Opinions

Heerlijke film die zoveel meer is dan alleen maar een thriller. 16-jarige John Wayne Cleaver (Max Records, het jongetje uit Where The Wild Things Are) krijgt te horen dat hij alles in zich heeft om sociopaat te zijn en of dat nog niets is woont hij boven een mortuarium samen met zijn moeder. Hij vreest dus dat hij voorbestemd is om seriemoordenaar te worden en heeft een set van regels bedacht om zijn moorddadige impulsen onder controle te houden. Zijn zorgvuldige regime wordt echter bedreigd als hij in aanraking komt met een zaak waarbij een seriemoordenaar bezig is, en waarin hij een verband voelt met de moordenaar. Tiener John Cleaver lijkt dus wel een soort jongere versie van Dexter gekruist met Michael C Halls karakter uit Six Feet Under. En ondanks zijn drang is het een goede maar ietwat vreemde jongen, die niet te beroerd is om zijn oude buurman Mr Crowley een handje te helpen. Mr Crowley wordt gespeeld door Christopher Lloyd en die speelt zijn glansrol sinds tijden. Uiteindelijk komt aan alles een eind zo ook aan deze film en in dat einde gaat het toch nog mis en dan wel met de CGI Maar ach dan hebben al zoveel morbide plezier gehad met deze kleurrijke mix van genres dat ik alleen nog maar kan concluderen dat dit een prima, unieke, eigenzinnige kleine film is die zeker verdient om gezien te worden.

Hoe goed je deze film vindt, hangt veel af van hoe je het benadert. Als je een origineel verhaal met verrassingen of iets heel verhevens verwacht...dan ga je teleurgesteld worden! Als je echter zin hebt in een 90 minuten durende no-brain-trash-afleiding, dan maakt het die belofte zeker waar. Ja, Het is een voorspelbare wraakactiefilm, waar je genoeg opmerkingen over kunnen worden gemaakt maar het probeert ook niets anders te zijn, Het uitgangspunt is je een bloederige goede tijd te geven en dat doet het! Het plot is simpel; 'Rijke familie oogst bloed om te verkopen aan megarijke klanten maken de dodelijke fout om een jonge vrouw te ontvoeren met een gewelddadig, schokkend verleden' Nog beter is het feit dat het bloedbad gewoon allemaal in beeld wordt geënsceneerd met praktische effecten! (schrok ik eerst wel even omdat Uncork'd Entertainment in beeld kwam en de reputatie van hun eigen films is niet bloederig, gelukkig betrof het alleen de distributie!) Ja er valt in deze low budget -film door zijn snelle tempo en gevuld met bloed en vechtscènes veel te genieten en ik heb ervan genoten.

“There. It was just there even then on my very first night in the house. A death. But I could not see it yet"

Het is bijna ongelooflijk dat deze film een Netflix original is. Want met een laag, zelfs zeer laag tempo is dit absoluut geen allemansvriend. Oei, nog een struikelblok het is in zijn kern (het niet populaire) Victoriaanse gothic horror. (vond dat de geest van Shirley Jackson nooit ver weg was) Verhalend op een trage poëtische manier en het laat je aan het einde eveneens gissen naar wat er nu precies is gebeurd. De cijfers liegen er dan ook weer eens niet om!

Tja, wie van een duidelijk plot houd, jump scares verwacht of enge wezens, die zijn bij dezen gewaarschuwd; deze film ga je afschuwelijk, onbegrijpelijk en saai vinden. En dan is er ook nog de nooit zo heel populaire voice-over, die op een poëtische manier de ervaring van Lily beschrijft, haar overpeinzingen en gedachten. Maar ik en waarschijnlijk diegenen die wel van dit specifieke genre houden, vinden in deze film een klein pareltje!

De hele film speelt zich af in het huis aan het einde van Teacup Road in Braintree, Massachusetts, en dit huis spookt. Maar regisseur Oz Perkins bewandelt niet de paden die het spookhuis-genre vaak bewandelen, is sowieso niet echt geïnteresseerd in jump scares, vindt het blijkbaar ook geen probleem om al in de eerste scène te verklappen wat het lot van Lily gaat worden.

In de korte tijd van de film volgen we de tijdlijn van drie vrouwen die door elkaar lopen, voorwaarts (Lily), achterwaarts (Polly) en stilstaand (Iris). Daarnaast is er ook een rol weggelegd voor een roman die Iris schreef: 'The Lady in the Walls'. Wat deze film voor mij zo weergaloos interessant maakte was toen, de fictie uit het boek en de realiteit uit de film door elkaar heen begonnen te vloeien. Plus dat de film stilistisch ook erg mooi in elkaar zit. De dissonante muziek maakt het geheel af en is zeer ondersteund bij het beeld. Actrice Ruth Wilson was perfect als de jonge thuisverpleegster.

En als de film, een fervent horrorfilm kijker bij de climax kippenvel weet te bezorgen doe je iets goed! Helaas is de film blijkbaar een typisch geval van you either love it or you hate it, waarbij de negatieve stemmers de overhand hebben. Erg jammer want deze subtiele horrorfilm met een ongebruikelijke unieke aanpak en die angstaanjagend en uiteindelijk lonend is, verdiend heel veel meer dan de Turkey-score die het nu heeft!

De tagline op de poster vermeld; "One of the best horror film debuts since Sam Raimi unleashed 'The Evil Dead' upon the world"

Euh nou nee, niet echt! Wat een slechte reclameslogan! Het komt simpel genoeg niet eens in de buurt. Hoewel de film wel charmant en het ​​hart op de goede plaats heeft, mist het inventiviteit. De fake-Grindhouse-filters zijn ook in 2011, niet echt nieuw meer. Al past deze gekozen exploitatiestijl nog wel bij het lage-budget. Echter je moet bijna 40 minuten wachten voordat er een paar gore scènes en een korte blik op de borsten van Emmy Robbin zijn te zien. Ook het script was onevenwichtig. Het kwam op mij over alsof ze een leuk idee hadden (uit Tucker & Dale) maar dat de koek algauw op was en ze niet wisten hoe ze het verder moesten uitwerken. Zodoende krijgen we ook een verhaaltje over dat het land gedoneerd was door de ouders van een dood meisje maar was daarom het stuk land vervloekt of was het toch allemaal het lot? Geen idee, en na het einde krijgen we eerst nog als anticlimax een heel relaas van een agent. Door al dat gepraat, werd het voor mij algauw een middelmatig filmpje!

Voor Ruth (Melanie Lynskey) stapelen de dagelijkse kleine frustraties zich op. Wanneer ze er dan als ze thuiskomt ook nog eens achterkomt dat er ingebroken is en de politie ook bijzonder weinig lijkt te kunnen doen, is het voor haar genoeg. Dit is de aanleiding voor een geestige en sprankelende misdaadfilm, met allerlei maffe typetjes en een prettig bizar script. En die frustraties zijn ook heel herkenbaar want iedereen heeft wel eens last van kleine irritaties van het moderne leven. In het tweede gedeelte als Ruth besluit dat ze niet langer over zich heen laat lopen, wordt het wat minder herkenbaar maar daarvoor in de plaats krijgen we wel een stel fijne gewelddadige misverstanden en absurde ongelukken. Hoofdrolspeelster Melanie Lynskey, die doorbrak met Peter Jacksons Heavenly Creatures, steelt grotendeels de show door haar herkenbare ongemakkelijkheid. Lynskey wordt bijgestaan door excentrieke buurman Tony, gespeeld door Elijah Wood. Zijn typetje overtuigd wel wat minder maar blijft wel leuk genoeg. Na een hoofdrol in Blue Ruin, een bijrol in Green Room en onlangs in The Florida Project en Logan Lucky, is dit regisseur Macon Blair regie-debuut. Ook zien we de regisseur Macon Blair zelf even in een leuke cameo in de bar-scène met Ruth. Het is hem gelukt om met deze film een prima verfrissende, eigenzinnige, enigszins morbide en komische film te maken. Die nergens zwaar op de maag lig en niet onverdiend de juryprijs op het Sundance-festival won.

Nu kijk ik veel low-budget films, en vaak proberen die er nog iets van te maken....maar hier is met een budget van 18 miljoen het volgens mij niet eens geprobeerd! Met gemak is dit, één van de meest ongeïnspireerde remake-pogingen, het is slecht geschreven, creatief failliet en als horrorfilm nergens overtuigend. Oké de film van inmiddels al bijna dertig jaar geleden was ook niet de beste. Maar dat rechtvaardig niet dat deze nog minder zal zijn.

Het begint al met de speelduur want...Tjonge maar liefst twee uur omdat….euh, ja dat is me niet echt duidelijk? De spelers bezitten in ieder geval geen greintje persoonlijkheid...Misschien de sfeer of nostalgie van die film uit de jaren '90 maar dat is er niet veel. Men gooit er gewoon een veel te hip, modern sausje over. Alsof ze een remake maken maar niet weten hoe? En het werk van de moordenaar...tja die zijn als gewoonlijk buiten het zicht van de camera. Het resultaat is een remake die alleen maar verveeld.

Merkwaardige jaren '50 B-sci-fi-horrorfilm. Horror kan uiteraard een puntje van discussie zijn maar er zit een monster in... dus...Het plot van de film was het beproefde "Invasion of the Body Snatchers" maar vanuit een gek vrouwelijk perspectief. Geile Aliens komen naar de Aarde om buitenaardse baby's te produceren. Maar het is een tijd waarin vrouwen verondersteld worden "kuis" te zijn dus trouwen ze eerst door de gewone echtgenoten te vervangen voor exacte replica's... en lichtzinnigere vrouw worden natuurlijk vermoord! Maar natuurlijk merkt een toegewijd echtgenote dat haar man een andere persoon is, als ze geen kinderen kan krijgen. Tja de film bezit dus van die eendimensionale feministisch mumbo-jumbo. De Aliens zijn een beetje inktvisachtige cheesy en visueel krijg je ze niet vaak te zien. Dat komt omdat de buitenaardse wezens namelijk hun slachtoffers ook overspoelen met … ruimterook?? Sowieso zijn het maar een stelletje stuntels bij elkaar want uit hun ruimtepakken kunnen honden gemakkelijk zuurstofslangen trekken...Enfin de korte speelduur en het laatste half uur, maken het zeker vermakelijk!

I Onde Dager betekent zoiets als In slechte dagen oftewel tegenspoed! En ja het is een understatement dat het met de relatie van actrice Lisa (Noomi Rapace) en regisseur Lars (Aksel Hennie) niet zo goed gaat! Ze hebben geldproblemen en maken ruzie, dus het is tijd om van haar of hem af te komen!

Ja er worden klappen uitgewisseld. Er wordt bloed vergoten. En dan komt er externe partijen bij om nog meer klappen uit te delen! Aksel Hennie is heerlijk als de onhandige sukkel die wordt onderschat en Noomi Rapace weet als haar gebruikelijke zelf dit mooi aan te vullen! De twee Noorse, Rapace en Hennie, doen het zeer goed samen.

Regisseur Tommy Wirkola ("Dead Snow", " Hansel & Gretel: Witch Hunters", "What Happened to Monday") serveert verder genoeg grappen en onverwacht bloederigheid om het grappig en interessant te houden. Niet dat alle grappen even geslaagd waren! Zo zijn de meeste poep en seks wel erg voor de hand liggend maar de nazi en andere 'politiek incorrecte' (me#too en elektrisch rijden) waren heerlijk!

En door een redelijk vlot tempo, de grove bloederige actie en de belachelijkheid van de steeds bizarre situatie, waren ook de minder geslaagde grappen helemaal niet zo storend! Het was verder een 'wilde rit' waarbij flashbacks het centrale plot blijven onderbreken, zodat je kunt begrijpen wat er op dit moment aan de hand is. Het is gewelddadig, over de top en gaat echt helemaal los, meer had ik ook niet te wensen!

De film is een A24 release, een bedrijf dat status heeft verworven met een specifieke artistieke art-house--sfeer die net zo inwisselbaar is, als pakweg een Marvel-superhelden film. Deze doet het met nostalgische verwijzingen naar de jaren 90 gecombineerd met de angst voor verspilde, snel voorbijgaande jaren (Tja...Millennials?) Een omgedraaid Coming of Age-verhaal dus eigenlijk....Uiteraard in een gestileerde slaapwandelende arthouse-cinema kwaliteit. De film volgt Maddy's en Owens sombere, saaie leven in een Amerikaans stadje. Beiden zoeken troost in de groter-dan-het-leven-realiteit die The Pink Opaque biedt. Een soort Buffy the Vampire Slayer-serie op tv, onderstreept ook door een kleine cameo in de film van Amber Benson (Tara Maclay in Buffy) De film is bewust wazig, maar van wat ik heb begrepen, lijkt het grofweg te draaien om het onderdrukken van je ware zelf...iets met transgenderisme...met dat soort zelfreflectie of freudiaans gedoe kan ik niet veel...Dus op geen enkel moment liet het echt sporen achter. Misschien voor iemand die zich meer in de film kan herkennen dat het wel een soort horror was maar echte horrorelementen heb ik niet kunnen ontdekken! Daarnaast was er blijkbaar niet voldoende materiaal want er is nogal wat muzikale opvulling van alt. Girlbands. Tja nee het slaagden nergens om eng te zijn of zelf maar je onrustig te laten voelen.

Als vader en moeder van huis zijn vermaken de twee tienermeisjes Lib en Kit zich samen met hun jongere zusje Tess met een onschuldig telefoonspelletje. Ze bellen willekeurige vreemde op en zeggen: “I saw what you did, and I know who you are.” Natuurlijk gaat deze onschuldige grap mis en veranderd de avond van de dames in een goedaardige nachtmerrie. De twee tiener-dames zijn hier het grote pluspunt, zij spelen die onschuldige naïeve heldinnen zeer goed. Hierdoor blijf je wel geamuseerd kijken naar een film waar eigenlijk verder niet zo gek veel in gebeurd. Van moordenaar Steve gaat niet bepaald een dreiging uit en de gedeeltes waar hem zien in zijn huis zijn wel wat saai te noemen. En op bepaald moment neigt de film zelfs naar ietwat een klucht. De groot op de poster aangekondigde Joan Crawford heeft eigenlijk niet meer dan een bijrol. Toch weet William Castle het spannende plot de gehele film lang interessant te houden, al komt de film ook nooit tot een goed kookpunt. Ach de film is entertainend en dat is soms al meer dan genoeg!

In eerste instantie had ik gemengde gevoelens om deze te kijken, bioscoopfilms lijken veelal op elkaar, en deze sprak mij ook niet zo aan. Tja en vanaf de openingsminuten was dat eigenlijk ook wel zo... De begin -opzet doet je direct denken aan iets uit de verhalen van Stephen King; zo'n idyllische Amerikaanse stadje en dan gebeurd het een jongen wordt in het bos van zijn fiets geworpen. Is het iets bovennatuurlijks? Het verhaal richt zich vervolgens op het gezin Harper. Waar blijkbaar ook een Kelpien woonde. Nee eigenlijk flauw maar Helen Hunt had voor mij hier wel iets hiervan weg! Ook bij dit gezin gebeuren er rare dingen in het huis; spullen verdwijnen, veranderen van plaats of beginnen vanzelf te spelen. Het kan niet lang meer duren voordat ze Ed en Lorraine Warren gaan bellen? Maar dan...halverwege werd de clou weggegeven en spoelt het verhaal zich terug om de gebeurtenissen vanuit een geheel ander perspectief te bekijken. Daarnaast is er ook tegen het einde nog een plottwist om de film veilig en zonder teveel vragen te kunnen afronden. Nee omver blazen deed de film mij niet maar het wist me wel te intrigeren. De film voelt ook alsof we het allemaal eerder hebben gezien, en is uiteindelijk iets te keurig sluitend maar door de slimme manier waarop de filmmakers het brengen was het voor zolang het duurt erg aangenaam.

Teleurstellend derde deel! Ondanks ze wel een geprobeerd hebben voor een iets andere insteek is het resultaat er niet naar! De quasi intellectuele gesprekjes met de Psychiater zijn erg saai! Daarnaast helpen ook de scene`s van wat ze wil doen niet echt mee!! Dit haalt compleet de vaart uit de film. Ook het enige moment wat wel terugkeert uit vorige delen ziet erbij deze film te geknutseld uit! En dan zijn er nog de flash-backs uit het eerste deel? Sarah Butler bekent uit dit eerste deel is verder een uitstekend actrice. Maar die politie- inspecteur was echt niet te genieten, wat slecht. Minder heftig, minder Gore en in dit geval dus ook een mindere film!

In het 1978 maakte regisseur Meir Zarchi, een grindhouse-film die redelijk controversieel was. Day of the Woman (1978) bezat flink wat schokkende beelden en was best ongemakkelijk! Dat is inmiddels meer dan 40 jaar geleden en nadat hij twee remakes heeft gefinancierd, keert hij ditmaal zelf terug met een officieel vervolg.

Met die exploitatie-klassieker op je naam schept dat natuurlijk verwachtingen. Het verhaal sluit logischerwijs wel aan op zijn voorganger; we zien dan ook de originele hoofdrolspeelster Camille Keaton terug als Jennifer Hills. Die inmiddels moeder van dochter Christy, een succesvol model, is. Beide dames zijn dan ook de enige die overtuigend genoeg acteren. Ook bezit de film nog de uitstraling van weleer. Credits voor dat!

Helaas is de rest van de film een stuk minder positief! Als eerste is daar de verdere cast, die meer cartooneske karikaturen zijn en die je niet op goed acteerwerk kan betrappen. Dat is in een horror-film ook geen must! Maar doordat ze erg veel grappig bedoelde dialoog hadden, worden ze alle vooral irritant. Maar het is toch vooral de speelduur van 148 minuten... ja echt bijna 2,5 uur? Die lengte maakt dit tot een verschrikking.

Dit wordt direct al pijnlijk duidelijk aan het begin van de film. De beginscène dat moeder en dochter samen lunchen, duurt 5 minuten en die gehele conversatie gaat werkelijk waar nergens over. Na onontkoombare kidnapping zien we, een scene in het busje, en wederom zijn de meeste dialogen gewoon overbodig. En zo zijn er legio scènes van veel dialoog die gewoon doorgaan zonder ooit ook maar iets aan het verhaal toe te voegen.

Daarnaast is deze film voor een verkrachting -wraakfilm wel tamelijk tam. ja er is wel een scène met iets wat lijkt op een verkrachting. Enigszins overbodig ook Weliswaar is het een pluspunt dat Jamie Bernadette compleet naakt is te zien. Maar het is een gemis dat de gehele film nergens schokkend was. Er zijn maar enkele druppels bloed Dit is gewoon een aanfluiting voor zijn voorganger uit 1978.

“Horrordies” Zo noemt de net van school komende Wesley Pennington en gewapend met zijn script van de film "Twilight of the Dead" horror-komedies. Het is zijn eerste dag als runner op de set van de zombiefilm "Tonight They Come" Jammer pakt het voor hem allemaal niet zo goed uit! En voor ons?

In termen van horror zal "I Survived a Zombie Holocaust" je ook niet zo gauw van je sokken blazen. Niettemin zijn er wel een paar goede, fijne gore momenten (en in beeld!!) en die geven de film juist dat perfecte beetje extra tegengewicht aan de humor. Of zoals de regisseur omringt door zombies zegt: “Finally, something with real substance!” Al hadden er voor mij wel iets meer gore-scenes in mogen zitten. De acteurs hebben duidelijk plezier in hun rollen en spelen stuk voor stuk uitvergrote typetjes. Ik kon me met dit debuut van de Nieuw-Zeelandse regisseur Guy Pigden aardig vermaken.

“I felt lonely when it was me and 1600 other people in this town.”

Post-Apocalyptische film in drie delen:

Deel 1: Del (Peter Dinklage) is de laatste man op de wereld. Door zijn lengte had hij toch al niet veel op met de mensheid en zodoende vult hij zijn dagen in eenzaamheid. Volgens een vast patroon ruimt hij de huizen van de dode en breng de geleende bibliotheekboeken terug naar de bibliotheek. De plaats waar hij ook is gaan wonen

Deel 2: Nadat er s'nachts vuurwerk was te zien ontdekt hij de volgende dag het jonge meisje Grace (Elle Fanning) Uiteraard is zij de tegenpool, ontstaat er een soort van band en uiteindelijk breekt de volharding en charme van Grace de verdediging van Del langzaam af. Toch blijf er rond Grace nog steeds een mysterie hangen.

Deel 3: Sommige van die vragen, worden beantwoord in dit laatste act. Echter met de twist schuift de film naar een compleet andere richting. Ik hou de details spoiler-vrij, maar het is een verhalende keuze die enigszins in strijd is met de opbouw van de rest van de film. In dit gedeelte zien we ook Paul Giamatti (Sideways 2004, 12 Years a Slave 2013) en Charlotte Gainsbourg (Antichrist 2009, Melancholia 2011) Alhoewel dit einde best interessant was valt het plots uit de lucht. Waardoor er opeens twee verhalen zijn en beide niet voldoende uitgewerkt.

Best jammer want Reed Morano (meerdere afleveringen van The Handmaid’s Tale) is een goed cinematograaf en regisseuse. Ze creëerde in dit post-apocalyptisch drama een visueel prachtig pijnlijk gevoel van melancholie door middel van duistere en rustige scènes en veel lege ruimtes.

Een kleine waarschuwing vooraf voor mensen die de film willen gaan kijken! Deze film werkt compleet met suggestie! Alles draait om een afgesloten deur in een met rood licht doordrenkte kelder. En de grote vraag of Steve ze ziet vliegen of dat de Gehoefde Bok-potige in eigen persoon echt in de kelder zit?

Verwacht hier dan ook geen monsters, jump-scares of gore. De film leunt geheel op spanning en suspense en gaat ook niet voor goedkope schrikeffecten. Dat wil niet zeggen dat de film geen angstig gevoel weet op te wekken want debuterend regisseur Josh Lobo weet zeer slim met de verwachtingen van de kijkers te spelen. Hij doet dat met een minimum aan verlichting. Lichtjes van een kerstboom zijn vaak de enige verlichting. Maar het belangrijkste wapen voor spanning zijn de spooky soundscapes en omgevingsgeluiden die hier het fantastisch creepy gevoel weten te versterken. Pas in de laatste minuten krijgen we toch nog een antwoord en blijkt dat geduld een schone zaak was.

Het maakt van deze film een boeiend debuut met minimalistische suspense en erg fijne beklemmende atmosferische horror. Een aanrader voor wie eens wat anders wil!

Als Horrorfilm zakt deze film op veel punten, echter doordat er nog redelijk wordt geacteerd is het drama/romantiek gedeelte wat de film nog enigszins het bekijken waard maakt. Ook op visueel gebied is er nog wat moois te bleven, er wordt namelijk veel met schaduwen en licht gewerkt. Qua Horror zijn er alleen wat voodoo taferelen, weliswaar zijn die wel mooi in beeld gebracht. Maar verder van ondergeschikt belang in het liefdesverhaaltje.

Wonderbaarlijk dat deze film een grote box-office flop was! Nadat regisseur Tibor Takács succes oogstte met de film The Gate (1987) Kreeg hij de kans om deze (pulp) fictie met slasher-elementen film te maken. Veel films met een soortgelijk verhaal ken ik niet, dus denk ik dat het best een origineel verhaal is. (misschien The Never Ending Story (1984??) Of het latere verhaal van: The Dark Half (1993) Echter deze uitwerking is zoveel beter! Vermoedelijk zullen verkeerde verwachtingen er iets mee van doen hebben?

Als haar vriendje niet aanwezig is, leest Virginia (Jenny Wright uit Near Dark (1987) s'avonds graag pulp-horror-romans. Algauw komt ze erachter dat het boek I, Madman van Malcolm Brand geen fictie blijkt te zijn. Of is het toch Virginia's verbeelding? Die Malcolm Brand wordt vormgegeven door Randall William Cook, een man die verantwoordelijk was voor veel visuele effecten (waaronder meerdere Oscars gewonnen voor The Lord of the Rings) Hij was hier dus ook verantwoordelijk voor de Madman, die wel wat weg had van het jaren '70 icoon dr. Phibes of anders de illustere The Phantom of the Opera. Daarnaast is er ook claymation (Jackal Boy) te zien. Die stop-motion met klei zagen we natuurlijk ook al in The Gate en is misschien iets te gedateerd maar nog wel heel aandoenlijk.

Ik moet wel bekennen dat niet iedereen evengoed iets kan met die jaren '80 uitstraling en de cheesy Jackal Boy klei-animatie kan waarderen. Maar wie daardoorheen kan kijken heeft met deze film een zeer mooi en met liefde gemaakte jaren '80 pulp-film- noir te pakken.

Deze onterechte flop zal de regisseur nooit meer goed te bovenkomen, hij maakt nog wel steeds Tv-films en series, maar deze zijn alle wel van een dusdanig twijfelachtig kaliber. Al heeft hij zich dan nog wel bezig gehouden met mijn guilty pleasure Sabrina, the Teenage Witch.

Deze film focus zich op een man genaamd William (Adam Devine) en zijn dochter Gloria (Ava Preston) Hun beide leiden een geïsoleerd leven op een stuk afgelegen land. Echter verdient William op een bijzondere wijze wat bij en staat zodoende bekend als de "Candy Butcher."

Regisseur Chad Archibald (The Drownsman, Bite en The Heretics) levert wederom weer een aardige film af, maar ditmaal zijn het de beetje lomp gemixte genres die de film naar beneden halen. Waarbij vooral het bovennatuurlijk horrorgedeelte slecht overtuigd. Het had best achterwege gelaten kunnen worden!

De start met de situatie waar het meisje in opgroeit en waar ze mee te maken krijg waren voldoende om het spannend te houden. Echter in de derde akte verandert de film in een soort van huis-invasie flick, sleuren ze er nog wat spoken bij en verliest veel van zijn eerder verworven geloofwaardigheid. Verder is het nog wel een prima film met wat spanning, prima acteerwerk en soms sfeervolle beelden.

Hoewel het een low-budget indie-productie is, is het onrechtvaardigheid om dit een B-film te noemen. De film boeit vanaf het begin en neemt de kijker mee naar wanhoop en ellende. Hoewel het praktisch gezien valt onder de post-apocalyptische film, bezit het ook een klein beetje van surrealisme. De film draait om de familie Enck, die geluk heeft gehad ?? Ze wonen in hun kelder, met nog maar weinig voedselvoorraad. Vader trekt van tijd tot tijd de woestenij in om op zoek te gaan naar voorraden en als deze niet meer naar 'huis' terugkeert en de conserven beginnen op te raken, besluit moeder Kelly (Hope Bikle) op pad te gaan om haar zoon, Riley (Reeve Blazi) een ​​onvergetelijke kerst te bezorgen.

De set van de gehele film is fantastisch! De sfeer is ziekelijk, koud en zenuwslopend (zoals een dode wereld hoort zijn). De scènes zijn meesterlijk vormgegeven en passen extreem goed om de apocalyps weer te geven. De film neemt er rustig tijd voor om zijn verhaal te vertellen en geef een gevoel van constant onbehagen. Dat trok me naar binnen, verontrustend en intrigerend me. Dit is dan ook geen vrolijke film. De film geef je een gevoel, maar dat is niet een heel goed gevoel.

Dit is pas de eerste lange productie van regisseur Mike Lombardo maar hij weet met een laag budget, iets gedenkwaardig neer te zetten. Dit is een goede horrorfilm! En uiteraard wordt dit dan ook afgezeikt want tja...dit is niet wat men op dit moment als een horrorfilm zien. Erg jammer! Want het is een zeer fijne en boeiende film met een aantal plotpunten die aan je eigen interpretatie worden overgelaten. En geef je een prima gevoel van angst voor de gecreëerde buitenwereld en de vreemde conclusie zorgt ervoor dat deze film nog een tijdje blijft hangen nadat je hem hebt gezien.

Als mening deze quote uit de film van Pauline Kael; "but this two-hour-and-thirty-five-minute film leaves you too groggy to do more than moan". (vertaling; maar deze film van twee uur en vijfendertig minuten laat je te suf om meer te doen dan kreunen)

Van hier naar daar...voor het Deense biertje Carlsberg. Een betere reclame kan je, je als merk niet wensen. Vier militairen, drie mannen en een verpleegster reizen in oorlogstijd door de hete Noord-Afrikaanse woestijn van Tobruk naar Alexandrië in een gammele oude ambulance. De Britse film uit de jaren vijftig over een gevaarlijke reis door het zand, weet het spannend te houden door het ene obstakel na het andere op het pad van dit kleine maar vindingrijke groepje te plaatsen. Mijnenvelden, drijfzand, zandbergbeklimming, vijandelijke troepen, verwondingen, mechanische storingen, spionageactiviteiten, de brandende zon, het gebrek aan water- en brandstof, alles wordt uit de kast getrokken om het ze zo moeilijk mogelijk te maken! Helaas is John Mills met zijn 50-jarige leeftijd onmiskenbaar te oud voor de rol, dit wordt ongemakkelijk duidelijk als de 24-jarige Sylvia Syms' verpleegster Diana een romance op gang brengt. Gelukkig is die van korte duur...alhoewel de focus wel op de relaties binnen de groep terwijl ze samenwerken om de woestijn te bevechten, lag. Een echte oorlogsfilm kan ik het niet noemen maar een zeer goede survival-avonturenfilm was het wel!

Alle elementen waren er om van deze film een feestje te maken en dan toch faalt hij jammerlijk? Op het visuele vlak is de film beter dan menig andere low-budget horror. Hoofdrolspeelster Deanna Russo is naast een mooie verschijning ook nog eens een redelijke goede actrice. Met dat camerawerk en acteren werd ook een aparte sfeer gecreëerd. Daar was werkelijk waar niets aan op te merken. En dan de ijscowagen met een killer, die sprak zeker tot je verbeelding! Echter tot mijn grote verbazing is juist dat wagentje met killer de afwezige. Welgeteld zie je hem 5 à 6 keer rondrijden. En daarnaast komt de ijscokiller bijna niet in actie. En om eerlijk te zijn; vraag ik me nog steeds af wat de ijscoman nu in de film deed? Had deze zich misschien vergist van filmset? Of hadden de makers hem later toegevoegd. Ook de enge medewerker van de verhuisfirma was maar een vreemde rol? Waarom kwam hij soms terug? Wat we wel te zien krijgen is een vrouw die in een mid-life-crisis raakt. Die weemoedig terug kijkt naar tijd dat ze jong was en het maar wat fijn vond dat ze nog goed in de markt lig bij de jonge hunk Max. Ik wilde met alle goede bedoeling deze film een betere beoordeling geven, echter kan ik dat niet. En de reden is simpel: Als je de film "Ice Cream Truck" noemt en dan vrij kort een ijscowagen heen en weer laten rijden is dat onvoldoende. Het had nog goed kunnen gemaakt worden met de prima moorden. Het is toch een horrorfilm? Helaas zijn er ook van deze, op één (niet afgemaakte) moord na, er te weinig. Duidelijk een gevalletje van niet goed weten wat je nu eigenlijk wil.

Actiefilm die goed heb gekeken naar Sly Stallone's 'Cliffhanger' uit de jaren 90. Deze film neemt je qua uitgangspunt en locatie terug naar die tijd. Gewelddadige schurken doorkruisen het gevaarlijke koude winterse landschap van Montana op zoek naar verdwenen geldkisten, en sleuren een paar onschuldige helden mee. De openingsscènes waren vermakelijk en verrasten me met hun kwaliteit. Maar toen kwam de tweede akte en bleek het budget toch te beperkt. Alhoewel het is nog steeds een redelijke film met een kat-en-muisspel maar waarin de actie enigszins achterblijf, en dit compenseert door ruimschoots aanwezig bloed en het vermengd met Indianenreservaat perikelen.

Voor iedereen die het zat was om te zien hoe Liam Neeson de wapens oppakt, om criminelen te vermoorden, familieleden te redden of terroristen te stoppen (of een combinatie van deze drie) is het misschien een positief ding; dat het hele uitgangspunt van deze film is of Mike (gespeeld door Liam Neeson) mijnwerkers van een ingestorte diamantmijn kan redden.

Helaas, is het allemaal op zijn best maar middelmatig. Waarom had de film een broers drama nodig? Het was een mysterie op zich, laat staan ​​dat het een gehandicapt personage was dat niets anders toevoegt dan nog meer sentimentele onzin. Oké, je heb de gevaarlijke ijsweg maar wat moet je daarmee dan alleen door het ijszakken? Regisseur, schrijver Jonathan Hensleigh probeert het dus door er subplots van melodrama (oei, oei die cliché van stervende arbeiders onder de grond) en samenzwering of verraad aan toe te voegen maar zonder echt resultaat!

Hoewel over het algemeen de film niet heel bijzonder was, werd het nog op een solide professionele wijze uitgevoerd. De film is als aanbod op Amazon Prime Video (in het VK) of elders op Netflix nog enigszins aardig zaterdag/zondagmiddag, en je heb niets beter te doen, vermaak maar heel goed wil ik dit niet noemen!

Behoorlijk Direct-to-video, straight-to-video, streamingsite plezier! In de eerste film moest Liam Neeson als Mike McCann een vrachtwagenchauffeur over het ijs probeerde te komen om mijnwerkers te redden. De film was onderhoudend maar door clichés, door drama opgerekte tijdsduur en middelmatige CGI werd het ook niet meer. Nu vier jaar later is daar plots een deel 2 en nu is diezelfde Mike de held tegen wil en dank, die samen met een gids (de Chinese Fan Bingbing, met minder make-up) en enkele andere het in een tour-bus opneemt tegen criminelen en corrupte agenten. Oftewel de absurditeit van een 72-jarige man die met de gecremeerde stoffelijke resten van zijn broer vecht tegen huurlingen in een snel rijdende, glijdende of zwevende bus in de Himalaya. Het gevaar lig dit keer dus niet op de loer in het krakende ijs en sneeuw maar tussen hoge bergtoppen. En dat loskoppelen van zijn voorganger werkt in het voordeel van de film! Oké, de CGI ziet er nog steeds soms behoorlijk middelmatig uit, de clichés zijn gebleven en het is nog steeds teveel opgevuld door dramatische sentiment maar het biedt wel iets meer ongecompliceerd gekke B-actiefilm entertainment! Waarom dit trouwens een deeltje twee moest zijn, is me niet echt duidelijk (er is maar weinig ijs) maar ik heb me er echt goed mee vermaakt!

De fantasie van een kind wordt over het algemeen als onschuldig, lieflijk en speels uitgebeeld. Maar in ‘Goodnight Mommy’ (‘Ich seh, ich seh’) niet, hier leidt de fantasie uit het kinderbrein tot een gruwelijke wanorde. We zien de jonge tweeling Elias en Lukas. Ze wonen in een afgelegen huis, omringd door akkers en bos. Hun moeder komt terug van een bezoek aan de plastisch chirurg. Haar hoofd is ingezwachteld, de gordijnen van de designvilla moeten dicht en ze eist volledige stilte. En dus vraagt de tweeling zich bezorgd af: is dit onze moeder wel? En zo begint voor de kijker het op het eerste oog onschuldig spelletje, Ik zie, ik zie wat jij niet ziet, wat echter al snel eindigt in een bloederig drama. De special effects zijn minimaal, maar erg realistisch. En ook de schitterende omgeving en het stijlvolle landhuis dragen nog meer bij aan de bijzonder grimmige sfeer die er komt te hangen. En ondanks het lage tempo van de film blijf de spanning wel constant gehandhaafd. Helaas doet de conventionele ontknoping, waarin de verwarring van moeder en zoons wordt verklaard, een beetje afbreuk aan de film. Echter is de opbouw naar dat wat dubieuze finale zo angstaanjagend en meedogenloos, dat het nog maar weinig kan verpesten. En die kwetsbare doch gevaarlijke tweeling zijn piekfijn gecast.

Regisseur Joseph Kahn neemt af en toe een pauze van het maken van muziekvideo's om een lange speelfilm te doen...deze lijkt wel wat op "Y2K", maar dit is de iets betere film. (meer misschien ervaring?) Superman...euh…professor-misschien vader Brandon Routh moet zijn dochter redden van een substantie. Het is het typische tienerhorror-spul; highschool dingen, grappen over Millennial/Gen Z, behoorlijk matig CGI, de sterfgevallen zijn teleurstellend en een soundtrack met de hitjes van weleer. Nostalgie doet het goed natuurlijk! Hier komen ze uit de jaren '00 waaronder het nummer 'Teenage Dirtbag' van Wheatus die een videoclip hadden waarin Mena Suvari (American Beauty) was te zien, en ja die speelt hier natuurlijk dan ook een rolletje. Op zijn best middelmatig omdat het een paar leuke momenten bevatte.

de montage lijkt soms ongelooflijk gammel.

Tjonge, erg heftig deze film,de bittere realiteit van oorlog in een desolaat Rusland. Van mooi kan je in dit geval niet spreken. De film begint erg vreemd en je moet echt voor de film gaan zitten. Dit komt vooral door de manier waarop de acteurs spelen. Een soort theatrale maar toch amateuristische manier. Eenmaal gewend past deze manier ook wel bij de film. Al vond ik het wel een minpuntje van de film. Toch geeft dit de film en het getoonde Rusland in oorlog, een extra dimensie. Armoede, moed, vastberadenheid, wanhoop, honger, angst, dood, werkelijk alle menselijk aspecten die komen kijken bij een oorlog zijn te zien. En eigenlijk zonder dat we de dreiging zelf überhaupt zien. Die duikt pas op na het eerste uur. En als die dreiging er dan is komt ie ook keihard, onmenselijk en zelfs beestachtig. Veelal zien we beelden met modder en klei en die smerigheid zien we later ook aan de dag komen bij de Duitsers.
Een scene zoals dat meisje Glash die bebloed en op een fluitje blazend aan komt strompelen en Florya mompelt liefhebben en kinderen krijgen (haar droom) schoot erbij mij gewoon een brok in mijn keel. Zo verschrikkelijk heftig.

Meer dan een videoclip van een uur, ter ondersteuning en promotie van Halsey's muziek, wil het niet worden maar even gluren naar haar borsten (en zelfs even in volle glorie) is voor elke man of vrouw wel leuk! En ja sommige producties van Trent Reznor en Atticus Ross waren best goed!