Opinions

Heerlijke film met een fijn origineel uitgangspunt van regisseur Larry Cohen! Een regisseur die door zijn economische manier van werken, zeg maar guerrilla-aanpak, sterke films met een overvloed aan interessante ideeën aflevert. Zo ook deze gave monster film, die doorspekt is met elementen uit de politiefilm. Een film die schijnbaar binnen een week op de rails stond, inclusief de sterren David Carradine (een kameraad van hem) Richard Roundtree en Michael Moriarty. De laatste maakt een waar spektakel van zijn rol als kruimeldief annex mislukte jazzpianist; die als enige in New York de broedplaats kent van de Azteekse gevleugelde slang Quetzlqoatl die de stad onveilig maakt. Regisseur Cohen werkt meestal snel en goedkoop maar moet er ditmaal iets meer voor over hebben gehad om op de locatie van het Chrysler-gebouw in New York te mogen filmen. De special effects van het vliegende serpent zijn dan weer wel goedkoop maar ach zijn effectief genoeg. En die effecten (stop-motion) komen van Randall William Cook en (vooral) David W. Allen. Dit zijn geen kleine namen. Q is ook niet heel bijzonder fraai geschoten film maar heeft wel een stel onvergetelijke scenes! Wat te denken van; Een regen van bloed die neerdaalt op de voetgangers van New York of een grote klauw die een zwemmer uit een zwembad op het dak grist? Door het ingenieuze idee en een creatieve aanpak is dit een heerlijke eighties film. (al lijkt de film meer uit de seventies)

De wereld wordt geconfronteerd met een grote dreiging, demonen zijn namelijk op vernietiging ervan uit. Aan een prominente groep Alien-jagers, de Wuyin (zoiets wat de mannen in het zwart een paar eeuwen later doen) de taak om dit te voorkomen. Een verhaal wat ontsproten is aan de grenzeloze verbeeldingskracht van schrijver-producer Tsui Hark. En dat is te zien in de bizarre CGI-visies! Gelukkig is 'Dunjia' veel meer want de komedie slaagt wel! En met Woo-Ping Yuen aan het roer kan het niet anders dan dit ook geldt voor de vecht-scenes. Daarnaast profiteert de film van een erg leuke cast. Waarbij de vier hoofdpersonages (Zhuge, Dragonfly, Dao Yichang en Circle) betrokken zijn in iets als een liefdes-vierhoek, en hun gekibbel en misverstanden waren veel vermakelijker dan de CGI. Dus, ondanks de overweldigde CGI in de film, en de enigszins verwarde mythologie, ben ik wel enthousiaste om het vervolg, waar al op gezinnespeelt werd, ergens tussen de aftiteling, te bekijken. Uiteindelijk blijkt dit net zo goed vermakelijk te zijn als dat het vergeetbaar is.

Zeer vermakelijke Chinese martial arts film. Niet dat deze zo heel veel anders doet dan andere recente Wuxia-films maar alles voelt gewoon net allemaal wat frisser en beter aan. Het draait allemaal om Qi Junyuan, ook bekend als "Blue Asura" die vastbesloten is om wraak te nemen op de moordenaars van zijn clan en familie en hem beroofde van zijn arm. Deze waren op zoek naar een koperen/bronzen kaart (een zogenaamde McGuffin) die naar een voorouderlijk fortuin leidde. Daarom werd hij opgevoed door de Ghost Valley-clan, oftewel huurmoordenaars die hun identiteit verbergen achter maskers. Enfin er volgen uiteraard samenzweringen, manipulatie, onbetrouwbare botsende facties en illustere tegenstanders met namen als; Black Judge, White Judge, Purple Wing of Golden King Kong. Een Kungfu-film valt of staat voor een gedeelte natuurlijk ook door de aankleding en visuele actiescenes. En die zijn hier erg goed, er is veel waar je van kan genieten. Zo zijn er gespecialiseerde wapens te zien als; een dodelijk paraplu, mechanische arm met ingebouwde uitschuifbaar zwaard en ander handig wapentuig, een harnas met vlijmscherpe vleugels die eruitziet als iets rechtstreeks uit een Marvel-film. De muziekscore is helaas wat onhandig maar de CGI is dan weer afgezien van hier en daar iets minder betrouwbaar effect, behoorlijk solide. Mede door zijn streampunk-look is dit heerlijk kijkvoer en steek toch net iets meer boven de gemiddelde Chinese martial arts uit!

Oké het kwam niet echt als een verrassing maar dit was een vrij waardeloze Italiaanse holbewoner sexploitatie-komedie die alleen echt opmerkelijk is vanwege de opvallende naam. Al was dat ook een verkeerde benaming; Het gaat juist over vrouwen die ervoor kiezen om Géén ding-dong te spelen. Maar echt...tachtig minuten doorworstelen om te kijken naar een stel dikke Italiaanse mannen van middelbare leeftijd die grappig proberen te zijn (in mijn versie ook nog slecht nagesynchroniseerd) om vervolgens een ​​paar tieten te kunnen zien. Misschien zou je dit als 13-jarige in de pre-internet dagen nog doen? Nu is het gewoon gedateerd! Verdorie, ze gooien er zelfs een verwijfd homo-stereotiep personage in. Ja, grappen gericht op homoseksuele personages ze zitten erin net als scheetgrappen en allerlei andere seksistische grappen. Probleem is dat de film dodelijk traag was en het vanaf het begin tot het einde dom en niet grappig. Er zijn een aantal aantrekkelijke dames die soms naakt of zich uitkleden, maar als al het andere slecht is kan dat de film ook niet redden!

Ambitieus Lovecraftiaans uitje dat van alles doet maar ook een beetje tekortschiet. Uhm, er is dus een mysterieuze rijke zakenman in een rolstoel die een stel moordenaars, die toevallig ook begaafde wetenschappelijke experts zijn, naar zijn hotel roept. (In de geest van Agatha Christie’s "And Then There Were None")

De man heeft ze nodig om de kwantumiviteit te achterhalen van een of ander magisch blauw sap dat niet kan worden aangeraakt omdat het mensenvlees eet. Dus ze zoeken het uit, sluiten zich aan op de machine en laten allemaal vagina's in het midden van hun rug groeien. Dit speelt zich allemaal af in de eerste vijfenveertig minuten en het is geen geweldige eerste helft.

Veel van die tijd is namelijk gevuld met buitensporig gebruik van wetenschappelijk jargon. Ook veel gepraat over het roken van marihuana en die enge kerel uit de Turkse film Baskin (Mehmet Cerrahoglu) als Klaatu (The Day the Earth Stood Still) snuift wat lijntjes waardoor hij Evil Dead eigenschappen kreeg. Er is ook wat naakt en seks. Huh...bijna aan het einde is er opeens een historische scène (eerbetoon aan Barry Lyndon ofzo...waarom niet??)

Tja verder er hangt een soort "From Beyond"-sfeer maar de horror-effecten zijn, wat deze film betreft bijna nihil. Maar in de tweede helft zijn er wel een paar (dat is toch wel een pluspunt!) en er verschijnt een Cthulhu-ding uit de Lovecraftiaanse mythologie met het stemgeluid van Robert Englund! Regisseur Larry Wade Carrell is zo te zien duidelijk ook een H.P. Lovecraft-fan en zijn poging om iets te creëren in het literaire universum van de auteur is lovenswaardig en moedig.

Scenarioschrijver van Bride of Re-Animator en Society, Woody Keith, tegenwoordig bekend als Zeph E. Daniel, werkte ook mee aan het scenario en coproduceerde. Helaas realiseer je met een stel Easter-eggs en veel ambities nog niet direct een volledig goede film. Het miste toch net dat sprankje meer horrorinvloed, wat het zeker vermakelijker had gemaakt. Zoals het nu is, werd het een beetje chaotisch met veel wetenschappelijke termen en techno-taal maar horrorfans en Lovecraft-fans kunnen aan de film net voldoende plezier beleven.

Dat deze film lijkt qua plot op Invasion of the Body Snatchers (1956) is misschien niet eens zo heel verwonderlijk, aangezien beide hun oorsprong vonden in 1955. (Area 51 en de geruchten over het bestaan van aliens) Deze film werd gebaseerd op de tweede reeks van de BBC-serie naar een boek van Nigel Kneale. En is tevens de tweede film over Professor Bernard Quatermass van Hammer-studio's.

Quatermass 2 is in veel opzichten een interessantere film dan zijn voorganger. Je ziet gemaskerde gewapende bewakers (de russen) en duistere regeringsfunctionarissen die niets goeds in zin hebben, en zelfs de lokale politie is betrokken in de samenzwering. Paranoia door de Koude Oorlog gecombineerd met angsten voor samenzwering van de overheid.

Wetenschappers van de Quatermass-ruimtemissie detecteren objecten die op het platteland neerkomen. Professor Quatermass (Brian Donlevy) gaat op onderzoek uit, naar wat die objecten zijn en ontdekt een enorm, geheim overheidscomplex. Hierdoor leek het einde wel wat weg te hebben van een soort James Bond-film. Al zijn de uiteindelijke effecten van de gigantische buitenaardse wezen, eerder charmant dan doeltreffend! Deze film is in vergelijking met The Quatermass Xperiment uit 1955 een veel donkerder en grimmiger met veel dood. Voor de jaren '50 zijn de scenes waarin; een arme ziel die na een val in prut in een monster veranderd en dood neervalt of de verontrustende impliciete dood, wanneer een pijp bloed druppelt. zelfs opvallend hard!

Over het geheel genomen wel een erg aangename film met een opwindend plot maar waar wel met een handicap doordat de Amerikaanse ster Brian Donlevy (scheen ook constant dronken te zijn) minder goed acteerwerk levert!

Wederom gemaakt door Hammer-studio's is deze film,tien jaar naar de laatste, een vervolg op twee van hun eerdere films. Allen zijn geïnspireerd door de BBC tv-serie geschreven door Nigel Kneale en draaien om hoofdrolspeler Professor Bernard Quatermass. Dat Andrew Keir, de rol van Bryan Donlevy overneemt is direct al een positieve verandering!

De 'Pit' in de titel verwijst naar de katalysator van het verhaal, het is een put die is ontstaan door ondergrondse afgravingen in Hobbs End, bedoeld om ruimte te maken voor metro's. Hier wordt van alles gevonden; Afstammelingen van de mens of toch van Mars, een object met een krachtige telekinetische kracht. Wat hier echt opvalt, is dat het verhaal en script zoveel ideeën in één film weet te verweven. Bijgeloof, folklore en religie met wetenschap en geschiedenis, een militair versus wetenschap conflict, cover-ups en propaganda, en het gebruik van de media en de manipulatie van de massa's. Stuk voor stuk interessante concepten!

Daarnaast zijn de effecten ook uitstekend en hoewel voor een modern publiek sommigen ietwat basic en onrealistisch kunnen lijken, vooral de insectachtige aliens, andere effecten waaronder de rampzalige conclusie zijn indrukwekkend, vooral als je weet wanneer de film werd gemaakt. En ook positief is dat de film eindigt op iets wat je nauwelijks een happy end kan noemen. Een verrassend goede film met wel trashy stijl, die van een simpel sciencefictionavontuur naar horror, afgesloten wordt met als een apocalyptische rampenfilm!

In 1953 bedacht scriptschrijver Nigel Kneale een serie rond het karakter van Bernard Quatermass voor de BBC. Deze serie was succesvol en daarom kwam er in 1955 een tweede seizoen. Rond die tijd bracht Hammer Film Productions ook een film uit met hun adaptatie van het eerste seizoen van de film. De film heette The Quatermass Xperiment om de status van het X-certificaat te benadrukken. Deze film was tevens het eerste experiment met horror voor Hammer Film.

Ondanks dat de film een X-rating heeft gekregen blijft het maar bij een paar leuke spannende (stop-motion-horror) scenes. Met als climax een monster in Westminster Abbey. De verdere film was vooral erg luchtig. Het verhaal doet veel meer aan als een soort detective-thriller gecombineerd met wat komische voetnoten. Waarbij dan eerst het "hoe en waarom" ontdekt wordt en daarna de focus lig bij het proberen om de Alien te vangen. Ondertussen laten ze ook nog iets zien wat we nu kunnen betitelen als een voorloper van latere found footage. (zwarte doos opnames) Een echte topper vond ik het niet maar Val Guest's film verveelt niet en sommige elementen maken het wel aardig om te bekijken.

Tegenvallende film! De meeste special effects zijn eenvoudig en goedkoop. Behalve de buiten opnames van de planeet. Het acteerwerk kan er nog mee door maar de domme one-liners niet. Het verhaal is belabberd en verre van spannend. Na heel veel omzwervingen komt dan eindelijk de Alien in beeld en dan blijkt dat je zit opgescheept met een soort ruimte- vampier, een koningin van een intellectueel insect maar haar hoe dan ook mee neemt naar de Aarde? Dat getuigt niet van veel logica of spanning? Dit kan ik dan nog wel vergeven maar de groene vrouwelijke Alien met haar vreemde haardos is zelf ook niet heel spectaculair. En de film doet zichzelf ook geen eer aan met die paar druppeltjes bloed. Nee, ik mistte teveel bij deze film.

En dan kom je ook via verschillende reviews er achter dat regisseur Curtis Harrington voor de opnames van buiten het ruimteschip dus de beelden gebruikt heeft van deze Russische film: Mechte Navstrechu (1963) En daarna er een wat ander verhaal van gemaakt is en dat de beelden van Mars domweg erin gemonteerd zijn. Duidelijk een geval van (bloed) armoede?

Nadat ik de Russische film; Pikovaya Dama. Chyornyy Obryad (2015) had gezien en las over het korte

verhaal van Alexander Pushkin. Ben ik op zoek gegaan naar een echte verfilming van het verhaal. De oudste verfilming stamde uit 1916 maar de keuze viel op deze enigszins vergeten Britse horrorfilm van regisseur Thorold Dickinson. De film wordt geroemd door bekende regisseurs om de mooie visuele beelden. Daarnaast is er veel lof over het feit dat Dickinson pas kort voor de start van de film de regie kreeg toegewezen. Anton Walbrook, Edith Evans en Yvonne Mitchell speelde de hoofdrollen en al waren Evans en Mitchell beroemde podiumacteurs was dit hun filmdebuut. De fantastische decors van ​Russische sneeuw-landschappen, gotische slaapkamers en schunnige zigeuner-tavernes helpen perfect mee om goede sfeer te creëren. De film volgt het verhaal nauwgezet waarbij het onfortuinlijke kaartspel de climax van de film vormt. In de aanloop naar die climax wordt er veel spanning gecreëerd met zowel het acteren als ook erg mooie visuele trucjes. Het is dan ook niet te zien dat het budget niet heel hoog was. Het werd zelfs beloont met een nominatie voor de Best British Film bij de BAFTA Award. De film verdiend het om door meer te worden gezien, het is dan ook vooral jammer dat hij zo lastig is om te vinden.

Laat ik het maar gelijk vertellen; Als zombiefilm of komedie is Tina Romero's debuut niet geslaagd De film komt met een heleboel niet-heteronormatieve onzin. Daarnaast kies Tina met dit regenboog-zomedy debuut om haar ouderlijke connectie te gebruiken om haar eigen carrière te starten of te bevorderen. Een "Nepobaby" dus...Night en Dawn zijn klassiekers, en dan begeef je eigen eigenlijk al op glad ijs! De film neemt het "queens"-deel van de titel letterlijk en volgt een groep drag-artiesten die verstrikt raken in een chaotische nacht vol metallic-groene zombies. "Glam-gore" Het probleem is dat de film flamboyant luidruchtig is, meer voelt als een aaneenrijging van aan elkaar geplakte sketches en de satire is voor iedereen die buiten gay-drag-gemeenschap valt niet te snappen. Als je verwacht dat er spanning of schrik zal zijn...helaas...Misschien is dat de film nog doet wat hij belooft...als Cringy over-the-top queer-filmkomedie maar Tom Savini in een cameo hebben en geen noemenswaardige make-up & effecten is doodzonde!

In 2009 kwam The Inglorious Bastards van QT uit. Zijn hommage aan de Italiaanse oorlogsfilms. Van deze film leende hij dan ook de titel. En tjonge wat een heerlijke B-film is dit! Het verhaal is simpel en stelt weinig voor. Het is vooral nodig om een uurtje los te kunnen gaan met veel schietpartijen en zwaar aangedikte personages, en zelfs een vleugje naakt. Maar vooral veel lol. Er zijn genoeg dingen te zien die knullig of zelfs niet kloppen maar dat is bij deze film ook niet de essentie. Nee, de film moet amuseren en dat doet hij. Er hangt een heerlijke sfeer en in sneltreinvaart vliegen de kogels, Oneliners en grappen je om te oren.

Macaroni Combat oftewel Italiaanse Oorlogsmissiefilm waarin een groep soldaten constant gevaar moet bestrijden om een ​​doelwit te vernietigen. Naar het voorbeeld van, The Dirty Dozen en Tobruk, die in 1967 redelijk succesvol waren. De Italianen doen dit zoals gebruikelijk gewoon nog eens over, maar op een lager budget. Helaas weinig gekheid en is het grootste deel van de film alleen maar dat een team Amerikanen met dikke accenten en slechte nasynchronisatie naar een Duitse basis rijden. Regisseur Bianchi Montero concentreert zich vaak op de mannen die ruzie met elkaar maken. Pas als ze daar uiteindelijk aankomen weet het wat meer opwinding te veroorzaken. Ondanks de standaardclichés van de verhaallijn en actie valt er weinig aan te merken aan deze Italiaanse B-film. Een aardige tijdvuller dus.

En zoals het een goede Lucio Fulci beaamt is dit weer een zeer sfeervolle horror. Norman Boyle neemt zijn familie mee van New York naar Boston om de moord/zelfmoord van zijn vriend en collega Dr. Peterson te onderzoeken. Hij en familie trekken in het oude huis van zijn vriend en terwijl het (zwaar irritante) jongentje het aanleg met een meisje May genaamd gebeuren er natuurlijk ook de nodige dingen in het huis. Nu zijn er nogal wat dingen die wel worden aangehaald maar waar verder niets mee werd gedaan. Wie of waarom was de geest van May daar? De mysterieuze babysitter Anna wat deed zij daar of was ze alleen maar slachtvee? Het leek soms net of dat er twee verhalen door elkaar heen liepen één met een zombie en de andere met een bovennatuurlijke geest. Echter beide plots samen werkte niet goed. Maar ondanks dat er dus veel verhaallijnen abrupt stoppen in de film en we op veel vragen geen antwoord krijgen is het vooral de gore en sfeer die film weten te redden.

Een echte eighties-vreemdheid! Een mysterieuze maniak slacht fotomodellen en crew af op een Caribisch eiland. De zus van een model, Terry (gespeeld door: Janet Agren uit Red Sonja, Eaten Alive en City of the Living Dead) onderzoekt haar dood samen met de hulp van schrijver Fred. Een wetenschapper rotzooide met DNA en creëerde een half-aap, half-rat...Kortom een van de vele Italiaanse exploitatiefilms.

Exploitatiefilms zijn over het algemeen " B-films " met een wat lagere kwaliteit. Om dus financieel succesvol te zijn, richten ze zich meer op sensatie...en laat deze film met naaktheid, bloedvergieten en de aanwezigheid van Nelson De La Rosa, een Dominicaan van slechts 71 centimeter groot, dat nu prima doen! Rat Man was iets beter dan ik deed vermoeden.

De regisseur had ervaring met lowbudget-producties (dit was wel zijn enig horror) en weet eerlijk gezegd precies wat hij moet doen. Entertainment bieden...dus halverwege neemt Eva Grimaldi even een douche En ach ook de speciale effecten en gore stellen voor een lowbudgetfilm uit de jaren 80 niet echt teleur. Het is een aardige inconsistente aangelegenheid, die je door één van de kleinste acteurs ook wel bijblijft.

Ondanks dat het plot afhankelijk is van het buitengewoon onwaarschijnlijke plan van Jeffries(hoe toevallig moet het zijn dat precies op het juiste moment een vreemdeling opduikt die nodig is voor zijn plan en ook de afloop roept nog de nodige vragen op?) was dit een aardige thriller. Het zijn Anthony Perkins (Psycho) en Charles Bronson die voor meerwaarde zorgen in dit kat-en-muisverhaal. Een verhaal waar het allemaal draait om een ontrouwe vrouw en zoals vaak het geval, voor zover het Bronson-films betreft, was die rol voor Jill Ireland (Bronson's echtgenote) Het grootste deel van de speelduur gaf de film je een soort podiumachtig gevoel.Het speelt zich bijna helemaal af in één ruimte. Wel was het een interessante manier om het plan te laten uitkomen, door Dokter Jeffries over te geven aan de genade van zijn vrouw. De regie van Nicolas Gessner blijft maar middelmatig, weet maar niet boven tv-werk uit te komen. Niet gek dat hij vijf jaar later na nog één film met bekende acteurs in één ruimte te regisseren (het werd zijn bekendste werk) zich volledig ging bezighouden met tv-werk.

In tegenstelling tot veel animatiefilms had ik hem als kind nooit gezien, maar het verhaal klonk interessant, dus ik dacht dat ik hem wel eens zou kijken. De intentie van deze film zijn goed, maar de uitvoering is... tja....Nu blijkt dat Bill Kroyer, de oorspronkelijke regisseur, een donkerdere film wilde maken, die qua toon meer aansloot bij het originele boek van Vera Chapman, dit werd echter verworpen ten gunste van een meer Disney-achtige musicalfilm

Het complexe plot en de duistere aard van de roman 'The King's Damosel' werd vervangen door een de kenmerkende animatie-elementen uit de jaren 90: musicalnummers, een sterke vrouwelijke heldin, een machtsbeluste schurk, een romantische verhaallijn grappige sidekicks en humoristische grappen en het stel leeft nog lang en gelukkig. Warner Brothers probeert tevergeefs de Disney-stijl na te bootsen, wat op zich niet slecht zou zijn als het ze daadwerkelijk lukte.

Helaas is er een incompetente protagonist, flauwe liedjes (die normaal al erg zijn maar hier...oef...het ergste is 'The Prayer', van Celine Dion, gegarandeerd een Oscarnominatie!), een eendimensionale schurk en dan heb ik het nog niet eens over die hamerkip…Ik weet dat het maar een kinderfilm is, maar dit beloofde een duistere animatiefilm te worden maar bracht daarna alles zo zoetsappig dat het daardoor een ronduit middelmatige fantasiefilm werd. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch an animated movie)

"film noir in a teacup."

Mickey Rooney raakt, van kwaad tot erger, in de problemen maar ondergaat aan het (half) happy einde (Boontje komt om zijn loontje, volgens de hays-code) gedwee zijn straf. Simpel maar doeltreffend verhaaltje; Als Dan (Rooney) geld nodig heeft voor een date met Vera, (Jeanne Cagney) leent hij $ 20 uit de kassa en start zo een keten van gebeurtenissen die autodiefstal, inbraak en een mogelijke moord omvatten. De voice-over om de gedachten van Dan over te brengen zijn daarnaast nogal ergerlijk. Beste scene was degene waar Rooney en Peter Lorre op de vuist gingen. Sowieso is Lorre de betere acteur in deze film. Ondanks dat hij maar een kleine rol heeft als Nick Dramoshaq, de uitbater van een arcade. Beide heren traden ook op als producent van de film. Vrij logische dat beide heren dan ook de hoofdattractie vormen. Minder rooskleurig zag het eruit voor de regisseur Irving Pichel, deze kwam kort na deze film op de zwarte lijs te staan voor het vermoeden van communistische activiteiten.

Hm vraag me toch af; Wat kijkers eigenlijk verwachten bij een film met de titel Drijfzand? Nou oké het staat op streaming-dienst Shudder, dus sommige kunnen nog de verwachting hebben dat ze naar een horrorfilm gingen kijken. Maar niets is minder waar want dit is een Survival-Thriller met een paar kleine horrormomentjes. Zoals er best veel van zijn. Het volgt de formule van survivalfilms waardoor het vanaf het begin bekend (of voorspelbaar) is. Het is zeker geen vreselijk concept voor een film.

Wegens relatie problemen reizen Josh en Sofia af naar haar thuisland Columbia om een ​​toespraak te houden op een conferentie. Ze arriveren wat eerder dus besluiten ze (ondanks waarschuwingen) te gaan wandelen in 'Las Arenas' in de buurt van Bogotá. Enfin na wat gebeurtenissen komen ze natuurlijk vast te zitten in dat drijfzand. De film geef een realistische benadering en de twee gaan voorlopig dus nergens meer heen! (één locatie, twee acteurs scheelt in het budget want dat was niet al te hoog)

Een situatie die jezelf maar al te goed kan voorstellen, alhoewel anders dan je weleens in (teken)films ziet, is de dichtheid van drijfzand groter dan van het menselijk lichaam, je kan dus blijven drijven in of op drijfzand. Wel is het, eenmaal erin terechtgekomen, erg lastig om er weer uit te komen. Trappelen zoals in water werkt averechts want hierdoor zal je inderdaad dieper zakken.(de wet van Archimedes) In principe is het dus niet gevaarlijk, maar iemand die erin vast komt te zitten wordt wel kwetsbaar voor gevaren van buitenaf.

Nu hadden de makers natuurlijk ook mensen op een rots in het water met een rondzwemmende krokodil of haai of boom met een grizzly kunnen maken. Ze hadden ze ook op een hoge toren of berg met extreme weeromstandigheden kunnen plaatsen. Maar gelukkig kiezen ze niet voor de zoveelste in een rij te zijn! Welke andere film staat geheel in het teken van de zuigende modder? De omstandigheden zijn ook niet helemaal ongeloofwaardig.

En ja, er is nogal wat dialoog, aangezien het vervreemde getrouwde stel in de val zit en gedwongen wordt samen te werken om te overleven. Met een speelduur van minder dan 90 minuten duurt het niet al te lang. Toch een pluspunt! Het werkt dus grotendeels, en dat is ook te danken aan de uitvoeringen van de twee acteurs. Ondanks dat er hier en daar ook wel tekortkomingen waren, slaagt deze onderhoudende, rechttoe rechtaan, low budget, competente thriller voldoende om je met twee mensen die vastzitten in de modder, jezelf te vermaken.

In 2018 verrasten schrijver, regisseur en acteur John Krasinski en zijn vrouw Emily Blunt met een fijn griezelfilmpje, dat opviel door regelmatig afwezigheid van geluid. De film had niet echt een vervolg nodig, maar kreeg er toch een. Zodoende moeten nu de overgebleven leden van het gezin Abbott weer proberen te overleven in een wereld waar monsters op de kleinste geluid afkomen. En het werkt nog steeds erg goed!

De film start met een flashback naar de eerste dag van de Apocalyps waarna het verhaal weer wordt opgepakt en de familie Abbott stilletjes op pad gaat. De focus van de kleine wereld van ‘Wat heb je over voor je gezin?‘ wordt zo verschoven naar een grotere wereld van ‘Wat heb je over voor anderen?‘ Alhoewel je wel kijkt naar 'meer van hetzelfde' (bv. de spijker werd een berenklauw en veel had zo uit een aflevering van The Walking Dead kunnen komen) is het de uitwerking die bovengemiddeld goed!

Na afloop van de film, ben je plot technisch opzicht nergens iets opgeschoten. Maar ach het maakt de film er niet minder op. Het draait hier voornamelijk allemaal om de uitvoering en sounddesign. En technisch gezien zit deze film gewoon goed in elkaar. Je ziet ook dat Krasinski is groeit als regisseur. Daarnaast zijn de acteerprestaties meer dan prima! De film weet de spanning er goed in te houden! Ja dit was een waardige Sequel!

De eerste ‘A Quiet Place’, viel op doordat er zoiets cruciaals als geluid ontbrak. Op basis van dat succes, kan een vervolg niet uitblijven dus verscheen ‘Part II’ in 2020, eveneens geregisseerd door John Krasinski. Tja en als die film ook een succes werd dan is het niet lang wachten op een derde deel....

Het derde deel, werd een prequel, en laat uit eigenlijk zien dat de koek wel een beetje op raakt! Het vertrouwde concept van de geluidsgevoelige aliens is nog wel aanwezig maar is gewoon bijzaak geworden. Het maakt plaats voor een verhaaltje over de ongeneeslijk zieke Samira (Lupita Nyong’o) die voor emotionele redenen rondtrekt in Manhattan omdat ze pizza wil eten. En als opvulsel is er dan nog wat gedoe met een kat/poes.

Voor deze film werd Michael Sarnoski als nieuwe regisseur aangetrokken en die gebruikte voor deze film ongeveer de vergelijkbare aanpak als bij zijn eerste film (PIG met Nicolas Cage) Hij maakt er een karakterstudie van....werkelijk?

Resultaat is dat de wezens er nog steeds zijn, maar dat hoe verder de film vordert, het tempo vertraagd en concentreert het zich alleen nog op verdriet, en de monsters zijn nog nauwelijks een bedreiging. Voor een zogenaamd enge film is dit dus maar heel mager! Eigenlijk zou ik een halve punt minder geven maar het eerste gedeelte met de invasie was gewoon te goed!

In 1802 werd 18de eeuwse Franse schrijver Markies De Sade wegens 'Libertine dementie' (aanstootgevende en anti-napoleontische geschriften) op last van Napoleon opgesloten in een inrichting in Charenton-Saint-Maurice en bleef hier tot zijn dood in 1814 gevangen. Deze film is een fictief verslag over zijn tijd in een gekkenhuis geleid door de priester Abbe Coulmier (Joaquin Phoenix) De Sade smokkelt met de hulp van het jonge meisje Madeleine LeClerc (Kate Winslet) zijn manuscripten naar buiten totdat de keizer de wrede dokter Royer-Collard (Michael Caine) inschakelt. Terwijl dit verhaal zich zo'n beetje op de achtergrond afspeelt krijgen je natuurlijk een heleboel De Sade. Echter veel seks krijg je niet te zien, wel worden er expliciete scenes verteld en nagespeeld door patiënten. Oké er is een scène die een dp veinst en je ziet de ontblote borsten van Kate! Was de film nu net als De Sade gecensureerd ?Uiteindelijk blijft ik me dan ook afvragen wat eigenlijk het punt was; kluchtige komedie of diepzinnigheid?

Bijzonder, intens en intiem drama over de Noorse politicus Vidkun Quisling. Een dramatisering van de laatste dagen van de door nazi-Duistland benoemd minister-president van Noorwegen Quisling die geïnspireerd zijn op de dagboeken van pastoor Peder Olsen en zijn vrouw Heidi. Olsen. Hij werd met tegenzin aangesteld om de weinig benijdenswaardige taak van Quislings spirituele adviseur in de gevangenis te zijn. Quisling hield vol dat ondanks dat duizenden Joden werden gedeporteerd naar werkkampen, mede-Noren werden gemarteld en geëxecuteerd, hij alles deed om de verspreiding van het bolsjewisme (het gevaar in zijn ogen) tegen te gaan en in het belang van Noorwegen handelde.

Voor degenen die Quisling niet kennen: zijn levensloop is op zich bijzonder. Hij hielp in zijn begin jaren (op verzoek van Fridtjof Nansen) bij een hulpmissie van de Volkenbond (voorloper van de Verenigde Naties) en zag zo de Holodomor (Oekraïense hongersnood in 1928) Gedesillusioneerd door het beleid van de Sovjetregering (en zijn eigen onmacht) kreeg hij aversie en politieke ambities tegen het bolsjewisme Quisling vervreemde steeds meer en kreeg sympathieën voor het fascisme en nationaalsocialisme met hun anti-marxistische elementen. (ontmoette rassentheoreticus Alfred Rosenberg en Hitler) Als op 9 april 1940 de Duitsers Noorwegen binnenvielen pleegt hij een staatsgreep. Vijf jaar later zal hij ter verantwoording worden geroepen...voor de collaboristische daden en zijn ideologische overtuigingen..

De benadering van het leven van Quisling door filmmaker Erik Poppe is vooral een psychologisch studie. Waarbij je net als pastoor Peder Olsen enigszins twijfelt of je sympathie moet tonen voor deze man, heeft deze nazi-sympathisant recht op vergeven? Deze morele strijd vormt de kern van het verhaal. De film herinnert en toont het publiek wel wat voor wreedheden de nazi's zijn begaan en wat Quisiling kritiekloos toestond. Zijn vrouw Heidi visie staat gelijk aan die van de meeste Noren; smeken op zijn knieën om vergiffenis en neerschieten. Maria Quisling daarentegen moedigt de verdraaide wereldvisie van haar man aan en adviseert hem om nooit zijn overtuigingen af ​​te zweren.

De Noorse regisseur Erik Poppe (”Utøya 22. Juli“ en “The Kings Choice”) staat bekend om zijn meerdere verfilmingen van historische gebeurtenissen. Wie daar mee bekend is, weet wat hij bij dit rechtszaaldrama kan verwachten. De film verontschuldigt noch minimaliseert Quislings daden, de rechtvaardiging voor de berechting staat niet ter discussie, eerder humaniseert de regisseur hem. Door dit te doen, krijg je als kijker een boeiende kijkervaring en meer inkijk op de man achter de wreedheden.

"Lovely women shouldn't have the time to think that deeply."

Door de jaren heen zijn er heel wat van dit soort historische of Bijbelse filmepossen geweest. Een van de eerste (misschien zelfs de eerste) was in 1913 een Italiaanse boekbewerking van Quo Vadis? Deze was zo populair dat men in 1924 het nogmaals verfilmde. Deze MGM-productie en derde film kende een lange geschiedenis. De rechten werden al eind jaren '30 verworven maar met het uitbreken van WO II legde het project voor onbepaalde tijd stil. Toen in 1949 de film Samson and Delilah een kaskraker werd, was dit eveneens de start voor vele andere met zwaarden, sandalen en vaak Bijbelse verwijzingen gevulde epossen.

Deze en vele andere tussen 1951 en 1965 bezitten als stelregel; groter is beter. Ook hier dus uitbundige productieontwerp in levendige Technicolor en met gigantische sets, zowel op locatie in Rome, als in de studio, een grote cast met bekende namen, duizenden figuranten en naar verluidt minstens 32.000 verschillende kitscherige kostuums. Helaas gebeurt er eerste twee uur vrij weinig en zijn er best veel dialogen, die ook nog te uitleggerig zijn. Daarnaast draait het verhaal vooral om de liefde tussen de Romeinse generaal Marcus Vinicius en de Christelijke vrouw Lygia.

Tja en de uitkomst daarvan is eigenlijk direct wel bekent; Verliefd en verlicht. De film is dan ook veel interessanter doordat dit zich afspeelt tijdens het keizerschap van Nero. (de film is, net als de roman, zijn gebaseerd op de "negatieve" weergave van de keizer door o.a. historicus Tacitus in zijn Historiae) Nero is namelijk bekend om zijn fanatieke christenvervolging en de wreedheden die hij tegen hen beging. Het derde en laatste uur bevat meer spektakel en hier is de film dan ook op zijn best.

Het beste aan deze film zijn dan ook de verschillende spektakel-scènes en degene waarin Peter Ustinov als keizer Nero speelt. Helaas zijn het matige script, de soms ouderwetse opvattingen, gedateerde effecten en de religieuze ondertoon, dan weer een stuk minder. En zoals het grote Hollywood-producties uit die tijd beaamd eindig het happy, echter werd het een bijzonder turbulent jaar (Vierkeizerjaar) en het bewind van Nero's opvolger Galba was dus maar van korte duur.