Opinions

Het gaat in 2067 niet zo goed met de Aarde. Vegetatie is compleet verwoest en de mensheid is op zuurstoftanks aangewezen om te overleven. Gelukkig is er nog een tijdmachine-apparaat om in de toekomst tot een oplossing te komen. De prent focust voornamelijk op Ethan Whyte, de zoon van een wetenschapper die al een tijdje verdwenen is. De film is zondermeer een sciencefictionverhaal met potentieel, het intrigeert zeker voor een tijdje. Nu weet ik echter niet of het aan het script ligt of aan de acteur zelf, maar er gaat helemaal niets uit van Kodi Smit-McPhee. Zijn personage Ethan heeft geen idee waar hij mee bezig is, raakt steeds weer in paniek en begint dan letterlijk te janken. Tja die dramatische scènes (ook nog eens ondersteunt door een dikke zware muziekscore) zijn maar weinig geloofwaardig. Verrassend genoeg, voor een film die iets minder dan twee uur duurt, ging het niet slepen. Mede omdat men met weinig middelen een goed sfeer weet weer te geven is het wel leuk om deze tijdreis/dystopische film eens te bekijken.

De titel 211 verwijst naar de code die door de Amerikaanse politie gebruikt wordt als er een bankoverval gaande is. Het is dan ook niet heel moeilijk om te raden wat erin de film staat te gebeuren. Toch hoeft dit een vermakelijke film niet in de weg te staan, maar echt...huurlingen in Afghanistan die niet betaalt krijgen voor schimmige praktijken. En omdat die aannemer zijn geld witwas, overvallen ze maar één van de banken? Nee het verhaal van de film is ronduit slecht uitgewerkt en de film bevat ook een handvol vrij overbodige zijplots en een flinke bak clichés. Soms wordt er zelfs overgeschakeld naar een ziekenhuis voor nog een groter portie dramatiek. Nou goed het is een actiefilm, maar ook daar faalt de film, op enkele scènes, na. Zo worden er door zowel politieagenten als de bankovervallers flink wat magazijnen leeggeschoten, maar raken ze letterlijk kant noch wal. Het overdreven spel van Cage was nog een lichtpuntje in een film die als men de lat erg laag lig nog enigszins genietbaar was, maar verder vergeetbare actiefilm.

Ik vind Rob Zombie een zeer fijn horror-regisseur. Hij leverde met House of 1000 Corpses een verrassend visueel debuutfilm af en met The Devil's Rejects (en Halloween) had hij zelfs onverwacht commercieel succes. Helaas kleef er aan dat succes ook een nadeel want terwijl de regisseur met The Lords of Salem zijn Magnus Opus maakte bleven de fans van die succesfilm maar om meer familie-Firelfy roepen! Hij probeerde daarna het nog één keer met een fijne genrefilm, helaas zonder succes! En tja... uiteindelijk ontkwam hij er dan niet meer aan om de fans te bedienen, maar helaas kan ik niet veel goede dingen zeggen over deze film. Het is vooral inspiratieloos!

Het plot is erg mager en van de gore en geweld is het moeilijk genieten doordat er door de camera veel wordt ingezoomd of in vreemde hoeken staat. Daarnaast is de film domweg erg standaard. Het ontbrak de film gewoon aan die vieze, grove smaak die ik verwacht van een Rob Zombie-film en wat erger was hij vervangt het ditmaal met maar simpele Hollywood-humor. Was dit nu een horror of een komedie? En werkelijk... was er niets beters te verzinnen dan een shoot-out als climax?

Dat in deze film Sheri Moon Zombie (zo als altijd) aanwezig was snap ik nog wel maar ze was hier veel ergerlijker dan anders. Haar scènes zijn bijna allemaal als een soort muziekvideo waarin ze 'schattig'rondloopt in slow motion, wat dan voor het "kwaad" moet doorgaan? Ze is hier nog meer het middelpunt en dat is jammer want Bill Moseley, Danny Trejo en de nieuwe, Richard Brake de "zwager" waren nog enigszins aangenaam om te zien! Onontkoombaar moet je het ook even over Sid Haig hebben. De man heeft niet veel schermtijd, was tijdens de opnames waarschijnlijk al ziek of is het anders geworden. Toch was zijn rol nog wel passend! Echter zijn aanwezigheid kort of lang had deze glimp van wat ooit was niet veel beter gemaakt.

Rob Zombie had lef getoond met deze film als hij Firefly-familie op gruwelijk wijze om het leven had laten komen, anders dan dat worden de fans van The Devil's Rejects nu op hun wenken bediend, en alhoewel het geen totale mislukking was, vond ik het wel een onnodige en saaie toevoeging.

Een wat tegenvallende Actie / Misdaad film van Japanse bodem. De film doet nogal gedateerd aan en heel veel actie is er niet te zien. Verhaaltechnisch was het daarbij ook niet veel soeps. Autowasser/pompbediende krijgt te maken met een gangster en wordt het van kwaad tot erger om zichzelf te redden. Nu ben ik gewend om Aziatische films te kijken maar bij deze had ik af en toe het gevoel dat het allemaal wat fragmentarisch gebeurde. Hierdoor raakte ik soms de weg wat kwijt. Een ander nadeel is de humor, ik ben niet gek van humor en die is bij deze film nadrukkelijk aanwezig. Zelden ook echt grappig. Voor mij viel daarom de film nogal tegen.

De waardering voor deze film is voor mij een beetje een twijfel geval. Het schommelt een beetje tussen de 2,5 en 3 * in. Enerzijds waren er in deze op de duistere comic van Steve Niles met dezelfde naam gebaseerde film, best een aantal pluspunten. Qua sfeer deed het een beetje denken aan Carpenter's klassieker The Thing (1982). De vampieren waren cool. Regisseur Slade heeft de aloude Nosferatu een make-over gegeven waardoor ze er enger en bloeddorstiger uitzien. Niet te overdreven theatraal, maar gewoon Mens Meets Bloedzuiger. Ze hebben, speciaal voor de film bedachte, eigen onverstaanbare taal. Kortom koelbloedige wezens die een lastige vijand zijn en die de inwoners, onder leiding van sheriff Eben (Josh Hartnett), moeten mijden of verslaan willen ze er levend vanaf komen. Ook was het op sommige momenten een heerlijk bloedfestijn!

Echter anderzijds zijn de personages in de film maar weinig intrigerend en zit er maar weinig diepgang in hun karakters waardoor het je als kijker niets kan schelen wat er met wie gebeurt. Ook het magere liefdesverhaaltje rondom Sheriff Eben en zijn vriendin/vrouw Stella komt niet overtuigend over. Hierbij speelde denk ik ook de tijdsduur een rol want doordat die nogal aan de forse kant is zijn er stukken die best saai te noemen zijn. En dan zijn er nog de schrikeffecten, die zijn van het verschrikkelijk moderne soort! De simplistische harde knal. En de film barst van dit zogenaamde schrikmomenten. Vaak rond ik een waardering bij twijfel naar boven af, echter bij deze film overheerst meer het tegenvallende gevoel. Nee, het is het allemaal net niet!

Meer van hetzelfde. 30 dagen geen zonlicht, het idee in het origineel bracht de nodige spanning met zich mee en het rode bloed was geweldig in contrast met de witte sneeuw. Dit vervolg begint waar de eerste film eindigde. Echter de rol van Stella Oleson wordt dit keer gespeeld door Kiele Sanchez. En verder is het rustige dorpje Barrow in Alaska omgeruild voor Los Angeles. Wat met zich meebrengt dat het alleen in naam nog aan, 30 dagen van nacht doet denken. De zon schijnt nu toch wel heel regelmatig. En dat is enigszins jammer want dat verhoogde de sfeer wel meer. Die film uit 2007 is dan ook wel de betere , al is het verschil in mijn ogen ook niet heel groot. Deze film leunt nog meer op actie van guns in combinatie met een snelle montage (had de vorige ook) maar daarnaast heeft deze film een veel acceptabelere speelduur. De effecten en de make-up van de vampieren zien er wederom goed uit, de sfeer is duister met een glimp van hoop. Er zijn een paar beter in beeld zijnde horror-beelden. Vooral; Agent Norris moet zich aan vampierenkoningin Lilith bewijzen door als een vampier een meisje te bijten en haar bloed te drinken. was zeer goed! Het is helaas het scriptdat faalt want dat lijkt geen doel te hebben, Stella doet maar wat en bestrijdt op een compleet onlogische wijze de vampieren. Voor sfeer kan je beter de eerste opzetten(al moet dan een stuk langer zitten), wil je meer een makkelijke rechtstreeks naar video/niet over nadenken film dan kan je hiermee nog aardig vermaken!

Deze avonturenfilm uit 1962 van regisseur Rudolph Maté over de slag bij Thermopylae, vormde het uitgangspunt voor Frank Millers graphic-novel 300. Die op zijn beurt weer werd verfilmd door regisseur Zack Snyder. Hoe dan ook, als er één ding opvalt is dat 'The 300 Spartans' historisch gezien de betere film is, terwijl 300 meer visueel de betere film is. Verder zijn het eigenlijk bijna compleet andere films

Deze film is veel minder actiegericht en er is meer aandacht voor een (politieke) historisch kijk op de strijd om Thermopylae. Je ziet de twee koningen van Sparta, het belang van de alliantie met de Atheense Themistocles en de vijf weerbarstige hoogste ambtenaren (eforen) van de Spartaanse staat Het duurt een hele poos (misschien voor de normen van vandaag ook te lang) voordat de film bij de slag aankomt.

Vergeleken met andere epische films uit die tijd is dit misschien wel één van de mindere maar slecht, was het niet. Het acteerwerk is wel middelmatig of zelfs slecht. Vooral in het geval van de vrouwen. Het romantische subplot is brak en plichtmatig. De dialoog is ook niet altijd even goed, maar krijgt voordeel van twijfel doordat het leent uit oude bronnen. Het was best leuk om die oude citaten te horen. Hoewel de strijd-scènes wat knullig overkwamen, was de actie nog behoorlijk goed. De locaties zijn goed gekozen en de enorme massa verzamelde soldaten zijn indrukwekkend.

De film gaat dus meer over het Griekse verhaal en heeft minder gigantische CGI-gevechten, wie dat kan waarderen heeft met deze film een leuke tijd!

De nieuwste Rob Zombie en wat voor één. Niet zo ambitieus als The Lords of Salem (2012) of zo episch als House of 1000 Corpses (2003) maar er is zeker een hoop pret. Wat zeg ik? Een met veel bloed doordrenkte pret! ? Het is de meest authentieke Rob Zombie film die Rob Zombie ooit gemaakt heeft. Want visueel is het domweg gewoon zijn stijl. Een 70-jaren stijl bevolkt door hillbillies, weirdo's en ander laag bij de grond tuig. En natuurlijk keihard en grofgebekt zijn. En oké, misschien is er bijna geen plot. Maar neem pakweg een stel andere horrorfilms hoeveel plot zullen die hebben? Een goede slasher heeft niet altijd een goed verhaal nodig toch? De film wordt zeer fraai geopend met de eerste "Head" compleet in zwart-wit. Waarnaar er nog meer fantastische fijne "Heads" zullen volgen. Wat een verdraaid goeie lijpe psychopaten waren zij! Zombie stopt net als Tarantino veel oude vergeten sterren in zijn film en hier dus ook weer. Verder is het gewoonweg Super-trash van de bovenste plank. Hou je van Rob Zombie dan hou je van deze film, en anders ... tja, waarschijnlijk niet. Desondanks zijn er ook wat minpuntjes waaronder het voorspelbare einde. Dit is geheel te wijten aan het feit van mw. Zombie. Nu zal het budget niet al te groot zijn voor Rob en dan is het zeer handig als je een leuke en redelijke actrice als vrouw heb, maar kan je alstublieft Sheri Moon nu voor één keer thuis laten of aan het begin laten sterven?

De Culper Spionnen Cirkel was een groep spionnen die opereerde tijdens de Amerikaanse Revolutie. Sommige bronnen melden over een vrouwelijk lid die alleen bekend staat als codenaam Agent 355 (vandaar dus de titel) De echte identiteit van 355 is nooit bekend geworden. In de film werd gezegd dat dit kwam doordat ze een vrouw was....echter waren er ook andere vrouwen die informant waren en deze zijn wel met naam bekend. Niet dat het bij deze 'the 355' verder van enige belang was want dit is een eenvoudig en rechtlijnig actiefilm maar dan met toevallig vrouwen.

Een van de meerdere die er de afgelopen jaren al zijn uitgekomen. Echter staat in deze een groep internationale vrouwen centraal. Jessica Chastain schittert als Mace (Mason), de Amerikaanse CIA-agente, voor de Duitse BND-agente Marie, die eerst rivaal en later samenwerkend, werd Diane Kruger (National Treasure, Aus dem Nichts) gevonden, als (ex-)MI6-agente en cybersecurity-expert Khadijah zie je Lupita Nyong'o (12 Years a Slave, Black Panther, Us) en door een samenloop van omstandigheden komen ze in contact met Graciela (Penelope Cruz), een psychologe van de Colombiaanse geheime dienst en later ook nog de Chinese-agente Lin Mi Sheng een rol van Bingbing Fan (al betwijfel ik of ze echt ook op de set met de andere is geweest)

Het plot is een degelijk spionage-actieverhaal die netjes alle vakjes kan afvinken. Het grootste doel van deze film is om de dames bij elkaar te brengen. En om de diversiteit van de groep te onderstrepen en dat lukt aardig goed! Zoals bijvoorbeeld bij de Marokkaanse bazaar. Soms was het ook een soort buddy-film van gelijkgestemde... De dames (en ook de rest van de cast) spreken ook alle regelmatig in een vreemde of eigen taal.

Alhoewel de gesprekken over mannen- en vrouwenrollen best hadden kunnen weggelaten. Deze vrouwen zijn toch slim. Ze weten hoe de wereld eruitziet. Laat ze dus hun werk doen zonder te jammeren dat ze de verkeerde man vertrouwen. Ach... het was géén groot probleem! Wel laat de film een flinke steek vallen door de dames te confronteren met de 'meedogenloze' tegenstander, en die laat ze vervolgens weer gaan? Toch is wat de film net iets leuker maakt, vooral de actie- en spionagescènes. Ja het resultaat was zeer entertainend en ach soms is het ook meer dan genoeg om vijf mooie vrouwen met pistolen en ass te zien -kicken.

De vier ruiters van de Apocalyps zijn de ruiters die genoemd worden in het meest mystieke deel uit de Bijbel, hoofdstuk zes van het boek 'Openbaring' uit het Nieuwe Testament. En bestaan uit; een Wit paard; Overwinnaar (Antichrist), een Rood paard oorlog (bloedvergieten), een Zwart paard Honger en een Vaal paard Dood. Die vier ruiters zie je in de film en deze zijn zo beetje het mooiste aan de film. De verdere vorm van de film is klassiek en dus ook best wel oubollig. Daarnaast blijkt het ook een remake te zijn van een zwijgende versie uit 1921 over WO1.

Ditmaal gaat over een welgestelde immigranten-familie in Argentinië worden tegen de tijd dat WO2 begint, verdeeld met aan de ene kant de Duitse (nazi-)tak en aan de andere kant de Franse tak. Let wel... bijna iedereen spreekt Engels met elkaar! De film was misschien bedoeld als een episch spektakel ware het niet dat het veel minder budget bezat en zich daarom maar richt op melodrama. Een Argentijn die verlossing vindt in de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog, werd veranderd naar een onstuimige Argentijn die tijdens de Tweede Wereldoorlog in het bezette Parijs woont, en balancerend tussen het fascisme en het verzet. Echter ook in 1961 moet dit al flink achterhaald/ ouderwets zijn geweest. (nu in 2022 dus nog meer)

Dit is een verhaal die held Julio in een sociaal-politieke context plaats maar juist daar is hier een gebrek aan. Vitale scènes die de komst van het oorlogsfront of de ernst van de bezetting van de stad Parijs zijn zwak. En worden aangevuld met echte oorlogsbeelden. De romance vond ik ook niet echt werken; een getrouwde vrouw valt voor ijdele en egoïstische verleider en echtgenoot voert men gemakshalve gauw af naar de oorlog. Eveneens was het niet echt geloofswaardig dat dit flamboyante persoon zich opeens richtte tot het verzet. En dan duurt deze film ook nog eens 2u30. Tja...vooruit omdat de vier ruiters en Ingrid Thulin erg mooi waren een halve punt meer!

Dit is tweede film die Dario Argento ooit maakte en wat is het een lust voor het oog! Het verhaal wordt nergens voorspelbaar maar kent wel wat verschillende schoonheidsfoutjes. Dit wordt ruimschoots goed gemaakt door een groot aantal geniale shots. Waaronder twee briljante slow-motion shots. De muziek van Morricone maakt de film nog iets meer op smaak. Verder zien we Bud Spencer langs komen en een paar maffe typetjes.

Na het succes van "The Blob" (1958) werkte producer Jack Harris en regisseur Irvin Yeaworth wederom samen voor deze film Een wetenschappelijke Sci-fi waar een broeder-jaloezie centraal in staat. De ene broer onderzoekt de doorlaatbaarheid op atomair niveau, de andere broer werkt aan 's werelds meest onverwoestbare metaal; "cargoniet" Maar de personages in deze film zijn helemaal niet interessant. Mede doordat de problemen tussen de broers ontstaan een driehoeksverhouding met de laboratorium-assistente Linda, wat volgt is een plot wat enigszins vergelijkbaar was met H.G. Wells' The Invisible Man. De speciale effecten variëren van goed tot matig, maar zijn best netjes gezien het tijdperk en effectief genoeg. Maar het meest opvallende (overgenomen van de Blob-formule) is de hippe, jazzy soundtrack. Waar op enge manier moeite werd gedaan om de de soundtrack aan de sfeer af te stemmen. Niets dat echt prikkelend of revolutionair, maar een prima kost voor de zogezegde zondagmiddag.

Ben altijd wel te porren voor films die zich op één locatie afspelen! Deze is over het algemeen ook opvallend en vermakelijk, maar het voelt ook alsof er maar net genoeg materiaal is voor een speelfilm. Het plot is simpel Ciro, een crimineel die inbreekt bij een 4x4 SUV om de autoradio te stelen. De auto is echter voorzien van een beveiligingsmechanisme waardoor hij vast komt te zitten. Regisseur Mariano Cohn zag dit geven blijkbaar bij het nieuws op televisie. En ja de beperkte ruimte en de interactie met de eigenaar van de auto, Dr. Ferrari waren spanned, prima en leek een humoristisch ondertoon te bezitten. Echter in derde akte gaat het andere kant op met meer maatschappelijke kritiek. Dit haalde het tempo en spanning toch meer uit de film waardoor het einde voor mij minder bevredigend was! De film heeft maar liefst drie remakes: een Braziliaanse remake; A Jaula (2022) - IMDb Een Bollywood/Telugu-talige remake getiteld; Dongalunnaru Jagratta (2022) - IMDb en dit jaar werd er een Amerikaanse remake Locked (2025) uitgebracht. (de reden waarom ik deze originele versie keek)

Oké er zijn een paar leuke momenten en de film zal de beste bedoelingen hebben maar het politieke statement die door je strot werd geduwd was vooral vermoeiend. Daarnaast zijn veel van de situaties al lang van te voren te voorspellen. Verhaaltechnische was dit helemaal niet zo sterk. Een combinatie van makkelijk cliché en overdreven schoolmeesterachtige verwijzingen naar hoogtepunten en vooral dieptepunten uit de historie van zwart Amerika. Het idee van de emotionele reden om terug te keren naar Vietnam was beter dan al die in dialogen en beelden verwerkte geschiedenislessen. Die ongenuanceerde in your face-boodschap deed me denken aan een citaat van Mahatma Gandhi; 'Al onze onenigheden ontstaan doordat de één de ander zijn mening wil opdringen' Da 5 Bloods is duidelijk een film met een boodschap, alleen werkte het hoe deze werd uitgedragen op mij onvoldoende.

Een kaartspeler speelt vals en wordt gelyncht door de andere spelers. Hierna volgt het tien kleine negertjes-principe. Voor de oplettende of doorgewinterde kijker is het natuurlijk niet moeilijk raden wie de dader is? Dean Martin heeft de hoofdrol maar zelf was ik veel meer gecharmeerd door het spel van Robert Mitchum, als Rev. Jonathan Rudd. De film is verder onderhoudend en verveeld niet. En doet wat een western moet doen, stoere mannen met pistolen, paarden en saloons en natuurlijk wat vrouwelijk schoon (alhoewel Inger Stevens nu ook niet moeders mooiste is.) Leuke en entertainende film.

Vrij simpel thriller verhaaltje, maar zeer prachtig filmisch uitgevoerd. Hele mooie beelden, waar de kleuren rood en paars de boventoon voeren. Daarnaast is ook de in beeld gebrachte modewereld een zeer fraai decor. De killer, en dan vooral het niet zien van zijn gezicht, was goed gevonden. Helaas was voor mij de voorspelbaarheid het grote probleem. Trouwens voor die tijd waren het misschien mooie vrouwen maar ik vond alleen Eva Bartok er nog redelijk uit zien (al acteerde die erg slecht) de rest van de vrouwen leken nu niet echt op modellen?

Een curiositeit die de moeite waard was om te kijken! Oftewel een enigszins eigenzinnig ,maar sentimenteel moraliteitsverhaal waar men met 7 mythen (christelijke traditie of niet?) en een paar lompe Hollywoodstereotypen een ambitieuze mix van fantasie en komedie probeert te tonen. Het tempo is echter traag, de humor gedeeltelijk flauw en bepaalde elementen (met name de vertolking van Dr. Lao) zijn niet goed verouderd. Maar een film waarin een hitsige scene zit waar een faun de lust van een preutse lerares opwekt, en een slang met snor die zijn menselijke gelijkenis vertelt dat de man het meest onvolmaakte wezen is dat hij ooit heeft gezien, heeft het zeker zo zijn momenten. Sommige visuele effecten, zoals het stop-motionmonster van Loch Ness, houden ook verrassend goed stand. Gelijke delen geweldig maf en ouderwets.

Deze film is niet je traditionele horrorfilm...er zijn geen geesten, zombies of een seriemoordenaar die achter jeugdige aanjaagt. Het is ook geen rechtaan rechttoe wraakfilm die eindigt in "martelporno" De film gebruikt het martelen, ondanks bekende attributen en brutaliteit, niet om je bloederig te schokken. Voor een film met hetzelfde thema maar wat simpelere opstelling kan je beter naar Daddy's Little Girl (2012) kijken. Nee deze film stelt alleen de hypothetische vraag; Wat zou je doen als je dochter verkracht en vermoord werd en je weet wie de dader was? Daarmee is deze Frans-Canadese film, een martelfilm die zich verwijderd van martelporno-films. Regisseur Daniel Grou neemt ook geen echt duidelijk standpunt in. Hij laat het aan de kijker om te beslissen over de zin en/of de onzin van geweld. Het is meer een fascinerende studie van de donkere kant van de mens die de grens tussen goed en kwaad op ingewikkelde wijze vervaagt. In de film volg je een doodgewone man, eentje die waarschijnlijk geen vlieg kwaad zou doen. Hierdoor is het ook gemakkelijker om zich met hem te identificeren. Door dat realistisch karakter en het ontbreken van muziek, maakt de film net dat tikkeltje intenser. Een ander interessant ding dat deze film naar voren brengt, is Bruno's weigering om met Lemaire te praten, zelfs als hij hem martelt. Aan het einde van de film krijg je, zoals het hoort, geen echt antwoord! Ook visueel is erg goed passend, grauwe kleuren geven de film een ​​heel koud en afstandelijk gevoel. Uiteindelijk was dit een goede grafische thriller met een bittere, zwartgallige, sombere toon een mooi alternatief biedt voor de vele andere wraakfilms in het subgenre.

Tegenvaller! De film heeft, ondanks de titel anders doet vermoeden, niets te maken met heksen. Het is niets minder dan een middelmatige wraakfilm. Waarschijnlijk wilden ze meeliften op succes van The VVitch: A New-England Folktale (2015) De mooie Persephone Apostolou speelt Kate, de oudere zus van Rose (de onbekende actrice Danika Golombek) Echter zodra zij aan het begin uit de auto stapt gaat het al mis. Wie en hoe de vork in de steel zit is al vanaf de eerste minuten duidelijk. Een gevalletje slechteriken dragen zwart-plot? Rose gaat trouwen met Aggie Sklar (Megan Hensley: The Crazies) en die Sklar-familie (1 x raden hoeveel?) is nogal vreemd. Daarnaast vraag je eigen af waarom Kate überhaupt is uitgenodigd omdat niemand haar mag en vice versa? En dan brengt ze ook nog vriend mee die de hele film rondloopt alsof dat hij verdwaald is. Tussen het verhaal door zien we scenes waar vis en ander (zee)voedsel wordt bereidt. Soms zien we dan vaag wat buideltjes maar of dit vergif of kruiden zijn komt niet naar voren. Ook echte satanische rituelen zijn de heksen vreemd. Ze hanteren wat messen en meer niet. De enige keren dat er iets van rituelen te zien zijn, zijn in de momenten die erotische bedoeld waren. Er waren gelukkig ook een paar positieve dingen, zoals de locatie van de verlaten militaire basis aan de zee wat erg goed was en de film een extra creepy-sfeer mee gaf. Wat nog eens werd versterkt door de manier waarop er in een bepaald licht was gefilmd. Maar deze film over heksen zonder duidelijke heksen of mystiek faalt helaas!

Ik ben redelijk dol op folkloristische horrorfilms omdat deze zich vaak baseren op oude sage's, (traditionele volksverhalen) Zo ook deze film die gebaseerd is op de Zuid-Afrikaanse volksmythe. Het is door de Afrikaanse cultuur wat anders, maar voelt eveneens ook vertrouwd met onze westerse horrorideeën. Het centrale personage Lazarus verschijnt te midden van het prachtige Afrikaanse landschap, via een voice-over die vergelijkbaar is met die van Candyman (Tony Todd) en op zachte tonen verteld hij dat hij om het leven van zijn dochter te redden, een pact sloot met demon Utuli die zich voedt met menselijke zielen. Het nummer 8 uit de titel vertegenwoordigt hier het ontmoetingspunt tussen de fysieke wereld en de spirituele wereld. De spanningen in de film gaan maar langzaam omhoog en het bezit geen bloed of schrikmomenten Wel heeft het uitstekend make-up werk van de demon. En het acteerwerk was zeker niet verkeerd. Niet heel raar want meerdere acteurs deden ook ervaring op in Amerikaanse films of series. Ik herkende in ieder geval Tshamano Sebe uit de piratenserie Black Sails en Inge Beckmann van Escape Room en The Dark Tower. Fijne, verfrissende kijk op het bezetenheid verhaal en dat maakt deze film zeker boeiend.

De game kende ik totaal niet en wordt omschreven als een wandelsimulator waarbij het draait om, dat de speler door een Japans metrostation loopt en onderweg allerlei onnauwkeurigheden moet opsporen om zo de uitgang van het station te bereiken, doet hij dit onjuist keert hij terug naar Exit 0. Deze film valt voor mij dan ook vooral op door zijn opvallende gele poster, met de titel "Exit 8" (waar je ook toepasselijk "Exit Infinity" kan lezen) en de betrokkenheid van Kazunari Ninomiya, van de live-action "Gantz"-films.

En wat blijkt deze film is ondanks zijn minimalistische setting, eigenlijk best goed gemaakt. Waarbij het concept en de herhaling van het steeds maar weer door dezelfde ondergrondse gang lopen op veel manieren geïnterpreteerd kan worden. Gewoon als de man die continu in de metrogangen opzoek is naar de uitgang maar dat door een loop wordt bemoeilijkt. Of als boodschap/metafoor van de man die zich verloren voelt (angst) voor het vaderschap. Een psychologisch debat dat zich afspeelt in het hoofd van deze man. Door bepaalde dingen een dubbele betekenis krijgen, werd dit een erg fijne kijkervaring

Er waren geen al te hoge verwachtingen, want de Found Footage Hell House-franchise vond ik ook maar een wisselvallig bedoeling. Maar dit is regisseur Stephen Cognetti's eerste traditioneel gemaakte horrorfilm en een Shudder original. Vandaar dat ik deze wel wilde proberen! Alhoewel Shudder lijkt de film zelf ook maar nauwelijks te promoten. Ach het is niet zo'n slechte film maar net als vele andere gebruikt het een metafoor voor verdriet. De film begint (ook net als vele andere) wanneer Chuck Wilson na de dood van zijn moeder met zijn vrouw Maria en zijn zus Isabelle naar het stadje Ashland Falls verhuist. Dat hele stadje heeft last van een geest genaamd Helen Foster. Er hangt een beklemmende sfeer, echter een paspop is de belangrijkste bron van schrikmomenten. Waarom een paspop? Men kies er voor om het te vertellen met drie dezelfde verhalen. Er is een risico op herhaling maar zo ervaart elk persoon wel zijn eigen spook met voldoende schrikmomenten. Die personages zijn misschien ook wat matig, maar er is toch genoeg om je te boeien. Het einde is wat te abrupt, maar de effectieve schrikmomenten maken het wel een plezierige film! En ach al met al is het een prima, zij het gebrekkige, eerste poging tot een traditionele horrorfilm.

Regisseur Alexandre Aja, kennen we van zeer spannende films als Haute Tension en Mirrors. Maar nadat de beste man zich aan Piranha 3D heeft gewaagd is er iets mis gegaan. De films die hij uitbrengt hebben nog wel iets bijzonders maar overtuigen mij niet. Horns was voor mij te veel onderbroekenlol en nu met The 9th Life of Louis Drax is het vooral een zoetsappige melodramatische soap, die de boventoon voert. De Louis Drax (Aiden Longworth) uit de titel is een negenjarig jochie dat de pech had in coma te raken na een val van een klif. Dat klinkt onfortuinlijk, maar is voor Louis slechts het zoveelste ongeluk. Nu lijkt ook voor Louis de grens bereikt, want het lukt hem niet om uit zijn coma te komen. Na het voorval is een onderzoek in gang gezet om te beoordelen of er opzet bij zijn ongeluk in het spel was. Alle sporen wijzen naar zijn sindsdien verdwenen vader (Aaron Paul.) Ondertussen grient zijn beeldschone moeder (Sarah Gadon) aan zijn zijde, wat de aandacht trekt van de aantrekkelijke dokter Allan Pascal (Jamie Dornan) die Louis' curieuze geval bestudeert. Want dat er met het joch en zijn ouders veel meer aan de hand is dan een jammerlijk afgelopen picknick, laat zich snel raden. Het verhaal is een boekverfilming van schrijfster Liz Jensen uit 2004 en vindt gedeeltelijk plaats in de wereld van Louis Drax met veel kinderfantasie en hieruit voortkomende humor. Hierdoor krijgt Alexandre Aja de ruimte om engelen en zeemonsters te tonen. Helaas is buiten de coma van Louis Drax het vooral een serieuze zaak met daarin een veel minder verrassende romance. De scenes met Oliver Platt (psycholoog Michael Perez) en Aiden Longworth (Louis Drax) zijn veruit de leukste in de verder ronduit rommelige film. Helaas moet ik concluderen dat de film onevenwichtig is, Dornan matig acteerprestaties laat zien, er een tenenkrommend subplot aanwezig is en een echt beklijvende climax uitblijft. Aja filmt nog steeds met sfeer en stijlvolle shots maar verliest zich helaas in zijn fantasiewereldje.

Deze film verteld via een stel Zweedse jonge jongens, het verhaal van de aanloop naar de schietpartij in Ådalen. Er brak een conflict uit over loonsverlagingen in een papierfabriek Als reactie hierop gingen werknemers in andere fabrieken uit solidariteit ook in staking. Heel vervelend natuurlijk voor de portemonnee van de rijke eigenaren. Gelukkig zijn werknemers niet beschermd tegen wat dan ook dus worden er stakingsbrekers binnengebracht. De gemoederen liepen hoog op en arbeiders gaan op d vuist met stakingsbrekers. Omdat de politie de aanval niet had kunnen stoppen, worden er militairen ingezet ter beschermen. Maar militairen werken natuurlijk anders en tijdens een protest op 14 mei worden er dan ook vijf mensen door hen gedood. De film verteld de gebeurtenissen zoals ze zijn gebeurd, met weinig opsmuk, zijplotjes of opvallend camera. Dit is met dit onderwerp, prijzenwaard maar maakt de film ook enigszins kleurloos. Enfin een slechte film was het niet!

Een makkelijke geven: een man komt thuis maar zijn vrouw blijkt verdwenen. Hij doorzoekt het appartement, het gebouw. Wie weet meer? Achter welke deuren vindt hij een antwoord? Echter hoe meer zijn naspeuringen hem opleveren, hoe dieper hij wegzinkt in een nachtmerrieachtige en gewelddadige wereld. Alleen die wereld wordt door de regisseurs Hélène Cattet en Bruno Forzani niet lichtvoetig vormgegeven! Nee het is als een hyper-gestileerde droom. Een erotische horror met hulde aan de Italiaanse jaren'70 giallo-thrillers. Elke kamer, elk interieur is een Art Nouveau decor en de waanzin verdwijnt zelfs in het de muren net als bij Roman Polanski. Werkelijk bedwelmende montage vol close-ups en surrealistische splitscreens van en met geërotiseerde moorden verdringen zich op je netvlies. En begeleidt op beklijvende muziek uit oude B-films – verzorgd door Ennio Morricone, Bruno Nicolai en Riz Ortolani. Zo wordt elke zintuig geprikkeld en voelt deze caleidoscoop van beeld en geluid aan als een sensuele vrijpartij. Een die voor altijd in je geheugen blijft gegrift en die je over en over blijft koesteren.

De film begint met een soort liefdes drama. Man gaat op zoek naar een vrouw. Toch is er iets mysterieus aan de vrouw. Deze zeer lange en boeiende opbouw eindigt uiteindelijk in een prachtige climax. De film kruipt je gewoon onder de huid, Fantastisch! En wat een prachtige teksten zoals bv. Woorden scheppen leugens, pijn kun je vertrouwen. Of kiri, kiri, kiri, kiri, kiri (diep, dieper ) Brrr, wat mooie een scene! Van deze film heb ik zeer genoten! Van de regisseur Takashi Miike had ik nog niets gezien maar zag dat hij 74 films op zijn had. Ik ga er zeker nog wel meer van hem checken!

Een aantal B-filmtypes verzamelen zich in de vochtige kelder van een landhuis; "Beste vrienden, ik heet u van harte welkom in Villa Amour. Zelfs degenen die voor de eerste keer zijn gekomen, weten wat deze naam betekent... ceremonie van puur plezier.... zodat je kunt worden getransformeerd in waardige discipelen van onze grootmeester, Donatien Alphonse François Markies De Sade." Echter voordat het in een orgie uit een Jesús Franco- film kan ontaarden, breekt er en pseudo Armageddon uit! Een apocalyptisch film op een schamel budget dus mocht het soms lijken op 'Night of the Living Dead' en The Day of the Triffids... was dat waarschijnlijk ook zo! Helaas, weet deze film van regisseur León Klimovsky voor mij, maar weinig spanning op te wekken omdat er een minimaal aan actie of bloed was. Enigszins teleurstellend!

Een simpele Spaanse film over apocalyptisch catastrofe. Waar twee mannen naar de geliefde van één van hen proberen te komen De ziekte/pandemie of iets anders wat een dodelijke agorafobie veroorzaak lijkt door de manier waarop het zich manifesteert een beetje onzinnig...Maar het idee, van een virus dat mensen nu eens niet in zombies verandert, maar juist het onvermogen geef om naar buiten te gaan, was eens keer wat anders ! Het tempo was ook prettig... er zijn een paar momenten van spanning. Waaronder één opwindende scène met een ontmoeting met een harige soort, maar al met al haalt de film nooit het niveau...Het is geen slechte film, best vermakelijk ook, maar uiteindelijk was het maar een doorsnee thriller over het einde van de wereld. Weinig memorabel!

Een ietwat bevreemde IJslandse vampierfilm over de drugsverslaafde Hulda die vriendschap sluit met een homoseksuele vampier. Dit onwaarschijnlijke paar werkt samen in een gestoord plot dat vertederend, duister, grappig, gruwelijk en vermakelijk was! Het is geen perfecte film, maar het streeft er ook niet naar om serieuzer genomen te worden dan het zich voordoet. In de kern is het een verhaal over twee eenzame mensen die aan de rand van de maatschappij leven. Bovenop dit sentimentele verhaal zit een hoop macabere humor, over-the-top gore gags en afgerukte penissen. De visuele effecten zijn de drijvende krachten hier, zijn heerlijk bloederig en stellen alleen teleur als er af en toe CGI-bloed wordt gebruikt. Als er één ding is dat opvalt aan deze film, is het dat het lijkt alsof de filmmakers hier gewoonweg experimenteren of dingen aan het uitproberen zijn, en dat is absoluut gedurfd! Het is ook vermeldenswaard dat de muziek een mix van synth-wave en saxofoons ook fantastisch was. Of de aparte sfeer aan de IJslandse oorsprong lag, weet ik niet maar in ieder geval was dit een bizar, en leuk filmpje