Opinions

Groot-Brittannië maakt altijd wel behoorlijke goede gangsterfilms. Deze wordt waarschijnlijk een beetje over het hoofd gezien want ik hoorde hier maar weinig over. Misschien is een van de 'gebreken' (aanhalingstekens omdat ik het persoonlijk niet als een gebrek beschouw) de manier waarop het is geregisseerd. Het voelt een beetje als een 'gemaakt-voor-tv'-film(het is ook voor de BBC gemaakt?) Er zijn geen vlotte montages en het heeft gewoon geen flitsende stijl. Maar het was zeker wel goed geregisseerd.

Dit is niet zomaar een gangster-/overvalfilm. Het laat ook de levens van elk personage en hun interactie met de maatschappij en elkaar zien. Een criminele bende pleegt overvallen maar naar een geslaagde overval wordt hun loyaliteit flink op de proef gesteld, door verraad en zoekgeraakt geld. De Britse misdaadfilm heeft uiteraard een geweldige cast mete o.a: Robert Carlyle, Ray Winstone, Phil Davis en Lena Headey (Cersei Lannister) en een rolletje voor de zanger van Blur, Damon Albarn Dit is regisseur Antonia Bird tweede samenwerking met Robert Carlyle en zou nog een derde volgen. Zelfs één van mijn favorieten horrorfilms Ravenous (1999) Ook deze was een fijne film!

Vanaf het eerste moment plaatst deze Thaise film je in een mysterieuze setting en verteld zijn verhaal met weinig details en informatie zodat je het gaandeweg samen met Anne het hoe en waarom ontdekt. De film vordert zo dus steeds beetje bij beetje en houdt je gevangen omdat je wil weten wat er tot het einde gebeurt. Daarbij versterkt de locatie dat gevoel van vreemdheid en mysterie. Het maakte het erg intrigerend om te zien.

Het vertelt het verhaal van een jonge vrouw die wakker wordt in wat lijkt op een psychiatrisch instelling en niet meer wie ze is. Ze komt erachter dat er in andere kamers nog meer vrouwen zitten en ze heette alle Anne...En Oh, s' nachts zal je moeten ontsnappen en sterven aan de dodelijke Wendigo-demon met zijn bebloede hertenkop. Daarmee leent het ook elementen uit horror slasher-films. Toch is de film absoluut een mysterie waarin de vraag; "Waarom is Anne hier?" centraal staat!

De cast bestaat uit een heleboel verschillende Anne's en die vertolken prima in hun rol! Ook is het visueel zeer aantrekkelijk! Zo zijn de wenteltrap en de kamer vol meisjes op één of andere manier verontrustend! Dit was voor mij een film met een goed idee dat in alles eigenlijk ook effectief was, hoewel het misschien door de iets langere speelduur soms wat herhalend kan aanvoelen. Zelf had ik daar niet zoveel moeite mee want deze Thaise film had een ingenieus ontwikkeld plot, horrorelementen en visuele flair!

“The only way to be happy is for everyone to be made equal.”

In de toekomst zijn, voor een autoritaire macht, boeken staatsgevaarlijk: lezen leidt tot onrust en twijfel - onwelkom voor een regime dat streeft naar gelijkgeschakelde onderdanen. Vandaar dat de paramilitaire brandweer de laatste subversieve lezers opspoort en hun bezit verbrandt (451 graden Fahrenheit is de temperatuur waarop papier vlam vat) De gedreven brandweerman Guy Montag (Werner) kwijt zich van zijn taak, maar als hij een fervente lezeres (een dubbelrol van de blonde Julie Christie, ze speelt ook zijn vrouw) ontmoet die liever de doodstraf trotseert dan het lezen op te geven, begint hij te twijfelen.

Voor deze beetje rare film hebben regisseur Truffaut en Jean-Louis Richard zich gebaseerd op een dystopisch sciencefictionboek van Ray Bradbury uit 1951 met dezelfde naam. Het boek handelt over censuur en onderdrukking van gedachten en ideeën (McCarthyisme), het verbranden van boeken in nazi-Duitsland en soortgelijke vernietiging van boeken in communistisch Rusland en angst voor de populariteit van televisie die non-stop hersenloze programma's vertonen. De onderwerpen zijn natuurlijk universeel en met enige veranderingen sluit het ook aan bij generatie van de jaren '60 of van nu. Bv. te horen in dit liedje uit 1992 television the drug of the nation of de remake van deze film Fahrenheit 451 (2018).

De film is gemaakt met klein budget (al schijnt het groter geweest te zijn dan de Franse films van de regisseur) want de meer futuristische beelden wisselen zich vaak af met beelden die domweg uit het straatbeeld van de jaren '60 of nog ouder afkomstig zijn. Hiermee is de film tamelijk ongelijk. Alsof je kijk naar Science fiction film zonder dat deze futuristisch wil zijn? Nu was dit ook de eerste kleurenfilm van de regisseur, en dat is dan ook goed te zien aan het zeer bewuste gebruik van de kleur rood voor alle uitingen van de totalitaire staat.Dit verbeelde juist goed de toekomst. Omdat het verhaal over verboden boeken gaat, is in de film letterlijk geen letter te zien: de aftiteling is gesproken en alle dossiers, kentekens of titels zijn gecodeerd in cijfers, logo’s of klanken. Het maakt van de film-beleving een vreemde curiositeit. Het utopische einde is bedacht door de filmmakers en laat aan de interpretatie van de kijker over of het een happy einde was!

Op basis van regisseur William Malone's vorige werk, (een remake van House on Haunted Hill en FeardotCom) kan je hem zelfs met goede wil niet onder de Meesters van de Horror plaatsen. Wat moet hebben geholpen, was dan ook de goede vriendschap met Mick Garris. Erg was het niet want met 'The Fair-Haired Child' levert Malone misschien wel zijn beste werk af. Zijn regiewerk bestaat ook veel uit series en is het goed mogelijk dat Malone beter geschikt is voor dat kleine scherm. De film is een soort griezelig vertelling over het echtpaar Anton en Judith dat een pact sluit met de duivel. Het is verder een vrij eenvoudige aflevering, zonder veel verrassingen. Maar met inspiratie uit Pet Sematary en The People Under the Stairs, houdt dit verhaal de spanning vanaf minuut één tot en met de laatste vast. Een van de redenen waarom het werkt, is het goede creature-design. Daarnaast is acteerwerk is top, de soundtrack oké en steekt het geheel vakkundig in elkaar. Je zou bijna kunnen zeggen dat dit het beste werk is dat William Malone tot nu toe heeft afgeleverd. Al is ook niet grootste topper van de serie.

Sobere film gemaakt in het communistische Duitsland van begin jaren zestig. Een hervertelling van Operatie Himmler beter bekend als het Gleiwitz-incident, de geheime Valse vlag-operatie georganiseerd door de SS zodat nazi-Duitsland een politieke aanleiding had om Polen binnen te vallen. De operatie werd uitgevoerd op 31 augustus 1939.

De film concentreert zich vooral op de voorbereidingen van SS-Hauptsturm-führer Alfred Helmut Naujocks (Hannjo Hasse), die opdracht krijgt van Gestapo-chef Müller (Herwart Grosse) om zes Duitsers te selecteren die vloeiend Pools spreken. Verkleed als Polen moeten deze zes een Duits radiostation in Gleiwitz aan de Duits-Poolse grens, binnenvallen en daar een bewusteloze gevangene gekleed in een Pools uniform neer te schieten en achterlaten als bewijs van de "Poolse invasie".

De film onthoudt zich van elk oordeel. Maar historisch gezien is deze film behoorlijk accuraat omdat het gebruik maakt van Naujocks' eigen naoorlogse getuigenis. Er werd geëxperimenteerd met de camera, soms was dit geslaagd, soms iets minder. Het ene moment zijn er stilstaande dialoogscenes met gezicht close-ups, op het andere moment zijn er zwaai-en-draaide beelden en zie je halve mensen) Met slechts 63 minuten blijft het kort, maar precies voldoende om het verhaal te vertellen.

Ook het gebruik van muziek valt op! Er is een krankzinnige score met fanfaremuziek, koormuziek, een orkestrale versie van het Hawaïaanse “Aloha Oe” en "The Carioca" (hoorde ik aan het begin nu een sinterklaas liedje?) Heel tof, maar ook heel vreemd. De montage van de beelden en geluid waren extreem goed! Die scène waar een auto bij een spoorwegovergang wacht tot een troepentrein passeert, verandert het gezang van de soldaten in een ritmisch gezang dat het geluid van de passerende trein nabootst. De betekenis; de oorlogsmachine is niet te stoppen!

"You gotta wrap the message in sexy bacon"

Geslaagde actiefilm in een actiefilm...de vorige van de regisseur David Leitch vond ik een verschrikkelijk vervelende (standaard Hollywood-humor) dus ik was sceptisch om deze te gaan kijken maar dit was verrassend leuk! Alhoewel ik bij het eerste halfuur nog dacht, gaat er ook nog wat anders gebeuren dan dat liefdesgedoe...maar dan krijg Colt Seavers de taak om de vermiste Tom Ryder terug te vinden en gaandeweg verschuift het meer naar actie. Gosling en Blunt hebben trouwens de gehele tijd een prima chemie op het scherm.

Losjes gebaseerd op de gelijknamige tv-serie uit de jaren 80; The Fall Guy (Serie, 1981 - 1982) bezit dan ook een lichte jaren '80 vibe. Wel jammer dat ze qua muziek voor de grote gemene deler gingen (standaard) al probeert men met andere uitvoeringen wel iets te variëren. Beter was de subtielere humor in deze! Mede doordat de film erg zelfbewust was. Daarnaast zit het boordevol film & seriereferenties. Ja ik moet concluderen dat dit een redelijk goede popcornfilm was!

Een verder niet noemenswaardige 'internationale' B-film van eind jaren `60. Het geven van de film over Frank Overton, een befaamd wetenschapper, die op het punt staat om door te breken met zijn cryogenics-experiment leek interessant. Helaas faalt de film om ook daadwerkelijk interessant te zijn. Dit komt voornamelijk doordat het simpele liefdesverhaaltje een belangrijkere rol speelt dan het experiment zelf. Ook worden de scene's erg lang uitgesponnen, en dit terwijl de film al een korte speelduur heeft.De acteurs waren niet eens slecht te noemen. Wat eigenlijk een pluspunt had kunnen zijn. Maar voor hun zat waarschijnlijk het script in de weg. Ellenlang geklets, waardoor de film er niet beter op werd. De poster zag er uitnodigend uit, helaas is dat van de film na het kijken niet te zeggen.

Vaag geïnspireerd door een echt fenomeen, speelt het zich af in de late jaren zestig in Engeland. Maisie Williams van Game of Thrones speelt de hoofdrol als tiener Lydia ‘Lamb’ Lamont, die op een meisjesschool bevriend is met de mooie en populaire Abigail Mortimer (Florence Pugh) De dood van één van de studentes, leidt tot een flauwvalepidemie op school die niemand kan verklaren. De film laat dan ook meisjes eindeloos veel flauwvallen zien. Tja...wat was het..? Was het een horrorfilm? Niet echt maar er zijn wel verwijzingen en hints naar mystieke/occulte zaken die een rol zouden kunnen spelen. Een psychologisch (familie)melodrama? Misschien? Er is incest (die ook weer werd ontkracht) en een onverschillige moeder. Mysterie-film ja kan ook...maar dan slecht uitgewerkt, geknutseld of waarbij men het opeens ook niet echt goed meer weet! Het voelt al vroeg onverklaarbaar en erg onsamenhangend! Net als de scenes van de 'Alternative School Orchestra' die lijken er domweg te zijn om de muziekscore van Tracey Thorn van Everything But The Girl soms erg opdringerig aan te prijzen. De meerwaarde van het xylofoon-gepingel zag ik niet echt! Schrijver-regisseur Carol Morley houdt ook het tempo en de toon laag dus was het een best karwei om er doorheen te komen.

Ga niet teveel woorden hier aan vuil te maken, denk dat alles wel gezegd is over deze zoveelste Holocaust-film De Oostenrijkse film gebaseerd op het boek van Adolf Burger (hier gespeeld door ugust Diehl) won de Oscar voor beste buitenlandse film van 2008. Solide prestaties van cast en makers, goed gefilmd en geregisseerd. Helaas ook vaak de gebruikelijke concentratiekamproutine. Natuurlijk heeft iedereen zijn eigen visie op wat er moet gebeuren maar het is Sorowitsch (Karl Markovics) die het meest menselijke en alles doet wat nodig is om zo lang mogelijk in leven te blijven. De wreedheden die de nazi's in het kamp begaan, worden vaak alleen maar gesuggereerd. In zekere zin brengt het niets nieuws maar door de goede uitvoering in alles, was dit een degelijke en uitstekende film.

Zwanger zijn, kan voor vrouwen zeker horror genoeg zijn, het lichaam veranderd en er groeit iets binnen in je. Genoeg films die van deze angsten gebruikmaken om er heerlijke horror van te maken. Echter deze voegt maar bar weinig toe! Rechtlijnig. Oei, oei, zal het een dubieuze vruchtbaarheidsdokter zijn? Zucht...wat verwijzingen naar Peter Pan. En al de verdere tijd die film nodig heb om naar zijn conclusie toe te werken, zie je de maatschappelijke probleempjes van een vrouw uit een bepaald sociaal milieu. Tjonge, welgestelde met een uitdagende kantoorbaan hebben het zo enorm zwaar. Ze staan voor de lastige keuzes of de luxueuze verloskundige-pratijk wel de meeste indruk weet te maken. En Bah...ik doe een nominatie voor het meest irritante woord ever in een film; "Mamabrein"? Kots... Verder brengt de film veel tijd door aan de tafel van de verloskundige, besteedt lange minuten aan het kijken naar Lucy's gezicht, of toont een medisch team die tussen haar benen rommelt. Het daarbij levenloze spel van hoofdpersonage Ilana Glazer, was ook niet bepaald een pluspunt. Je kan nauwelijks over iets spannends, engs of schokkends spreken! Zo beetje de enige 'horror' komt stockbeelden/medische plaatjes van historische feitjes over geboorte. Pierce Brosnan met een eendenbek in zijn handen. En oké misschien dan het allerlaatste scene! Er was wat naakt en oei, oei er was een glimp (waar niet veel te zien was) van een porno-filmpje! Op zijn best was het misschien nog een conventionele thriller maar met personages die oninteressant zijn en een plot dat alvast stond voordat het überhaupt begon, was dit verre van echt goed!

Ook regisseur John Landis mocht voor het tweede seizoen van de TV-serie Masters of Horror een aflevering maken. Een herkansing want 'The Deer Woman' uit het eerste seizoen, viel op het horror vlak nogal tegen. Deze is wel iets beter dan zijn vorige maar wederom is er geen enige pretentie tot serieuze horror. Aan het begin is er wat slechte CGI-gore te zien en aan het einde wat bloed. Eng is het allemaal niet. De film heeft een heel luchtige en geestige sfeer. Acteur George Wendt levert een goede acteerprestatie af als de zwaar schizofrene Harold. Echter doordat de film dus niet voluit gaat, behoudt zijn personage zijn vrij onschuldig karakter. Het grote publiek kan zeker met deze film goed genieten maar elke liefhebber van horror zal niet voldoende aan zijn trekken komen. 'Family' is daarom ook een solide, onderhoudende maar niet al te opzienbarende aflevering.

Zucht, wederom een film die meer wil zijn door er drama aan toe te voegen. Waar ze mee komen is een weinig interessant verslavingsdrama waar men dan al even oninteressante dramatiek rond vampieren werd ingemengd. (Weggezet als was het ook een vorm van verslaving) Hoewel het waarschijnlijk daardoor onvermijdelijk was om in te gaan op het drama over een moeder in herstel en de effecten die haar verslaving heeft op haar kinderen, vond ik het regelmatig tenenkrommend sentimenteel. De film behandelt voor zeer groot gedeelte niets anders dan de ontregelde moeder-zoon-relatie. Daardoor was het (weer) niets minder dan een film die pretendeerde om meer te zijn, maar het niet is. Getuige ook de moderne jump-scares die er nog even ingestopt werden. Toch was niet alles kommer en kwel; de film is prima gestileerd, goed geschoten en actrice Vinessa Shaw speelt overtuigend. Verslaving kan horror en monsterlijke zijn maar bij deze film was het vooral dramatisch.

Het tienermeisje Simi kampt met overgewicht. Gelukkig is tante Claudia een voedingsdeskundige die veel dieetboeken heeft gepubliceerd. Een mooie gelegenheid om tijdens een paasvakantie hulp te krijgen om af te vallen. Een gezinsdynamiek die ongemakkelijke voelt, ontvouwt zich langzaam op weg naar de paasvieringen, oom Stefan plaagt zelfs dat het "erg belangrijk is" Deze Oostenrijkse thriller probeert met sfeer en enkele ongemakkelijke momenten toe te werken naar een schokkend einde. Alleen...de beloofde horror komt nooit echt groots en bloederig. Er wordt goed geacteerd en de productiekwaliteiten zijn uitstekend. Echter de folklore of traditie roept ook vragen op....geheimen die nooit helemaal duidelijk worden....Het is een langzame film met een klein beetje spanning en mysterie. Toch leverde de film steeds net voldoende amusement op

De laatste film die Alfred Hitchcock maakte en die mag er best wezen! Misschien de beste maar hij steekt toch boven de het gros van andere films uit. Het verhaal zit goed in elkaar. En visueel is het genieten van de looks uit de jaren 70. Helaas is de komische noot wat de film nekt. Vooral de verdere mooie scene met de auto die geen remmen meer heeft was erg flauw. Karen Black kende ik uit Rob Zombies House of 1000 Corpses maar was ook hier niet meer dan een opvallende verschijning. Ik was vooral gecharmeerd door het acteerwerk van Bruce Dern. Ik heb me met de film heerlijk vermaakt.

'Er was eens een charmant land dat Frankrijk heette. Hier is een weergave ervan in het midden van de 18e eeuw. De mensen leefden toen gelukkig. De vrouwen waren gemakkelijk en de mannen hielden zich bezig met hun favoriete tijdverdrijf: oorlog, de enige ontspanning van koningen waar het volk ook van kon genieten."

Met deze tekst opent deze swashbuckler spektakelfilm van Franse makelij en zet daarmee ook direct de toon voor een luchtige romantische komedie. Je ziet held Fanfan (Gérard Philipe) voor het eerst nadat hij gesnapt wordt door de vader van een boerendochter waar hij net een amoureus onderonsje mee had, om het huwelijk re ontlopen en aangemoedigd door de aantrekkelijk wulpse dochter van de leger-recruiter, Adeline La Franchise (Gina Lollobrigida) tekent hij voor het leger van koning Lodewijk XV, dat momenteel verwikkeld is in de Zevenjarige Oorlog.

Dat alles zet het verdere plot in werking waar Fanfan achter de dochter van de koning Lodewijk aanzit en Adeline problemen krijg met diezelfde koning. Uiteraard humoristisch en luchtig. Die humor komt in tweeën; soms flauw en cartoonesk maar soms ook gedegen satirisch. ('De soldaten van Zijne Majesteit vonden deze oorlog zo aangenaam dat ze er zeven jaar over hebben gedaan') De film was voor mij daarom even wennen want de eerste soort is niet direct wat ik goed vind maar de tweede des temeer. Opmerkelijk waren ook scenes achter de vijandelijke linies, hier spreekt iedereen in iets wat klinkt als Frans achterstevoren afgespeeld...

Maar ondanks al zijn humor was er ook voldoende actie, spanning en romantiek. Je krijg een duel op een dak, tal van andere zwaardgevechten (sabels hoog gezwaaid voor een maximaal effect) en een fantastische climax met achtervolging van een koets. Ik moet ook bekennen dat ik van Gérard Philipe toch in de jaren vijftig een filmster van formaat nog niets had gezien of gehoord. Met zijn jongensachtige uiterlijk paste hij goed als typische Franse held. Maar voor mij is het Gina Lollobrigida die hier als Philipe's minnaar Adeline in het oog springt Ze is zowel Eye-candy alsook gaf ze een sterke performance!

In februari 2024 keek ik de versie uit 1952, dit was een aangename film, hierdoor was ik ook nieuwsgierig naar de remake. Echter tjonge... wat een flauwe zoutloze film was dit...? De film begint met koddig gedoe van Lodewijk XV tijdens een veldslag, waarna men overschakelt naar de held Die te irritant was voor mij... maar Penélope Cru daarentegen zie graag zoals hier... Oh en naar verluidt spreekt mevrouw Cruz' fonetisch Frans, echter als leek op het Franse taalgebied valt mij dat geenszins op.Op de kosten voor historische kostuums en locaties was niet beknibbeld, die zagen er dan ook prima uit Kan niet zeggen dat deze film ​​helemaal mislukt is maar met om de paar minuten iets om je aan het lachen te maken...werd het algauw verschrikkelijk.

Toen het eerste deel van Harry Potter uit kwam ontstond er langzaamaan een hype in boekenland. In "de Steen der Wijzen" zoals dat eerste deel heette kwam een studieboek voor: "Fabeldieren en Waar Ze Te Vinden." geschreven door Newt Scamander. In 2001 bracht schrijfster Rowling dit studieboek voor magische wezens daadwerkelijk uit, ten behoeve van een goed doel. En nu in 2016 is er dan ook een film die daarop gebaseerd is. Je kan natuurlijk cynisch gaan doen over het succes van Harry Potter en dat het wordt uitgemolken maar hoe gaat dat lukken met een bijdehand vogelbekdierachtige genaamd Nifflers, wandelende tak Pickett en hun baasje Eddie Redmayne die direct je hart stelen? Newt is een stuntelige Britse magie-zoöloog en smokkelt een koffer met een fabeldierenreservaat het magie-intolerante Amerika van de jaren twintig binnen. Dat gaat mis natuurlijk! Help chaos in New York! Het lijkt alsof de acteurs er eerder waren dan het script want de rol van Redmayne past hem gegoten. Hij praat tegen zijn fabeldieren dat je gewoonweg vergeet dat ze pas later met de computer zijn toegevoegd. En ook zijn innemende tegenspelers, en dan met name Katherine Waterson in de rol van ex-Schouwer Porpentina Goldstein lijken voor de rollen te zijn gemaakt. Maar de rollen van Queenie (Alison Sudol) en de goedaardige lobbes Kowalski (Dan Fogler) zijn natuurlijk minstens zo leuk. Daarnaast is er ook nog een fantastische Colin Farrell als de slechterik Graves en het erg goede en plotseling verschijnen van Johnny Depp. Aardig is het om te zien hoe de zaken er aan de andere kant van de oceaan er net even wat anders aan toegaan. In de eerste plaats bijvoorbeeld in de terminologie: zo worden de Dreuzels in Amerika bijvoorbeeld No-Maj genoemd. En is mooi om te zien hoe maatschappelijke kwesties als segregatie, onderdrukking en intolerantie, zeker in het huidige politieke klimaat van Amerika uitermate relevante onderwerpen, aan bod komen. Het geeft de spin-offreeks meteen wat gelaagdheid mee, maar in de essentie dient dit eerste deel vooral als een opstartpunt waarin we geïntroduceerd worden aan een nieuwe wereld, vol nieuwe wezens, locaties en soorten magie. Alles in dat heerlijke tijdsbeeld van de 'roaring twenties.' Het enige kritiekpuntje is dat de film erg veel terugvalt op CGI, waardoor het veel weg heeft van een hedendaagse superhelden-film. Desalniettemin een geslaagde film die met Scamander als reisleider en Rowling achter de schrijftafel nog een hoop verrassingen in petto kan hebben.

Verwacht bij deze film geen echte horror of thriller-spanning. Dit is eerder een feelgood-movie, een soort vreemde kerstfilm of een film met magisch realisme. Simon Pegg speelt Jack Nife, een kinderboekenschrijver die misdaadromanschrijver wil zijn en die daardoor een ultra-paranoïde kluizenaar is geworden omdat hij onderzoek doet voor zijn boek "Decades of Death" over Victoriaanse seriemoordenaars.

De film heeft een redelijk goed tempo en houdt kijkers geïntrigeerd om meer te weten te komen over Jack en zijn vele fobieën en problemen. Er gebeurt hier echt veel. In Jack's appartement, een trip naar de wasserette, onverwerkte kindertrauma's, een droomscène waarin Jack in kinderpyjama door een kartonnen bos loopt met zijn Victoriaanse psychologieconsulent in piratenkostuum een stop-motion animatiefilm over een psychotische egel en de uiteindelijk de ontknoping met een heuse seriemoordenaar.

De film lijkt geschreven om Pegg's talent te laten zien. Het mist wel kills en bloederige speciale effecten, maar maakt dit goed met een rijk verhaal en een geweldige uitvoering. Regisseur Crispian Mills, die ook dit scenario schreef, is beter bekend als de frontman van de band Kula Shaker, terwijl Chris Hopewell een muziekvideoregisseur is. Het is een goede film, laat je misschien net niet genoeg achter met een bevredigend gevoel van verwondering. Maar is leuk, grappig en vol leven.

Zeer aangename en leuke pulp-film over een soort Nano-techniek. In dit geval worden er mensen en zelfs een hele onderzeeër verkleint om een professor te redden. Deze heeft een bloedstolsel in zijn hersenen en die kan alleen eruit met die techniek. De film deed me wat denken aan het veel latere Honey, I Shrunk the Kids. (1989) met ook dezelfde charme. De film moet het vooral hebben van de aankleding. Heerlijke '60 jaren pastelkleurtje en de microscopische onderdelen van het menselijk lichaam die worden weergegeven met al dan niet verlichtte plastic buisjes, watten, doek enz. Verhaal technisch stelt het natuurlijk niet veel voor maar is wel voldoende om een redelijke spanning op te bouwen. Verder is er een redelijke cast met Donald Pleasence en Raquel Welch als de bekendste.

Fantasy Island was ooit een populaire tv-show uit de jaren '70 Dit had er een horrorvariant van moeten worden, ergens ging het mis...? De film had best potentieel. Het had, ondanks dat de producent Blumbouse was (erg wisselvallig met zijn films) nog best een vermakelijke film kunnen zijn, als het aan de juiste filmmakers was gegeven. Helaas werd het aan dezelfde schrijvers en regisseur als Truth or Dare (2018) geven. Overigens zit ook actrice Lucy Hale in beide films. Tja bijna logisch dat alles mislukt in de film door het script en de regie.Ondanks verschillende belachelijke wendingen was het erg voorspelbaar. Helaas is ook het acteren niet heel best. De platte personages zijn geen van alle echt sympathiek. De 2 personages die voor broers moesten doorgaan zijn de ergste en deze probeerden humoristisch te zijn, maar dat werkte niet zo goed. (zwak uitgedrukt) De film zelf is ook nergens grappig maar probeert dit soms wel te zijn. Alleen Maggie Q die was oké, maar had blijkbaar zelf ook het gevoel dat ze in de verkeerde film zat. Er zijn een stel jumpscares maar die mislukken uiteraard! Tja de film is dus door die voorspelbare schrik ook niet eng. En om de een of andere reden wil de film in zetten op actie en horror. Het maakt de film, op zijn zachtst gezegd nogal rommeliger. Soms was er in dit concept nog best iets vermakelijk te vinden maar over het algemeen was dit niet best.

Deze Taiwanese film is gebaseerd op een horrorvideogame uit 2017 met dezelfde naam. Een film en game met een politieke achtergrond Dus voordat ik iets over de film schrijf, wat informatie. Ik ben niet bijzonder bekend met de politieke geschiedenis van Taiwan maar in 1949verdreven de communisten hun tegenstanders van het vasteland van China naar Taiwan. De nationalistisch Chiang Kai-shek wist zich te handhaven op Taiwan en had het niet op communisten, Daarom voerde hij de staat van beleg in (van 1949 tot 1987 van kracht) en een periode van militaire dictatuur beter bekend als "de Witte Terreur" begon.

De film wordt in drie hoofdstukken verteld en het is een Aziatische film wat betekent dat het verhaal niet chronologisch wordt verteld en flashbacks en nachtmerries lopen door elkaar. Dat moet je natuurlijk wel liggen! Het eerste hoofdstuk is ‘Nightmare’, Het dagelijkse (school)leven wordt gekenmerkt door militair gezag en staatscontrole. In die situatie leer je de studenten en docenten en hun onderlinge relaties een beetje kennen,

Ondanks dat lezen van afwijkende politieke literatuur was verboden hebben een paar studenten en docenten een geheime boekenclub opgericht. Ze worden verraden en hierna worden Wei Chung Ting, een lid van de club, en Fang Ray Shin, een rustig meisje gedesoriënteerd wakker in een nachtmerrieversie van de school, achtervolgd door demonen.

De beelden dragen veel bij aan die sfeer. Veel donkere gangen en kronkelige hoekjes, vaak alleen verlicht met zwak kaarslicht. Sommige beelden en scènes zijn metaforen, weliswaar goed uitgevoerd maar niet subtiel! Het laatste hoofdstuk is meer een epiloog en krijg je de boodschap dat je deze geschiedenis niet moet vergeten. De film is zo een bonte mix van spookhuishorror, monsterfilm, liefdesverhaal, en historische terugblik naar het Taiwanese verleden.

Cheesy, ongecompliceerd en gewelddadig wraakfilm met een script wat rechtstreeks uit de jaren 80 of 90 lijkt te komen. En dat is in dit geval voldoende! Enerzijds omdat het verhaal je weet mee te slepen naar een behoorlijk nare en koudbloedige wereld. Anderzijds omdat het je beloont met een paar bloederige en technisch indrukwekkende gevechten, waarvan de kracht wordt overgebracht door een behendige camera. Een man probeert te breken met zijn criminele verleden en een nieuw leven op te bouwen in Thailand. Dat lukt natuurlijk niet en raakt betrokken in een spiraal van geweld. Geen non-stop actie maar een fijne opbouw. Daarna zijn er heerlijk harde actiescènes (een beetje als de serie Gangs of London (2020-2023 waar regisseur Xavier Gens ook betrokken is) met een realistische benadering en een rustig tempo. Kortom voor mij een sterke film!

Ergens op de scheidslijn van poliziottescho en Giallo bevindt zich deze Italiaanse vroege jaren '70 film Met een vlinder met met bloed bevlekte vleugels lijkt Duccio Tessari (bekend om zijn spaghettiwesterns), in tegenstelling tot veel andere giallo- regisseurs, minder geïnteresseerd in een kat-en-muis-spel (in feite gebeuren de moorden in een flits zonder veel opzet en zijn ze gedeeltelijk buiten beeld). Ook is seksualiteit hier minder openlijk. Wel is er op Argento-achtig manier oog voor de forensische wetenschap en er wordt veel aandacht besteed aan de pogingen van de politie en justitie om de moordenaar te pakken en veroordeeld te krijgen. Er is een ongehaaste aanpak en een groot deel in het midden betreft zelfs een langdurige scène in de rechtszaal (deed me een beetje denken aan Agatha Christie's Witness for the Prosecution).Tegen de tijd dat je arriveert bij de ontknoping, heb je geen idee wie de moordenaar is en heb je redenen om iedereen te wantrouwen. Ook opmerkelijk is dat het begint met de introductie van elk personage met titelkaarten. Daarnaast is er een uitstekend muziekscore en er wordt goed gebruik gemaakt van de stad Bergamo en zijn middeleeuwse centrum. Het is misschien niet zo flitsend of bloederig als sommige andere in het genre maar met zijn opvallende beelden/cinematografie, humeurige sfeer en prima optredens van de cast is het zeker een zeer bevredigende Giallo-film.

Nora en Alec, een jong stel, gespeeld door Nora Yessayan en Alec Gaylord, maken een tripje met de auto en besluiten op een gegeven moment te stoppen om te tanken, later om te eten en nog later om te overnachten. De alom bekende start van het sub-genre over de binnenland-slasher maar dan uitgetrokken tot het maximale. Je moet dan ook flink wachten voordat er bloed wordt gemorst, en dat bij een film die slechts 80 minuten duurt. Toch is het geen film zonder verdiensten, er zijn een aantal prima freaky scenes en ook een paar flinke gore effecten. Deze film had dan ook sterke invloeden van The Texas Chainsaw Massacre en met vlagen wat Motel Hell en Hostel. Maar in plaats van vast te houden aan gewone torture porn-film, zoals Hostel, of een horror-satire, zoals Motel Hell, blijft de film in het midden en wordt het als gevolg minder zwaar. Waardoor ook de sadistische wreedheid van de toch wel goofy schurken te niet worden gedaan. Ondanks dat de film dus tekortkomingen in het plot en personages bezat, is het zeker geen hele slechte film. En met een hoger dan verwachte productiewaarde op het gebied van cinematografie en geluid, is het een best goed gemaakte film. Want uiteindelijk is dit wel een (h)eerlijke film al is het ook niets nieuws. Ik kijk er dan ook naar uit om te zien wat Hans Stjernswärd nog meer gaat doen!

Inmiddels mijn vierde film die ik van Jean Rollin ziet en het allegaartje van Art-house ontmoet Trash is ook hier weer vertegenwoordig. Begin me tevens af te vragen of zijn stijl mij wel lig. Nu heeft hij altijd wel een paar boeiende aspecten in zijn film zitten. Zo ook hier wel weer want het is best een sterk beeld als een half ontkleedde Brigitte Lahaie met een grote (Magere Hein-)zeis in haar handen te zien is. De uitwerking helaas een teleurstellend bloedeloos schouwspel. Daarnaast zijn een invalshoek als het (ossen)bloed drinken tegen bloedarmoede of het hebben van gevoelens voor het mannelijke slachtoffer door één van de vrouwen op zijn minst interessante gedachtegangen. Ze blijven helaas onduidelijk of er wordt niets mee gedaan. De film zorgt vrijwel nergens voor spanning, lekkere gore-momenten of (seksuele) prikkeling. En de ophef die wordt gemaakt over het geheim (de beloofde orgie ) die zich om middernacht in het landhuis zal openbaren, stelt ook erg teleur. Het was het allemaal net niet maar Rollin is in ieder geval consequent in mijn waardering voor zijn werk.

Voor een challenge deze gekeken maar blijkbaar nooit het stukje hier geplaatst dus nu alsnog even gedaan!

Fijne zwart/wit western. En anders dan de titel misschien doet vermoeden zijn er maar weinig schietpartijen. De film begint direct goed met Broderick Crawford die vraagt naar ene Fallon. (Crawford is een trouwens de enige die niet op zijn plaatst is, als snelle revolverheld.) Hierna zien we George Temple (Glenn Ford) degene waar de film uiteindelijk allemaal omdraait. Deze ondergedoken gunslinger heeft het zwaar en de verdere film zien we dan ook de psychologische effecten van deze door schuld, schaamte, trots en beloftes aan zijn vrouw getergde man. Het acteerwerk was puik en vooral de wisselwerking tussen Ford en Jeanne Crain (pracht vrouw) was zeer goed. Ergens vlak aan het begin zit in de film een scene die totaal uit de toon valt. Ik had geen idee wat die nu in de film deed. Er is namelijk een feestje en iedereen danst en plots vragen ze aan een jongen of hij wil dansen. Hierna begint hij een dans vol met acrobatische trucs, geen idee wat dit nu toevoegde aan de film?

Hm, dacht ik bij de vorige nog dat ze de juiste toon hadden te pakken met deze Poverty Row B-film met Boris Karlof als de Chinese detective Mr. Wong. Ga het met de vierde film alweer mis! Oké, het is niet verschrikkelijk en volgt de bekende en vermakelijke formule van moord, aanwijzingen en oplossingen.

Maar waar eerst de rustige Wong mooi contrasteert met de luidruchtige politiecommandant met wie hij samenwerkt en de boel een beetje leuker werd met de strijdlustige/flirterige 'meisjesreporter' Gaan hier de agent en de verslaggever de film bijna domineren, waardoor Karloff bijna naar de achtergrond lijkt te worden gedegradeerd. Hoewel Grant Withers en Marjorie Reynolds vermakelijk zijn, gaf het niet helemaal dezelfde sfeer.

Het lichaam van politieagent Dan O'Crady is uit de Baai van San Francisco gevist. Het blijkt dat Dan undercover-onderzoek deed naar enkele smokkelaars die illegale Chinese Jade het land binnensmokkelen. Hoe dichterbij Wong, Logan en Street bij de oplossing komen, hoe meer lichamen zich opstapelen. Ja de body-count was best hoog!

Het is nog een redelijk moordmysterie met een ongecompliceerd plot waarbij een radio met afstandsbediening een rol speelt! Ja, er was in 1940 dus de Philco Mystery Control, een radio met afstandsbediening. Monogram Pictures studios hadden een werkende formule maar door budget keuzes lijdt het verhaal eens te meer eronder. Toch was het ook dit keer nog een fatsoenlijke misdaadthriller.

Ziekelijk leedvermaak, aanstotelijk, Gore, weerzinwekkend, dom maar O zo entertainend, dat moet Troma zijn! En inderdaad, dit keer samen met Astron-6 (dit is hun eerste film maar inmiddels met het maken van The Void en The Editor een interessante naam) En desondanks het lage budget is dit, naar mijn mening een betere hommage aan de grindhouse(overgoten met een '80 sausje) dan Rodriguez of Tarantino hebben gemaakt. (Al waren dat ook goede films) Father’s Day begint alsof was het een uitzending op het tv-kanaal: “ASTR-TV Channel 6 en is vooral belachelijk veel pret met goede over-the-top effecten en acteerwerk.Het heeft verder maar weinig van doen met Vaderdag maar is een verwijzing naar de seriemoordenaar Chris Fuchman (ja dat spreek je uit als “Fuck-Man”) die het heeft voorzien op... juist vaders! In Tromaville natuurlijk want het is wel een Troma met eveneens een cameo van de man himself: Lloyd Kaufman! Ook mooi was de onderbreking van de nep-trailer voor de film; Star Raiders met in de hoofdrol: "Captain Blake Starr", "Bric-a-Brac" and "Woman" Enorme goed, wat wil mijn horrorhart nog meer? "I love it!"

Vreemdsoortige maar sfeervolle film Over dominantie van sektes en het herprogrammeren van een meisje. Ook al speelt een groot gedeelte zich af op dezelfde locatie wordt het nergens saai. Er gebeurd genoeg om te blijven boeien. Aan het begin zaten nogal wat erg goede droge komische scènes. Hierdoor werd ik een beetje op het verkeerde been gezet. Dacht namelijk dat een zwarte komedie ging worden. Maar niets was minder waar!! Door het goede acteerwerk is het toch wel een bijzonder werkje!

FAUST is de laatste Duitse film die Murnau maakte voordat hij naar Amerika vertrok. Het was ook de duurste productie van de filmmaatschappij UFA tot dan toe. Alle middelen zijn uit de kast getrokken om een visueel spektakel te creëren. De film blinkt dan ook vooral uit in, voor die tijd, vooruitstrevende special effects. Verder is goed te zien hoe mooi er met licht gewerkt werd, dit al dan niet in combinatie met rookeffecten zodat die voor een mysterieuze en droomachtige sfeer kunnen zorgen. Ook worden licht en schaduw gebruikt om een contrast tussen goed en kwaad te creëren. Zodat de duistere aspecten van Faust, en zijn menselijke aard, duidelijker naar voren kwamen. Na de prachtige start, begin je algauw ook de minder sterke punten te zien en tussen het midden en het einde wordt het verhaal zelfs te melodramatisch doordat de nadruk teveel komt te liggen op de liefdesrelatie tussen Gretchen en Faust. Erger nog is de als komische noot bedoelde scene waar Mephisto achterna wordt gezeten door Gretchens hitsige tante. Nu ben ik niet heel bekent met het Faust-verhaal van Goethe maar die scene leken toch vrij uit de toon te vallen met de rest. Iets van meer persoonlijke aard was het geval dat ik Emil Jannings als Mephisto een beetje irritant vond overkomen. De film heeft een visueel erg sterk begin maar zakt helaas later af naar een nog steeds goed niveau maar duidelijk wel minder.