Opinions

Zucht...het was een A24-film...al snap ik nu wel beter de superlatieven van de recensies. Wat Ti West hier doet, is zich de slasher-elementen toe-eigenen en het vervolgens configureren in de bekende A24-metafoor-vermomming. Och die films zien er meestal verzorgt uit maar het is meer de slimme marketing dan goede horror waardoor de films aandacht krijgen. (enkele uitgezonderd) Bij deze is het de 'vibe' uit de jaren '70 en dat het om het opnemen van een pornofilm gaat, die de aandachttrekken. Het verhaal van X speelt zich in de voorgaande 24 uur af, en is vooral langzaam. Zoals ik de film beleefde was er nergens iets wat lang spanning opbouwde. Ja oké ze maken porno dus de dames tonen ontblote borsten maar is dat spanning? Wel is er een van bovenaf gefilmde scene van een meer. Wat tevens het beste van de film was en nog enigszins spannend ook. (kwam dat omdat de film toen onverwacht een ander kant opging?) Tja en verder één dode koe en... het engste van allemaal; een Afro-Amerikaan die Fleetwood Mac's "Landslide" op een gitaar speelt! En zo ga je dus door de eerste twee derde van de film heen en pas dan besluit de film dat het een slasher-film is. Maar van een bloederige geweldsuitbarsting is niet echt sprake. De kills waren redelijk uitgevoerd maar publiekvriendelijk waren ze ook! Misschien zal je de make-up van de jongere die verkleed zijn als oudere nog schokkend kunnen vinden? Vreemde keuze en niet eens heel goed gedaan! Vraag me ook af waarom men dit vergelijk met 'The Texas Chainsaw Massacre' Is dat omdat deze zich ook afspeelt in Texas? Want de film moet het namelijk doen zonder de lef, spanning of manie van die grindhouse-slasher uit de jaren '70.

‘A Touch of Zen’ is een martial art-film uit de jaren 70 met een extreem rustige opbouw. Er wordt volop tijd genomen om de verschillende karakters aan de kijker voor te stellen. Daarom is het met de tijdsduur van meer dan 3 uur ook wel afzien. De film start in het eerste uur met de introductie van de jonge schrijver en kunstenaar Ku. Hij komt in contact met de mysterieuze dame Yang. Pas tijdens het tweede uur krijgen we meer zwaardgevechten te zien, waarbij we Ku juist minder zien. Na zo’n twee uur en een kwartier lijkt de film er op te zitten maar niks is minder waar, er komt nog een derde gedeelte waarin Ku meer in de vergetelheid is geraakt en de focus op een paar vechtende monniken komt te liggen. Bij die gevechten ontbreken uiteraard nog wel de modernere special effects maar zijn wel erg mooi in beeld gebracht en vinden regelmatig plaats op prachtige locaties, maar in sommige gevallen wel te donker. Menigmaal had ik het gevoel dat regisseur King Hu, experimenteerde met technieken, stijlen en andere ideeën. Het maakt dat ‘A Touch of Zen’ wel de moeite van kijken waard was maar dat ik (mede door lange speelduur) het geen meesterwerk kan noemen.

Heden te dage geniet deze film denk ik vooral bekendheid doordat de Wu-Tang Clan-rapper zijn naam er aan dankt. De Amerikaanse hiphopgroep werd opgericht in 1992, men verwerkte veel invloeden van Kung Fu-films in hun muziek! De film zelf is niet al te bijzonder en bezit een typisch standaard Kung Fu-verhaaltje gemixt met "komische" scenes. De hoofdrolspeler Peter Chang is niet erg charismatisch maar zijn acrobatische vaardigheden zijn goed! Zijn aanwezigheid en de film zelf zijn verdacht veel een cash-in voor de populariteit van Jackie Chan. Je wordt met deze film verder getrakteerd op een groot aantal prima gechoreografeerde kungfu-gevechten. (bijna constant) Tja en meer niet...? Deze film niet is uitgebracht door de filmproductie- maatschappij van Shaw Brothers of Golden Harvest (opgericht door een productieleider van SB die zich net iets meer richtte op Engelstalige markt en bekend werd met de kungfu-films van Bruce Lee en Jackie Chan) Ach de film weet op charme en een geweldig eindgevecht in een magazijn nog best de aangenaam tijdverdrijf te zijn.

De film mag een zeldzaam voorbeeld zijn van een horrorfilm van het Chinese vasteland en ook de misleidende (andere dan hier) wat gruwelijkere poster met een afgehakte hand, doet iets anders vermoeden, echter is het verre van extreem of bloederig. Dit is namelijk een romantische film met een paar bovennatuurlijke-elementen (en pogingen om het publiek bang te maken) en die zich afspeelt in de jaren '30.(misschien was het later in de film al jaren veertig?) Het is dan ook dichter bij een drama-film dan een typische J-horror of K-horror.

Maar dit is wel een erg goed gemaakt periodestuk, waarin twee geliefden; Shen Junchu en zijn vriendin Xu Manli elkaar zouden ontmoeten in een drukke straat van Shanghai. Het eindigt in de dood en verdriet door een auto-ongeluk (ontsierd door enkele slechte en onbedoeld komische speciale effecten) Het spookachtig wordt nooit volledig ontwikkeld, maar er zijn andere redenen om te blijven kijken: een goed tempo, weelderige cinematografie, smakelijke uitvoeringen van de drie belangrijkste rollen. Daarnaast zijn de spookachtige verschijningen wel erg mooi en ingetogen.

Doordat de focus in het solide verhaal ergens anders kwam te liggen, was dit net een beetje anders dan andere modern Aziatisch spookverhaal, en maakte dat de film samen met de sfeervolle cinematografie erg aangenaam was.

Ik ga niet zeggen dat het heel goed is, maar het is zeker vermakelijk en dit komt dicht in de buurt bij wat je een echte Jackie Chan-film kan noemen. De actiescènes hebben een paar glimpen van de oude Jackie Chan. Alhoewel Chan op zijn 70e nog steeds kwiek en in goede conditie is, zijn er wel duidelijk body doubles te zien. Het plot draait om Jackie Chan die als zichzelf een CGI-babypanda beschermt tegen een slechterik met een paarse mohawk. Er is veel plezier te vinden in scènes in een magazijn in het Chengdu research center en op de vorkheftruck Wie Jackie Chan Jackie Chan-dingen wil zien doen, (rondrennen en vechten, en gekke gezichten trekken) moet toch kunnen gneiten van deze film!

Regisseur Yang Lu heeft in de drie jaar die tussen deze en zijn vorige film zaten heel wat bijgeleerd want deze film is een goede stap verder in zijn ontwikkeling. En haalt met deze film voor mij net de krappe vier sterren. Al zijn er nog steeds wat verbeterpunten! Chen Chang is ook weer van de partij als de keizerlijke Jinyiwei Shen Lian. En zo te zien is deze film een prequel op de vorige (al is me dat nog niet helemaal duidelijk) Het verhaal speelt zich af rond het Donglin Incident (1624-1627) en in die context zien we dan ook de machtige eunuch Wei Zhongxian. Shen Lian krijg wederom te maken met samenzweringen, politieke intriges en moorden. De personages zijn ditmaal nog minder zwart-wit, waardoor hij zowel alleen staat, als ook hulp krijg vanuit onverwachte hoek. Zo zijn daar collega Pei Lun, protest-schilderes Bei Zhai (Yang Mi) en zijn meerdere in rang Lu, Wenzhao die allen hun rol spelen in dit complot. Ook komt er fijne actie van Ding Baiying (de mooie Xin Zhilei) die menigmaal met een katana-zwaard rond zwaait. Evenals Ding Chong (Li Yuan) die met buckler en kort zwaard er lustig op inhakt. Ten opzichte van de vorige film zijn die actiescènes deze keer ook overtuigender en een stuk spannender. Met deze kwalitatieve net iets betere tweede film ziet het erna uit dat dit een heerlijk reeks van goede wuxia gaat worden. Ik heb er dan ook niets op tegen dat Chen Chang opnieuw zijn zwart leren uniform aantrekt en zijn keizerlijke brokaten zwaard laat rond zwaaien.

Dus ... deze film speelt zich af acht jaar na de gebeurtenissen uit de eerste film ... euh wat maakt dat uit? Afgezien van de titel, is er helemaal geen verband in het verhaal tussen de gebeurtenissen. Een groepje wetenschappers en militaire Dumbo's komen vastzitten in een geheime ondergrondse hol met een pisnijdig buitenaards wezen. Welkom bij de zoveelste rip-offs van Alien. En waren er werkelijk vier schrijvers nodig om deze goedkope knock-off te bedenken? Je zou het niet geloven maar dit kwam van dezelfde regisseur als de eerste originele film. Tja de man had geld en een baan nodig...en dan maak je dit? Er zit duidelijk niet veel liefde in dit project. Eindeloze shots van wazige gangen en draaiende ventilatoren moeten doorgaan voor sfeer en regelmatig herhaalde close-up van iemands gezicht gingen door voor spanning. Verder veel duffe momenten en geschreeuw. Het acteerwerk was verschrikkelijk, zelfs voor een b-horror. Tara Buckman mocht haar beste Ripley-imitatie doen...Dit alles culmineert uiteraard geheel in een ninties-stijl explosie. De film kan niet zonder! (nog behoorlijk goed ook!) Hoe teleurstellend middelmatig en vergeetbaar de hele inspanning ook was, Xtro II had wel een paar waardige momenten.

Volgens Wikipedia is dit een tweede film die gebaseerd is op de boeken van schrijver Zhang Muyes Ghost Blows Out the Light. Daarom ook wel benieuwd naar deze geworden: Jiu Ceng Yao Ta (2015) De film opent met drie avonturiers die een onderaards mausoleum betreden. Aan de hand van dat begin komen we erachter dat dit Mojin Xiaowei is, een oude groep van grafrovers die handelen in opdracht van de Chinese keizers. Iets wat direct opvalt aan de film is de vele verwijzingen naar de Culturele Revolutie en Mao. Na de opening verplaatst het zich naar New York City eind jaren ´80. En zien we een welgestelde zakenvrouw trachten het clubje in te huren om het relikwie de Equinox Flower te vinden. Die volgens haar in een graf van een Khitan-prinses is verborgen ergens in de gebied van Binnen-Mongolië. Met wat verwijzingen naar de acht trigrammen van de I Tjing die zijn gebaseerd op de vijf Chinese elementen proberen ze dan de film tot een goed einde te brengen. Helaas lukt dat niet helemaal. De film oogt vooral als een soort Chinese versie van de Lara Croft: Tomb Raider films vol met CGI-effecten. Waarbij de mooie Shu Qi dan de rol van Lara mag spelen. Actie, humor en de CGI-effecten voeren de boventoon, en komen helaas de personages niet echt goed uit de verf. Het doet verder niet onder voor veel Hollywood-vermaak, maar helaas is het ook te braaf om er maar boven uit te steken.

Horror-anthologie die bestaat uit vier verhalen, verbonden door een stop-motion-segment en die als enige bindende factor heeft dat alle filmpjes zijn geregisseerd door vrouwen.Volgens eigen zeggen om een beetje evenwicht te brengen aan de ongelijkheid van vrouwen in horror achter de camera. Een ambitieuze doelstelling! Heel jammer dat het een nogal middelmatig resultaat oplevert.

Het omhullende segment van Sofìa Carrillo is wat mij betreft het leukste; stijlvol en griezelig poppenhuis-stop-motion maar waar dit eigenlijk de afzonderlijke verhalen losjes met elkaar had moeten verbinden, doet het dit hier niet!

Het eerste segment "The Box" is van voormalig-redacteur van het horror-magazine "Rue Morgue" Jovanka Vucokic. Als regisseur heeft ze paar erg leuke shorts op haar naam staan maar gek genoeg was ze hier niet echt overtuigend. Er is hier als enige segment een klein beetje gore maar vooral door het gebrek aan tijd, komt het niet goed uit de verf. Wel is het het verhaal nog het meest interessant. En juist net dat verhaal heeft Vuckovic gebaseerd op een kort verhaal van een man (Jack Ketchum)?

Tweede segment "The Birthday Party") komt van Annie Clark aka St. Vincent, een singer-songwriter uit Amerika met geen ervaring op haar naam. Is het dan echt zo dun gezaaid met vrouwen achter de camera? De hoofdrol is weggelegd voor Melanie Lynsky (I Don't Feel at Home in This World Anymore) en Sheila Vand (the girl uit A Girl Walks Home.., Prospect, Triple Frontier) is te zien een bijrol. Dochterlief (tenminste...) is jarig echter een benarde situatie bedreig dit kindergeluk. Als moeder probeer je dit voorkomen... Het verhaal bevat nergens horror-elementen en is eigenlijk niets anders dan een luchtige makkelijke komedie.

Derde segment "Don't Fall" van Roxanne Benjamin (Southbound (segment "Siren") en Body at Brighton Rock (2019) Ze schreef zowel dit verhaal, als ook dat ze mee schreef aan het voorgaande segment. Hier volg je een groep vrienden (waaronder Angela Trimbur uit The Final Girls) die gaan kamperen in de woestijn, ze belanden op heilige grond. Tja...wat zal er toch mis kunnen gaan? Dit is een eenvoudig standaard horrorverhaal. Het creatuur-design was best goed, maar mist impact doordat het einde te snel kwam.

Vierde segment "Her Only Living Son" geschreven en geregisseerd door Karyn Kusama, deze heeft als filmmaker met (ten tijden van deze film) vier films op haar naam de meeste ervaring. Helaas was deze (net als haar lange speelfilms) maar middelmatig; moeder en zoon op de vlucht voor satanische club, goh wie zal de vader zijn...? Echter als climax krijg je een bitterzoete en emotionele eindstrijd.

Hoewel de verhalen wel interessante ideeën bezaten, waren de meeste niet voldoende ontwikkeld, misten ze durf, een goed script of waren gewoon te licht op horrorelementen. Erg jammer had de film veel meer gegund maar nu is het in het beste geval een alledaags allegaartje.

Ice Cube en Xzbit die in een gekaapte tank het Capitool bestormen en het raadsel waarom Willem Dafoe opduikt in een film waarin hij totaal misplaatst lijkt. Zijn...tja die aspecten die vond ik in ieder geval zeer vermakelijk Maar het voelt niet echt aan als een vervolg op de eerste film. Ja, er is een NSA-groep onder leiding van Samuel L. Jackson, maar de charme was Xander Cage...het mist dus beetje de onhandige charme van Vin Diesel. De actie is wel goed als het eenmaal op gang komt. Al is er weinig dat de film onderscheidt van elke andere actiefilm. Het was vol uiterlijk vertoon; mooie kleren, mooie auto's, mooie vrouw(en) met grote borsten, overdreven hightech elementen van vóór het smartphonetijdperk, weinig subtiliteit en actiescènes opgepept met… voor zijn tijd gewaagde digitale effecten...kortom typische jaren '00 (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie that has the letter "x" in the title)