Opinions

“I keep forgetting I know everything but cannot remember anything,”

In Polen worden de boeken van de Lunar Trilogy geschreven door Jerzy Zulawski gezien als een belangrijke mijlpaal in de ontwikkeling van de populariteit van sciencefiction en fantasy in het land. Zijn achterneef en regisseur Andrzej Żuławski probeerde de trilogie eind jaren zeventig te verfilmen tot één enkele film. Het Sf- epos is nog omslachtig dus daardoor liet hij een groot deel van het derde boek weg.

Euh jaren zeventig...? Maar er staat 1987 vermeld...? Ja inderdaad want deze film heeft een nogal opmerkelijke ontstaan geschiedenis. De productie begon in 1976 maar werd in 1978 gedwongen te stoppen omdat de vice-minister van culturele zaken onder de communistische regering van Polen, de politieke allegorieën van de film als opruiend beschouwde en eiste dat alle afdrukken, de rekwisieten en kostuums zouden worden vernietigd.

De regisseur ging naar Frankrijk, smokkelde de film mee en pas in de jaren tachtig (Solidariteitsbeweging) kreeg eindelijk de vrijheid om de film te voltooien. Naar schatting was 15-25% van de film nog niet af, de ontbrekende delen verving Żuławski voor alledaagse beelden van Poolse straten, van steden en dorpen, en vertelde zelf het verhaal van wat er was gebeurd.

Oké dat was de geschiedenis maar nu de film zelf! Handig is om te weten dat Sciencefiction uit het Oostblok iets heel anders is dan westerse sciencefiction. Zeker die uit het communistische tijdperk. Het houdt zich meer bezig met kwesties als de betekenis van het bestaan. Personages die stil of cryptisch rondhangen en alles overdenken en vooral de behoefte om voortdurend te filosoferen en te improviseren. Het is niet altijd even gemakkelijke om erachter te komen wat er aan de hand is.

Wikipedia omschrijf het verhaal als volgt; In het eerste deel strandt de expeditie van aardastronauten op een planeet en stichten daar een kolonie. Na verschillende generaties verliezen ze een deel van hun kennis en worden een religieuze sekte. Hierna concentreert het zich op de komst van de Messias van de kolonisten, een andere reiziger van de aarde. Maar als hij niet aan hun verwachtingen voldoet, wordt hij vermoord in een soort allegorie op de dood van Jezus Christus.

Aan de andere kant kun je niet anders dan de beelden van Zulawski's film bewonderen. De beelden zijn vaak groots van omvang en visueel verbluffend. Regelmatig zie je beelden die je doen denken aan sciencefictionfilms als Dune of Star wars. Nee visueel is er niets mis met deze film! Maar tja.... mis is wel die 166 minuten lange frustrerend vage en onduidelijkheid op narratief niveau, om nog maar te zwijgen van het feit dat het filosofische gedoe steeds maar doorgaat.

Zowaar een zeer geslaagde Dracula-verfilming van niemand minder dan Jess Franco. De film is niet bloederig of sleazy, hetgeen toch vreemd is voor een Jess Franco film. Sterker zelfs... hij laat zien dat hij bekend is Bram Stoker's boek en eveneens de klassiekers heeft gezien. De film wijkt ook niet heel veel van het originele verhaal af; je hoort het citaat ‘…listen to them… the children of the night… what music they make.´ maar ook zaken die minder vaak worden opgenomen zoals Dracula’s verhalen over de roemrijke daden van zijn voorgeslacht en de oude graaf die in de loop van het verhaal jonger wordt…Het is eigenlijk gewoon betreurenswaardig dat er niet meer budget was (las ergens dat het budget tijdens het film ook nog werd verlaagd) want hierdoor was er maar een relatief korte speelduur. En als je een meer dan 300 pagina's tellend boek verfilmd moest men daardoor ook uiteraard bepaalde vrijheden nemen. Maar ondanks dat, zijn er hier wel mooie sfeervolle beelden die je krijg voorgeschoteld. Verder mooie gotische decors, Victoriaanse kostuums, een fijn duister kasteel, de begraafplaats, mistnevels, en tal van goede nachtelijke opnames. De regisseur doet een dappere poging om met louter sfeer en spanning zijn film op te bouwen en slaagt hier ook absoluut in. Verdienstelijk werk van (horror) veteraan Christopher Lee als Dracula de rol die hem in 1958 wereldfaam opleverde. Klaus Kinski is te zien als Renfield en zet deze interessant neer met ingehouden waanzin. De donkere, betoverende schoonheid Soledad Miranda (Franco's She Killed in Ecstasy, en Vampyros Lesbos) is Lucy. We zien niet veel van haar als de ondode "The Bloofer Lady" maar als ze als een vampier, ophoudend in de schaduw, een verdwaald kind naar haar toe lokt, is erg memorable! Sowieso laten de vampieren zich ook gelden onder kinderen (maar wel altijd buiten beeld) Tja tekortkomingen waren er helaas wel maar mijns inziens behoort dit wel tot één van de betere Dracula-verfilmingen.

Ik had geen idee wat ik hiervan kon verwachten, omdat ik nog nooit eerder een Saoedische film/thriller zag. Maar dit was behoorlijk netjes. Meisje gaat met haar vriendje de woestijn in voor een feest en gaat in een chaotisch-psychedelische mannenwereld op zoek naar een Samsung-oplader om op tijd thuis te zijn omdat haar vader eng is. Op sommige momenten is het best leuk maar soms ook behoorlijk vervelend door de slechte montage, camerabewegingen en vreemde hoeken. De eerste dertig minuten ofzo maken het wat moeilijk te bekijken. Daarna bouwt het iets beter aan een aardige sfeer en verwachtingen van onbehagen. Meerdere malen zijn er ook scenes, die denk ik grappig bedoeld waren. Deze waren betrekkelijk minder. Echter is deze film solide genoeg voor mij, door de aanwezige acceptabele horrortools en actie-elementen. Alhoewel van mij had er meer bloeddorstige, hondsdolle-dromedaris (geen kameel gezien?) in mogen zitten! De film is interessant, maar tegelijkertijd is de uitvoering verschrikkelijk onsamenhangend. Toch was dit een aardig intrigerende kijkervaring!

Zonder ook maar iets...zit je poef, paf bij een gruwelijke verkrachtingsscène die de kijker werkelijk de koude rillingen geef. En dan naar na vijf maanden is daar de mysterieuze moordenaar, gekleed in camouflage en motorhelm die met zijn favoriete wapen, een luchtdruk-nietpistool, spijkers in de gemene bouwvakkers pompt! Ah ja, door dit wapen werd dit een meedogenloze bloederige film! Die praktisch effecten maakt dat Tom Savini en Greg Nicotero zelfs maar amateurs lijken. Kortom dit was een verbluffend goede slasher-film! *sarcasme*

Eerlijk gezegd; was dit maar voor de helft waar! Helaas is dit niet één van...betere jaren '80 slasher-films. Integendeel het is een reeks van dezelfde soort moorden die steeds herhaald werden. En tussen die scenes door voeren de slachtoffers acteerwerk op van een verschrikkelijk niveau en uiteraard als er vrouw in de scene zit, gaan de kleren uit, voor schimmige seksscènes. De moordenaar houdt van praten, om precies te zijn van vreselijke flauwe woordspelingen. (ik hoop, ook al waren ze het niet, dat ze dit als grappig hadden bedoeld?) Wie bedacht het...een komische wraakfilm?

En dat dus 70 lange vermoeiende minuten! Maar, uhhhh...we hebben toch de gore? Ha, tja helaas, nee de camera snijdt weg voordat de spijkers het slachtoffer kan raken en... het resultaat is aangezien nagels ook niet al te groot zijn, ook niet heel bloederig. Niets van die slachting met een niet-machine was om enthousiast over te worden. Tja wat rest is; waardeloos film-maken, slecht acteerwerk, lachwekkende dialogen, wat naakt en ondermaatse gore. Een meesterwerk in onbekwaamheid dus!

Budgettaire krappe monsterfilm dus het plot speelt zich af op één locatie. Oef...hoe verzin je zoveel mogelijk vertedering; een van alcoholverslaving herstellende moeder en haar drie dochters gaan op reis om naar huis terugkerende soldaat papa op te halen van het vliegveld. Omdat dit zo ontroerend is, negeren ze loeiende sirenes, zoemende noodwaarschuwingen, verbale waarschuwingen op de radio en bewoners die ramen dicht timmeren.

Om uiteindelijk vast te komen zitten in kelder van een boerderij tijdens een tornado. Maar de schuilplaats wordt een gevangenis want we zitten in een horrorfilm en er zijn dus wezens rondom het huis. Die wezens zijn dapper uitgevoerd met praktische effecten. Helaas is het bloed tam of wordt uit beeld gehouden. Men beoogt de afloop van die scenes meer voor melodrama. De film is wel R-beoordeeld maar reden daarvoor is vermoedelijk de leeftijd van sommige personages. Er werd nog wat wat spanning gecreëerd in deze verder doorsnee horror!

Atlete-coach Dana Milgrom raakt betrokken bij een ernstig auto-ongeluk. Hierdoor belandt ze in een ziekenhuis. Een oud ziekenhuis wel te verstaan met natuurlijk een duister geheim. Een van de grootste pluspunten van de film is de aanwezigheid van Shauna Macdonald (The Descent 1&2) Zij houdt deze horrorfilm bij elkaar en maakt dat de film bevredigend genoeg is. Het plot is niet meer dan het aloude spookhuis-verhaal. Wat natuurlijk al honderden keer eerder gedaan is. Beginnend regisseur Dennis Bartok kende de klassieke horror-concepten en clichés goed maar laat helaas links en rechts nogal eens een steekje vallen. Er zijn de nodige plot-holes en ook het monster uit de titel Nails is nu niet een heel erg origineel monster. Gelukkig wordt hij wel effectief ingezet. Van de verdere cast valt alleen Trevor Helms (Ross Noble de clown uit Stitches en Engelse stand-up comedian) nog op. Nagelbijten hoef je bij de film nooit, blinkt nergens uit in originaliteit maar biedt verder best nog wat fijne spanning.

Dit is één van de eerste films van regisseur Larry Buchanan, een regisseur die zijn gehele verdere carrière films voor een appel en een ei zal maken voor o.a. de drive-inns. Bovengenoemde Claude Alexander deed de Co-regie van deze horror-gerelateerde film maar was eigenlijk niet meer dan een drive-in- eigenaar met wat geld. En ook al suggereert de (s)exploiterende titel anders, de feitelijke naaktheid in de film is verwaarloosbaar. Toch was mede door die de titel de film wel 'succesvol' want Buchanan heeft toch iets van een carrière er mee opgebouwd.

De film begint met een langdurig, algemeen en erg sensationeel gebracht verhaal over de geschiedenis van hekserij in Europa. Uitgebeeld aan de hand van Jheronimus Bosch-schilderijen en ingesproken door Gary Owens (deed ook de stem in Dr. Phibes Rises Again) Hierna krijgen we nog wat geschiedenis-lessen over de Duitse kolonisten die het dorpje Luckenbach (dit was niet fictief) in Texas, hebben gesticht en het bestaan van een heks. Acteren was verder niet nodig voor de aanwezige want alles werd verteld door een voice-over van de student die gefascineerd was door het bijgeloof. In het plot wordt vermeld dat hij per ongeluk van het graf opent maar zo zag het er niet uit! Ondanks dat de film maar 59 minuten duurt hadden de makers nog moeite om dit te vullen. Zodoende is er ergens aan het einde nog een maf dansje van de heks (Libby Hall)

De film is absoluut een prul maar er zijn een paar vreemde scenes die het wel leuk maken, zoals een scene die deed denken aan de familie von Trapp. Wie heeft er bedacht dat er kinderen een Duits liedje moesten zingen in deze film? Of was dit nu een educatieve soft-core porno film? De film is een slechte curiositeit, een gedateerde Schlock.

Deze Letlandse film 'Nameja gredzens' (vertaald Ring of Namejs of zoals in de Duitse titel The King's Ring) is een historische fictie-film die gebaseerd is op de traditionele Letlandse waarde. Centraal staat een ring die symboliseert; de onafhankelijkheid, vriendschap en vertrouwen tussen drie oude Letse landen Kurzeme, Latgale en Vidzeme.

Het verhaal speelt zich af in de dertiende eeuw in Semgallië (Semgallen) De jonge Namejs krijgt op het sterfbed van koning Viesturs een ring en daarmee het recht om te regeren. Wat verder volgt is de strijd tegen de invasie van de Duitse kruisvaarders naar het grondgebied van Letland.

'Pagan King' doet in sommige opzichten een beetje denken aan 'Michiel de Ruyter' Beide films hadden een ruim budget, een nationale held maar weten niet helemaal te overtuigen. Daarnaast wil de film ook de cultuur van Baltische Letland en het land van Semigallia laten zien. En daardoor leggen ze te veel nadruk op het tonen van tradities in plaats van te focussen op personages of plot. Er is maar weinig introductie met als gevolg dat er een gebrek is aan binding tussen personage en kijker. Daarbij is het mindere acteerwerk ook niet heel behulpzaam.

De film doet ook dingen goed! Het visuele deel van de film is prima. En camerahoeken en beelden getuigde van goed werk, ook tijdens de vecht-scènes. Die dynamische vecht-scènes zagen er verder tiptop uit en waren lekker bloederig. Over het algemeen oogt 'The Pagan King' als een prima film maar die worstelt vanwege het lage budget en het slecht script. Doordat ik me nog goed heb vermaakt met de gevechten in de film en de oude Letlandse tradities en cultuur, niet alledaags zijn geef ik de film een iets hoger cijfer! Als je daar niet op zit te wachten, zal niets missen als je hem overslaat.

Nogmaals een film over het bloedbad van Nanking. (Na o.a. Tu cheng xue zheng (1987), Nanjing 1937 (1995), Nanjing! Nanjing! (2009), John Rabe (2009), Jin Ling Shi San Chai (2011) Na de val van de toenmalige Chinese hoofdstad Nanjing trekt het Japanse Keizerlijke Leger op 13 december 1937 de stad binnen. In de daarop volgende zes weken (tot begin februari 1938) beging het Japanse leger ontelbare misdaden, zoals verkrachtingen, plunderingen, brandstichtingen en moord.

De film begint met de chaos van de evacuatie van de Chinese troepen en volg dan een postbode die tijdens de verschrikking wordt gedwongen om foto's te ontwikkelen voor een Japanse militaire fotograaf, die de moorden op Chinezen documenteert, in de fotostudio treft hij een ondergedoken gezin, een collaborerende tolk en een operazangeres. Met gevaar voor eigen leven ontwikkelde hij deze negatieven maar verzamelde ze ook in een album. Dat fotoalbum was (naast dagboeken van John Rabe en Minnie Vautrin) cruciaal bewijs voor verschillende veroordelingen van de hoofdschuldigen.

De moeilijkste, maar essentiële scènes zijn natuurlijk die waarin Japanse troepen hun oorlogsmisdaden begaan. Al lijkt men daar (misschien maar gelukkig) enigszins terughoudend te zijn. De film is in ingetogen kleur gefilmd, waardoor het bijna zwart-wit aanvoelt, dit kwam de grimmige omstandigheden ten goede. Hoewel de film meer dan twee uur duurt, vliegt de tijd om. Alleen in het laatste deel werd soms wel wat te melodramatisch. De film werd China's op twee na grootste binnenlandse hit van het jaar. Het is een goede film maar ook een beetje dubbel, een film die wreedheden uit het verleden herdenkt uit een land die vandaag de dag eveneens mensenrechtenschendingen begaat.

“Earthbound spirit”

Gezellige, komische, rustige, spraakzame film. De speelfilm is gebaseerd op het waargebeurd relaas van een Brits-Amerikaanse parapsycholoog van Hongaarse afkomst en voormalig medewerker van Sigmund Freud. Deze Nandor Fodor (gespeeld door Simon Pegg, Shaun of the Dead, Mission: Impossible films) onderzocht en bestudeerde bij de Irving-familie die wonen op Isle of Man, het geval van Gef, een pratende mangoest (hier met de stem van Neil Gaiman) in de jaren dertig van de 20e eeuw in opdracht van het 'International Institute for Psychical Research'.

De film van schrijver/regisseur Adam Sigal behandelt dat allemaal, eerst de man, dan de mangoest, in een gezellige zondagmiddagthrillerstijl. Niet dat het een nauwkeurige historische weergave van het werk van Nandor Fodor is Want het is een zwarte komedie over waarheid en werkelijkheid en waarom iemand in het bovennatuurlijke zou geloven. De algehele indruk is dus die van een whodunit, behalve dat het nooit een definitief antwoord geef op de vraag of Gef de Sprekende mangoeste een hoax was of niet.

De film is vlot, grappig (voor sommige misschien een beetje droog maar ik heb toch een paar keer flink kunnen lachen) en blijft vermakelijk. In ondersteunende rollen zijn ook Minnie Driver (assistent Anne) en Christopher Lloyd ( Dr. Harry Price) te zien. Tja het is een half-vreemd filmpje die op de een of andere manier ook zeer comfortabel aanvoelt. Tot slot: helemaal aan het einde van de aftiteling zijn er nog enkele scènes waarin de castleden de regisseur afbranden.

Zeer aangrijpend relaas over het 'Bloedbad van Nanking' Nadat de Japanners Nanking, de toenmalige hoofdstad van China, hadden bezet werd er op grote schaal gemoord. In de film zien we deze dagen dat de Japanners de stad in handen hadden. Dit alles wordt getoond in zwart/wit wat het geheel nog aangrijpender maakt. Ook zijn er geen echte hoofdrolspelers. Wel volgen we bepaalde personen die de wreedheden uit verschillende oogpunten meemaken. Historisch gezien kloppen de feiten zover ik de geschiedenis weet zeer goed. Een ander interessant iets is dat nergens in de film Chinese propaganda voorkomt. Zowel de Chinese als Japanse soldaten worden neergezet zoals ze zijn. Geen van alle wordt uitgebeeld als goed of slecht. Daardoor wint de film nog meer aan kracht. En is het net zo gruwelijk verbijsterd en emotioneel als bv. Idi i Smotri

Nee, inderdaad een horrorfilm was dit bepaald niet maar de basiselementen zijn veelbelovend (maar stellen helaas teleur) en het licht sociale-drama was het best redelijk. En tja... het zijn precies de verwachting die ik voor een Blumhouse-chiller had! Vanaf de eerste momenten ontmoet je de Senegalese immigrant Aisha (Anna Diop) Ze begint aan een baan als oppas voor de dochter van een welvarende familie in Manhattan, om zo genoeg geld te sparen om haar zoon Lamine naar Amerika te halen. Maar als zo vaak blijken dromen, nachtmerries te zijn. In dit geval is dat uiteraard letterlijk want gedurende de hele film spoken er de watergeest Mami Wata (vrij vertaald zoiets als 'zeemeermin' maar vaak vergezelt door een slang) en Anansi the Spider rond. Het zeer sterke optreden van Anna Diop, en die West-Afrikaanse horrorfolklore maken dit best intrigerend!

Hoewel veel mensen hem hier vergelijken met "Låt den Rätte Komma In" Vond ik het meer op Ginger Snaps lijken. Alleen waar die film meer van de actie/horror gebruik maak. Is het bij deze film de dramatisch boventoon. Verder is de film niet beter of slechter dan Ginger snaps. En zoals we bij scandinavische films gewoon zijn, is het allemaal rustig en sfeervol gedaan. Het stukje als die mensen komen kijken. En vragen naar de dokter. Daarna moet de moeder zich uitkleden. Dat was zo belachelijk! Trek alleen daarvoor al een halve punt eraf. Mocht dit voorkomen dan vraag je toch of de vrouw die erbij was met hem naar een andere kamer gaat. Als goede echtgenoot vraag je wat privacy voor je vrouw!!!

Bloedeloos, zowel letterlijk als figuurlijk Er zijn geen kogelwonden of bloed. Het enige rood was het rode haar van Nathalie gespeeld door de Italiaanse actrice Patrizia Gori. Zij is direct ook het enige charismatische kleine lichtpuntje! Tja...en verder waar moet je beginnen? Bij het plot dat nog geen 10 minuten beslaat? En dat terwijl dit de langste nazi-exploitatiefilm is die ik tot nu heb gekeken! Er worden dan ook zoveel niets toedoende scenes erin gepropt. Zoals bv. een Britse officier met een foute opplaksnor die zemelt over Irish coffee. Maar oei...gek genoeg was dat nog een leuk stukje in de film! Of hoe de film eruit zag? Oké het is low-budget maar van een regisseur die al vijftien films had gemaakt(ook al was het porno) mag je toch verwachten dat hij wel iets had geleerd? Maar de knullige montage (ojee afgrijselijk dat inzoomen bij SS-officier Erik en Nathalie) en slordige fouten was erger dan sommige amateurs! Er is zelfs één geval waarin twee regels met dialogen na elkaar worden herhaald. Tja mag je het over het acteerwerk hebben? Misschien niet want de bereidheid om uit de kleren gaan was natuurlijk belangrijker maar de in leer en rubber gestoken Jacqueline Laurent was niet naakt te zien. Hm..het kakelen als een maniak was niet opwindend, ze was niet naakt en al helemaal geen acteertalent...tja waarom was ze eigenlijk in de film? Nu is er sowieso maar een klein beetje bloot te zien, en ook niets heel schokkends. Een tamme lesbische scène, wat geseling (martelscènes kan je het niet echt noemen) met een zweepje en wat passieloos gekroel tussen Erik en Nathalie. En dan is er nog het tragische einde, dat rechtstreeks uit een soap moet zijn geleend, zucht die was zo tenenkrommend!

Maja is een actrice, die werkt in de bibliotheek om verhalen voor te lezen aan de kinderen. Onderweg komt ze Leah tegen en de meisjes hebben meteen een klik. Daarna zijn we getuigen van een ontluikende romance. Euh..wacht eens moest dit niet een horrorfilm zijn? Ja...maar het kost een behoorlijke hoeveelheid schermtijd voordat de film enige horror aflevert. Verwacht ook niets al te geks op dit bovennatuurlijke vlak. Gruwelen uit de joodse Folklore en mythische religieuze elementen worden hier vooral gebruikt of gecombineerd met een lesbische romantische relatie tussen deze twee personages. Toch weet de film voldoende unheimische gevoel op te roepen, waardoor je nooit precies weet wat er staat te gebeuren! Van die kleine dingetjes die een teken zijn dat er iets niet klopt! Maar een plotwending verder zit het toch weer anders! De manier waarop de laatste confrontatie plaatsvindt is helaas een beetje te netjes. Jammer dat ze daar niet iets meer uitpakte! Maar daar tegenover staat dat het acteerwerk wel weer sterk was! Moeder Chana wordt onberispelijk vertolkt door Sofie Gråbøl (The Killing, Nightwatch), Deense geliefde was Josephine Park (Those Who Kill en handvol andere series) Maar de opvallendste prestatie kwam van de Engelse Ellie Kendrick (Game of Thrones,The Diary of Anne Frank (2009)) Twee jonge vrouwen en het onzichtbaar kwaad in een film met een heerlijke bovennatuurlijke sfeer maar zonder veel geweld of bloed Toch was dat alles wat ze nodig hadden om in de greep te blijven van deze eigentijdse thriller/horrorfilm

Een klein beetje obscure low-budget Deense horrorfilm over een jonge vrouw die een groot herenhuis op het Deense platteland erft en daarom met haar vriendje en beste vriendin ernaartoe reist. Eveneens is ze geïntrigeerd door haar eigenaardige familiegeschiedenis, en lezen de drie vrienden verhalen die zijn verzameld in een oud mysterieus boek.

Daarmee is dat eigenlijk ook een raamvertelling van een anthologie-film met drie verhalen. Maar die op het einde, met nog minder dan 15 minuten te gaan, weer wordt omgevormd tot het middelpunt van de film. Alle verhalen spelen zich af in verschillende tijdsperioden maar centraal staat een bepaalde dominee die vampier is geworden.

De hele film was in wezen flashbacks. Zo speelt de eerste scène zich af in een "historische" setting geheel volgens goede Hammer traditie. De eerste "originele" vampier is aan het einde te zien maar een beetje bizar vormgegeven! Wat hierna volgt zijn de avonturen van Rico the Vampire;

Tja in de tweede scène een poging om een soort Deense 'From Dusk Till Dawn' (of had het maken met het succes van Pusher) te maken. Veel gedoe met vuurwapens en ook een handelaar. Ook nog een trucje met stoppen van het verhaal. Opvallendste aan dit verhaal zijn de optredens van bekende koppen als Nikolaj Coster-Waldau (GoT Jaime Lannister) en Mads Mikkelsen (zijn derde speelfilm)

De derde scène is een horrordrama met een vrouwelijk slachtoffer/hoofdpersoon, dat draait om een ​​demonische zwangerschap en het doden van een vampier door met je mond met wijwater te spugen. Oh elk filmpje bezit wel een beetje gore en er is ook soms wat naakt te zien.

Echter het laatste moment van de film was zo bizar en aardig plezierig dat ik er een half puntje meer voorgeef! Al is het ook niet genoeg om de onsamenhangende, slecht geschreven en geregisseerde puinhoop goed te maken die de rest van de film was.

Herinner je je Nattevagten nog, de Deense horror-thriller uit 1994? Het was de speelfimdebuut van regisseur Ole Bornedal en kreeg in 1997 een vergeetbare Amerikaanse remake. Nu is er na dertig jaar een niet overtuigend vervolg op die film. Een onnodig vervolg, want voor een heel groot gedeelte volgt het de vergelijkbare verhaallijn (tot zelfs de de Walkman, motten en identiteitsverwisseling toe) maar dan met vrouwelijke personages en de focus op of de cyclus van trauma ka worden doorbroken.

Martin (een oudere Nikolaj Coster-Waldau) en Kalinka (Sofie Gråbøl keert als enige niet terug) trouwden en kregen uiteindelijk een dochter genaamd Emma (een relatief solide rol van Ole Berdenals dochter Fanny Fordenal), maar achtervolgd door wat Peter Wörmer (Ulf Pilgaard) deed, pleegt Kalinka zelfmoord. Martin is een gesloopte man. Om haar vader te helpen, neemt Emma hetzelfde nacht-baantjje en gaat op bezoek bij de beroemde seriemoordenaar. Tegelijkertijd duikt er een copycat-moordenaar op.

De uitvoeringen van de cast is toegewijd (Deense acteurs stellen niet gauw teleur) en sfeer is er zeker in deze film! Het laat zich dus nog prima bekijken maar het trapt in de valkuil dat het veel van de speeltijd gebruikt voor nostalgie Hierdoor werd een film die zijn eigen vaak herhaalt en dus meer een ​​moderne update van de oude film lijkt.

Als je niet teveel verwacht was dit nog een aardige tienerhorror waar uiteraard horror, bloed en schrik tot een minimum worden beperkt. En het plot klinkt als een typische slasher: “Op Halloweenavond moeten een babysitter en de kinderen voor wie ze zorgt, de verschrikkingen van seriemoordenaar overleven.”

Maar in eerste instantie lijkt het erop dat we te maken krijgen met hekserij of een wraaknemende heks want Natty Knocks was... nou ja... veel dingen; een prostituee, een scream queen uit de B-film, en dus waarschijnlijk een heks. Echter na de opening verdwijnt dit spectrale element naar de achtergrond en Is de heks geworden tot een urban legend De tieners (en preteen Charlotte Fountain-Jardim) zijn getuige van wat lijkt een moord in een zogenaamd verlaten huis, ze starten een onderzoek naar het slasher-kwaad (Bill Moseley)

Horrorlegende Robert Englund kom nog even het heksenverhaaltje van het begin toelichtingen. In de rol van alleenstaande moeder is Danielle Harris (Jamie Lloyd, Halloween 4/5) te zien, deze werkte 35 jaar al eerder samen met regisseur Dwight H. Little in 'Halloween 4' Maar bekende horror-gezichten maakt nog geen goede film! Het ziet er een beetje teveel uit als een lifetime-channel filmpje en bouwt ook zelden genoeg spanning op

Dat betekent niet dat de film geheel zonder positieve punten is. Er is één geweldige scène waarin de kijker door de ogen van Abner Honeywell kijkt, en je babysitter Britt ziet maar als in een jaren ’70 grindhouse-film stijl. Het einde is ook nog best opvallend. Maar verder is het voorspelbaar, niet erg eng, er zijn geen kills en bepaalde delen voelen te los van elkaar. Maar de film heeft op zijn minst iets van een oktober-horrorgevoel.

The Asylum staat bekend om het maken van zijn goedkope mock-busters. Weliswaar zijn dat niet de allerbeste gemaakte films maar zo nu en dan maakt The Asylum wel eens een vermakelijke mockbuster die de moeite waard is om te kijken. Denk dat er daarom ook veel waarderingen zijn van ​teleurgestelde kijkers zijn die dachten dat ze "Overlord" (de eigenlijk niet zo heel veel betere overgeproduceerde film waar J.J. Abrams miljoenen aan uit gaf) gingen kijken. Hadden mensen meer verwacht van deze film? Jammer want zo heel slecht vond ik deze nazi-exploitatie B-film trash niet! Zelfs beter dan verwacht, gezien het feit dat hij in ongeveer drie weken met een minimaal aan budget is gemaakt. Het verhaal was redelijk en rechttoe rechtaan, er was een zo kleine mogelijke crew, special effecten armoedig maar alles staat in het teken om er zoveel mogelijk entertainmentwaarde uit te halen. En dat lukte redelijk! Tja wat wil je als Dominique Swain de gestoorde wetenschapster zich (geheel overbodig) uitkleedde en dus naakt was te zien! Eerlijk gezegd is dit de moeite waard voor kijkers die in slechte films ook iets goeds kunnen zien. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie featuring Dominique Swain)

Zevendelige serie films geproduceerd door het Amerikaanse ministerie van Oorlog van 1942 tot 1945. Oorspronkelijk bedoeld voor de Amerikaanse soldaten om hen te helpen begrijpen waarom de Verenigde Staten bij de oorlog betrokken waren, maar ze waren zo effectief dat president Franklin Roosevelt opdracht gaf tot verspreiding voor het publiek. Uiteraard propaganda met als doel om de soldaten de rechtvaardigheid van de zaak, te laten zien. Echter doordat het ook voorlichtingsfilms zijn, erg interessant...Het wordt door Walter Huston vertelt via een combinatie van archiefbeeld, grafische kaart (geanimeerd door Walt Disney))en ander materiaal. Aan elk einde zijn de woorden. "Victory of the democracies can only be complete with the utter defeat of the war machines of Germany and Japan" legergeneraal George C. Marshall te zien.

Tweede film uit de serie "Why We Figh" en gaat verder met het behandelen van Hitlers geopolitiek en gebruik hiervoor de uit 1904 stamde Halford John Mackinder Hartland Theorie. Focus zich vervolgens op het ‘verzachten’ van de westerse democratieën door gebruik te maken van fascistische organisaties en de Duitse herbewapening. Als laatste komen de verovering van Oostenrijk , Tsjechoslowakije en de invasie van Polen, die met veel onnauwkeurigheden wordt weergegeven. Het lijk of dat men hier meer gebruik maakte van nazi en Sovjetpropaganda om alliantie met de Sovjet-Unie te rechtvaardigen.

Een redelijk solide Franse thriller die niet zo zeer draait om het mysterie dat de hoofdrolspeler onschuldig is maar meer waarom. En dit doet met een plot dat een beetje lijkt op "the fugitive" Het verhaal bezat een iets te langzaam tempo en is helemaal niet zo complex dat het meer dan 2 uur moest duren. Daarnaast voelt de kern van het liefdesverhaal onlogisch. Waarom zal je tegen je eigen echtgenoot zwijgen, om acht jaar later alsnog alles aan het licht te brengen? En dan is er nog de veel te aanwezige maar weinig verrassende muziek Gelukkig zijn er ook spannende en toffe momenten en is het soms wel een redelijk meeslepende thriller.

Tja, ik kreeg het gevoel dat Marina de Van, de regisseur van deze film, een intrigerend idee moet hebben gehad, ook naar veel films heb gekeken die in de lijn liggen van wat ze wou maken en voor de rest geen flauw idee had van hoe ze het moest aanpakken. Maar een idee is nog geen plot! Wat rest is Sophie Marceau die beetje bij beetje in Monica Bellucci verandert. Het openingssegment was misschien nog verontrustend maar zonder echt raar te zijn. En veel te mager om een hele film vol te houden. Bovendien is dit zeker niet het beste acteerwerk wat de actrices hebben laten zien. Monica Bellucci kan nog een beetje terugvallen op haar training als fotomodel maar Marceau is geweldig aan het over-acteren. Meer dan twee mooie Franse schoonheden in een vreselijke film, kan ik hier niet van maken!

Op basis van de hoge stemmen ben ik deze Horror-film gaan kijken. Echter ik heb hier echt niet van genoten. Het was niets minder dat een typische jaren '80 Hap-slik-weg-film. Wat tenenkrommend romantiek, veel geknal maar weinig bloed. Wat andere goedkope ogende actie. Natuurlijk is er een verplichte ontploffing. Wat geneuzel over dat het moeilijk is om als vampier te beginnen. Dialogen die houterig en onhandig worden opgezegd. Hoofdrolspeler Adrian Pasdar is geen groot acteur en dat is hier duidelijk te zien. Een paar leden van de cast kwamen uit Aliens ( Lance Henriksen, Bill Paxton, en Jenette Goldstein) en speelde hierin mee doordat James Cameron en Kathryn Bigelow iets met elkaar hadden. Op Paxton na was het geen meerwaarde. Zelfs de muziek van Tangerine Dream klonk te dramatisch en soms niet op zijn plaats. Na vijf minuten in de film had ik al door dat deze film het voor mij niet ging worden. Natuurlijk kwam er een happy einde! Maar net daarvoor moest ik eerst nog met mijn ogen rollen van een ongelooflijk slecht bedachte toevoeging; Hallo, hoe kan je nu genezen van vampirisme door een bloedtransfusie? Je bent een ondode! Deze film was voor mij een grote tegenvaller.

De beste Hellraiser (deel 3) -film .... die alleen geen Hellraiser-film is!

Ja Heerlijk!!! Met Hellraiser hoog in mijn persoonlijke top 10, was dit zeker smullen! Alhoewel een zeer goedkope low-budget indie-film, was het fantastisch! Smerig, met fijne grauwe decors en boordevol met van alles, van het tatoeëren van een Ouija-bord op een lichaam tot necrofilie tot snij-fetisjisme tot de Mr Skinny Show, een vreemde kindervoorstelling met een dikke man gewikkeld in prikkeldraad en een varkenshoofd die een vrolijk, speels lied zingt over de geneugten van zelfmoord,

De film is kort maar krachtig en pakt het verhaaltechnisch net even anders aan omdat het de drie onderling verbonden verwrongen verhalen omgekeerd verteld. Die verschillende verhalen van de verdoemde zijn fantasierijk en behoorlijk goed verteld. De gore is absoluut niet verkeerd en fijn smerig en het monsterontwerp is geweldig.

Daarnaast is de cinematografie hier bovenmatig goed, evenals de verlichting, en het combineert dit met een zeer mooie donkere en sfeervolle setting De film die steekt zijn tanden diep in je ziel. Het is kunstzinnig, maar nergens te kunstzinnig! De film blinkt uit in atmosfeer en zijn uiterlijk. Met behoorlijke goede speciale effecten, een interessant en slim plot en prachtig gecreëerde locaties. Necromentia is voor mij een voltreffer! Mijn advies is dat als er weer eens een Hellraiser- film moet worden gemaakt, er iemand Pearry Reginald Teo moet bellen!

Iedereen die wat meer horrors heeft gezien komt wel in aanraking met H.P. Lovecraft. De schrijver heeft vele geïnspireerd met zijn verhalen. In een kortverhaal uit 1924 The Hound komt er een boek voor dat de Necronomicon wordt genoemd. Faam kreeg het natuurlijk door die film uit 1981. Het is een grimoire van Arabische oorsprong en zodoende speelt het boek nu dan ook de hoofdrol in deze film. Het intro is heel toepasselijk "The Library" genoemd en zien we H.P. Lovecraft (Jeffrey Combs – Re-Animator) naar een bibliotheek gaan om daar het boek te bemachtigen. Zodra hij begint te lezen start ook de anthologie:

"The Drowned": Geregisseerd door Christophe Gans (Brotherhood of the Wolf, Silent Hill) en waarin Edward De Lapore (Bruce Payne - Dungeons & Dragons) een hotel erft dat een geheim verbergt om zijn geliefde terug te brengen uit de dood. Het is een verhaal in een verhaal wat een erg mooi begin was, zeer sfeervol en de Behemoth aan het eind was een prachtige creatie. Naar het verhaal 'The Rats in Walls' al is alleen de naam Delapore en de terugkeer naar het oude familiehuis overeind gebleven.

“The Cold”: Geregisseerd door Shusuke Kaneko (Death Note, Gamera) en mijn persoonlijk favoriet. Journalist Dale Porkel (Dennis Christopher – Stephen King’s “It”) gaat op onderzoek uit bij het huis van Dr. Madden (David Warner – The Omen) waar nogal wat mensen verdwijnen. Ook dit is een verhaal in een verhaal en is een alternatieve versie van Lovecraft’s “Cool Air.” En de CGI effecten blijven anno nu nog steeds geloofwaardig!

“Whispers”: Geregisseerd door Brian Yuzna(Return of the Living Dead III) is de vreemde eend in de bijt. Er wordt gebroken met de verhaal in een verhaal stijl van vorige segmenten.We zien politieagente Sarah een moordenaar “The Butcher” achtervolgen en uiteindelijk belanden in een ware hel van bloed en gore. Zeker niet slecht maar wel minder subtiel dan de andere twee en ook heel weinig te doen met Lovecrafts werk. Het moet waarschijnlijk op 'The Whispers in the Dark' zijn gebaseerd maar alleen de transplantatie van de hersenen door aliens is een raakvlak. Dit is hooguit twee minuten te zien in het segment.

Hierna volgt nog het afrondende stukje van "The Library" met nog wat gore. Waarnaar ik kan concluderen dat dit toch wel een vergeten anthologie-pareltje uit de jaren '90 is.

De film is vrij wazig qua opzet en komt over als één lange hallucinatie. Regisseur Franco maakt gebruik van stijlvolle decors en prachtige locaties. Maar er zijn ook afschuwelijke shots waarbij een tijdje door een aquarium wordt gefilmd. En dan te bedenken dat Franco voor deze film het grootste budget uit zijn carrière ter beschikking had. Jammer dat hij met dat vele geld geen duidelijker script had kunnen kopen. Het horrorelement in deze prent ver te zoeken is, terwijl hij toch wordt aangeduid als horrorfilm. Erotiek daarentegen is des te ruimer vertegenwoordigd. Er zijn teveel vreemde scenes die doen vermoeden dat je aan de LSD zit en die niet bijdrage aan een evenwichtigere film. Het zal wel een kwestie van smaak zijn of te maken hebben met de tijdsgeest? De film is immers gemaakt in 1968, een periode waarin iedereen met drugs leek te experimenteren. Hoe dan ook, de film is anno nu hopeloos verouderd en voornamelijk vaag en wazig.

Super edelkitsch uit het horror-doe-het-zelf-genre maar dan wel van de hoogste kwaliteit. Twee uur en zeven minuten lang een waar bloedfestijn van geweld, kannibalisme en (seksuele) mutilaties. Het begint allemaal met een proloog om de middeleeuwse oorsprong te verklaren, dit gebeurd op de manier zoals ook in de oude silents; met teksten tussen de getoonde Gore-scenes. Hierna barst het splatter-epos pas echt los en zien we vooral Goran, de bloed-demon de ene na de andere brute moord bewerkstelligen. Tussen het martelen door zien we dan Necronos opdrachten geven en communiceren met de gehoornde hemzelf. Oh en dan is nog een bloederige zoektocht naar een de uitverkoren heks. Dit is natuurlijk low-budget-trash en als je daarvan hou is er heel wat te genieten. Zo is er een prachtige scene van een Berserker die wordt gecreëerd en één van een naakte vrouw die op een staak wordt gespietst.(nu zijn zowat alle vrouwen in de film naakt)

Tot slot drie vragen:

1. Vond je Cannibal Holocaust een goede film?

2. Vind je Herschell Gordon Lewis- films goed?

3. Kon je de film The Human Centipede waarderen?

Als je alle drie de vragen met JA beantwoord dan is dit waarschijnlijk een film voor jou, anders kan je hem beter links laten liggen!

Onbegrijpelijk? Met Lance Henriksen heb je een acteur in huis, die niet zo maar iemand is. Hij sierde menig genre-werk op. Ook Michael Traynor, Harry Lennix en Jack, Noseworthy zijn redelijk goede en bekende acteurs uit series en bijrolletjes van films. Het is daarom onbegrijpelijk dat deze film zeer slecht acteerwerk heeft. Daarnaast laat de uitvoering van het script te wensen over. Dr. Alexander Crick doet een grote ontdekking en daarvoor moet hij een enzym winnen. Probleem is dat hij daarvoor mensen moet doden. Door omstandigheden lukt het niet om het serum af te maken en sluit daarom het ziekenhuis af. Films over gekke dokters of wetenschappers zijn er genoeg dus moet je daarop zijn minst goede inspiratie uit op doen. Was het maar waar. Het kwam niet verder dan Frankenstein gecombineerd met het slasher-genre. En ook dat horror-gedeelte is ronduit slecht. Als een slasher door het lint gaat, wil je bloed! En hier zie je een alleen wat druppeltjes, zelden zo weinig bloed in een Horrorfilm gezien. Er wordt een naald in een oog gestoken maar dat is nog nooit zo slaapverwekkend gedaan. Al pleit het dan wel voor de film dat het in beeld is gebracht! Het enige waar deze film verder in grossiert zijn dwaze scenes die nergens voor dienen. Mensen die B-films kijken weten dat je lagere verwachtingen moeten hebben dan gemiddeld maar met sterke namen als Henriksen, kan je toch wel optimistische zijn dat het op zijn minst de moeite waard was "Needlestick is dat helaas niet!

wat is dit een slechte film! Word zwaar gemarteld gil en beweeg je of als je een punaise in je voet heb. Dat er dan zonder verhaal gemoord wordt oké maar graag dan wel iets overtuigender.

De enige reden waarom je nu zal kunnen kijken zijn omdat America Olivo een lekkere meid is en er nogal grove martel scenes in voorkomen.

Maar voor deze film geldt voor mij in ieder geval dat er zeker betere films zijn.( En ik ben toch echt een horror freak)

Dit was een aangename verrassing. Een ingetogen, onderzoek-thriller met een variatie op het buddygenre. Waarin het erg leuk was om te zien dat, de relatie tussen de twee hoofdrolspelers Jack Quaid en Jeffrey Dean Morgan uitgroeit tot een van vertrouwen en begrip. Zonder zoetsappig of gladjes over te komen. Het mysterie-thriller aspect en een vleugje komedie zorgen dat het nooit verveeld. Geweldige chemie en een paar aardige grappen tussendoor, ik heb hier uiteindelijk meer van genoten dan menig bioscoopfilm die hetzelfde probeert...