangezien het zwart-wit zich niet goed leent om ook bloed te tonen en er van gore ook niets is te zien, blijft het bij een beetje neervallen van samoerai's. We komen echter wel weer iets meer te weten over Zatoichi.

Met een titel als ‘Zombeavers’ mogen het duidelijk zijn dat dit in de categorie van pulp valt. Nu hebben sommige films zo'n absurde premisse dat je er gewoon niet omheen kan en dat het erg leuk is om naar te kijken. Jammer genoeg is dat hier niet het geval. De regisseur doet te hard zijn best om cultstatus te werven. Met als resultaat een film die nergens geslaagd is. Elke genreclichés passeert de revue. Ook de uitgekauwde stereotypes zijn alom vertegenwoordigt, tot de redneck aan toe. De personages zijn alle irritant en wekken geen enkele sympathie op. Wat rest is een overdaad aan geforceerde flauwe grappen. Geen één was er ook maar grappig! De enige attractie hier zijn de zombie-bevers. Deze zijn niet gemaakt met CGI maar zijn echte poppen en door de knulligheid (houterige en beperkte bewegingen) zijn deze nog wel aardig. Het is dan ook door het gebrek aan originaliteit (en dat terwijl er geen film over moordende bevers was), middelmatig gore, personages waar je bij je niet in kan leven, geen goede grappen en vervelende dialogen moest ik vooral afzien.

???? Wat een vreselijk script! Direct vanaf het begin is het al mis. Een paar mannen met geweren overvallen een medisch team, er ontstaat een vuurgevecht waarbij er één dief overblijft die vlucht naar een bedenkelijk resort wat op vijf minuten lopen ligt van de biologische wapenfaciliteit. Blijkbaar een ideale ligging om je vakantie te vieren? Enfin, uiteindelijk besluit om de generaal van die faciliteit (ach het is allemaal 'science fiction!') om het lichaam te verbranden (Goh, was dat ook niet in The Return of the Living Dead (1985) Om de Zombies en overlevenden uit te roeien stuurt de generaal een stel mannen in bio-hazardpakken (deze lijken zo weg gelopen uit The Crazies (1973) op het probleem af. En geloof het of niet er zit ook nog een bar slechte verwijzing (inspiratie kan je het niet noemen!) in naar Alfred Hitchcock's The Birds (1963) (de reactie bij die dode vogels: 'I've never seen anything so sad').Dit was nog niet erg geweest als de hele zooitje niet vol had gezeten met úber-domme dialogen, en onzinnige vuurgevechten. En natuurlijk ontplof er een tank-station want een actiefilm uit de jaren '80 kan niet zonder! En dan heb ik het nog niet gehad over de derderangs zombies, de DJ Blue Heart of het vliegende hoofd.

“I could easily kill you now, but I’m determined to have your brain! It will be the culmination of my career!”

In 1979 maakte Lucio Fulci Zombi 2, een jaar later maakte Ruggero Deodato Cannibal Holocaust en paar maanden daarna maakte Marino Girolami Zombi Holocaust. Het rare aan deze film is dat het kannibalen, zombies en een gekke wetenschapper combineert. De resultaten zijn door een duidelijk gebrek aan logica en productiewaarden nogal rampzalig. Er is geen enkel spoor van originaliteit, maar desalniettemin is het door de prima gore ook enigszins leuk. Zoals vele Italiaanse films begint het in New York. Een ziekenhuis kampt met lijkverminking. Waarna je op een raadselachtig moment een blik op de inhoud van de koelkast van assistent en antropoloog Lori Ridgeway een plastic pakje vlees ziet. Echter door een expeditie, waar ze niet bij betrokken wilde raken, reizen ze naar het eiland Kito en kom je nooit achter het waarom? Uiteindelijk belanden ze dus op dat Molukse eiland waar, na een douche van Lori (om aan het naaktquotum te voldoen) een kannibalenstam aantreffen. Nou, duh....alle primitieve volkeren beoefenen kannibalisme! Welkom in de wondere wereld van de Italiaanse kannibaalfilm. Echter wordt het eiland ook bewoont door een gekke wetenschapper genaamd Doctor Obrero die experimenten uitvoert op de lokale bevolking en ze in zombies verandert. Alhoewel er zijn slechts 5 zombies in de hele film. En voor het grootste deel dwalen ze gewoon rond, staren naar dingen en maken rare scheetgeluiden. Echter wat het aan samenhang mist, maakt het meer dan goed met gore. De effecten zijn nog behoorlijk goed en vanuit dat oogpunt is de film dan ook leuk tijdverdrijf!

De film lijkt rechtstreeks uit de jaren '80 te komen, niet omdat het een ode daaraan is maar puur omdat regisseur Bruno Mattei vermoedelijk niet beter kan! Het is dan ook niet verwonderlijk dat hij schaamteloos een klassieker uit die jaren reproduceert. En niet alleen beeld voor beeld maar soms ook woord voor woord! Het was bijna niet voor te stellen dat de zin; “I dunno if you’ve been keeping up on current events, but we just got our asses kicked” ooit zo slecht uit iemands mond kon komen! Het mogen nu dan ook duidelijk zijn dit is niets minder dan een goedkope Rip-off van Aliens (1986). Maar met dat verschil, dat er hier dan zombies zijn! De Aliens zijn dus Zombies, De eieren van de Alien zijn Zwangere Zombies, de 'Facehugger' is nu een kleine Zombie-Baby en tot slot, is de Alien-Koningin hier een lichaamsloze brein in een pot. Naast dat het verhaal dus compleet gestolen is, leent Mattei ook nog beelden uit Crimson Tide en blijkbaar een eigen film. Het was nog bekijkbaar door wat aardige gore maar verder vooral tijdverspilling omdat je ook het veel betere Aliens zelf kan kijken!

Als je een film met als titel ‘Zombie Honeymoon’ kijk, weet je min of meer wel wat hij of zij kan verwachten. Een luchtige film met een mix van zombie-horror, romantiek en komedie. Dat het ook een aardige film is geworden, ook al vertoond de film zo zijn mankementen, was dus een reuze meevaller! Het is een lekkere feel-good wegkijk-film, die met zijn vijfentachtig minuten een korte rit is en waarbij het tempo goed hoog ligt. Uitdieping van de karakters is er niet, maar de liefde voor elkaar was erg vlot en aanstekelijk uitgebeeld! De humor was gelukkig niet overdreven en te nadrukkelijk aanwezig wat ik alleen maar als positief kan ervaren. Wel zijn er een behoorlijk aantal scènes en uitspraken die nog goed voor gegniffel waren. Dat regisseur David Gebroe zichzelf niet al te serieus neemt, blijkt uit een scène in een videotheek waarin The Homeboy (de eerste film van de regisseur) wordt geretourneerd. Een slechte film was dit dus zeker niet maar het wordt ook nergens heel spectaculair. Het is vooral een pakkend aangenaam filmpje dat de moeite waard was!

Wat was dit een infantiel werkje? De halve ster is voor de goede openingsscène.Wat daarna volgt is erg! Een paar soldaten die een groepje huurlingen in huurt om hun rotzooi op te ruimen. Deze huurlingen zijn alle karikaturen. De een is nog belachelijker dan de ander! Ook pikken ze onderweg nog wat mensen op. Dit gaat gepaard met cameo`s die niets aan de film toevoegen. Behalve dan de tijdsduur! De zombie`s zagen er toch wel erg goed uit maar verder......Ze rennen, vallen neer als ze worden neergeschoten in armen,benen of buik. En dan opeens is er een superzombie Tja, soms valt het mee en soms ook tegen. Leuk omgezien te hebben maar nooit meer!

De pulp-haaienfilm is al jaren een eigen mini-genre .Vanaf halverwege de jaren '00 groeide het B-aanbod gestaag. Je kan het gek niet bedenken of er is een haaienfilm van! Deze SyFy-productie had het briljante idee om het te combineren met een andere populaire B-filmrage; de zombiefilm? De film lijkt echter geen idee meer te hebben over wat te doen met zombiehaaien? Een vermoeiend plot probeert een jongen, zijn vriendin en haar zus en oh....hun bikinibabe op Red Plum Island te krijgen. En zoals elk eiland van betekenis bezit het een militaire onderzoeksfaciliteit. Waarna het vrij typisch zombieverhaal van infecteren , rondrennen en vechten tegen zombies, zowel in het water als op het land kon beginnen. En zombiehaaien hebben blijkbaar vooral een hekel aan meisjes in bikini? Er zijn ook scenes meet bloed maar het knapste in de film is dat ze van een zombie-haaienkop verreweg het meest meeslepende karakter weten te maken!

Verantwoordelijk voor deze zombiefilm zijn Anthony C. Ferrante en Ian Ziering, respectievelijk de regisseur en de acteur van Sharknado (2013) en zijn vijf sequels. Ze haalde ook de scriptschrijver van alle Sharknado -films erbij en B-filmster Ian Ziering schreef zelf mee en was ook nog medeproducent. Vanwege de lage productiekosten koos men Thailand als locatie. (waarschijnlijk ook nooit stilgestaan bij één van de ergste natuurrampen) Ondanks de opzettelijk belachelijke titel, speelt dit zich meer af als een gewone zombiefilm en is de een vloedgolf niets meer dan een middel om de zombie aan land te brengen. Daarna krijgen je; het gebruikelijke rondrennen, vermijden om opgegeten te worden, een aantal bloederige dingen (met blauw bloed en niet té bloederig omdat dit ook voor het Tv-zender Syfy werd gemaakt) en slechte CGI. Oh en de zombies gaan om kosten te sparen niet helemaal normaal dood Maar verder is hier weinig anders is dan de standaard. Echter voor lowbudget cheesy zombie Syfy B-film was het net voldoende vermakelijk.

Als horror is deze film niet echt geslaagd maar als komische road-movie was dit zo gek nog niet! Columbus (Jesse Eisenberg), schietgrage Tallahassee (Woody Harrelson) en de oplichter-zusjes Wichita (Emma Stone) en Little Rock (Abigail Breslin) zijn alle op weg naar iets. Het waar is niet heel belangrijk,zoals ook de rest maar fijne scenes tonen des te meer! Het plot draait dan ook meer om vriendschap en persoonlijke evolutie, dan een zombie-uitbraak. En is een beetje te vergelijken met feelgoodfilms. De grappen in de film zijn van een zeker niveau. Wat een groot pluspunt was. En dan is er nog een onvergetelijke cameo van een filmster met de initialen B.M. Persoonlijk vond ik het een fijne film en werkte best ontspannend, maar is ook verwijderd van een echte superfilm. Een prima film voor in de bioscoop; licht verteerbaar met een bak popcorn op schoot.

Oude wijn, nieuwe...uitvoering

In 2009 verscheen de komische ‘horror’-film Zombieland,nu na tien jaar keert de originele cast terug. Wat op zich best opmerkelijk is want de toen nog relatief onbekende Emma Stone en Jesse Eisenberg zijn inmiddels grote sterren en tja...Abigail Breslin is geen klein meisje meer. Ze is opgegroeid als een net niet te irritante plof-chick.

Enfin, het is ook een tijd waarin de zombie volledig is uitgemolken. Iets waar de film zich maar al te bewust van is en vandaar hoor je aan begin Columbus in de openingsscène tegen de kijker zeggen; ‘U heeft veel keuze qua zombie-entertainment, Bedankt dat u voor ons heeft gekozen’, Een stukje zelf bewustzaamheid!

Daarna begin de film in het Witte Huis en wat later de onontkoombare roadmovie van de zusjes Wichita en Little Rock samen met Tallahassee en Columbus en een paar nieuwe karakters. Zoals de actrice Zoey Deutch die de rol als Madison vertolkt (is in enkele scènes hilarisch) en Rosario Dawson als Nevada.

De film is dus vooral meer van hetzelfde, wat zowel werkt als pro en con. Vernieuwend is de film niet. De film zit vol humor over de hedendaagse entertainment-cultuur. De grappen en verwijzingen variëren van scherp tot flauw en sommige gingen naar mijn gevoel net iets langer door dan nodig was. De charme compleet terughalen uit het origineel lukt niet, maar de film komt wel met vlagen in de buurt.

Komedie is nu niet direct het genre waar ik vaak iets mee kan maar deze Zombieland-films zijn een positieve uitzondering. Met deze Feelgood-film heb ik me dan ook geen seconde verveeld en genoten van de referenties en verwijzingen. Al met al is dit een geslaagd vervolg. (wel ietsepietsie minder dan de eerste) Wacht ook nog even tot na de aftiteling, want ook de filmster met de initialen B.M. kom nog even in een cameo langs.

Een vrij middelmatige film over zombie- matrozen. Nu zijn de zombies ronduit belachelijk. Ze lopen erbij of dat ze willen knuffelen. Ook het verdere acteerwerk was soms hilarisch. WEEEE, een zombie en dan duidelijk je op laten tillen? Het verhaal was zo gek nog niet Zombies die een schip bewaken met een schat. Helaas is de uitvoering een stuk slechter dan verwacht.