Opinions

Hm, mij is totaal niet duidelijk wat ze nu eigenlijk met deze film willen? Willen ze nu ingenieur Giorgio Rosa eren met deze film? Dan is dat niet echt gelukt want hij wordt een beetje weggezet als een pias of gekkie. Het lijk me sowieso niet slim om een biografische film te maken en de gebeurtenissen te ondermijnen met popiejopie gedrag en simpele humor. Nu vond ik de film flauw, vrijblijvend en nooit echt emotioneel heel boeiend. Een onuitstaanbare acteur als hoofdpersoon help trouwens ook niet!

Maar ook het verhaal is raar in elkaar gezet. Waarom zoveel aandacht besteden aan die wel of niet stelende arbeiders. Aan een kardinaal die klaagt over een blote kont in de krant. Het hele gedoe in de hal met de bureaucraat van de Raad van Europa van de VN in Straatsburg. En de Italiaanse autoriteiten tot verveling toe wegzetten als dommig. En dan zijn er nog die twee geheime politieagenten...zucht?

Daarnaast wie weet wat Giorgio Rosa heeft gedreven na het zien van deze film? Nergens zag ik wat zijn passie was? Rebellie? Anders denkend? Naïviteit...misschien het eiland staat vol met dansende hippies. De Duitse Rudy ziet in de "onafhankelijke staat", een feestplek, één die kan worden veranderd in een melkkoe. Idealisme...volgens de film niet; "gewoon omdat het kan" Denk dat die zin het dichtste in de buurt komt van iets van passie, maar dat maakt de film ook minder aantrekkelijk.

Tja dus kwamen ze met wat romantiek, met het indruk te maken op een vrouw maar die is ook erg onderontwikkeld. En verder kwamen ze met dat de zon schijnt, en de Cynar op ijs staat. Echter als je dan op Rozeneiland gaat googelen...blijken de historisch feiten heel anders te zijn en misschien zelfs fascinerender dan de waterige pap die deze film ons geeft!

Dat de maker in deze a-tot-z-verfilming niet heel nauw met de werkelijkheid omgaat, is misschien nog door de vingers te zien en zijn recht. Maar in de aftiteling incorrect beweren dat als gevolg van het Rose Island-fiasco, de VN de internationale watergrenzen hebben gewijzigd van zes mijl naar 12 mijl! Dat voelt op zijn minst als geen goede informatie verstreken!

De verschillende territoriale aanspraken waren al naar voren gebracht in de VN. Tegen 1967 gebruikten nog maar slechts 25 landen de oorspronkelijke grens van 3 zeemijlen, 66 landen hadden er al een 12-mijls territoriale grens en acht hadden er zelfs een 200-mijlsgrens. Maar pas in 1994 (26 jaar later) werden de landen het eens over internationale overeenkomsten.

Hm, als ze in de jaren '80 eens wisten dat deze film door onenigheid over artistieke invulling een voorloper zal worden van de 'sneller bewegende' zombies. De producent wilde een traditionele zombiefilm, maar regisseur Umberto Lenzi wilde liever iets wat plaatsvond tijdens het Seveso-incident in juli 1976. Zodoende kreeg je zombies die niet echt zombies waren... Het waren technisch gezien levende mensen die besmet waren met straling die hen littekens bezorgde en hen een dorst naar bloed gaven. Hoewel een deel van het waarom en hoe van dit oorsprongsverhaal overeind blijft, won de visie van de producent en werd het toch een regelrechte 'zombie'-film. Het duurt dus niet lang voordat de actiescènes van gore en geweld op gang komen en ze zullen ook niet meer stoppen. Wanneer de 'zombies' aanvallen, doen ze dat soms op grote schaal. De voorliefde van de regisseur voor actie komt hier goed tot zijn recht en gaat sadistisch goed samen met de gruwelijke sequenties. Natuurlijk is deze Italiaanse horror ook vrouwonvriendelijk. Mannen worden gedood, meer niet! Bij vrouwen daarentegen wordt kleding kapotgetrokken zodat blote borsten kunnen worden doorboord of afgesneden. Ze hadden in de film beste gruwelijke dood-scenes dus mij hoor je niet klagen. Het is een B-film dus kwalitatief is het misschien niet al te hoogstaand of opvallend maar dat heeft bij een film als deze ook zijn charme. Wat wel in het nadeel van de film werkt, is de laatste twist. Ja dit was goede jaren '80 zombie-entertainment!

Deze horror-thriller over een serie seksmoorden in een stadje, kon alleen maar in de jaren '80 worden gemaakt! Niet zo zeer wat onderwerp betreft maar meer de chaotische manier waarop dit verhaal wordt verteld. Plotlijnen die nooit worden uitgewerkt, af en toe verwarrend verhaal, abrupt stoppen van beelden alsof eruit de film is gesneden of het lijkt er soms op dat er juist teveel scènes waren. Verschrikkelijke hardrock muziek van Bruce Dickinson (Iron Maiden ) die plots verschijnt tijdens een scene die meer lijkt op een korte videoclip. En de film verwijst naar van alles, van gothic horror, naar POV slashers tot zelfs thriller-drama.

Echter zijn er ook echt coole -opnames van bv. een camera onder een rolstoel die door het huis beweegt, kijkend onder de spleet van de deur, zodat je ziet wat het meisje in de rolstoel niet kan. Hoewel de demonische verkrachtingsscènes getoond in first-person POV-opnames, zelf nooit grafisch worden en allemaal buiten het scherm plaatsvinden. Zijn deze bewerkingen en de muzikale begeleiding vooraf effectief genoeg. Over het algemeen is het tempo erg rustig (misschien te rustig?) Het lijkt soms meer op een horrorfilm gemaakt voor tv.

De film is gebaseerd op een roman uit 1976 van horrorschrijver Ray Russell, die ook de scenario's, van Mr. Sardonicus (1961) en Zotz! (1962) voor William Castle schreef. Hoewel dit wel een gebrekkige jaren 80-horrorfilm was, was het ook, als geheel, een aangenaam en intrigerend horrorfilm. En dat laatste schot is buitengewoon genadeloos!

Deze film neemt je mee terug naar de jaren '90 (eind jaren '80) toen er vele actiethrillers waarin gewone mensen het opnemen tegen criminelen of politieke samenzwering uitkwamen. Ze zijn een beetje een ​​uitstervend ras aan het worden, de superheld neemt het over. Daarom is het verfrissend om deze film van Travis Taute te kijken. De actievolle thriller vindt het wiel niet opnieuw uit en deed me vooral denken aan The Fugitive (1993) (met een beetje Enemy of the State (1998) Extra aantrekkingskracht komt van de Zuid-Afrikaanse setting en achtergrond van de film.(helden zijn zwart, en schurken wit) Dialoog vindt plaats in Engels en Zuid-Afrikaans (wat met die Nederlandse woorden toch maar een apart taaltje is) Jarrid Geduld speelt overtuigend Theo Abrams, een op non-actief gestelde brandweerman met PTSS na een tragisch incident. Wat volgt is een rauwe samenzweringsthriller met strak gecoördineerde, adrenaline-pompende actiescènes in krappe ruimtes zoals een lift en een politiebusje en naar verluidt voerde Jarrid Geduld waar mogelijk ook zijn eigen stunts uit! Ja dit was een fijne ongecompliceerde, snelle actiefilm met een frisse cast en sterke choreografie. De film doet wat het belooft- niet meer en niet minder, en dat maakt het een buitengewoon onderhoudend film.

Voor mij zit de kwaliteit van regisseur Roland Emmerich vooral in het feit dat hij films uitbrengt die ik alle rond dezelfde waardering kan geven. Dat is dan ook wel enorme prestatie van de goede man.

De film handelt over de 'weggemoffelde' geschiedenis van de in 1943 gemobiliseerde 233.000 soldaten uit Marokko, Tunesië en Algerije om Frankrijk (het 'moederland') te bevrijden. We volgen vier soldaten die na hun vrijwillige rekrutering in Algerije vanuit de verzamelplek in Italië via de Franse Provence en Rhônevallei naar de Vogezen trekken. Minstens 70.000 Indigènes (inlanders) zijn er gesneuveld. Het is dan ook terecht dat dit vergeten elementen uit de geschiedenis van de 2e wereld oorlog wordt verteld. Helaas is het de regisseur net iets teveel te doen om de maatschappelijk boodschap. (Frankrijk betaald de pensioenen niet) De film bevat dan ook veelal gedeeltes waarin wordt gefocust op de behandeling van de Arabische huurlingen door de Franse legertop. Dit was te delen ook wel terecht maar werd tot vervelens toe erbij de kijker ingepeperd. Het is pas in de laatste confrontatie met de Duitsers dat er spraken is van goede spanning. Het was dan ook best jammer dat er niet wat meer scenes waren over de daden van deze helden. Ondanks dat de film dus erg politiek geëngageerd was, was het ook zeker geen slechte film.

Soms weet de speling van het lot zich op een grappige manier te ontvouwen. Neem nu de hoofdrolspeler in deze film, Yul Brunner. Hij speelde tot twee keer toe in de Western 'The Magnificent Seven' en zijn vervolg de rol van Chris Larabee Adams. Voor de vierde en laatste 'The Magnificent Seven' film werd Lee Van Cleef gevraagd om Chris Adams te spelen. Daardoor was hij niet beschikbaar om een nieuwe Sabata te maken. Dus eigenlijk hebben beide heren hun rol geruild.

Nou ja, gedeeltelijke dan...want de film is alleen in naam een ​​Sabata-film. Zoals je ziet in de titel van de film is de "personagenaam van Brynner, Indio Black, en werd dit gewijzigd voor de Amerikaanse release na het succes van de eerste Sabata-film. Hoewel het waarschijnlijk daardoor niet de best in de franchise was, was het nog best vermakelijk. Waarbij het heftig leent uit de voorgaande echte grote genre-klassiekers.

Tja....en aangezien je wil opvallen tussen het overschot aan Spaghetti-Westerns gooi je er een paar gimmicks tegen aan met het onwaarschijnlijk bondgenootschap! Rebellenleider Escudo (Ignazio Spalla) krijg hulp van de acrobaat Gitano die de flamingo-dans van de dood doet, de bedrieglijke aristocraat Ballantine (Dean Reed), de doofstomme Septiembre met een dodelijk laars en natuurlijk Sabata en zijn hefboomgeweer met een horizontale magazijn. Verder een flink tempo en om de haverklap vuurgevechten of explosies!

Zeker niet de beste Spaghetti-Western maar als vermakelijke actiefilm die zich afspeelt tijdens de Mexicaanse revolutie kon je er nog wat lol aan bleven!

Michèle Mercier was wel klaar met Marquise des Anges, ze wilde haar niet meer spelen! Om de fans toch te plezieren maakt ze nog twee aflevering. Echter het vierde deel en het vijfde ("Angélique et le sultan") uit de Angélique-saga zijn eigenlijk één lange film (ook zo opgenomen) verdeeld in twee delen. Wanhopig op zoek naar haar echtgenoot Jeoffrey de Peyrac komt ze terecht in de Middellandse Zee gebied. Jammer dat de koninklijk politieagent Desgrez afwezig is en ook apotheker Savary heeft maar een erg bescheiden rol. Opvallend aan deze is ook dat de hachelijke avonturen van Angélique veel minder goed aflopen! Er zijn veel meer "gedurfde" scènes: een verkrachting, Angelique wordt aan gevangenen geven die haar dan ook aanranden, om vervolgens psychisch gemarteld te worden in een kerker met katten en verkocht als blanke slavin op de slavenmarkt. Daarnaast zijn het de zeegevechten en de manier waarop het leven aan boord van galeischip en piratenschip zijn verbeeld die hier een allesbehalve saaie zit van maken. Weliswaar minder goed en doordat het een tweeluik is niet af, maar nog wel een fijne avonturenfilm.

Yup plaats regisseur Ruggero Deodato in de jungle en hij doet het goed! Veel beter dan ik had gevreesd. Uiteraard met eenvoudig script, maar wel een erg gaaf idee (naar verluidt van Wes Craven). Verslaggever Fran Hudson (Lisa Blount, Prince of Darkness) onderzoekt de druggerelateerde misdaad in Miami. Met toestemming van hun redacteur (een cameo van Karen Black) gaan ze naar de jungle en mooie bijkomstigheid de tienerzoon van de baas kunnen ze misschien ook nog redden. Vast ingrediënten voor de kannibalen films; verslaggevers in de jungle sub-tekst van uitbuitende media en agressieve inboorlingen met blaaspijp. Maar anders dan bij de vorige keren dat Deodato in de jungle was, waren deze keer de inboorlingen geen kannibalen en wordt er geen geweld aan dieren toegebracht. Nee dit was veel meer een actie-drugfilm maar die opvalt door de aanwezigheid van bloed en gore. Dood door het blazen van pijltjes messen en machinegeweer worden allemaal lekker expliciet in detail getoond, evenals een veelvoud van machete- onthoofdingen. Plus twee absoluut opmerkelijke momenten! De meeste komen voor in de tweede helft! En Michael Berryman...ja die van The Hills Have Eyes (1977) die zich op nietsvermoedende drugsdealers stort, biedt misschien alleen al genoeg plezier!

Necrostorm Productions, de Italiaanse studio die ook verantwoordelijk was voor Adam Chaplin en Hotel Inferno komt ditmaal met een grimmige en grafische verhaal van wraak en wordt getoond vanuit het perspectief van twee verschillende slachtoffers. Geschoten in en rond de achterbuurten van Rome, voornamelijk in zwart en wit (behalve de dromen en flashbacks, die in full colour worden gepresenteerd) En laat je niet misleiden want dit is Necrostorm en doet precies waarom ze zo goed zijn! Regisseur Giulio De Santi (Hotel Inferno) heeft naast de regie ook meegeschreven aan de film Het geweld is dan ook van de meest grafische en intense bloed en gore die we kunnen verwachten. De verdorvenheid spat van je scherm! Het verhaal wordt zeer visueel verteld, met niet veel dialoog. In het Italiaans met Engelse ondertitels. Beide hoofdrolspelers weten daarnaast prima emoties over te brengen wanneer ze afzonderlijke hun weg naar gerechtigheid beginnen. Verdeeld in zes hoofdstukken, die zo de samengevoegde themasegmenten verdelen. Dit is een indrukwekkende film met een duister en wreed verhaal over snuff-films, verraad en wraak en die zowel gewelddadig verontrustend is maar op hetzelfde moment ook oprecht en emotionele momenten weet te tonen.

Helaas de film strand in goede bedoelingen Soms was het allemaal erg chaotisch. Het acteren was soms te veel. Lange scene`s met dialogen die dan eindigen in moord. Te veel proberen emotie`s over te brengen naar de kijker. Over- acting die verder geen ene toevoeging voor de film is! Hierdoor wordt het er echt niet spannender op! Wat ik ook erg irritant vond was het constante geroep om "Whit" (carmicheal). En dan is er nog de aankleding. Het ziet er wel netjes uit maar als je net iets verder kijk zie je dat het voor de 23E eeuw wel heel erg primitief is. Analoge meters, computers uit de jaren tachtig op MS-dos of de handmatige afsluiters. Het einde met dat scannen en akkoord krijgen was ook erg slecht!

De sciencefictionroman met de titel The Reincarnationist Papers van D. Eric Maikranz waar deze film is op gebaseerd heb ik niet gelezen, maar ik weet bijna zeker dat er erg veel veranderingen voor deze film moeten zijn aangebracht! Er waren hier best intrigerende ideeën over wat het zou betekenen als een persoon zou kunnen reïncarneren in een nieuw lichaam, maar toch al zijn herinneringen zou behouden. Maar de filmmakers toveren het meeste om naar een Hollywood-actiefilm met een standaard plot. De film kwam niet veel verder dan banale superheldenclichés De goeden (Believers) die proberen te voorkomen dat de slechteriken (Nihilists) de wereld vernietigen. Door de CGI-effecten van de vuurgevechten en in de snelle achtervolgingsscène en de aanwezigheid van Mark Wahlberg bezit de film nog wat amusementswaarde maar verder is het vooral een film die je weer snel bent vergeten. Het is dan ook geheel logische dat men heeft besloten om de film te droppen op het streamingplatform Paramount+

Minder goed dan Cronenberg's vorige twee maar nog steeds interessant genoeg. Dit komt ten eerste doordat het schrijven hier niet zo heel sterk was. Het sci-fi-uitgangspunt is niet direct nieuw maar wel vol vruchtbare ideeën om mee te werken. Jammer dat veel niets anders is dan rijke mensen die niet weten wat ze met hun bankrekeningen moeten doen. De bevoorrechte klasse leeft zonder gevolgen. Ook omdat zeer recentelijk er al meer films waren met zo'n thema. Is het toeval of hype....? Wat me ook bij het tweede brengt. Mia Goth...ja ze is een mooie verschijning maar niet bepaald sterk in acteren. Tenminste niet in deze want meer voor mij was het meer irritant blèren. Typische gevalletje van typecasting dus. Maar Cronenberg weet de dingen visueel wel erg interessant te houden met kleurrijke en hypnotiserende beelden van cameraman Karim Hussain of verschillende prachtig gemonteerde scènes van drugstrips en droomsequenties vol met naaktheid en soms was het ook best bloederig. Alhoewel er met deze film wel meer werd opgeschoven naar thriller Het vermijdt de (body)horror, maar het bevestigd wel dat Brandon Cronenberg (op het moment en net als zijn vader) meesterlijke genrefilms maakt!

Hm, moet zeggen ik dacht op het eerste gezicht dat dit weer de zoveelste film over de gevaren van sociale media was. Had de film ook willen overslaan maar de opvallende hoge cijfers en het feit dat dit van op het streaming-netwerk Shudder staat, besloot ik het toch eens te kijken. Alhoewel het niet de horrorverassing was die cijfers deden geloven was het wel een kekke zomerse mysterieuze thriller. De Beïnvloeder op "Social Media" wordt beïnvloed in real-life.. Het zonovergoten Thaise landschap, hippe dancemuziek en een stel mooie meiden helpen enorm mee aan het positieve gevoel. De film brengt wel veel van hetzelfde en daar kunnen de plot-twisten niets aan veranderen. Emily Tennant speelt de rol van Influencer-Madison uitstekend, maar het is Cassandra Naud die de show steelt als CW. Het blijf toch ook opvallend dat donkerharige dames toch altijd weer de gevaarlijke zijn. Daarnaast bezit de mooie Canadese actrice, ook nog een kenmerkende moedervlek...oh...oh...die is natuurlijk niet wat ze lijkt. Er zijn een paar scenes die gewelddadig zijn maar voordat het interessant en kleverig rood wordt draait de camera veilig weg en eenmaal is er wat meer te zien van de boezem van Naud maar ook daar blijft het netjes en beschaafd. Desondanks kijkt dit lekker weg, met name door het werk van de actrices en de mooie filmlocaties.

In de eerste film weet je niet helemaal wat de personages precies van plan zijn en waar het verhaal naartoe gaat. Dacht dat dit moeilijk zou zijn om te herhalen maar het gaf voor het grootste gedeelte hetzelfde gevoel. Hoewel we nu natuurlijk weten waar de hoofdpersoon (of hoofdpersonen) zich mee bezig houden. Toch was het wederom erg vermakelijk! Door het gecreëerde perfectie wereldje waar het zich in afspeelt, bezit de film een passend ​​gelikte, zonovergoten uitstraling. Het tempo lig lekker hoog, is vakkundig gemaakt en CW is nog steeds een heerlijk hoofdpersonage om naar te kijken. Alleen de conclusie had wat gewaagder mogen zijn en meer bedoeld als opening voor een vervolg...en dat was jammer.

Een erg leuk regiedebuut van regisseur Matt Spicer over Instagram 'beroemdheden' (meestal vrouwen) die hun leven transformeren in een "merk." En natuurlijk ook over de gevaren die deze sub-cultuur van sociale media met zich meebrengt. Ergens aan het begin post Taylor Sloane (Elizabeth Olsen) een foto van Joan Didion’s ‘The White Album’ met als onderschrift de beroemde zin; “We tell ourselves stories in order to live.” Hoewel dit moment maar vluchtig is te zien en meer dienst doet als introductie in Taylor's zorgvuldig samengestelde wereld, is deze zin wel passend met betrekking tot hoe de dames in de film de sociale netwerken gebruiken of misbruiken. Aubrey Plaza die obsessieve volger Ingrid Thorburn speelt, is perfect gecast. En ook Elizabeth Olsen doet het meer dan prima. Daarnaast valt ook O'Shea Jackson, Jr. (zoon van Ice Cube) nog op. Alles bij elkaar is het resultaat een fascinerend gitzwarte film die zowel deprimerend als komische momenten bezit en zeer sterk eindigt.

Geef hem toch vier sterren!! Vooral omdat het één grote trip is.Weet nog steeds niet wat ik er mee aan moet! Bizar en apart! Ten eerste is de sfeer en aankleding van de film fantastisch. Er is een constante stroom van bizarre en rare typetjes. Rare vage dialogen afgewisseld met platte schunnige. Op sommige momenten kreeg ik een beetje een Fear and Loathing in Las Vegas gevoel. (geen vergelijking met die film). Een bijna compleet niet te volgen verhaal! Maar er zijn veel memorabele scene`s. Die me echt bij blijven.Zoals b.v. de liefdes scene naar dat ze met het Quija - bord een willigkeurig nummer draaien en dope willen scoren. En dan op de achtergrond Neil Young Daarom toch een hogere waardering .

Erg lastig om over deze film iets te vinden. Want aan de ene kant is de film redelijk uniek in zijn soort. Vergelijkingen met Dark City, Brazil, Donnie Darko (persoonlijk favorieten) of zelfs The Matrix zijn snel gemaakt. Ook worden regisseurs als Jeanne-Pierre Jeunet, David Lynch en Tim Burton aangehaald als inspiratiebronnen. En zekers op sommige momenten zie je die illustere invloeden ook daadwerkelijk. Het heeft genoeg eigens maar haalt echter nergens de hoge kwaliteit van de genoemde klassiekers. Visueel is het wel zeer mooi, en er wordt volop gebruik gemaakt van filters en gespeeld met licht en prima andere technieken van editing. Ook de meeste personages en aankleding zien er goed uit. Het verhaal omschrijf zich als een soort van proberen te beantwoorden op de vraag: waar gaan we heen als slapen of in coma liggen, en start met dat het meisje Emma in een droom ontvoerd wordt door een vreemd wezen genaamd Ink, waardoor haar lichaam in kritieke comateuze toestand in bed achter blijft. De Story-Tellers proberen haar met behulp van een Pathfinder weer in haar lichaam te krijgen. Onderwijl kampt haar vader John met een heftige baan en het verlies van de voogdijschap over Emma. Helaas zijn er ook genoeg opmerking te maken over de film zoals daar waren de op de lachspieren werkende zwarte plakband kruisen over de ogen van de Pathfinder. Dit zag er naast de creepy met plexiglas uitgedoste Incubussen belachelijke uit. En dat terwijl dit toch een rol is van enigszins belang. Ook het verhaal was naar mijn mening te mager. Hierdoor is het einde ook niet zo onvoorspelbaar een "Happy End." Door prachtige oppervlakkigheid te tonen boven inhoud slaagt de sprookjesfilm voor volwassen voor mij helaas niet helemaal om te overtuigen. Echter ook al vind ik de film niet helemaal geslaagd, bijzonder blijft het zeker!

Ooit lang geleden in de jaren '50 werd dit misschien goed genoemd, nu is maar een middelmatige Hollywoodiaanse biografie over een Britse vrouw, genaamd Gladys Aylward die hierin gespeeld werd door Ingrid Bergman. Een op waren gebeurtenissen gebaseerd verhaal dus, het richt zich op Christelijke liefdadigheid van een vrouw die missionaris werd in Noord-China. Het duurt twee uur voordat je aankomt bij de prestatie om met 100 weeskinderen te voet over een reeks bergen te krijgen met een minimum aan voedsel en water, te midden van de Chinees-Japanse oorlog. Er is veel te veel tijd besteed aan een onnodig zelfverzonnen liefdesverhaal. Ook kan de film (of zijn schrijvers) zichzelf er niet toebrengen om historische accuraat juist te zijn. De herberg werd geen zes maar acht gelukken genoemd naar het Chinese geloof dat het getal acht gunstig is. Gladys Aylward kreeg de Chinese naam Ài Wěi Dé (een Chinese benadering van 'Aylward' - wat 'Deugdzame' betekent), niet de naam Jiān Ài zoals gebruikt in de film. Robert Donat behoudt enige waardigheid onder zijn onaangename geel-gezicht make-up, de half-Chinese militaire officier van Jürgens had een Nederlandse roots en Ingrid Bergman is stralend en vriendelijk zoals altijd en doet duidelijk haar best met het materiaal!

Volgens IDMB is regisseur Seth Grossman, producer van verschillende afleveringen van de reality-tv-show "Intervention" (de Amerikaanse tegenhanger van RTL4's Verslaafd!) waarin verslaafde worden geconfronteerd met hun verslaving door familie en vrienden.

Een studente en een dochter van een religieuze familie, die alleen maar goede cijfers haalt en uit de Bijbel kan citeren is het slachtoffer geworden van drugs, waardoor ze van vrienden en familie vervreemdt met een vijandige houding en stemmingswisselingen. Tijdens het filmen kom de filmploeg er achter dat Satan blijkbaar had besloten om zich in een afkickkliniek te laten opnemen!

Tja en dus zit je twee derde van de tijd naar weinig interessante realityshow interventie -stijl beelden op misschien wel de lelijkste locatie van een behandel- afkickkliniek te kijken. Dat Carson, een verborgen reden heeft om drugs te gebruiken, is eigenlijk direct duidelijk. Dus je afvragen of Carsons bovennatuurlijke kwelgeest zal verschijnen, en er bang voor worden....is nooit aan de orde. Het goede (of slechte) nieuws is dat het wel eindigt als een bezetenheidsfilm maar al met al was dit erg doorsnee!

Een horrorfilm met geesten en mediums, oh my! Dat klinkt misschien als iets dat je al zo vaak hebt gezien. Toch weet deze film een paar leuke nieuwe invalshoeken uit zijn spreekwoordelijke mouwen te toveren. Het is voor het grootste deel wel een erg spraakzame film. Wat gedeeltelijk ook nodig is doordat het zich afspeelt binnen het conflict tussen religie, spiritualiteit en wetenschap. Helaas kan de film het trage tempo van de eerste helft niet helemaal overwinnen. Maar de praktische effecten zijn dan weer bijzonder goed en de finale mag er ook zeker zijn.(al gaat het knipperende stroboscooplicht net iets te lang door!) Wel was het leuk gevonden dat van die 3D printers De uitvoeringen van de cast zijn meer dan goed. Al met al brengen die interessante verhaallijn, de prima praktische effecten en de prestatie van cast de film net boven de gebruikelijke paranormale geesten film uit.

De herbergiers uit de titel zijn hier eigenlijk de receptionisten Claire (Sara Paxton het nichtje van Bill) en Luke (Pat Healy) Deze draaien hun laatste dienst(en) in het Hotel ‘Yankee Pedlar Inn’ omdat de deuren na ruim honderd jaar voor altijd zal sluiten. De film is op een fijne verfrissende wijze verteld. Al komt deze wel langzaam op gang. De acteerprestaties van de cast zijn degelijk. Vooral Sara Paxton (Shark Night 3D, The Last House on the Left) speelt haar rol erg leuk. Ze is grappig, innemend en erg like-able, zeker door haar eigenaardige trekjes. De focus ligt de hele film op de personages en hoe zij met elkaar en het paranormale omgaan. De camera is zo goed als altijd gericht op Claire. Je had het minder kunnen treffen. Wat de kijkervaring nog wat leuker maakt is dat er hier en daar, volgens mij met opzet, wat gaten in het plot worden gemaakt die de kijker zelf in kan vullen. Niet iedereen zijn ding natuurlijk, maar ik moet zeggen dat ik het prima vond. De film, die verdeeld is over drie hoofdstukken waarbij de eerste twee een langzame en goede opbouw neerzetten en dat tot uiting laten komen in het derde en laatste hoofdstuk, bevat veel goede elementen maar net niet goed genoeg.

Voor Innocence heb ik Wikipedia maar eens geraadpleegd omdat ik wilde weten in hoeverre het verhaal van Frank Wedekind; Mine-Haha, or On the Bodily Education of Young Girls overeenkwam met deze film. Nu...er dus best veel overeenkomsten met het boek, echter mistte ik vooral de onderliggende erotische verleiding. Hij is er wel maar had wel wat pittiger gemogen. (zeker als je weet dat filmpartner in crime Gaspar Noé is) Nu is die seksuele lading aanwezig maar is te subtiel. Wat overblijft is de voortdurende dreiging van ‘iets’ maar die blijft steeds uit. Mede doordat een groot gedeelte van de film een aaneenschakeling is van beeldje na beeldje werd het soms een bloedloze bedoeling. Meisjes in witte rokjes die spelen of lopen, ze gaan zwemmen of doen aan ballet. En voor wat? Tja dat wordt aan de kijker overgelaten. Qua sfeer deed het me een beetje aan Picnic at Hanging Rock denken. Om waarschijnlijk nog meer serene rust in de film te krijgen werden we constant irritante onderbrekingen van bewegende beelden van insecten, kikkers, bomen of stromende riviertjes voorgeschoteld. De redding kwam door de mysterieuze sfeer en het puike werk van cameraman Benoît Debie en maken van deze film dan nog wel een aardige kijkervaring.

Een ongemakkelijk huwelijk tussen vampiers en gangsters. Alhoewel het woord 'vampier' nooit wordt genoemd! In plaats daarvan zinspeelt regisseur Landis op het idee dat de personages vampiers zijn door de personages horror- en monsterfilms te laten bekijken. (waaronder Dracula , Horror of Dracula , The Beast from 20,000 Fathoms , Strangers on a Train en Phantom of the Rue Morgue ) Er zijn uitstekende castprestaties en de speciale effecten zijn prima. Wel is er teleurstellend, een gebrek aan bloed. Evenmin slaagt het plot er niet in om tot goede spanning of actie te komen. De film begint met Marie (gespeeld door Anne Parillaud , uit " La Femme Nikita " ) die al een weekje zonder 'eten' zit en plots trek krijg in een Italiaans. Door de hele film zit het vol met cameo's van culthelden; regisseur en SFX specialist Tom Savini, poppenspelers Frank Oz, Italiaanse regisseur Dario Argento, schreeuwkoningin uit de jaren 80 Linnea Quigley, pornoactrice uit de jaren 90 Teri Weigel en regisseur Sam Raimi. Andere opmerkelijke castleden zijn Don Rickles, Angela Bassett, Luis Guzman, Kim Coates en verder de meer dan de helft van de cast die je nu kent uit de serie The Sopranos. Ik kan niet ontkennen dat film er meer dan prima uit ziet maar door de humor en gangster-actie leverde het niet veel horror op. Hierdoor vond ik dat de speelduur ook best aan de lange kant was!

Deze film is vermakelijk, maar ook tv-film-degelijk en voorspelbaar. Het plot is vrij simpel, de film kent daar geen verrassingen. Een hardwerkende man genaamd Jimmie en zijn vrouw en leiden een normaal leven totdat twee corrupte agenten knoeien met het bewijsmateriaal en hem beschuldigen. Waarna hij moet overleven gevangenis en na zijn vrijlating in praktijk brengt, wat hij achter de tralies heeft geleerd. De film heeft dus een beetje van alles: er is drama, spanning, vriendschap, liefde, geweld en wat actie. Geregisseerd door Peter Yates, een regisseur die van een zekere bekendheid genoot, maar in de loop der jaren (tijden veranderen) in de vergetelheid raakte. Fijne film voor een zondagmiddag of niets te doen dagje.

Het is een op feiten gebaseerd drama over de jonge Franse Rode Kruis-arts Mathilde Beaulieu (die naam is veranderd want in echt betreft het Madeleine Pauliac) die in de winter van 1945-46, de benedictijnse nonnen helpt bij een collectieve zwangerschap dat een gevolg was van verkrachtingen door Russische soldaten. De film verpakt deze onderbelichte historische feiten op keurige wijze en op Fontaines stijl is niet veel aan te merken Het balanceert tussen vakkundig en keurig verzorgd. Via Mathilde en de enige non die Frans spreekt, leert de kijker de personages kennen en leert men wat er door hen heen gaat. Maar het daardoor zo'n afstandelijke uitleg van emoties en gedachtegangen dat het werkelijke drama doodslaat. Daarnaast is het vaak herhaling; Mathilde die naar of van het klooster rijd en van haar persoonlijkheid en zelfs van het gewetensnood (de innerlijke tweestrijd) van de verkrachte nonnen krijg je maar weinig mee. Dat is jammer, want het onderwerp leent zich er wel voor om veel meer aangrijpend te zijn. Maar het is geen slechte film!

Zeer mooie betoverende en spookachtige Neo-Victoriaanse romantiek. Gebaseerd op het alom bekende Victoriaanse boek “The Turn of the Screw” van Henry James. Hierin was de suggestie en de eigen fantasie belangrijker dan dat er daadwerkelijk ook iets ‘engs’ plaatsvindt. Legio aan andere films hebben zich door de jaren heen in meer of mindere maten laten inspireren door dit boek. Echter "The Innocents" was, wat ik heb kunnen ontdekken, de eerste. De meest bekende die gebruik maken van dit boek zijn de latere ‘El Orfanato’ (2008) en ‘The Others’ (2001) Helaas wordt The Innocents qua bekijken, in vergelijking met die films, heftig ondergewaardeerd. Heel jammer, maar dit zal wel aan de heersende mening liggen dat dit soort oudere films saai zijn. Ook dat de film geheel in het zwart-wit is gefilmd terwijl erin 1961 al Technicolor was, zal de film wel parten spelen. Enfin ...voor liefhebbers van modernere films zal het tegenvallen, aangezien er relatief gezien weinig actie is.

Als minpunt ervaar ik dit zelf niet! De zwart-wit tinten werken mee aan het creëren van een sinistere wereld waarin fictie en werkelijkheid nog maar moeilijk te scheiden zijn. De cinematografie was in handen van Freddie Francis, die later deze zwart-wit cinematografie nog eens over deed bij The Elephant Man van David Lynch. En menige prijs mocht ophalen voor zijn werk. Anders dan bij het eerder aangehaalde ‘The Others’ (2001) en het Victoriaans verhaal is dat na afloop van de film er meerdere interpretaties mogelijk zijn. Hierdoor kreeg de film meer diepgang en spookte een paar dagen later nog in mijn hoofd.

Actrice Deborah Kerr levert met deze moeilijke rol fantastisch werk af. Zij is de perfect gecast als de onervaren gouvernante Miss Giddens. Ook de twee kind-acteurs brengen het er prima vanaf. Waarbij de jonge Martin Stephens de meest creepy van het stel is. Er was dus maar weinig aan te merken op het acteerwerk.

Er zijn ook meer dan genoeg creepy momenten, al zijn het geen snelle jump-scares maar meer plotselinge angstaanjagende verschijningen die voor mij veel beter werkte. Als laatste was er nog de “theme-song; O Willow Waly" Je hoort dit liedje voor het eerst aan het begin, terwijl het beeld nog compleet zwart is, maar komt menigmaal terug. Het is ondanks, dat het onschuldig klinkt, ongelooflijk griezelig. Hiermee bewijst de film dat subtiliteit en verbeeldingskracht tien keer meer angstaanjagend kunnen zijn dan harde geluiden.

Niets minder dan een meesterlijke atmosferische horror!

Dit is het verdienstelijke regiedebuut van de Spaanse acteur Paul Naschy (ook bekend als Jacinto Molina). Een film met een 'heksenjacht'-thema. Deze film bezit dan ook een historische setting en concentreert zich, zoals de titel suggereert, op de Spaanse Inquisitie. Het entertainment hier is uit de B-categorie met vooral veel sensationele scènes vol mooie naakte vrouwen die worden gemarteld. Als acteur zie je Naschy in de rol van Bernard de Fossey de jacht leiden de bevolking van hekserij verdenken, oordelen, martelen en tot de brandstapel veroordelen. Terwijl hij in het huis van de magistraat verblijft, wordt de inquisiteur verliefd op dochter Catherine. Tot zover niets bijzonders als andere maar de film is interessant omdat het slachtoffer (gespeeld door de Italiaanse actrice Daniela Giordano) haar ziel aan de duivel (eveneens Naschy0 verkoopt, om bovennatuurlijke (en uiteraard seksuele) wraak te nemen. Het plot verloopt langzaam maar er zijn een aantal zeer goede martelscènes maar niet te veel. En een toffe heksenbijeenkomst met Satan met geitenkop! (daarvoor een half puntje meer!) Ach ik ben best fan van het genre, en door exploitatie te combineren met inhoudelijkere ideeën, is dit zeker de moeite waard.

Erg gave 50’s geïnspireerde Sci-Fi/horror B-film! Gigantische gemuteerde monsters, gekke wetenschappers, mooie vrouwen, prima gore, het is er allemaal! Geen idee wat mensen nog meer verwachten bij dit soort films, maar de waardering hiervoor is wel ongelooflijk laag? Deze film straalt in alles een liefdevolle moderne equivalent uit van de B-films uit de jaren '50! De plot is verder vrij maf en er is niet veel meer om te beschrijven. Maar je ziet een aantal absoluut spectaculaire low budget CGI-effecten en ook een behoorlijke hoeveelheid gore, iets dat ik helemaal niet zoveel zie in gigantische monsterfilms. Dit subgenre wordt nu toch vooral gedomineerd door veiliger Sy-Fy spul. Feitelijk blinkt het redelijk goed uit in de gore, en wat nog verbazingwekkender is, het ziet er ook allemaal verdomd goed uit! Het lijkt er zeker op dat het veel meer heeft gekost dan het eigenlijk deed. Hoofdrolspeelster Sarah French en Arielle Cezanne (dochter van de regisseur) waren leuke vrouwen en hoewel de rest van de cast veelal bestaat uit lokaal talent, doen ze zeker hun best! Misschien in lengte iets te lang maar wat was dit fijn B-film-plezier.

" I'm going to heaven on a hillside "

Kunstdief Nemo (Latijn voor ‘niemand’) breekt in bij een penthouse in Manhattan om van een rijke kunstverzamelaar drie werken van Egon Schiele te stelen. Bij zijn poging om te vertrekken gaat het mis en zet het beveiligingssysteem in werking waarna het appartement zich verzegelt. Door een kapotte thermostaat wordt het te warm en te koud. Nemo worstelt met een gebrek aan voedsel en water. Hiermee wordt de film een psychologische thriller over overleven.

Aan het begin horen we Nemo zeggen; dat drie dingen voor hem belangrijk waren een AC/DC LP, zijn kat en zijn schetsboek. De LP wordt nooit teruggegeven, de kat ging dood maar de schetsen zijn voor eeuwig. "Kunst is voor altijd" tenslotte. Nadat het appartement een gesloten fort voor Nemo wordt, ontdekt hij de waarheid over wat hij werkelijk nodig heeft om te overleven. Maar geen schepping is zonder vernietiging dus vanuit deze puinhoop ontstaat nieuwe kunst. Daardoor is dit een film met liefde voor Kunst.

Echter op een bepaald moment ontdekt Nemo "The Marriage of Heaven and Hell" van William Blake. En als een filmmaker een boek toont, dan wil hij daar meestal iets mee zeggen! Blake beschreef (of geloofde persoonlijk) dat hemel en hel geen gescheiden rijken waren, maar eerder twee verschillende toestanden van één enkel bewustzijn. Ik denk dus dat Nemo letterlijk leeft in dat boek van Blake. Het is dus nog veel meer een spirituele film!

Tja het wordt steeds ondoorzichtiger, boordevol verborgen betekenissen waar maar moeilijk iets op vast te pinnen is. Wat ook verklaard dat aan het einde het antwoord op de vraag; "Is Nemo ontsnapt?" de film ons verschuldigd blijf! Sommige kijkers zullen daardoor ook begrijpelijkerwijs gefrustreerd of geïrriteerd zijn. Echter wie mee kan gaan met deze gekke film heeft hier toch een meeslepend stukje film!