Opinions

M - eine Stadt sucht einen Mörder is de eerste geluidsfilm van Fritz Lang. Hierin experimenteert hij met voice-over en geluiden die niet uit de gefilmde scène zelf kwamen. Terwijl verder muziek juist in de film ontbreekt. En zo een beklemmend sfeer oproepend. Daarnaast gebruikt hij vernieuwend camerawerk vol met experimentele shots, fantastische decors en sfeervolle belichting. Hij laat de beelden vaak voor zich spreken en gebruikt een fluitdeuntje naar Griegs 'Peer Gynt' om op een ijzige manier de nabijheid van de slechte Hans Beckert aan te duiden. Een op ware seriemoordenaar geïnspireerde, kindermoordenaar, prachtig vertolkt door Peter Lorre. Niet alles is even goed geslaagd, zo is men duidelijk niet gewend nog om te acteren met tekst en zijn sommige scenes met vergaderingen en overleggen wel erg langdradig. Alhoewel mijn voorkeur meer uit gaat naar twee van Langs eerdere films is dit wel een zeer verdienstelijk mooie film. Eentje waarbij de kijker aan het einde aan het denken wordt gezet over de onbewuste, verwoestende kracht van de samenleving en over zijn of haar eigen vooringenomenheid.

Licht verteerbare horror. Het is niet de eerste horrorfilm met moordend speelgoed of moordende AI. Het verzint niets nieuws en presenteert ook weinig opvallends. De film schiet ook tekort in de daadwerkelijke horror. Doordat ze te vroeg wegknippen is het totaal geen enge horrorfilm. Euhm...echt...slik.. er was iets met een pop die liedjes zingt...tja haha popliedjes? Wat het echter doet, is een solide dertien in een dozijn-verhaal in drie bedrijven vertellen met een aardig getalenteerde cast, een vlot scenario en behoorlijke productiewaarden en visuele effecten. Tja het is niet voor niets een Blumhouse en daardoor meer komisch dan beangstigend en bedoeld om een ​​zo breed mogelijk publiek te vermaken. Het is eerlijk gezegd leuker dan ik verwachte en bezorgde me nog best een leuke tijd!

Euh…ja er staat toch horror...? In 2022 werd ‘M3GAN’ een hit mede door een opvallend dansje dat veelvuldig werd gekopieerd op Tik Tok. De film was een aardige maar veilig (PG-13-classificatie) horrorfilm en leverde een flinke opbrengst op Een opvolger kan dan ook niet uitblijven! Dat de wraakzuchtige robot in de eerste film het loodje lag is geen enkel probleem. Haar hardware is verwoest, maar via de software is ze natuurlijk springlevend.

Tja voor een film die over de ‘M3GAN’ robot gaat, was ze ook maar weinig echt in beeld. (ze was een stuk speelgoed, cloud enz.) Het plot van een niet langer te beheersen robot doen ze dunnetjes over maar de meisjes-robot vervangen ze nu voor de meer vrouwelijke moordmachine genaamd "AMELIA" Dit was verder geen enkel probleem geweest als ze de horror niet hadden laten vallen!

De film schotelt je nu een ruim portie prima actie voor en onder het mom van het moet toegankelijk zijn is er meer (tegenvallende ) "humor" ingestopt. Waardoor het eigenlijk best een knappe prestatie was dat je een vellige horrorfilm met een griezelige robot nog braver weet te maken! De actie (met een vreemde gelijkenis met Terminator 2) maakt het wel vermakelijk maar de film als vervolg, voegt weinig toe en eerlijk gezegd zie ik liever de robots bloederig werk leveren!

Zoooo...niet leuk of grappig! Een film waar je twee families ziet van verschillende sociale klassen; de aristocratische Van Peteghems en de eenvoudige mosselvissers familie Brufort. Maar weinig is echt geslaagd! Het is geen goed gemaakt kostuumdrama. Er is een liefdesrelatie tussen de androgyne Billie van Peteghem en Ma Loute Brufort maar die leidt nergens heen. De humor is mager en aartsflauw en valt daarnaast continu in herhaling: als een gezette man die van een duin valt al grappig is, is die na de derde keer sowieso niet leuk meer. Laat staan als blijkt dat elk personage zo’n beetje onderuit gaat of komt te vallen! (ja want dat is lachen, dat is leuk, als een ander op zijn bek gaat) Ook met de spanning in de film over het verdwijnen van de toeristen wordt weinig gedaan en dient alleen als kapstok Er kan door het opvoeren van de inspecteurs Machin en Malfoy geswitcht worden tussen de twee families, maar meer is het ook niet. Die detectives deden me denken aan duo Jansen en Janssen of Laurel & Hardy maar dom, dik en onbeholpen is niet direct ook grappig! En dan heb ik het nog niet eens over dat tijdens het bewegen er geluid van het piepen en kraken is te horen... Aan de acteurs ligt het niet, de meeste hebben ook wel laten zien dat ze kunnen acteren maar hier zorgt het continue geschreeuw en overdrevenheid eerder voor ergernis dan bewondering. Nee, met deze film had ik niets!

Deze film van William Castle lijkt wat minder gimmick-gedreven te zijn dan zijn latere, beruchtere horror's. Er was wel een promotietour waarbij verpleegkundigen werden ingehuurd om in de lobby te staan, en lijkwagens en ambulances werden buiten geparkeerd. De gimmick zelf was een $ 1.000,-“death by fright” -levensverzekeringspolis voor mochten er kijkers zijn die sterven van angst tijdens het kijken naar de film. Ook is er een openingswaarschuwing dat het publiek het bioscoop personeel moeten waarschuwen als er bezoekers van angst veroorzaakte medische noodsituaties lijden. De film- titel maakt een soortgelijke overdrijving van de aangeboden spanning.

Het grootste gedeelte van de film is een ​​ingetogen zoektocht naar een kind dat is ontvoerd en levend begraven. Al missen hun inspanningen enig gevoel van urgentie. Verder zien we in flashback-sequenties, het leven en de dood van de Wetherby-zussen, die zijn best interessant. Maar in echte angsten schiet het iets te kort, wel geeft het een fijn B-film-drive-in-gevoel dat de kijker goed vermaakt. Alhoewel een klein kind levend begraven? Zelfs vandaag zul je niet veel films vinden die lef genoeg hebben om dat krankzinnige uitgangspunt te gebruiken. Zo slecht was deze film zeker niet. Er wordt tot in perfectie handig gebruik gemaakt van de toenemende spanning. In de aftiteling wordt de kijkers gesmeekt om niet het verrassende einde weg te geven. Zo dat doe ik dan ook niet maar het die was zeker leuk gevonden! Over het algemeen is dit een prima solide horror en meer dan het kijken waard. Nu ben ik dan ook wel fan van Castle's werk.

Indonesische slasher die lekker bruut en lomp is! Geen idee, wat het er toe zal doen, om een film af te rekenen doordat hij ergens anders zijn mosterd heeft gehaald? Het is veel meer het eind-resultaat dat telt en deze heeft genoeg eigen smoel om gewoon goed te zijn! Menig moderne Amerikaanse slasher kan, zelfs nog wat van dit filmpje leren! Oké de inleiding van het vriendengroepje is even doorbijten, maar als het eenmaal op stoom is, gaat het er ook echt voor! Het bloed vloeit rijkelijk, alhoewel de meeste gruwelijkheden dan weer wel net niet in beeld zijn gebracht. Maar de scènes met de kettingzaag en de zwangere vrouw die niet gespaard word, waren niet bepaald zachtzinnig. Daarnaast ging het hier dus om jongvolwassenen, in plaats van tieners, weliswaar is dat maar een klein detail maar je ziet het niet vaak binnen het (sub)-genre. Ondanks dat het misschien wat vragen opwerp was het wel verstandig dat The Mo Brothers niet te lang stilstaan ​​bij de details en het gewoon bij veel, bloed laten stromen, houden. De vondst van de film is Shareefa Daanish, die met griezelige intensiteit de moeder van het gezin Dara speelt. De Indonesische regisseurs laten zien dat ze evengoed in staat zijn om een genre-film te maken Eentje die in niets onder doet dan westerse pogingen.

Met de poster en de beschrijving leek het een redelijk vermakelijk jaren '80 geïnspireerde film te zijn. Eighties was het misschien ook wel! Helaas was het meer een; iedereen kan een camera vasthouden shot-on-video (SOV)-ding. Dit soort amateurfilmpjes spreken nu direct tot mijn verbeelding. Tja wat je hier krijg zijn mensen zonder ervaring (en teveel tijd) die een film maken.

Het plot gaat over een muurbloempje dat haar 'pestkoppen' van school uitnodigt voor haar huisfeestje en dan tijdens een hypnose-show door een demon gedwongen worden om een horrorverhaal te vertellen. Een universum dat blijkbaar uitsluitend wordt bevolkt door Metal Heads, Goths en hun familieleden. Dit was een horror-anthologie met drie filmpjes;

01 "Mothman" waarin een man zijn ex-vrouw ophaalt nadat zij panne onderweg kreeg. Ja erg horror hoor...pratende en bekvechtende exen...en eh...met de twist had je het misschien kunnen redden door tenminste iets te laten zien?

02 "The Salem Witch Trials" Man gaat met vrouw en dochter kamperen...de uitkomst is voorspelbaar en de uitwerking gewoon slecht Waarom proberen grappig te zijn en wie laat amateurspelers nu veel praten en vergeet de gore...?

03 "Kappa" Bewaar het iets betere voor het laatste...vrouw koopt heel romantisch voor haar vriendin een Japanse geisha-pop maar die lig te rollebollen met een ander en dan ontketent je een demon... Er was hier zowaar wat gore maar eindigen met een happy end was een domper.

De logge domme dialogen maken deze film slap, het acteerwerk is behoorlijk afschuwelijk. De effecten en monsterkostuums waren nog redelijk voor een no-budget maar door het alomtegenwoordige non-talent, het ontbreken van enige sfeer, gore of misschien iets van een gevoel van humor is vrijwel elk segment inclusief de omhullende verschrikkelijk.

Prima film! Van de zoon van…Er wordt rustig en sfeervol het verhaal vertelt. Met aan het begin en aan het eind een horrorscene. Helaas is het laatste shot een beetje teveel van het goede en haalt dit de film iets naar beneden. Bernice Stegers speelt zeer sterk als de gekke moeder en Veronica Zinny als de misschien wel nog gekkere dochter is een mooie aanvulling. Ik heb zeker slechtere films gezien.

In de jaren negentig worden de twee broers Ibraim en Henrique de Oliveira beschuldigd van de brute moord op acht vrouwen, een man en een kind in de omgeving van Nova Friburgo. Ze krijgen de bijnaam "The Necrophile Brothers" omdat ze seks hadden met de dode lichamen van hun vrouwelijke slachtoffers. Deze film voert op dat psychologische en fysieke mishandeling, evenals de intolerantie (racisme) van degenen die hen kenden, de reden waren voor de barbaarse misdaden die nooit volledig zijn opgelost.

Echter gaat het niet om het bestuderen van de daders maar meer over BOPE-sergeant Téo, die per ongeluk iemand vermoordt tijdens een operatie en dan het typische clichématige plot van "de jongen die de regio heeft verlaten en de geesten uit het verleden onder ogen moet zien" Euh... hoe dubieus, zijn die...als hij een13-jarig meisje zwanger had gemaakt? Dit problematisch personage in de schijnwerpers te zetten...is niet slim

De film doet het nog aardig door wat spanning te creëren als politiethriller, en profiteert van de locaties, enkele dode lichamen die beeld zijn. Maar zonder op zoek te gaan naar vage antwoorden of meer ruimte te geven aan lokale mythen was er maar weinig impact!

Deze verfilming van William Shakespeares Macbeth door Justin Kurzel is er één waar je vingers bij aflikt. Macbeth is Shakespeares kortste en tevens bloedigste tragedie en vertelt het verhaal van de moedige Schotse generaal Macbeth (Michael Fassbender) die van drie heksen de voorspelling te horen krijgt dat hij op een dag koning van Schotland zal worden. Natuurlijk is hij ambitieus en tevens aangezet door zijn vrouw (Marion Cotillard) doodt Macbeth koning Duncan (David Thewlis) en neemt bezit van de troon. Echter overmand door angst en schuldgevoel en nog meer doden vooral om zichzelf te beschermen van ontmaskering, wordt hij een tirannieke heerser. Het bloedbad leidt Macbeth en zijn meedogenloze vrouw uiteindelijk naar krankzinnigheid en ten slotte ook de dood. Fassbender en Cotillard spelen hun rollen fantastische, hij als een man die tot op het bot toe wordt verscheurd door schuld, zij als de koude feeks die haar man aanzet tot de moord. Maar ook de rest van de cast is formidabel. Vooral Paddy Considine als de verdoemde Banquo geef prima tegenspel voor Fassbender. Visueel is het werkelijk waar overrompeld! De beelden van Schotland en Engeland zijn weergaloos. En zelfs het kleur gebruik staat in teken van het verhaal. Alles, kleuren, camerawerk, Kostuums, locaties, geluid, maar dan ook alles is in harmonie om van deze film een lust voor het oog te maken.

Een giallo uit 1975 die zich onderscheidt van andere films in het genre doordat het, gezien de titel die horror oproept, niet een pure horrorfilm is. Zeker de openingsmontage vol brute zelfmoorden (Het feit dat een man zelfmoord pleegt met een machinegeweer is ronduit verbazingwekkend.) en de daaropvolgende autopsiescènes in het mortuarium inclusief necrofilie hallucinatie zijn geweldig.

Er is daarna nog maar weinig bloedbad op het scherm. Je volgt de lieftallige Mimsy Farmer als jonge forensisch patholoog die deze golf van sterfgevallen onderzoekt en die vermoedelijk door zonnevlekken zijn veroorzaakt. Dit zorgt ervoor dat ze seksueel disfunctioneel wordt met haar playboyvriendje, (de Engelse acteur Ray Lovelock, de hippieheld van The Living Dead in Manchester Morgue) hoewel dit ook iets te maken kan hebben met het feit dat ze zich aangetrokken voelt tot een autoracer die priester is geworden (?)

De film laat volledig de alom gevierde handelsmerken van de giallo zoals de zwarte handschoenen, de scheermessen, de mannequins of de weelderig uitgevoerde moorden in een first-person perspectief achterwege. Ter compensatie geeft regisseur Crispino ons een blik op koude zwart-witfoto's van post-mortem foto's, een kijkje in een misdaadmuseum en krijg Simona Sanna te maken met intimidatie op de werkplek, ongewenst betasten en pogingen tot verkrachten. Net als de meeste films in dit genre blijf het moordmysterie op de achtergrond, en is weinig meer dan een bijzaak.

Dit is een goed gemaakte meer karakter-gedreven film met een geduld-eisende moordenaarspuzzel. Redelijk effectief op de wijze hoe het de paranoia en desoriëntatie van het hoofdpersonage overbrengt. Tussendoor is er wat sleaze en naaktheid, echter is het geen bloederige feestje. Daardoor is het misschien meer iets voor de gevorderde giallo-kijkers.

Film die kijkt alsof je zelf ben getroffen door de gekke koeienziekte. Tot zover is me duidelijk; de vrouw Therese is een vleeskeurmeester en een hard-core carnivoor. Maar dan...was ze misschien gek of een seriemoordenaar of de low-budget-reïncarnatie van de bruid uit “Kill Bill.” Ik denk dat ze haar werk haatte en ook de mannen in haar leven en daarom de 10 Tigers van Kwangtung moest vermoorden om zo een betere vrouw te worden. Snap u het nog...? Mannen waren er ook; zo is daar haar broer (James Duval) waarmee ze opeens incest heeft, een perverse televisie-evangelist (Walter Koenig JA, serieus de Commander Chekov uit Star Trek) en één of andere Sri Lankaanse dokter. En dat terwijl het camera en acteerwerk redelijk goed waren. Sarah Lassez was zowel een mooie meid als een prima actrice om te blijven kijken. Maar tja... naar wat? Ik heb verder echt het nut niet van deze film kunnen begrijpen. Kan ook niet echt zeggen dat dit een horrorfilm was. Afgezien van de laatste 20 minuten, past het niet in de criteria van een horrorfilm. Wat bloed en moorden maken nog geen horrorfilm. Eindelijk was deze film voor mij meer een soort van lange wandeling die me nergens naartoe bracht of bracht naar ergens waar ik niet heen wilde, ben niet zeker welke van twee het nu is?

Een opvallend aspect van de film is zonder meer de William Castle-achtige opening waarin je de "eed van het groene bloed" kon afleggen. Volgens trivia werd tijdens de film in de drive-ins pakjes groene gelachtige substanties uitgedeeld zodat het publiek kon deelnemen aan de eed. Daarna zie je drie mensen naar Blood Island varen. Alle om hun eigen redenen; De mooie jonge vrouw om haar vader te vinden. Een eilandbewoner om zich te herenigen met zijn moeder. En een dokter om een ​​vermeende uitbraak van een nieuwe ziekte te onderzoeken. Wat ze vinden als ze daar aankomen, is een loslopend chlorofylmonster. Veel van de film voelt als een Filipijnse interpretatie op het Mad Scientist-genre uit de jaren dertig, veertig en vijftig. Toen ook al gedateerd (jaren '60)en daarom wordt er een portie exploitatie aan toegevoegd. Uiteraard naakt en gore (veelal ingewanden van dieren, maar ze zien er in ieder geval echt uit) maar ook enkele echte dieren worden geofferd tijdens een inheems ritueel. Daar tussen veel opvulling met praten, lopen door de jungle en één of andere paringsdans. Tja en blijkbaar vond de regisseur het goed idee om bij de doodsscènes door een spastische kloppend zoomcamera-effect een hartslag na te bootsen. Je moet bijna de pure kunstloosheid ervan bewonderen. Bijna...!

En nog even over Angelique Pettyjohn een beetje tragische actrice, ze kende wat succes en speelde in een opvallende aflevering van de Star Trek-serie (1966) Maar problemen met drugs en alcohol deden haar afglijden tot pornoactrice. Maar later lukte het haar om weer kleine rollen in films Repo Man (1984), Biohazard (1985), The Lost Empire (1985) en The Wizard of Speed and Time (1988)

Een beetje een armoedige B-monsterfilm uit 1940 van de Universal studio's. Acteur George Zucco speelt de gekke professor, wat één van zijn weinige hoofdrollen was en doet dit niet onverdienstelijk. Al kwam hij meer over als gezellige oude man dan dat er echt gevaar van hem uitging. De rest van de cast was verder ook in orde. Het verhaal dat ze via oude Inca-geschriften een gas hebben ontdekt was niet eens heel slecht gevonden. De transformatie zag er degelijk uit, al zien we het niet vaak in beeld. Echter in het grootste gedeelte van de film gebeurd er maar gek weinig. Daarnaast speelt het meeste zich ook maar af op een paar locatie waardoor er tevens maar weinig variatie is te zien. Dit maakt dat de film wel het aankijken waard maar is het meer een zondagmiddag niets-te-doen-film.

Phil Tippett is een naam die je misschien niet zo gauw is iets zeg! Maar hij bouwt miniaturen en verzorgt visuele effecten van grote blockbuster films zoals de Star Wars- en Twilight- franchise, was eveneens betrokkens bij films zoals Jurassic Park en RoboCop en ontwierp mede voor Piranha (1978) de vissen. De beste man is dan ook al rond 40 jaar op de achtergrond een beroemdheid!

De film is een volledig praktische stop-motionfilm, met enkele kleine uitzonderingen van live-actionscènes. En dit Mad God- (hobby)project heeft het grootste deel van Tippet's carrière in beslag genomen, het begon tijdens de opnames van RoboCop 2 in 1989 en eindigt dan nu 30 jaar later met het uitkomen van deze film! Gezien hoe gedetailleerd de wereld is en hoeveel tijd en moeite is besteed aan het tot leven brengen ervan, kan je niet anders dan spreken van vakmanschap !

Nu is deze film Tippetts verbeelding als kunstenaar waardoor de film niet veel weet te vertellen! Het verhaal is bijna uitsluitend visueel, er is geen echt plot en er is niet eens een hint of reden over wat er nu gebeurt Maar de getoonde wereld is gewelddadig en gruwelijk. Angstaanjagend wezens zwerven door het land en tussen de vele monsters en martelscènes is de film donker en luguber.

Deze film, is een erg mooie (maar verknipte) animatie, zonder dialoog, en een zeer visuele ervaring met een raadselachtig apocalyptisch verhaal uit de diepste ingewanden van de verbeelding van Tippett. Tja uiteindelijk had een plotvriendelijker film beter geweest dan deze artistieke expressie. Maar neemt niet weg dat dit een waanzinnige prestentatie was!

Hm, best tegenvallend (had er meer van verwacht, Iron Sky (2012) is in dezelfde lijn maar het resultaat was beter) maar nog wel leuk en omdat het om een crowdfunding gefinancierde "Swissploitation" -film gaat, wil ik er ook niet te streng op zijn! Grootste manco; proberen om grappig te zijn...echter het gebrek aan goede komedie (neigt ook meer naar een parodie) maakte het een ietwat voorspelbare film om doorheen te zitten. (enkele cheesy - woordspeling daargelaten)

De personages uit de roman krijgen uiteraard een make-over; Heidi is nu een volgroeide heldhaftig deerne, Peter de geitenhoeder werd Heidi's donkere minnaar, en handelaar in gesmokkelde kazen, Klara, het meisje in de rolstoel, Heidi's medegevangenen en de boosaardige verpleegster / oppas Fräulein Rottenmeier, verandert in een sadistische gevangenisbewaarder, Fräulein Rottweiler.

Gelukkig compenseert de film dit nog wel met referentie naar oudere films en de exploitatiefilms van weleer. De Tiroler-seksfilm, blaxploitation, nazisploitation, WiP (Woman in Prison) of de Gladiator Films. Opvallend is dat de naaktheid die regelmatig was te zien in dat soort films, hier best wel summier was. Als de film begint is de seks tussen Heidi en Peter al gebeurd en de vrouwen in de gevangenis douche-scene is er wel maar meer dan een flits was het ook niet!

Het acteerwerk in de film was dus wel voldoende. En ook de bloederige en kleverige momenten zijn goed maar zijn niet heel erg overvloedig. Deze zijn uitgevoerd met CGI. Die halen het neit bij het echte werk maar kwamen wel in spuitende bloedfonteinen! En die scènes met buitensporig geweld maakte "Gekke Heidi" voldoende draaglijk om door te zitten.

Oh...lees bij sommige recensies (op andere site) dat dit de eerste Zwitserse exploitatiefilm was. Dat is natuurlijk niet helemaal correct! Zwitserland had natuurlijk de vermaarde Erwin C. Dietrich. Bekend van nazisploitation; Eine Armee Gretchen (1973), een hele zwik erotische-komedie films met titels als Six Swedish Girls in a Boarding School (1979), Die Stewardessen(1971), Heißer Sex in Bangkok (1975) of Die Nichten der Frau Oberst (1980) en als producer voor Jesús Franco films Greta, Haus ohne Männer, Die Liebesbriefe einer Portugiesischen Nonne (beide 1977) en Jack the Ripper (1976) Tja kwalitatief betere is deze film vermoedelijk dus wel de eerste!

Fijne film over dr. Gogol die verliefd is op actrice Yvonne Orlac en door zijn liefde doordraait. Peter Lorre is briljant als de dokter. Ook is er ruimte voor een komische noot, vooral door de huishoudster (met papegaai). Helaas heeeft de film een korte tijdsduur en is deze mooie film veels te snel weer afgelopen.

Viel lichtelijk tegen, Vincent Price,deed het goed als Don Gallico,de meester in vermommingen en illusies. Toch hielp het verhaal niet mee. Het was niet veel meer dan een simpele thriller. Je weet wie het doet dus daar kwam ook geen spanning van. Het horrorelement zat hem voornamelijk in de toestellen die Gallico the Great bouwde. Leuk bedachte apparaten maar niet voldoende om het tot een spannende film te maken. Klaarblijkelijk is deze film gemaakt voor de 3D trucjes. Niet om zijn verhaal want dat is bijzonder vlak.

One hell of a ride!!! Wat is dit goed!
Weet niet of er mensen zijn dieWyrmwood(2014) hebben gezien? Deze nieuwe Mad Max heeft daar wel een klein beetje iets van weg!
Alhoewel het totaal verschillende films zijn hoor! Het is al 36 jaar naar de eerste film maar nog steeds werkt het! En hoe? Fantastisch Karikaturen! Zo weg gelopen uit de Jeremiah strips lijkt het wel!Zeer mooi in beeld gebrachtte actie. Een verhaal dat in één zin is verteld! Dan heb je nog al die Creaties van auto`s en trucks! Het briljanste vond ik, dat ze halverwege de film gewoon weer terug gaan! 2uur lang een onzin rit die uiteindelijk nog net iets te vroeg stopte!

“Stupid USB port!!”

Deze film is duidelijk op een micro-budget gemaakt want de beperkte setting is zo te zien in iemands achtertuin en garage. Enfin het echtpaar Madeline en Owen werkt aan tijdreizen in die garage aka laboratorium.Een poging met een muis loopt rampzalig af en Madeline wil dat er niet nog meer muizen sterven voor de wetenschap. Dus na een avondje wijn slurpen, gebruikt ze de machine op zichzelf, met als gevolg een overvloed aan Madelines. Tja het is geen geweldige film. De tijdreismachine was nog aardig vormgegeven maar al het andere zag er alledaags en goedkoop uit. Er is een minuscule cast van drie personen, waarvan Parry Shen (Hatchet) als manlief wel heel erg vlak acteerde. Brea Grant schreef eveneens het script en het leek alsof ze daardoor ook de meeste aandacht opeiste. Maar oké ze is duidelijk wel de betere in de film. Helaas voor de kijker wordt al de brutaliteit weergegeven met CGI en niet eens in overdreven bloederigheid. En hm...dan presenteert de film zich ook nog als komedie maar de poging tot grappigheid slaan dood en brengen je gewoon niet aan het lachen. Het had het hart op de juiste plaats en er is wel inspanning te zien om er iets van te maken, echter als het niet gruwelijk en niet grappig is, biedt het maar summiere entertainment om van goede film te spreken.

Oh wat een fijne film! Erg goed gevonden. Vincent Price speelt de Horror acteur Dr. Death die heel wat films op zijn naam heeft. En door de hele film heen komen er dan fragmenten van de successen van die acteur maar in werkelijkheid zijn het natuurlijk films van Poe verfilmingen van Corman/Price. Ook Peter Cushing is van de partij en samen tillen ze deze vrij simpele slasher naar een hoger niveau. Chapeau! voor de make-up van Dr. Death.

Ach...een plateland-slasher; waarin een autolading jongeren naar een redneck-stadje gaat (hier om de legende van Damien Ewell, een sadistische moordenaar te onderzoeken) Uiteraard geen slim idee en krijgen ze meer dan ze hadden verwacht. De bekende slasher-formule van wie zal er sterven en wie zal ontsnappen? Toch heeft de film wel iets. Ten eerste is (en blijft) een moordenaar met de kop van een varken een onheilspellende uitziende vermomming. Daarnaast lijkt hij ook iets meer intellect te bezitten...echter is hij ook niet al te sterk ontwikkeld! Wat is er met deze personages gebeurd? En waarom zijn de stedelingen medeplichtig aan de moorden van Damien? Deze Piggy wordt hier overigens gespeeld door Nick Principe, die je misschien herinnert als de buitengewoon effectieve schurk van de zeer vermakelijke slasher Chromeskull. Ook toont de film een solide (grindhouse)stijl met aandacht voor diepte en locatie en een creatief gebruik van hoeken en camerawerk om spanning en actie op te bouwen zonder overdreven te zijn. Wat de effecten betreft, is het niet echt een bloedbad! Eén moordscène met een gebroken honkbalknuppel was zelfs zeer degelijk! De rest was gewoontjes, wat natuurlijk door een laag budget kwam, maar desondanks dat zijn de getoonde sterfgevallen wel in beeld en gebruiken ze make-up en protheses boven CGI. De film voel ook een beetje onaf, aan het einde veranderd het beeld regelmatig naar zwart en het eindigt zo abrupt rond de 1 uur en 7 minuten dat ik dacht: "WTF? Is dat het?" Och toch dit was nog enigszins leuk tenminste als je voorbij de gebreken kunt kijken!

Hm een lekkere lompe jaren '80 slasher-horrorfilm was dit hoor! Het plot is dat van de klassieke 'kampeerders in het bos-verhaal Het typisch plot dat Friday the 13th in 1980 populair had gemaakt. Het oorspronkelijke plan was om de legende van de Cropsey moordenaar te gebruiken als basis voor "boeman" maar de film The Burning (1981) was hen voor! Dus koos men nu voor een soort boerachtige kerel luistert naar de naam Madman Marz en die op een 'Bloody Mary' achtige manier werd opgeroepen. Deze film heeft verder alles wat je zou willen in een slasher-horrorfilm; een goede maniak, slachtoffers die twijfelachtige overlevingskeuzes maken en één voor één worden vermoord, op meerdere gruwelijke manieren (de kill is niet altijd in beeld maar het resultaat wel!) en een synth-score met op de koop toe ook een legendarisch themanummer.

Verwacht hier géén hoogstaand filmwerk. Het perfectioneert ook het wiel van vrijdag de 13e niet, maar imiteert dat wiel wel perfect! Het acteerwerk, inclusief Ross (uit Dawn of the Dead (1978) is maar middelmatig, zoals bij veel slashers. Logica regeert ook niet in de film, maar het heeft wel goofy jaren 80-horrorplezier. Als ik dan een opmerking bij de film moet plaatsen is het dat het te vaak in slow-motion gaat, waarbij Marz af en toe een niveau van een parodie bereikt. Al met al een goede slasher waar een paar lekkere bloederige momenten worden toegebracht aan de 'sympathieke' cast.

“It’s what you’re paid for: smile and wave!”

Bewerking van het toneelstuk 'The madness of George III' (1991) waarin men start wanneer hij al meer dan 30 jaar aan het bewind is. In 1788, vijf jaar na de onafhankelijkheid van Amerika, werd koning George III ernstig ziek, naar men vermoedt porfyrie. In die tijd was deze ziekte nog niet bekend en men dacht aan krankzinnigheid. In 1810 door de grote schok van de dood van zijn jongste dochter Amalia werd zijn toch al slechte (geestelijke) gezondheid ernstig achteruit en zou er nooit meer van herstellen. De optredens zijn zeer goed, maar de film worstelt om los te komen van het toneelstuk want niet goed lukt. Daardoor zie je toch regelmatig de paleisbewoners in en uit een kamer lopen. Film had een goede balans tussen drama en komedie. Maar tja het doet eigenlijk niet veel meer of minder dan wat de titel zeg; Het tonen van het gedrag van een koning die steeds irrationeler werd. Visueel netjes (niet al te opvallend) zoals je dat vaak ook ziet in BBC-productie (en dat terwijl dit het niet is!) Het interessantste was de kijk op verouderde behandelingen voor geestelijke gezondheid maar er was te veel poespas om niets.

Ondanks dat het "Geïnspireerd door ware gebeurtenissen" nooit geen goed teken is, dacht ik vanaf het begin van deze "Welcome to the Blumhouse" film dat ik best een fijn filmpje kon verwachten! ja die opzet en een griezelige sfeer beloofde een toffe spookhuisfilm. Echter, Madres werd dat nooit... op geen enkele manier! In plaats daarvan is dit een doodnormaal drama over de eugenetische praktijken van de jaren '70 en arbeidsmigranten die in werken met pesticiden. Om het nog enigszins te vermommen als horrorfilm voegt men nog wat mager bijgeloof en een vloek van een geest toe. Hoewel het uiteindelijk afwijkt van de landbouwkwestie, verliest het nooit de basis van de sociale boodschap wat uiteindelijk eindigt via een voorspelbare climax naar het happy end en verplichte titelkaarten met de afloop-vermeldingen van deze geschiedenis van onrecht. De eerste helft was nog redelijk te doen en actrice Ariana Guerra speelde een prima rol maar de film was te oninteressant om een goede horrorfilm te kunnen zijn.

Van deze film wist ik helemaal niks...dan dat er een paar positieve reviews in de horrorchallenge langskwamen. Maar holy shit, dit was geweldig! Filmmaker David Moreau (Ils aka Them (2006) keert terug naar het horrorgenre, krijg blijkbaar creativiteit vrijheid en hoe....? Een one-take-aanpak... Wat ook betekent dat de kijkers mee moeten rijden om erachter te komen wat er in real-time gebeurt. De film speelt zich af gedurende één nacht met een eerstehands perspectief van Romain, Anais en Julia.

Het begint met de introductie van welgestelde tiener Romain die een nieuwe drug van zijn dealer uitprobeert voordat hij met zijn vrienden gaat feesten. Op zijn rit naar huis helpt hij een gewonde vrouw met bizarre symptomen. Of is het slechts een waanidee door een drugstrip? Het publiek weet net zoveel als de hoofdrolspelers...de zaken gaan van kwaad tot erger, wat leidt tot bloedvergieten.

Ja dit was geweldig! Het was verbazingwekkend geschoten, de cast was fantastisch, de gore was effectief en het maakte echt goed gebruik van de korte speelduur. De film bewijst dat er toch nog steeds creatieve dingen kunnen worden gedaan met infectie-uitbraak-films. Dit is voor mij persoonlijk ook gemakkelijk een van de verrassende onbekende film-hits van het jaar!

Deze Duitse rip-off van The Exorcist had voor mij niets.... De arme hoofdrolspeelster, Dagmar Hedrich mag alleen met haar heupen ronddraaien of volledig naakt rondlopen. Kort na de kruisiging van haar oom begint Magdalena, die op een kostschool voor meisjes woont, tekenen van...tja...ja wat...? Er werd lang onderzoek gedaan naar de bezetenheid in de film maar...de filmmaker had verder geen andere ideeën dan dat Magdalena dingen vernielt of haar kleren uittrekt...behalve op het einde dan...ja dat mag ik natuurlijk niet schrijven maar het heeft met kleren te maken...waarna er de meest halfslachtige exorcisme ooit volgt! De priester neemt niet eens de moeite om ervoor te verschijnen. Als Magdalena aan het begin over de vloer rolt en er door Alka-Seltzer schuim op de mond staat is dat ook ongeveer het enige qua effecten wat nog een beetje voor horror kan doorgaan. Deze film gaat over Dagmar Hedrich die haar kleren uittrekt en dat was het eigenlijk wel zo'n beetje!

De filmtitel ‘Magical Girl’ verwijst naar Japanse anime maar ook naar de zeer mysterieuze vrouw die het middelpunt van de film is. Regisseur Carlos Vermut heeft een zeer mooie eigen stijl die doet denken aan het werk van Lanthimos, Haneke en misschien zelfs een klein beetje Tarantino. Donker, zachtaardig en tegelijkertijd aangenaam als ook onvoorspelbaar. Regisseur Vermut speelt een eigenzinnig spelletje schaak met op de achtergrond de Spaanse recessie. Waarbij de drie hoofdkarakters wispelturige pionnen zijn die zich in een steriele en prachtig gestileerde wereld voortbewegen en uiteindelijk stranden. En ondanks dat er een stervend jong meisje (leukemie) chantage, S/M en-of martelen en geweld voorkomen heeft de film ook een goed gevoel voor humor. We zien acteur José Sacristán (een veteraan zo te zien) in de proloog van de film maar hij mag echter pas aan het einde zijn verhaal vertellen. Na dit intrigerende proloog zijn werkloze vader Luis en zijn een dochter Alicia aan de beurt. Deze Luis wil de laatste wens van zijn dochter graag vervullen. Echter is dit een jurk van 7000 euro die geïnspireerd is op een anime waarnaar ook de filmtitel verwijst. De volgende die ten tonele verschijnt is de onvergetelijke psychisch verwarde schoonheid Barbara. Zij leeft een leven van luxe onder de hoede van haar controlerende echtgenoot Alfredo. Tot uiteindelijk de wegen van vader Luis en Barbara elkaar kruisen. Waarna schoolleraar Damian en inmiddels (ex-)bajesklant de verhaallijnen (op één na) mag af te ronden. ‘Magical Girl’ zit verder vol met prachtige momenten enerzijds vreemd en vertederend, anderzijds zwartgallige. Een andere strategie die goed werkte was de bijna afwezigheid van geluidseffecten. Hierdoor werden de cicaden plotseling angstaanjagend. De keuze om Manolo Caracols zigeunerklaagzang Nina De Fuego (Burning Girl) meerdere malen terug te laten keren was ook een goede zet. ‘Magical Girl’ is mede door de intense prestaties van Bárbara Lennie een fantastische film!

Vergeet de titel van deze Low-budget sciencefictionfilm uit de jaren vijftig! Die is vermoedelijk alleen maar verzonnen om mensen te trekken! In plaats daarvan krijg je hier een meer doordachte en tot nadenken stemmende sciencefictionfilm van die tijd. In de kern is het wel de gebruikelijke jaren vijftig wetenschappelijk scepticisme en waarschuwing over nucleaire wetenschap. Maar ongebruikelijk voor een film als deze is, dat er niet echt een slechterik in het script zit. Er zijn geen buitenaardse indringers, er is geen "communistische" dreiging, ook geen nazi-spionnen of andere monsters. Door de oorzaak puur een wetenschappelijk ongeval te houden is het een veel nuchtere, niet-sensationele manier die ze onderzoeken. Wetenschappelijk gezien is het natuurlijk complete nonsens! De keerzijde van die wetenschappelijke mumbo-jumbo, is dat het ook (net als vele andere SF-B-films uit de jaren 50) een extreem spraakzame film was. De grootste teleurstelling van de film is de finale want in feite zijn de laatste 20 minuten, gerecyclede beelden die komen uit de Duitse sci-fi thriller Gold (1934) maar over het algemeen was dit best leuk!

Het vierde deel uit de Magnificent Seven serie. Deze is beter dan zijn voorganger. Dit keer speelt Lee Van Cleef, Chris en deze is weer lekker hard. Ook erg leuk dat ze hem nu uitbeelden als iemand die bijna met pensioen gaat en mijmert over vroeger. Daarnaast is het wel bekende plot net iets anders. Ten eerste weigert Chris in eerste instantie de job maar tegen wil en dank moet hij er toch aan beginnen. Tja, als de stad vol weduwen zit i.p.v. Mexicaanse boeren is dat natuurlijk geen straf. En dan de rest van de zeven die komen rechtstreeks uit de gevangenis en met een sluw plannetje houd hij deze dan in het gareel. De shoot-out was natuurlijk verplichte kost aan het eind maar was zeer goed. Zeer toffe opvolger van het onovertroffen eerste deel.