Opinions

Op de vraag uit de titel ‘Wie kan een kind vermoorden? wordt al in de opening-credit een antwoord geven. Deze bestaat namelijk uit beelden van de Tweede Wereldoorlog, de Indiaas-Pakistaanse oorlog, de Koreaanse Oorlog, Vietnam en Biafra -oorlog(Nigeria) Door het toedoen van de ouderen komen kinderen om het leven. Tijd om de ouderen terug te pakken? We zien het Engelse echtpaar Tom (Lewis Fiander) en Evelyn (Prunella Ransome) meer dan alleen rust op het eilandje Almanzora vinden. De kinderen hebben namelijk alle volwassenen gedood. De volwassenen hebben geen kans gehad iets terug doen, omdat zij niet in staat waren om kinderen te vermoorden.

De film is voor een groot gedeelte echt een B-product uit zijn tijd. De sfeer is prima weergegeven, sober en rustig en daardoor redelijk doeltreffend. Maar soms gebeurt er door het lage budget echter niet voldoende om de aandacht er continu bij te houden. Toch zijn er mede door het goede idee ruim genoeg momenten dat de film wel overtuigd (mits je de schrik/gore scenes plaats in de jaren '70). Bij bepaalde scenes moest ik soms denken aan de films Village of the Damned (1960) en The Birds (1963) Prima '70 jaren Spaanse horror en een venijnige filmpje uit de Europese horrorhistorie!

Pracht van een film van de Italiaanse horrorregisseur Lucio Fulci. Direct aan het begin zit al één van de mooiste scenes compleet in sepia geschoten maar zeker niet minder doeltreffend. Sommige elementen van die scene doen denken aan een andere film van Fulci namelijk: Don't torture a duckling. Non Si Sevizia un Paperino (1972) Het verhaal is verder niet zo bijzonder en is lichtjes gebaseerd op enkele elementen uit verhalen van H.P. Lovecraft. Centraal staat een mysterieuze toegangspoort tot een duistere en onheilspellende onderwereld, het domein van de levende doden, de Hel. De kelder van het hotel bevat zo'n doorgang en dankzij hardhandige loodgieterswerk zal deze geopend worden.De film vertoont wel wat inconsistenties in de tijdlijn en locaties maar deze ongerijmdheden werken juist atmosfeer-verhogend en versterken bij de kijker het gevoel een angstaanjagende nachtmerrie binnengezogen te worden. Een en ander betekent dan wel weer dat de kijker verwachtingen ten opzichte kwaliteit van verhaalstructuur en dialogen overboord moet zetten om vervolgens onbevangen Fulci's inferno te absorberen. Er hangt een mooie bovennatuurlijke, occulte sfeer en is rijk aan het Fulci's bekende, harde en compromisloze geweld. De special effects zijn, alhoewel grotendeels uitstekend van kwaliteit, hier en daar helaas wel wat te overduidelijk nep. De oogbol fetisj van regisseur is natuurlijk ook in deze film weer van de partij. Een prachtige middels droomlogica gecreëerde bovennatuurlijke sfeer, met absurde situaties en hard, bizar geweld maken van deze film een waar genot om naar te kijken. Saillant detail: uit de eerste versie van 1981 was het één en ander aan vrij extreme scènes weggeknipt, waardoor het verhaal nogal wat warriger werd. In 1998 spoorde Quentin Tarantino de originele print van de film op en besloot de film opnieuw uit te brengen in zijn oorspronkelijke staat met de destijds weggeknipte scènes.

Yee-haw! Desirée, gespeeld door Playmate Claudia Jennings, stroopt om haar broertje en zus te voeden. Wanneer een lokale hillbilly en een wetshandhaver haar hierop betrappen, gaat het mis en valt er een dode, maar uiteraard is het haar de schuld. Wraak leidt tot wraak wat weer tot wraak leidt...De rest van de film is eigenlijk heel veel boot-achtervolging door de Bayou begeleidt door banjo-liedjes en ondermaats acteerwerk. Hoewel het ongetwijfeld geen grote verrassing is dat Desirée als echte badass uiteindelijk wint, is 90 minuten veel te veel tijd om door te brengen met een stel hillbillies die rondhangen in een moeras en praten en praten. Hun vergelding is uiteindelijk ook niet erg inventief of bevredigend. Degene die dus bloed en borsten verwacht...stelt de film teleur want die zijn er maar minimaal! De film wordt wel aanzienlijk geholpen door de waterige setting en het ziet er iets beter uit dan andere binnen het genre maar is niet erg interessant als exploitatiefilm.

Snelle B-film om het moreel op te krikken in oorlogstijd. Ze hebben dit zo snel in elkaar gooit dat men geen tijd had om fatsoenlijk werk te leveren. Het verhaal is enigszins gebaseerd op de echte inval (had enkele maanden ervoor plaats en was veel minder succesvol) op Makin Island ((nu bekend als Butaritari) Het doel was om de Japanse installaties te vernietigen , gevangenen te nemen, inlichtingen te verzamelen en de aandacht af ​​​​te leiden van de landingen op Guadalcanal en Tulagi. Verschillende scènes werden verteld in een documentaire-achtige modus en is verder volgeladen met patriottisme clichés zoals opzwepende pre-veldslag toespraken en overdreven gedramatiseerde sterfscènes. Kolonel Thorwald predikt de hele film door dat de Japanners geen initiatief hebben en niet voor zichzelf kunnen denken of van een plan kunnen afwijken; dus onverwachte actie loont. Gezien het onderwerp (de introductie van guerrillatactieken bij het Korps Mariniers) en de tijd van uitkomen, is het historisch misschien nog iets van belang. En oké deze WO II-propagandafilm is misschien niet zo slecht in vergelijking met andere die tijdens de oorlog zijn gemaakt, maar eerlijk gezegd, is het nog steeds geen geweldige film.

OMG...ik hoop dat het de bedoeling was om de irritante kant van vervelende TikTok-twintigers ook wel influencers genaamd van vandaag te laten zien? Alleen niemand heeft er aan gedacht dat door dat te doen het zelf net zo een irritant wordt! Elk personage is namelijk gewoon erg... Het verhaal bezit een een gemakzuchtig en voorspelbaar uitgangspunt en het is daarnaast ook nog eens enorm oncreatief het is al honderden keren meer gedaan...

De enige goedmaker zal een handvol moorden moeten zijn geïnspireerd door de zeven hoofdzonden (trots, hebzucht, toorn, lust, gulzigheid, afgunst, luiheid) Maar die zijn al net zo lui...op een of andere manier ook niet zo schokkend...één kom er rechtuit Feast een andere is een Saw-spel...tik...tik ach net te laat. Plus nog wat andere films of gewoonweg hack-en-snij werk Maar het is in beeld en dat is iets...

De film draait om de dood van een meisje. Dit is blijkbaar het YouTube/Tiktok-meisje JoJo Siwa nogal wat volgers. Vermoedelijk ook de potentiele kijkers om aan deze film te verdienen. Oh en als je het gek vind dat niemand iets over de seriemoordenaar Seven Deadly Sins Killer (#SDSK) zeg of weet. Ongeveer halverwege de aftiteling, kom er een conclusie die beloof dat er nog meer gaat komen....yes kan niet wachten …want tjemig wie wil er nu niet nog een hersenloze horrorfilm?

Dit volgt het typische horrorplot; een groepje mooie jonge mensen gaan ergens ver genoeg van mensen verwijderd, feesten om vervolgens omgebracht te worden door een 'onzichtbare' moordenaar. Enigszins moderner gemaakt door de iPhone-beelden van het vlog-meisje Kali te laten zien. Oké een overbekend plot maakt het nog geen slechte film. Karakterontwikkeling of acteerwerk zijn in veel low-budget horror ook niet top-notch.

En ik moet het ook de eer geven dat het speelt met de verwachtingen van die formule. Er is dus wat mysterie over wat er precies aan de hand is. Slasher of een bovennatuurlijke film? Helaas worden vragen die film opwerpt niet bevredigend beantwoord. In plaats daarvan zit je te kijken naar jonge mensen in het water die kibbelen over sociale dynamiek. Natuurlijk blijft je de rivier afdrijven terwijl je nonchalant kletst over het vloggen, terwijl je vrienden misschien dood of vermist zijn?

Dit is het speelfilmdebuut van regisseur Zac Locke en de enige ervaring met horrorfilms is die van de zakelijke kant, Hij produceerde o.a. een stel Blumhouse-producties. Tja het is dan ook niet heel verwonderlijk dat de moorden niet al te bloederig waren. Wel dapper was het dat; daar waar andere low-budget horror vaak de duisternis gebruiken om dingen te verbergen, deze film veelal overdag in fel zonlicht afspeelt! Echter werd dit slim opgelost door gebruik te maken van de bomen in het bos en het water van de rivier. Uiteindelijk eindigt het in een film die wel te bekijken is maar ook niet heel erg succesvol was.

'Befehl ist Befehl'.

De Duitse uitdrukking 08/15 verwijst naar een Duits machinegeweer uit de Eerste Wereldoorlog. Soldaten moesten met de “MG 08/15” steeds de zelfde oefeningen doorlopen. Wat natuurlijk een saaie routine was. Later werden de wapens in de loopgraven van steeds slechtere kwaliteit en werd de uitdrukking ook gebruikt voor verouderd of slecht materiaal.

Deze filmtitel impliceert dat de soldaten onopvallende "alledaagse") personages waren. Maar laat die titel nu ook uitermate geschikt zijn voor dit vreselijk verouderde en middelmatig toneelstuk. In de film zie je het Duitse kazerneleven in de periode in vlak voor de tweede wereldoorlog. De oefeningen en de capriolen van soldaten en officieren

Kanonnier Vierbein krijgt het zwaar te verduren door de harde oefeningen en pesterijen. Dit wordt nog erger als hij van Hauptwachtmeister Schulz een taak krijgt en die zijn vrouw, Lore, met hem begint te flirten. Als Vierbein munitie op een schietbaan steelt, besluit Gefreiter Asch, er iets aan te doen omdat zijn zus, een echte Bund Deutscher Mädel, verliefd is op zijn kameraad .

Het is het eerste deel uit de 15-08-trilogie en blijkbaar waren deze films razend populair in het Duitsland van de jaren 1950. Maar meer dan een stel sketches achter elkaar plaatsen waarin typisch Duitse onnozele humor met een stel hansworsten wordt afgewisseld met romantiek en kazernebeslommeringen, lijkt het niet te doen. Tja kortom pseudo-kritisch, statische en eigenlijk gewoon dodelijk vervelend.

Wat valt er na deel 1 en 2 nog te zeggen over het derde en laatste deel van de "08/15" trilogie van Paul May. Het is net als de voorgaande een middelmatige en vergeetbare zwart-wit-film. Soldaat Asch, Kowalski, Hauptmann Schulz, en diens vrouw Lore staan ook nu weer centraal, die hoe kan het ook anders nu zien te overleven in de chaotische dagen van de ineenstorting. De cast is verder wel oké! Maar men probeert er wat spanning in te brengen door een jacht op twee Duitse oorlogsmisdadigers en de aankomst van de Amerikaanse soldaten in Duitsland. Tja dat lukt natuurlijk niet, als men het gaat proberen met platte dialogen die humoristisch zouden moeten zijn maar dat niet zijn. Misschien zagen mensen het destijds anders maar nu is gewoon te zwaar verouderd. Gelukkig houd hiermee op want schrijver Hans Helmut Kirst heeft geen nieuwe delen meer geschreven.

Het tweede deel van de 08/15-trilogie draagt het onderschrift; Aan het front. En regisseur Paul May keert een jaar na het eerste deel terug met deze film wederom op werk van schrijver Hans Hellmut Kirst. Ook verschillende acteurs keerden terug om hun personages opnieuw te spelen, aangevuld met enkele nieuwe personages. Tja..ook het plot is voor het grootste gedeelte gewoon hetzelfde gebleven; Oftewel via grappen en grollen de spanningen tussen de soldaten en officieren weergeven. Het enige verschil is dat het nu aan het front en niet in de kazerne afspeelt.

Tja de film is misschien iets meer samenhangend en er zijn wat betere scenes in Rusland maar deze verschillen zijn nihil. Echter tot overmaat van ramp is deze film ook een vijftien minuten langer Dus de titel is nog steeds toepasselijk! Voor degene die het niet weten; de titel "15/08", zijn cijfers die in Duitsland staan ​​voor iets dat volgens het boekje gaat, maar ook erg vergeetbaar of middelmatig is. Ik was al niet echt onder de indruk van de eerste film en helaas moet ik zeggen dat deze tweede film mijn mening niet verandert. En dan bestaat er zelfs nog een derde film...?

Deze film is een anthologie dus bestaat uit een aantal korte filmpjes van verschillende kwaliteit en lengte met als omvattend verhaal (van Guillermo Lockhart en Nicolás Onetti) het spel Hyakumonogatari Kaidankai oftewel verzameling van 100 vreemde verhalen. Waarbij een groep vrienden in een cirkel van honderd kaarsen, (hoe kan het ook anders?) de confrontatie aan gaat met hun angsten. Ze mogen het spel niet verlaten, want anders zal er een verschrikkelijke vloek op hen vallen. Natuurlijk gebeuren er tussen het verhalen vertellen vreemde gebeurtenissen En euh nee, er zijn geen honderd verhalen maar dient meer als een goed excuus om de film te beginnen;

De eerste die het spits afbijt is; "A Little Taste' (2019) van Victor Català. Een redelijk kort filmpje over twee meisjes die elkaar ontmoeten bij een wip aan de rand van een bos. Een leuke preview van de gruwelen die komen gaan!

"When Demons Die" (2016) van Daniel Rübesam Somber en buitengewoon goed gechoreografeerd verhaal van een jongen en zijn vader die op een boerderij op het platteland wonen. De jongen mag blijkbaar niet naar buiten want er lijkt een soort dreiging op de loer te liggen buiten in de korenvelden en in de nachtelijke mist. Het hoogtepunt van deze korte film is dat het er geweldig uitziet

"Black Eyed Child" (2018) van Tony Morales Deze mooie korte film zag ik al eerder. Een doodzieke oudere vrouw wordt wakker op een stormachtige nacht, dwaalt door haar huis en wordt achtervolgd door een kind met zwarte ogen. Erg donker van toon, en eindigend gorgelend in een prachtige kleine nachtmerrie.

The Visitant (2014) van Nicholas Peterson en waarin de bekende actrice Amy Smart (The Butterfly Effect, Crank, Road Trip) verschijnt als de moeder die gekweld lijkt te worden door demonen die het leven van haar dochter bedreigt. Duikt direct in de actie en weet de intensiteit te behouden. Verbazingwekkend demonontwerp ook met vuur en zwavel. Het helpt dat de demon wordt gespeeld door Doug Jones (Abe Sapien in Hellboy II, Pale Man in Pan's Labyrinth, Amfibische man in Amphibian Man of Saru in Star Trek: Discovery)

"Buried Alive" van Oliver Lee Garland Het is mooi gefilmd, gebruikmakend van een kist en een mobiele telefoon. Het acteerwerk is fatsoenlijk, wat een must is bij een enkele, claustrofobische locatie! Maar het blijft gewoon minder omdat je het verhaal al heel wat keer eerder heb gezien!

"Blight" (2015) van Brian Deane Dit filmpje voelt aan als een oude Hammer-achtige film die gebruik maakt van authentiek ogende middeleeuwse sets. Een jonge priester neemt een boot naar een eilanddorp om een ​​zieke en hoogzwangere vrouw te bezoeken die bezeten lijkt te zijn. Pas als de baby wordt geboren komt in de laatste momenten schokkende slinks uitbetaling. Niet slecht!

"Drip" van Christopher West Een vrouw is getuige van een man die sterft op een feestje en in plaats van te helpen, maakt ze een foto met haar mobiele telefoon. Dit blijkt een vergissing te zijn, aangezien ze als een soort vloek wordt achtervolgd door de telefoon. Geen humoristische variant maar serieus spannend met een poëtisch einde.

Zoals gebruikelijk bij anthologiefilms, zal niet elk verhaal voor elke kijker werken, maar doordat de meeste segmenten zich al hebben bewezen zijn ze over het algemeen boven het gemiddelde. De film komt er niet toe om honderd korte verhalen te vertellen, (gelukkig maar) maar de zeven die het levert zijn alle best effectief.

De Argentijnse filmmaker Nicolás Onetti begon met opvallend heerlijk genrewerk (samen met zijn broer) Helaas wordt goed genrewerk, niet altijd evengoed gewaardeerd. De laatste jaren treedt hij ook veel vaker op als producent en met enige regelmaat brengt hij van dit soort anthologie-films uit. Niet dat die beter worden gewaardeerd maar aangezien deze worden samengesteld uit shorts die op horrorfilms-festivals in de prijzen zijn gevallen, zijn ze ook met relatief lager budget te maken.

Na twee delen van Nightmare Radio en de film The Red Book Ritual is het nu tijd voor het vervolg op de gelijknamige film van een paar jaar geleden. Nadeel van het gebruik van bestaande shorts is dat de wraparound nooit helemaal aansluit. Ze proberen dit een beetje op te lossen door een groepje het spel 100 kaarsen is 100 verhalen te laten spelen.

Echter deze begint eigenlijk direct met het eerste segment; "Arcana" uit 2015 van de Portugese filmmaker Jerónimo Rocha Een eenvoudig plot; kerker met een vrouw die er vies, vervallen en eng uitziet, losjes gebaseerd op de legende; A Dama Pé de Cabra (The Lady with a Cloven Hoof) Er is geen verhaal maar wel praktische effecten, een meeslepend geluidsontwerp (klokken) en zeker niet kijken tijdens het eten! Heerlijk begin!

Hierna neemt het raamwerkverhaal en naamgever; "The Last Possession" van Guillermo Lockhart, het over. Met een zeer zwakke connectie volg je dan vier influencers die naar een verlaten, vervallen landhuis gaan voor het 100 kaarsen-spel en dus verhalen beginnen te vertellen;

Tweede segment; "The Fortune Teller" uit 2019 van de Amerikaanse David Ferino (volgens zijn website stage gelopen bij Martin Scorsese) Denk dat iedereen wel eens het vingerspelletje Happertje, origami-orakel of waarzegger heb gespeeld? Een gevouwen papiertje waar de ene speler een getal noemt, en de andere speler het happertje net zoveel keer open en dicht doet. Tja...je moet natuurlijk wel weten welk papier je gebruikt! In dit filmpje is eveneens voor mij bekendste acteur McKaley Miller (“Into the Dark” serie aflevering Pure en films Ma 2019, You’re Killing Me 2023) te zien. Met zijn zeer korte speelduur (5min) kan je er eigenlijk niet veel mee maar het laatste speciale effect ziet er in ieder geval wel goed uit.

Hierna wordt er door één van de influencers met een fotoalbum een verhaal verteld over het huis en een vloek van Lady Anne Fairfax (Magui Bravi, zat ook in de vorige 100 candles) en haar dienstmeid Clementine.

Verder met het derde segment; "Five Minutes" uit 2015 van de Duitse Maximilian Niemann. Zoals ik uit opmerking lees, was het oorspronkelijk zo'n interactieve film/game waar de kijker, de mogelijkheid krijg om te beslissen. Bij deze krijg je zelfs een reeks taken en kan het spelniveau worden ingesteld. Hoe het precies zit weet ik niet want nu was dit een gewone short met zombies Waar helaas het gimmickachtige gevoel nooit echt verdwijnt. Fatsoenlijk maar niets bijzonders

Het vierde "Let Her Go" uit 2015 van de Mexicaanse Arie Socorro. Een hotelkamer, een telefoon en de stem van een man die aandringt om de vrouw los te laten. Ja ik hield hier wel van lekker mysterie van “Wat is er in godsnaam aan de hand” komt tot explosief einde Een botsing tussen verlangen, schijn en de koude waarheid in hotelkamer met schemerverlichting. Eenvoudig maar effectief!

Vijfde segment "Detrás de la puerta aka Behind the door" uit 2019 van de Argentijnse Andrés Borghi. Een vrouw zoekt de hulp van een heks om contact op te nemen met haar overleden vader. Het komt met de waarschuwing dat ze de deur als eerste moet openen. Geen groter verrassing in horrorfilm dacht ik zo...

Het laatste en zesde segment "Black Moon" uit 2019 van de Amerikaanse Ryan Graff Tijdens een zwarte maan, is een jonge moeder op weg naar huis als ze door het geluid huilend meisje een tunnel wordt in gelokt. Tunnels in de nacht zijn een behoorlijk griezelige plek en dus een geweldige geïsoleerde locatie voor horrorfilms. Deze korte film slaagt er goed in die subtiele angst over te brengen! Top!

Met 73 minuten speelduur is het best kort voor een anthologiefilm en zoals het elke griezelcollectie is er heel wat variatie in stijl en creativiteit. Niet iedereen zal dat even prettig vinden. Plus doordat deze kortverhalen ook nog eens niet speciaal voor de anthologie zijn gemaakt, is het nog moeilijker om dit tot een geheel te krijgen. Daar slaagt deze film wel in! Al had ik niet echt een wow-gevoel bij deze, vond ik hem wel leuk, alhoewel je wel een hele slechte bloemlezing moet maken wil ik het niet leuk te vinden!

Dit is een Asylum-film. Dus moet je weten waar je aan begint. Alhoewel het slechts marginaal suffer is dan andere rampenfilms. Of misschien juist omdat het zichzelf niet al te serieus neemt ook zelfs wel minder suf! Wel is het een stuk goedkoper en de productiewaarde lager dan sommige andere! Tja we hebben het over een film waarin aan het einde een ijscycloon (ook de personages weten niet wat dat is?) de Eiffeltoren en het grootste deel van Parijs vernietigt. Broer Ryan en zus Taryn Foster wachten in Parijs op de komst van hun vader Steve en zijn nieuwe vriendin Lacey uit Engeland. Gevaar of zelfs dreiging is er niet voor deze personages maar elk ander willekeurig geïntroduceerd personage gaat vrijwel onmiddellijk dood! Behalve dan de in de cast aanwezige bekende: John Rhys-Davies. De effecten in de film zijn uiteraard ook low budget, sommige zijn slecht, maar voor iets dat bijna voor niets is gemaakt, weet het daarmee wel te entertainen. En ze hebben daadwerkelijk in Parijs gefilmd! Och...zeker niet het beste, maar het is anderhalf uur lang goedkoop hersenloos plezier.

Regisseur en special effecten-kunstenaar Marcus Koch startte na een paar shorts en zijn film ROT, uiteindelijk zijn carrière bij Troma met Citizen Toxie: The Toxic Avenger IV. Maar Anno nu mag je toch wel spreken van een aardig mooie C.V. en wordt hij regelmatig gevraagd om de special effecten voor Low & No-Budget films te doen.

Natuurlijk neemt hij soms ook zelf plaats in de regiestoel. Dit is zijn tweede film. Waarin een standaard-slashers-verhaaltje wordt gecombineerd met een niet versmaden Gore-fest. De film kent twee verhaallijnen; één met Jen en Mark, die samen privé-detective spelen, nu is dit weinig interessant en uiteraard tenenkrommend slecht geacteerd (hoort zo'n beetje bij dit soort werkjes) De andere gaat over Gurdy The Clown aka the Teardrop Killer die op zoek is naar geliefde en dochter. Gelukkig is deze een stuk fijner van aard!

Niet dat nu dat verhaal bijster goed was maar dat gedeelte van de film bezit tenminste prima gore effecten. Alhoewel soms te donker (net als soms de rest van de film) en doordat er gekozen is om Gurdy een reusachtige vleesmes mee te geven, zijn de moorden niet heel gevarieerd. Gelukkig overtuigd de film op bloederigheid wel goed! En is deze film zeker geen verkeerde zit!

Saillant Detail: Het nummer wat veelvuldig is te horen is Voltaire - When You're Evil

Jammer dat deze film zo faalt! Te vaak maakte het verkeerde keuzes en zijn daarbij soms zelfs niet helemaal historisch accuraat! Driehonderdduizend Ottomaanse strijders? Alleen in de totale slag van alle legers bij elkaar kom je misschien in de buurt van dat aantal! Afhankelijk van welke bron je gebruik moeten er ongeveer 140.000 tot 170.000 zijn geweest. (sommige spreken ook maar van 100.000)

De verdedigers sterk in de minderheid? Oké ja ze waren met minder maar ook op de hoogte van de Turkse mobilisatie omdat al in 1682 de oorlog werd verklaard. Dus toen de Turken met hun leger voor de muren van Wenen verschenen was de stad goed versterkt en bevoorraad en werd zij verdedigd door een garnizoen van zo’n 15.000 soldaten (soldaten en burgervrijwilligers) met 370 stuks zwaar geschut. Terwijl erbij de Turken juist door honderdvijftig zwakkere veldkanonnen, een gebrek aan goede artillerie was.

En ja de Heilige Roomse Keizer Leopold I ontvluchtte de stad (samen met 60.000 burgers) maar had een Oostenrijks veldleger van twintigduizend man laten terug trekken bij Linz. Waar men ondertussen druk bezig was om de strijdkrachten op te bouwen. De uiteindelijke gezamenlijke strijdmacht, het leger van de Heilige Liga, was ruim tachtigduizend man sterk en bezat 150 veldkanonnen. Het Ottomaanse leger was tijdens de bewuste slag van Kahlenberg in aantal vermindert, waren gesneuveld, gewond geraakt, aan ziekte overleden of warenbezig met foerageren. En de Krim-Tataren weigerde in het geheel om het op te nemen tegen de zwaarder gepantserde Poolse cavalerie.

Grootvizier Kara Mustafa Pasha koos ervoor om zowel het ontzettingsleger aan te vallen, als ook de muren van Wenen te bestormden. Tja een keuze die niet zo goed afliep! Dit deed hij trouwens niet op wat titel suggereert de elfde maar op de twaalfde september 1683 De film richt zich dan ook veel meer op de relatie tussen de islam en het christendom. Hiervoor gebruik men ook regelmatig de met de keizer bevriende raadgever en pauselijk gezant Marco d'Aviano.

Het probleem zit hem naast foeilelijke CGI dan ook in het script. Door te focussen op de geloof-propaganda van de strijdende partijen. Vergeet men de echt belangrijke feiten maar kort aan te halen of helemaal buiten de film te houden. Zo was deze Ottomaanse aanval niet een religieuze maar een meer geopolitieke Een strijd tussen grootmachten; enerzijds het Habsburgse Rijk en de Pauselijke Staat en aan de andere kant het Ottomaanse rijk gesteund door Frankrijk. Door een duidelijk keerpunt in de geschiedenis van het Ottomaanse Rijk en op militaire vlak de grootste cavaliercharge uit de geschiedenis kan het historische belang van deze slag bij Wenen moeilijk worden onderschat. Echter verdiend het wel een betere film dan deze!

In de spiritualiteit staat 11:11 voor een engelenportaal die je een wake-up call geef dat je moet breken met oude (geloof)overtuigingen om nieuwe toe te kunnen laten. Extra bijzonder wordt het natuurlijk als ook het jaar, 11 bevat! Slim om dus op deze 11 november 2011 een film uit te brengen. En oké de film is niet geweldig, maar toch bevat het een fijne onheilspellende sfeer en een paar prima jump scares. Er is geen "gore" in 11-11-11 daar leent de film zich niet zo voor! Tja je kan je misschien afvragen waarom dit is gesitueerd in Spanje of waarom er soms dingen worden benadrukt. Maar met een speelduur van slechts 85 minuten is het lekker vlot en kort. Tenslotte gaf de twist (al kan je hem ook aan zien komen) aan het einde van de film voldoende voldoeningen om ervan te genieten. Duidelijk werd dat je cijfers niet moet/kan vertrouwen want was ik afgegaan op de lage score had ik deze prima film overgeslagen. Wat een geluk dat ik dat dan ook niet heb gedaan!

Erg fijn filmpje! Let wel alhoewel de film een horror tag bezit is dit in eerste plaats een misdaad-komedie met misschien wat meer bloed dan gewoonlijk. 1999 in Arkansas, een orgaanhandel van een drugsverslaafde verpleegster en haar nicht, de transporteur Regina gaat mis en zodoende gaat het van kwaad tot erger. Er is een behoorlijke hoeveelheid subtiel bloed, maar nergens te gewelddadig. Actrice Angela Bettis (May 2002) is haar hoofdrol de hele tijd een badass-girl, ze was het Hoogtepunt! Maar ook de verdere cast met bijna louter vrouwen stonden hun mannetje! Ook zeer ongebruikelijke was de muziek; een vreemd soortige operastuk en er was even een klein gospel in musical-vorm momentje. Actrice Brea Grant regisseerde deze film en schreef eveneens het scenario en voor iemand die maar een klein beetje ervaring daarmee heeft, was dit een meer dan goede en solide film, zeker een stuk beter dan vele andere films die ik heb gezien. De humor beviel me goed met aardig wat wtf- en lol-momenten. Ja voor mij was dit een echt leuke en plezierige donkere komedie!

Aan het einde van maart 1943, twaalf Noorse verzetsstrijders varen met de "Bratholm I" naar Troms (een hoog gelegen provincie in Noorwegen) om vandaar uit sabotage-missies in bezet Noorwegen uit te gaan voeren. Echter worden ze verraden door Noorse collaborateurs. Alleen Jan Baalsrud kan ontsnappen de andere elf worden bij aankomst gearresteerd, gemarteld en geëxecuteerd door de Duitsers.

Jan Baalsrud weet te ontkomen en doordat hij ruim twee maanden lang onder erbarmelijke omstandigheden op de vlucht was naar de Zweedse grens, die hij uiteindelijk bereikte (sommige zeggen met negen tenen minder) op 1 juni, is hij uitgegroeid tot een soort nationale held. In 1955 verscheen er dan ook een boek over hem (We Die Alone) gevolgd door een film Ni Liv (1957) (was genomineerd voor Oscar)

Tijd voor een remake/herbewerking moet de Noors-Nederlandse regisseur Harald Zwart gedacht hebben. Den 12.Mann concentreert zich vooral op de overlevingstocht van Baalsrud (gespeeld door de Noorse hip-hop- dj Thomas Gullestad) Met tegenover hem de volharde Duitse SS-Obersturmbahnführer / SS-Brigadeführer Kurt Stange ( Jonathan Rhys Meyers) Ondanks dat beide heren niet heel veel achtergrond krijgen, leveren ze wel goede prestaties. Wat meer moeite had ik met sommige van de wat bizarre plot-elementen. Nu is ook moeilijk om te achterhalen in hoeverre deze echt op waarheid zijn gebaseerd. Andere kleine manco's waren de tijdsduur (waardoor soms in herhaling werd gevallen) en sommige horkerige uitspraken. Enfin, desondanks blijft de film wel consequent boeiend en spannend. En benut de regisseur ten volste de prachtige sneeuwrijke omgeving.

De relatie tussen China en India is gespannen. Door economische rivaliteit en samenwerking, groeit ook de geopolitieke spanningen. Daardoor laaien grensgeschillen die tot op de dag van vandaag nog onopgelost zijn, ook weer op. Zo ook over de regio Aksai Chin, een betwist hooggelegen woestijngebied in de Himalaya, beheerd door China maar geclaimd door India. Wat is er handiger dan om met een patriottische oorlogsfilm, te laten zien hoe heldhaftig soldaten er in India zijn.

Na een ingewikkelde voorgeschiedenis die er aan vooraf ging, lanceert China in oktober 1962 een grootschalig offensief tegen de Republiek India in de betwiste grensgebieden oftewel de Chinees-Indiase Oorlog breekt uit. Het Indiase leger, slecht voorbereid en in de minderheid, kreeg de taak deze hooggelegen gebieden te verdedigen. Een belangrijk verdedigingspunt werd Rezang La- bergpas in de buurt van de vitale landingsbaan bij Chushul.

Deze film gaat over de Slag bij Rezang waar een kleine eenheid van 120 Indiase soldaten dapper standhield tegen een veel grotere Chinese overmacht. Ondanks extreme kou, zuurstoftekort en artillerievuur, verdedigden de Indische soldaten hun posities, waarbij ze meerdere aanvallen afsloegen en de Chinese opmars werd vertraagd.. De prijs was echter voor beide zijden hoog; India verloor 114 soldaten, China telde zelfs 1400 Chinese slachtoffers. Een ​​veldslag die wordt beschreven als het enige lichtpuntje in een oorlog die India tenslotte verloor.

Maar vanaf het begin lijkt de film te worstelen met tegenstrijdigheden. Het wil zich profileren als een rauw oorlogsdrama met spectaculaire oorlogsbeelden maar tegelijkertijd aansluiten bij de Indiase kijker door bekende Bollywood-clichés. Dit overschaduwt een betere filmervaring. De film is nog wel de moeite waard vanwege de technische uitvoering, de gevechten en het prachtige in beeld gebrachte landschap. Het acteerwerk is precies wat je van een Indiase film als deze verwacht...

In de eerste helft richt het zich meer op de personages en hun onderlinge band. Veelal ook emotionele scenes en er zijn uiteraard enkele "onnodige" liedjes.* en een dansje) In de tweede helft is het tijd voor de veldslag. Er wordt gezegd dat het team dat aan All Quiet on the Western Front werkte ook hier de acteurs getraind tijdens de opnames. Ach het is duidelijk geen genre-bepalend epos, maar 120 Bahadur (Hindi voor: 120 dappere harten) had goede bedoelingen en komt over als een oprecht eerbetoon aan de soldaten, maar daar houdt het ook wel op.(gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)

Het idee van een moordenaar die als obsessieve fan, castleden van zijn favoriete horrorfranchise Friday the 13th stalkt is nog niet eens zo heel slecht! Het uitgangspunt vormt namelijk een excuus voor verschillende cameo's. Maar wat was dit een tegenvaller! Het script is gewoon zwak en niets rechtvaardig de absurd lange speelduur. De film werd geregisseerd door Deborah Voorhees, die vooral bekend is van het spelen van Tina in Friday the 13th: A New Beginning Uit diezelfde film kwam ook Ron Sloan, mede-producer en daarom ook een vrij prominente rol.

Hij is hier getrouwd met Dee Wallace. De vermaarde "scream queen" echter zat zij dan weer helemaal nooit in een vrijdag-film en wat nog erger was...er werd verteld dat ze in Halloween II zat. Euh...ze zat in Rob Zombie's eerste Halloween, niet in de tweede. Om toch wat jong en fruitig lichte naakt-scenes te kunnen tonen moet ik ook even Hayley Greenbauer als Kelsie Voorhees vernoemen, zij was de fictieve kleindochter van Deborah Voorhees.

Uiteraard waren er ook twee die Jason Voorhees speelde de onoverkomelijke Kane Hodder (7 t/m 10) en C.J. Graham (nr. 6) te zien. En er is Corey Feldman de copycat-moordenaar Tommy (The Final Chapter & A New Beginning) maar hoewel bijna elke acteur in de film zichzelf speelt, is hij juist degene die niet doet maar een belachelijke overdreven slonzige producer. Ja er was genoeg trivia van wie waar uit kwam maar de film kampt gewoon met teveel andere problemen.

Scenes of karakters bestaan soms alleen maar om de looptijd op te vullen of omdat ze toevallig beschikbaar waren! En voor een slasher-horror is er een minimale bloedvergieten. De film was verder slordig en best een puinhoop te noemen zeker in vergelijking met low-budget slasher-horror van de jaren tachtig Die zien er dan nog briljant uit...! Tja het is natuurlijk ook een manier om eer te bewijzen aan deze slasher-horrors....?

Oké, goed zal het allemaal wel niet goed zijn(menig Engelse review is negatief) maar ik heb zeer genoten van dit familievriendelijke avontuur over Candace "Candy" Hull die als dochter van een diplomaat voor spion gaat spelen. Nu doet de film redelijk Disney-achtige aan maar heeft het dankzij regisseur William Castle wel een scherp randje doordat er met een dood lichaam wordt gezeuld en er zelfs bloed te zien was. Het moet daarom ook best lastig geweest om dit te slijten. In 1963 was dit waarschijnlijk te gewaagd voor stoere tienermeisjesfilm en ook de reputatie als horrorfilm-regisseur zal menigeen op het verkeerde been gezet hebben. Toch vind ik het een heerlijke film met een overtuigende Kathy Dunn die als een echte Nancy Drew het ene naar het andere geheim ontmaskerd. Let wel de film draait meer om het meisje Candy en in minder mate om haar spionage-praktijken. Daarnaast stond de wereld niet stil, terwijl er hier nogal wat koude-oorlog humor en propaganda langs kwam. Het meisje uit 'het 'Rode gevaar' China, noemt het meisje uit de Sovjet-Unie bv. kameraad. De titel duidt ook op die dertien kostschool-meisje/ vriendinnen, die alle een vader hebben werken bij een ambassade van een ander land. Deze meisje waren dan ook de gimmick van de film, (elke Castle-film vanaf 1958 bezit er één) er was namelijk een opzienbarende internationaal zoektocht naar de mooiste meisjes uit de wereld, die dan een rol in de film kregen. Zoals ik al aangaf is het gedeeltelijk een spionagethriller en gedeeltelijk een tiener(komedie) film, dit maakt de film zeker niet geliefd! Je moet echt dit soort films leuk vinden om het ook goed te vinden.

Een vrij leuke kindvriendelijke spookhuis-film van William Castle. Die mij qua engheid een beetje deed denken aan het spookslot uit de Efteling. Het verhaal gaat over het gezin Zorba die een huis van oom en occultist Plato Zorba erft. In dat huis zijn enkele geesten opgesloten en beetje bij beetje komt ook de familie erachter dat er meer aan de hand is. Plato Zorba liet ook een speciale bril na en met die bril was het mogelijk om de geesten te zien. Regisseur William Castle had dit verwerkt in de film door het publiek ook de keuze te laten maken om die een speciale bril op te laten zetten. Als er een blauw scherm verscheen moest je dan de het rode schermpje van de bril gebruiken om de geesten te zien, wilde je dit niet was er ook een blauw schermpje. Het was geen 3D maar iets met infrarood licht. Enger zal het er niet door zijn geworden, iets toevoegen aan de film doet het ook maar weinig maar het is wel nog een best leuke gimmick. Al haalt het ook een beetje de vaart uit het verhaal. Het acteer en camerawerk was verder ook prima. Het idee over de 13 geesten was zo goed dat er in 2001 zelfs een remake van is gemaakt door Dark Castle Entertainment (Robert Zemeckis). De naam is natuurlijk een verwijzing naar William Castle. Al met al wel een aardige filmpje om te bekijken.

"Fair Play? That's out. Years of decency and honest living? Forget all about them."

Deze oorlog-spionagefilm, is opgenomen in een semi-documentaire stijl, richt zich op een groep agenten die worden opgeleid voor en uitvoering van undercovermissies tegen de nazi's tijdens de Tweede Wereldoorlog. De film is geïnspireerd door de activiteiten van het Office of Strategic Services (OSS) tijdens de Tweede Wereldoorlog.

James Cagney (bekend van zijn gangsterfilms) speelt Bob Sharkey, die de taak heeft een groep beginnende spionageagenten instructies en training te geven, maar onder hen bevindt zich ook een Duitse infiltrant. Zodra de identiteit van de spion bekend is, bedenken ze een plan om valse informatie over de aanstaande geallieerde invasie te lekken. Dat gaat uiteraard mis en de enige manier om de missie te redden is dat Sharkey hem achterna gaat.

De film bezit twee gedeeltes... in de eerste een spionage-tutorial om je kennis te laten maken en in het tweede een spannend oorlogsmelodrama. En is zo opgezet dat het publiek de personages leuk vindt en zich inleeft. Suzanne is wanhopig om over haar man te horen. Jeff ontdekt dat zijn vriend een verrader is. Sharkey en zijn meerdere moeten ondanks alles proberen het geheim van de geallieerde invasie uit nazi-handen zien te houden.

Door het einde (hier wordt serieus het randje van Hays Code opgezocht) krijgt het verhaal een veel moderner gevoel. Ook het karakter van Suzanne draagt ​​bij aan het moderne gevoel. Ze is een vrouw, maar haar geslacht is bijna onbelangrijk voor de plot. Als ik enige klacht heb over deze verder uitstekende film, zou het de voice-over zijn. Misschien was de reden dat die er was, dat het weliswaar fictief verhaal was, vertelt over de geboorte van de OSS en dat de Central Intelligence Agency in 1947 begon? Hoe dan ook dit is een zeer klein minpuntje en doet weinig af aan deze zeer vermakelijke spionagethriller.

Nu voor de tweede keer bekeken; de eerste keer in IMAX en de tweede keer op het kleine scherm. En ik blijf het indrukwekkend en retespannend vinden! Heel veel films die handelen over de Eerste Wereldoorlog, worden er niet gemaakt. En de meeste daarvan handelen over het saaie leven in de loopgraven, al dan niet opgeleukt met een liefdesverhaaltje. Begrijpelijk want het is ook een anoniemere oorlog dan de Tweede Wereldoorlog die zich dan ook wat makkelijker leent voor helden.

Bijzonder dan ook dat we in een ietwat makkelijk heroïsch verhaal, we twee jonge Britse soldaten volgen die een op het eerste gezicht onmogelijke missie krijgen toegewezen. Dat we deze twee soldaten ‘volgen’ is letterlijk te nemen. De camera, en dus de kijker, loopt als een extra personage mee met de twee jongens. Soms op de huid, dan weer van een paar meter afstand. De eerste momenten in niemandsland zijn dan ook indrukwekkend en omdat je vaak niet ziet wat er om de jongens heen gebeurt, zit je vaak op het puntje van je stoel. Die rauwe en directe actie voelt authentiek voor een slagveld. Iedere seconde telt en je leven kan in een vingerknip voorbij zijn.

Die camera volgt korporaal Blake en korporaal Schofield onafgebroken, alles wat ze meemaken, ziet de kijker ook en dit zagen we denk ik niet eerder in een oorlogsfilm. Het levert een indrukwekkende film op. Wel laat regisseur Mendes zich gaandeweg wat nadrukkelijker in met oorlogsfilm-clichés. Maar uiteindelijk is deze film toch wel een unieke visuele dodemansrit.

Bewerking naar de gelijknamige novelle uit de verhalenbundel Full Dark, No Stars van Stephen King over Boer Wilfred James (Thomas Jane) uit Nebraska die de kijker via een voice-over een geheim vertelt. Een verhaal dat qua verteltrant wel wat lijk op 'The Tell-Tale Heart' van schrijver Edgar Allan Poe.

Het geheim is al vanaf bijna het begin bekend. Want voor een film die zich verder vrij traag ontvouwt, wordt er redelijk snel naar de moord die centraal staat toegewerkt. De film is een zogeheten “slow burner” Ook anders dan dat de naam van King doet vermoeden is dit niet zozeer een horrorverhaal maar meer een verhaal over een schuldbewuste man die door zijn geweten tot waanzin wordt gedreven. De aanwezige knagende ratten staan voor zijn knagend geweten. Het blijkt dus meer een macaber familiedrama.

De film blijft wel te veilig binnen de lijntjes kleuren. Maar dat wil niet zeggen dat de film niet de moeite waard is want het gestroomlijnde verhaal voelt helemaal af. Er is prima stemming in de film dankzij de mooie en authentiek Americana van de jaren '20 , weidse landschappen en mooie passende muziek. Het is allemaal lekker sfeervol, en ook het acteerwerk van Thomas Jane (zijn derde King-film) mag er wezen. Als hoofdpersonage en verteller weet hij met een Midwestern accent, de kijker achteloos mee te trekken.

De film mag dan zijn tijd er voornemen en niks nieuws doen maar ik vond het nog best bovengemiddeld goed.

Langgerekte film (De film duurt ongeveer drie uur) over het leven van een vrouw in het neutrale Zweden van het begin van de Tweede Wereldoorlog (de titel 1939) tot aan de overwinning van de geallieerden. Je ziet haar opgroeien als een zeventienjarige op een kleine boerderij aan de grens met Noorwegen en als jonge vrouw naar Stockholm verhuizen. Door het op het platteland en in de stad te laten afspelen is van beide op achtergrond de Zweedse oorlogservaring te zien. Een land dat zijn neutraliteitsbeleid handhaafde, handelde met (of profiteerde van ) de Duitsers en de geallieerden. De film schept plausibele en geloofwaardig beelden van het leven in Zweden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het verhaal zelf over het meisje dat opgegroeid tot vrouw, is prima maar had ook in een andere tijd plaats kunnen vinden. Het is dus historische context wat deze film aangenaam wegkeek.

Found footage blijft maar een raar genre...voor elke goede ervaring zijn er genoeg tegenvallende...deze Mexicaanse found-footage zit daar ergens tussenin. De film opent met zwart-wit nieuwsbeelden die verslag doen van een onderzoek naar de verdwijning van een jong stel. Daarna zie je de 8mm-home-video's die gemaakt zijn door de pasgetrouwden; Altair en Manuel. Uiteraard zijn er dus de specifieke kenmerken van het subgenre maar wat helpt om boven andere uit het genre uit te stijgen, is de zorg en aandacht voor detail die schrijver/regisseur Victor Dreyere investeerde, samen met het feit dat het grootste deel van de film is opgenomen met analoge technologie. Het is wel enigszins een slowburn-film maar door de looptijd van 82 minuten voelt het precies goed. Dat retro-achtige gevoel werkt absoluut in het voordeel van deze film, er zijn ook een aantal prima huiveringwekkende momenten, waardoor dit solide en best de moeite waard was.

Kort en krachtig! Wat is gruwelijker de martelingen van de militaire dictatuur of de satanische monsters uit de hel? Gedurende de eerste 40 minuten ben je getuigen van dagelijkse beslommeringen van een groepje mannen die loyaal zijn aan de Argentijnse militaire dictatuur. Ze spelen een spelletje poker, kijken naar de WK-finale (met een Nederlands tintje) en ondertussen martelen ze er vrolijk op los. De openingsscène is direct al erg tof! Ze creëren een fantastische unheimische sfeer. Na een bekentenis maken ze echter een fout: en nemen de leden van een satanische sekte gevangen. Waardoor je in de tweede helft vol in demonische terreur belandt! Gelukkig dus niet alleen maar martelporno! Maar wel een waar feestje van bloed, dood, een vleugje gore en special effects die uitstekend werken. Wonderwel ziet het er ook op cinematografisch vlak prachtig uit. JA dit was erg goed gedaan, het rijkelijk vloeien van bloed, de wezens, de martelscènes, de aankleding en eigenlijk gewoon alles! Wederom Argentijnse degelijkheid in het horrorgenre!

George Orwell publiceerde zijn boek in 1949. De roman werd beroemd vanwege de futuristische waarschuwing over overheidscontrole en het verlies van vrije meningsuiting en vrije wil. Het verlies van persoonlijke rechten onder een onderdrukkende regering aka Big Brother zoals hij het noemde. Een onderwerp dat zelf heden ten dage nog steeds actueel is. Misschien zelfs wel actueler dan ooit.

Verhaalsgewijs val je midden in de dystopische samenleving zonder veel uitleg over hoe het zo is gekomen of waarom. In plaats daarvan legt de film de nadruk op het verbod op Liefde en de instrumenten om haar burgers te controleren. Hoofdrolspelers Edmond O'Brien en Jan Sterling als Winston en Julia leverde met hun bijdrage uitstekende prestaties.

Deze film was niet de eerste verfilming van Orwell's roman want er bestond al een BBC-versie van 1954. Wel was het de eerste die werd gemaakt voor op het grote scherm. En omdat dit een film is die bedoeld was voor de bioscoop, had het een groter budget, met meer gebruik van echte locaties en veel minder studiogebonden en / of technische beperkingen dan televisie.

Of het scenario dicht bij het boek blijf weet ik niet maar de film miste wel iets van spanning. Ik vond zelf dat de angst voor de overheid en zijn onderdrukkende middelden wat te luchtig of te melodramatisch. Het is zeker een goede film, mede natuurlijk door het sterke en nog steeds actuele verhaal maar het mist wel een grote dreiging van de totalitaire staat.

De op één na oudste uitvoering van het aloude verhaal van Jules Verne. Het bijzondere aan deze film is ook dat het de eerste film is met onderwater-scenes. Voor deze scenes zijn geen onderwatercamera's gebruikt maar als ik het goed begrijp een vernuftig systeem met waterdichte pijpen en spiegels. En hierdoor waren ze in staat om met de camera onderwateropnames te maken. Afgezien van deze techniek heeft de film verder veel minder te bieden. Het verhaal is iets aangepast om er een liefdesverhaaltje in te brengen. Wat verdienstelijk was maar niet bijzonder. Kapitein Nemo is geschminkt zodat het lijkt alsof hij uit India komt en deed me op één of andere manier aan de kerstman denken?

Remake (eigenlijk een "reimagining") van de Herschell Gordon Lewis-film Two Thousand Maniacs! (1964) Het verhaal is vrijwel hetzelfde; de hillbilly-dorpsbewoners van het Zuiden, die in de Amerikaanse burgeroorlog zijn uitgemoord, nemen wraak op reizigers uit het Noorden. Dit doen ze door het jaarlijks barbecuefestijn, "Guts & Glory Jubilee" te organiseren.

Nu was het met deze film niet gelijk genieten. Eerst zie je de gebruikelijke vervelende studenten die erop uitgaan.. Hierbij dacht ik zelfs ojee daar gaan weer; veel niet leuke humor en bijna geen horror. Maar dan...komen ze via een omleiding in het idyllische dorpje Pleasant Valley. En werd het erg genieten! Want de film is zo politiek incorrect en seksistisch als hij maar zijn kan. Ja dit was dan ook een prima eerbetoon, het soort film dat Lewis zelf zou kunnen gemaakt hebben maar wel helemaal met de technieken van deze tijd!

Yup met de grove humor en het feit dat niemand wordt gespaard (die hillbilly-boer” die voortdurend achter een schaap aan rent), zat het dus goed! Maar geen enkele stad is compleet zonder zijn portie eye candy, en Pleasant Valley stelt in dit opzicht ook niet teleur, want er is geen tekort aan zuidelijke schoonheden die uitzicht op hun ontblote huid willen laten zien. Het bloedbad dat de burgers van Pleasant Valley aanrichten is net zo bevredigend. Het slachtvee wordt gespiesd, gevierendeeld, vindt de dood door zoutzuur. Yup de moorden zijn zeer de moeite waard! Hoewel de film zichzelf niet al te serieus neemt, zijn de gore-effecten zelf wel een serieuze zaak!

De regie van Sullivan is zo goed als mogelijk is voor dit soort film, maar het is niet zonder stijlvolle flair hier en daar. De climax werd eveneens goed afgehandeld. En er was ook nog een verrassende epiloog, geheel in de lijn van de film! De film bezit ook een referenties naar het origineel, waaronder het originele themalied en naar andere horrorfilms en gek genoeg ook regelmatig naar ‘Gone With the Wind’ Naast bekende gezichten in de hoofdrol; zo is de burgemeester van het stadje, Robert Englund en Lin Shaye speelt de stadsoma Boone, zijn er ook een paar cameo's; Kane Hodder, die als hoe kan het ook anders Jason heet en regisseur Eli Roth ( de lifter aan het begin) Hij was tevens de producer en waarschijnlijk profiteerde de film van zijn kwaliteitscontrole (en geld) want wat was dit lekker vertier!