Opinions

Wat te doen als in de jaren '40 Hollywood onder vuur lig? Wat als je wordt verdacht van infiltratie door de communisten (Rusland) Dan probeer je het imago te veranderen door de communisten weg te zetten als een bedreiging. Deze film uit 1948 van regisseur William A. Wellman was één van de eerste in een lange reeks van Koude-oorlog films.

De film is gebaseerd op een waargebeurd feiten en gaat over de in 1945 op de Russische ambassade in Ottawa werkzame decoder Igor Gouzenko. Deze loopt over met 109 bladzijdes aan bewijs dat de Sovjets een netwerk hebben opgezet om informatie te verzamelen over de Verenigde staten en met name dan de atoombom. Uiteindelijk leidde dit tot tien veroordelingen waaronder een parlementslid en een wetenschapper die werkte aan het Manhattan-project.

Die feiten waren zo'n beetje de start van de koude-oorlog en worden hier dankbaar aangegrepen voor onvervalste propaganda. Veel patriottistische Amerikaanse dialogen, heroïsme en verheerlijking van democratie. Vooral in heel erg zwart-wit denken; Amerika is goed, de Sovjet Unie is fout! Begrijpelijk vanuit het licht van die tijd en de beschuldigingen waaronder Hollywood leidde. Echter door de taaie documentaire/feitelijke-stijl, het ontbreken van melodrama en de prekerige voice-over maken van deze film een behoorlijke saaie zit.

De film zag er verder netjes verzorgt uit en Dana Andrews en Gene Tierney vertolkte hun rollen prima. Al was het niet geheel geloofwaardig door het ontbreken van een Russische tongval. In 1948 zal dit waarschijnlijk een prima film geweest zijn, echter jaren later blijkt het toch een stukje genuanceerder te zijn.

We come in peace ( shoot to kill)

Hilarisch, over de TOP, pulp, fout, bizar,enz. Zeer mooi gefilmd en een briljant script. Kan eigenlijk verder niets erover zeggen dan kijk en ervaar

Van dit soort films wordt ik domweg gewoon super blij!! .

Iron Sky 2 is soms nog enigszins leuk, maar de meeste tijd een inferieur vervolg op een film die in de eerste plaats verbazingwekkend goed vermaak was. Door het gebrek aan sterke humor en de veel te serieuzere hoofdpersonen neemt de film afstand van een doldwaze verhaallijn. Het is een typisch sequel die probeert om de fans (wie dat ook nog mogen zijn na acht jaar afwezigheid) terug te winnen, terwijl het ook probeert iets nieuws te creëren. Maar daardoor juist de 'frisse' aspecten verliest. Een factor waardoor zijn voorganger zo leuk was. Ze gooiden als het ware veel van de goede aspecten,van wat in de vorige film werkte, weg en creëerden deze zielloze saaie bedoening. Daarnaast zijn de performances ronduit tenenkrommend, Udo Kier is misschien nog enigszins een hoogtepunt maar alleen door zijn overdreven en absurde rol. Lara Rossi in de rol van Obi was helaas verschrikkelijk. De film is te bekijken maar is verder gewoon voorspelbaar en had zeker niet dezelfde charme. In één woord: teleurstellend!

Deze film bestaat volledig uit slechte acteurs die ronddwalen in een verlaten gebouw en af ​​en toe lichtelijk gehinderd worden door iemand met een harige kostuum. Er zijn op een 15 minuten durende openingsscène die zich afspeelt in Duitsland in 1945, geen nazi's te zien. De film gaat over een punkrockband die de locatie bezoek voor het aanstaande concert. Het is de moeite waard om te vermelden dat die locatie eigenlijk best gaaf was. Ook de weerwolf was helemaal zo slecht nog niet! Alleen is het erg jammer dat dit wordt gebruikt door iemand die niet zo bekwaam was om het, positief te gebruiken. Er zijn geen prima gore-scènes, geen bijzonder goed uitgevoerde weerwolf-actie of seksscènes en er is een zwak script. En euh… Duitstalige acteurs die alles in het Engels doen maar daar een Duits accent proberen aan te geven...oink Kortom, dit was niet best! (gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)

Heerlijke film geen hollywood actie maar zo echt mogelijke gevechten. Volgens mij was het ook niet anders in die tijd dan een beetje op elkaar inhakken.Vraag me alleen af of 2uur nu wel echt nodig was om een bestorming van een kasteel te filmen.En vond het een beetje te dat de held dan toch het meisje krijg en ontheven word van zijn taken. Zodat hij vrij is voorhaar kon me niet echt bekoren

Deze debuutfilm van regisseur Glenn Standring is erg charmant (waarschijnlijk door zijn wat tegendraadse karakter) en komt daarom er goed mee weg! Het bloed vloeit rijkelijk, de trucages zijn aardig en het tempo ligt hoog. Bij zijn onderzoek naar een satanische sekte kan Harry Ballard (Karl Urban; Eomer uit LOTR) realiteit en hallucinatie maar moeilijk van elkaar onderscheiden en dat levert enkele aardige momenten op. En ach, dat er een keer de aloude twist wordt gebruikt van een nachtmerrie waaruit de held gillend ontwaakt, is ze door die charme ook wel vergeven. Voeg daar nog een paar leuke excentrieke personages (Katie Wolfe die de halfgekke Bennie speelt was daarvan de meest opvallende) aan toe en je heb een prima weg-kijk-film!

Soms kan een low-budget horrorfilm gewoon leuk zijn! Helaas is dat hier minder het geval. Het is als een soft-core seksfilm maar zonder seksscènes. Een knullige proloog, opgenomen met een green screen, vertelt over Farao Osiris, zijn zus en vrouw Isis, en zijn jaloerse broer Seth. Na moord en een belofte doet het vervolgens naar het hedendaagse Amerika springen, waar een onwaarschijnlijk groepje van zes stereotypen (sport-hunk, nerd, wietgebruiker, studie-meisje, party-girl en 'final girl') de beste van de klas egyptologie zouden zijn. Tja van het verhaal is dus niks te verwachten, een reeks irritante personages die hun tijd doorbrengen met elkaar te verleiden of ruzie te maken Dit acteerwerk varieert van redelijk tot ondragelijk, daarnaast is de regie erg amateuristisch en de effecten zijn verschrikkelijk goedkoop. De poster suggereert pikante scènes, Isis, werd ook gespeeld door voormalig pornoactrice Priya Rai, maar net als de mummie blijf het vooral bij suggestie...Gelukkig is de speelduur niet al te lang en is er weinig inspanning nodig om het te volgen maar dit was alles behalve goed! (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a horror movie rated 2 stars or less)

Zeer mooie film die boven andere thrillers uitstijgt door de prachtige beelden. Direct aan het begin zien luchtopnames van het moerasgebied rondom de Zuid-Spaanse rivier Guadalquivir. Naar wat ik heb gelezen zijn die beelden geïnspireerd op het werk van fotograaf en journalist Atín Aya en de luchtfotografie van Hector Garrido. Naar dit stukje visuele pracht komen zowel de kijker als de Madrileense rechercheurs Juan Robles en Pedro Suárez aan op het Iberisch schiereiland. Het is zomer ergens rond 1980 en Spanje is bezig om zich te herstellen van de nadagen van Franco. De agenten moeten de verdwijning van twee zusjes onderzoeken. En dan ontvouwt zich een plot vol met intriges maar ook met onderlingen ideologische verschillen. De motor van de film is natuurlijk de gewetenloze dader maar het is geen traditionele whodunit, sterker de film focus zich meer op de verborgen agenda’s, geheimen en de voor een eiland zo bekende saamhorigheid. Dat plot en de smalle weggetjes en de moeraslanden dragen daarom samen bij om er een fantastisch en spannende thriller van te maken.

Typische Walt Disney gezinsgerichte avonturenfilm. Vanaf de jaren vijftig tot het einde van de jaren zeventig kwam een regelmatige stroom van dit soort films uit. Eigenlijk is er heden ten dagen ook niet zoveel veranderd want Disney heeft dat productieproces (regisseur toegewezen aan film) nog steeds!

Het begint allemaal op een vrij vlotte en plezierige manier. In 1907, een Engelse rijke industrieel schakelt de hulp in van een Franse luchtschipkapitein en een Amerikaanse archeoloog om naar het noordpoolgebied te gaan om zijn zoon te vinden, die vermist werd tijdens een expeditie.

De vroege scènes met het luchtschip zijn de meest solide van de hele film. Het luchtschip "Hyperion" dat door de mistige luchten vaart, waren buitengewoon goed gefilmd. De latere scènes zijn herhalend en bezaten veel verouderde effecten en vaak duidelijk geschilderde sets. Alhoewel de sets en speciale effecten wel weerspiegelen dat er een groter budget moet zijn geweest.

De personages zijn ook niet bijzonder sympathiek of goed gerealiseerd. Er ontbreekt denk ik een echte held. De industrieel is vooral een arrogant, de archeoloog grotendeels passief, de luchtschipkapitein was Frans dus praat met zwaar geforceerd dialect en de Inuit Oomiak wordt ouderwetse manier afgebeeld. (om nog maar te zwijgen van het feit dat het een Japanner is die een Inuit speelt).Wel leuk was dat de Vikingen die ze tegenkomen ook echt Noors spreken en dat archeoloog werd gebruikt om dit vertalen.

Het script was van John Whedon (grootvader van de bekendere Joss Whedon), gebaseerd op een roman uit 1961, The Lost Ones, van Ian Cameron (pseudoniem van James Vance Marshall). De film is gewoon te gewoon en te vertrouwd waardoor het niet veel indruk aan de kassa en Disney-studio verwierp de plannen die had voor een vervolg Ach het was wel net voldoende vermakelijk.

Afgezien van de aanwezigheid van Peter Lorre, die hier op grandioze manier de sarcastische Stephen Danel speelt, is er verder maar weinig leuks te beleven in deze B-film. Lorre is een slavendrijver die op zijn eigen eiland, criminele witte slaven tot slavenarbeid dwingt. En die er zelfs niet voor terugdeinst om zijn eigen vrouw Lorraine (Rochelle Hudson) gevangen te houden. Dat klink best veel belovend maar het valt in alles vooral tegen. Rochelle Hudson acteert afschuwelijk en de rest van de cast ziet er ook uit alsof ze liever ergens anders willen zijn. Maar ook het script laat veel te wensen over omdat het door toevalligheden aan elkaar hangt. Toch geef ik de film een voldoende omdat het verhaal, dat weliswaar erg veilig is, onderwerpen als sadisme, vrouwen- en dierenmisbruik, slavernij en corruptie van macht, bezit. Daarnaast zien we Robert Wilcox die undercover opereert als "Mr. Smith" een paar maal gegeseld worden. Iets wat niet alledaags was in dit soort oudere B-films. Door Peter Lorre en de potentie van het verder simpele verhaal is er net genoeg entertainment om deze film te bekijken. Als is wel erg mager!

Iedere fan van films zal het wel herkennen, van die films die je al heel lang op je lijstje heb staan maar waaraan je nooit toe komt om te kijken. Dit was er zo één van mij. Nadat ik, in dat jaar van uitkomen, de popcorn-verfilming The Island of Dr. Moreau (1996) had gezien was ik reuze benieuwd naar de versie met Burt Lancaster. Nu stamt het tijdloze verhaal al uit 1896 en is van de Britse schrijver H.G. Wells. De eerste verfilming ervan was Island of Lost Souls (1932). Dat oorspronkelijke verhaal van Wells ging over het ontleden van levende dieren, maar in de film heeft de vivisectie nu plaatsgemaakt voor genetische manipulatie. Dit levert natuurlijk wel minder horror op! Cel-manipulatie met een injectie is nu eenmaal minder angstaanjagend dan het creëren van mensen uit dieren door middel van knip-en plakwerk. Toch heeft het plot maar weinig ingeboet aan de actualiteit en dat terwijl de film alweer enkele tientallen jaar oud is. Alhoewel dat plot natuurlijk nu wel bekender is geworden, door de films die er hun inspiratie uitputte. De acteerprestaties zijn zonder uitzondering ijzersterk. De make-up van de beestmensen komt duidelijk uit de jaren '70 en oogt vooral Planet-Apish. Maar ondanks dat de film dan misschien niet helemaal goed de tand des tijds heb doorstaan, is het wel een film waarvan ik heel erg heb genoten.

“Are we not men?”

Nu dan eindelijk ook de eerste en oudste verfilming van ‘The Island of Dr. Moreau’ van science-fiction schrijver H.G. Wells gekeken. Er zijn drie verfilmingen en daarom was mij het verhaal al bekend; Een geobsedeerde wetenschapper voert experimenten uit die de evolutie tarten, vestigt zich op een eiland en regeert als een zelf-gestileerde demi-god over een ras van gemuteerde, half menselijke wezens. Dat de verfilming van regisseur Erle C. Kenton afwijkt van het boek, is natuurlijk geen ramp. Echter het zij-plotje met Parkers verloofde (liefde overwint alles?) heel erg braaf en zeker Hays-code waardig. Daarnaast waren er geen experimenten of bijna geen suggesties daarvan te zien. Eenmaal zien we een mensachtige in het lab op een tafel liggen. Tijdgenoten als The Most Dangerous Game (helaas later in geknipt) en Freaks zijn op het vlak van horror dan ook enger.

Gelukkig valt er wel genoeg te genieten; zo is de make-up van de eilandbewoners prima gedaan. (niet altijd even duidelijk welk diersoort) En is er het onvergetelijke en glansrijke optreden van Charles Laughton die hier de show steelt als de doorgeslagen en door grootheidswaanzin bevangen Dr. Moreau.

Montgomery (Arthur Hohl), Lota (Kathleen Burke) en Edward Parker (Richard Arlen) vielen dan wel weer lichtelijk tegen maar worden gecompenseerd door zeer goede en bijna onherkenbare Bela Lugosi in een kleine rol als de 'Spreker van de wet.'

Kortom het is prima film die goede entertainment (pre-blockbuster) bezit en met een lengte van slechts 71 minuten vliegt de film ook snel voorbij!

Hammer Film Productions had veel succes en daardoor verschenen er meer studio's zoals; Amicus (The Skull) en Tigon (Witchfinder General) Een van de meer vergeten studio's is Planet Film Productions. Deze studio was verantwoordelijk voor de Island of Terror / Night of the Silicates. Het verbazingwekkende van de kleine studio was dat ze net als hun rijkere concurrenten gebruik maakte van Hammer-talenten. Zo is het dat Terence Fisher (bekend van veel Hammer-klassiekers) hier de regisseur is en is Peter Cushing te zien in een rol. Echter het meest onderscheidende was dat ze met deze slimme kleine Sci-Fi films wisten te komen die meer lijkt op de films van halverwege de jaren vijftig.

Het onheil wordt dan ook veroorzaakt door een uit de hand gelopen mislukt medisch experiment. Beestjes met de naam Silicates en die zich voeden met de botten van hun slachtoffers. Hierbij valt vooral de een ingehouden aanpak op. Ze komen zelf pas laat in beeld en horen we eerst alleen hun geluiden. Samen met de pseudo-wetenschappelijk uitleg en de locatie van een buitenwereld afgesloten eiland geef dat een heerlijke beklemmende sfeer.

Ook als de soort traag voortbewegende schildpadden wel in beeld komen is er gekozen voor een niet al te uitbundige dreiging. Maar dat niet bijster angstaanjagend uiterlijk krijgt algauw een des te afschrikwekkender realistische vorm. Ze blijken bijna niet te vernietigen. Ondanks dat de film ook wel een paar kleine tekortkomingen bezit, levert regisseur Terence Fisher met deze film dus een zeer goede en sfeervolle SF-horrorfilm af met voldoende effectieve spanning.

Volgens de legende verdronk er in de jaren '50 een klein meisje vlak bij een klein eiland ten zuiden van Mexico-Stad. Enige tijd later, begon de enige bewoner: Don Julian Santana Barrera poppen te verzamelen en zo ontstond "La Isla de las Muñecas, oftewel het eiland van de poppen. Die overlevering staat centraal in deze Britse productie. Aanvankelijk begon de inleiding van de film nog best veelbelovend en sfeervol. Helaas, verdwijnt dit, zodra ze van start gaan met de drie koppels (een vriend en vriendin, een broer en een zus-duo en een paar podcasters) Het werd suffe bedoeling met veel onhandige en cheesy dialogen, oninteressante personages een niet eng spookmeisje en verder weinig memorabele momenten. Achteraf ook niet heel gek want het was een filmproductie van Scott Jeffrey. En na deze puinhoop kijk natuurlijk ook gewoon deel 2 want ja... er is ook nog een tweede deeltje...

Voor iedereen die de eerste poppeneiland filmproductie is doorgekomen, is er goed nieuws er is een jaar later een deel twee! En regisseur Andrea M. Catinella stuurt het in een iets betere richting dan wat regisseur Jack E. Bell. Alhoewel het, het bekende groepje mensen in het midden van het bos is, waar ook een gestoorde man die zijn overleden dochter weer tot leven probeert te wekken, rondloopt, het leverde niet direct dus iets behoorlijks of goeds op! Het lijkt een beetje erop dat deze film (inmiddels reeks) gebruikt wordt om acteurs te screenen voor latere projecten...De vorige was geproduceerd door Scott Jeffrey/Chambers (producer van de Winnie the Pooh-films) maar technisch gezien is deze dat niet maar door Tyler-James, echter werken die twee nogal eens samen! Het kan een voordeel zijn als je dit weet! Het poppenmasker was wel griezelig te noemen, maar verder blijft het een low-budget en amateuristische poging tot een horrorfilm-sfeer. Uiteraard werd het geen meesterwerk maar het werd ook geen bijzonder interessante horrorfilm.

De negende film van Wes ­Anderson is opnieuw een verrukkelijke kijkervaring! Laat het maar aan hem over om fantastische visuele werelden te scheppen. Ditmaal keert hij terug met prachtige stop-motion animatie. Leuk is ook de interpretatie van taal. De film opent met de mededeling dat al het geblaf is vertaald naar Engels, terwijl mensen hun eigen taal behouden. Plottechnisch is de film misschien iets minder uitdagend dan eerdere films van Anderson maar de gortdroge humor is gebleven. Achter de mooie sets, de charmante personages en het bizarre verhaal schuilt een gepaste dosis tragedie. Hierdoor wordt deze Wes Anderson-film wederom meer dan zomaar een kleurrijke afleiding. Het feit dat de film zich afspeelt in Japan wordt benadrukt door een perfecte opzwepende soundtrack van Alexandre Desplat, die dan ook veelvuldig gebruik maakt van de taiko (Japanse drum). Heerlijk!

Binnen de grenzen van de low budget-horrorfilm schiep producent Val Lewton in de jaren veertig een bijzonder oeuvre van negen horrorfilms! Bij Lewton draaide alles om de suggestie, om precies die beelden en geluiden op te roepen die grootste gruwelen suggereren, maar het eindresultaat liet hij over aan onze fantasie. En dat gruwelijke vond steevast zijn oorsprong in de menselijke geest. En hoe werkt dat beter dan een stel markante personen op een eiland vast te zetten. Een eiland-decor dat trouwens is afgekeken van Arnold Böcklins schilderij 'Het Dodeneiland' Nu is het een B-film maar zo voelt de productie helemaal niet aan. (zoals alle Lewtons) Met de decors en kostuums die restmateriaal zijn is duidelijk innovatief omgegaan en door complexe scripts, sterk acteerwerk en schitterend zwart/wit-fotografie is er volstrekt niets tweedehands of tweederangs aan de film.

Met personages als de pragmatische Griekse generaal (Karloff), een lossere Amerikaanse journalist (Cramer), de stijve Britse consul (Napier), diens zieke vrouw (Emery), een dienstmeisje en de femme fatale (Drew) en een oude bijgelovige vrouw, die denkt dat de 'vorvolaka' rondwaart, kan het niet anders dat het hommeles wordt! De acteurs doen hun best om de toeschouwer de rillingen over het lijf te bezorgen. De film verloopt wel traag en pas tegen het einde raakt het een beetje in een stroomversnelling. Er is vermoedelijk wel geknoeid tijdens de montage van de film omdat de typische poëzie van Lewton wat verloren gaat en hier voor in de plaats meer conventionele griezelfragmenten te zien zijn.

Zo bijzonder als het is dat als vertier bedoelde films zo’n pessimistische boodschap verkondigen, zo uniek is ook Lewtons status als producent-auteur. Meestal beschouwen we een oeuvre doorgaans als de persoonlijke creatie van een regisseur,echter in geval van een Val Lewton was de producent-auteur net zo belangrijk. Nadat dit de vierde film die ik van hem bekijk,kan ik ook niet anders concluderen dan dat hij garant staat voor heerlijke psychologisch horror! Misschien niet zijn beste maar toch wederom een heerlijk film waar genoeg in te genieten valt. Persoonlijk vond ik de mooiste scène diegene voordat de levend begraven vrouw uit haar schijndood ontwaakt.

Is The Isle eng? Nee, dat is het niet, maar om eerlijk te zijn probeert het ook niet echt eng te zijn. In plaats daarvan is het doel om er een ​​soort mythologisch sprookje van te maken. Een verhaal losjes gebaseerd op Schotse spookachtige folklore en aangevuld met wat inspiratie van de Griekse mythologie over Persephone die de godin van het dodenrijk werd, zij had tijdens haar ontvoering twee speelgenootjes. Deze werden als straf veranderd in vogels met een vrouwenhoofd oftewel sirenes. De film speelt dan ook meer als een melodrama en is ietwat beïnvloed door slow-burn horror uit de jaren '70. De opmerkingen hier dat er weinig gebeurd, begrijp ik dan ook enigszins wel! Maar anders dan veel andere kijkers kon ik hier wel van genieten! Want alleen al vanwege de atmosfeer gedijt de film in een droomachtige staat en dankzij een effectieve locatie en angstaanjagende geluiden; Met een mistige bos, de sterrennachten, de gevaarlijke klif-randen ... was het eiland een plek die tot mijn verbeelding sprak. Wel is er een gebrek aan periodegevoel, de personages lijken vaak eigentijds in hun dialoog en gedrag. Desondanks was dit zo slecht nog niet want in een tijd dat films met Jump scares en gore overheersen was dit toch best een prima film.

Ik verwachtte een goedkope monsterfilm maar ik kreeg veel meer dan alleen een goedkope monsterfilm! Ja ik kreeg een bevredigende, onderhoudende film die ergens tussen White Zombie (1932), War-Gods of the Deep (1965) en Island of Lost Souls (1932)/The Island of Dr. Moreau (1977) mag plaatnemen.

Openen met een kleine schattenjachtexpeditie op afgelegen eiland is altijd leuk! Zeker als ze in een paar monsterlijke klauwen bloederige scènes veroorzaken en het ze slachtoffervoer voor de openingsscènes blijken te zijn! Ja in de eerste tien minuten is het genieten van sommige van de wezen/pakontwerpen, hun bloederige slachtoffer en kleverige lijk / zombies in hun hol. De monsterpakken zijn prima. Niet overdreven spectaculairs, maar ze voldoen in hun functie van entertainmentwaarde!

Gauw door naar de eigenlijke film waar Luitenant Claude de Ross (Claudio Cassinelli) en een stel gevangen aanspoelen op datzelfde 'gevaarlijke' eiland! Blijkt het opeens bewoond door de aristocratische Edmond Rackham (Richard Johnson The Haunting (1963) en de vrouw Amanda (de schone Barbara Bach de spionne Major Anya die van je hield (1977)

Waarschuwingen, voodoo-rituelen en vreemde en mysterieuze gebeurtenissen. Veel meer op fantasie en avontuur gericht dan horror! Maar WOW die laboratoriumexperimentscène En ach, er zijn meer dan genoeg andere goede momenten! Eigenlijk was deze film ook best ambitieus. Veel interessante sets, veel monsters die je best vaak zag, veel scènes in grotten en op stranden, en waarschijnlijk te dure onderwaterscènes! En tja het was een vulkanische eiland...!

Gezien wat een klein budget moet zijn geweest, gaat Martino toch een stap verder door meer te leveren dan het budget toelaat. Maar dat maakt deze zeer vreemde mengeling van avonturenfilm, monsterfilm en gore-epos, juist zo leuk! Eenentachtig volle minuten; gekke monsters, wetenschappers, uitbarstende vulkanen, ontsnappingen, schatten, verloren continenten en onzin-dialogen door een cast van bekende gezichten. Allemaal gebracht op een uitgesproken low-brow manier. Dan kan mijn filmervaring niet meer stuk!

De debuutfilm van regisseur O’Brien werkt volgens de standaard-formule en maakt duidelijk dat als je dit goed doet, het werkt! Een eenvoudig verhaal met slechts een paar acteurs dat zich afspeelt op slechts één locatie en iets doodbedreigends. Dat het slaagt komt gedeeltelijk ook door het ietwat dwaze verhaal; Een embryo van een genetisch gemanipuleerd kalf dat tussen de melkmachines en in de gierput op zoek is naar slachtoffers. Maar ook de locatie van geïsoleerde boerderij op het regenachtige Ierse platteland en het niet veel in beeld zijn van het monstertje waren pluspunten. Al wordt spanning best redelijk opgebouwd mett iets meer bloed had de film misschien net iets beter geweest. Maar een film over een soort gekke- koeienziekte is toch weer eens wat anders.

Coulrofobie, de angst voor clowns. Stephen King heeft dit in 1986 fantastisch vast weten te leggen in zijn inmiddels legendarische boek IT. Dit kreeg een vervolg met mini-serie uit 1990, (27 jaar geleden toeval?) die later veelal werd vertoond als een lange film, en wakkert bij velen nostalgische gevoelens aan. Regisseur Andy Muschietti zal niet al die nostalgische harten met deze film met zich mee weten te krijgen maar doet gelukkig veel goed om van een zeer geslaagde box-office te spreken.

Het verhaal over de groep kinderen, beter bekend als de 'Losers club', die in het kleine stadje Derry, Maine elke 27 jaar worden geterroriseerd door een Pennywise the Dancing Clown(Bill Skarsgård) is voor vele natuurlijk wel bekend. Maar dit clubje van losers die opnemen tegen Pennywise, is direct het eerste pluspunt. Vrijwel alle kinderen, en dat zijn er best wat, zijn perfect gecast en wat vooral zo mooi is is dat de kinderen hier ‘echt’ voelen. Hoe vaak gaat het daarin wel niet mis in andere films? Hier dus niet! Zet daarnaast de duistere cameravoering waar Muschietti en je begrijpt dat dit niet zomaar een remake is.

Evenals in de miniserie wordt het verhaal wel rustig opgebouwd en maken wij uitgebreid kennis met de uiteenlopende personages. Ook dit ervaarde ik als een zeer positief. Het volgt vaak dezelfde lijn als de miniserie, maar durft hier ook zijn eigen draai aan te geven en geeft ook (door de langere duur) meer weer van wat King in het boek aangaf. De jaren '50 uit het boek zijn wel de jaren '80 geworden. Erg fijn om te zien en ook andere momenten (moorden) uit het boek zijn niet in de film.

De film staat te boek als een R-rated, wederom een pluspunt, en al worden kinderen in de film zwaar mishandeld of vermoord er is nooit 'echte' gore te zien. Regisseur Andy Muschietti kiest voor subtiliteit en vaak is deze terreur des te doeltreffender! Deze versie van It zoekt de nog net veilige randjes op van wat acceptabel is en wat een niet doorgewinterde kijker aan kan.

Bill Skarsgård als de killer-clown had geen gemakkelijke taak om in de voetsporen te treden van de vorige Pennywise gespeeld door Tim Curry. Helemaal verbleken doet hij Tim Curry niet maar is wel Top! En zeker anders dan Curry’s creatie. Minpunt was de vaak misplaatste verschijningen van Pennywise. Hij was gewoon te vaak te zien. Als we hem wat minder hadden gezien, was de clown heel wat angstaanjagender geweest. Less is more tenslotte?

Regisseur Andy Muschietti weet tenslotte een goede balans te brengen tussen drama, luchthartiger momenten en onvervalste horror. Positief daarbij was vooral gebruik van ouderwetse schrikeffecten, die effectief worden ingezet.

Dit is een vrij standaard sci-fi-film uit de jaren 50 die wat wat meer waarde kreeg door de speciale effecten van Ray Harryhausen. Die stop-motion-effecten zijn geweldig, alleen heeft de film er ook niet zoveel, in plaats daarvan onderzoeken de personages een aantal vreemde fenomenen waarvan ze pas later beseffen dat ze te wijten zijn aan een gigantische octopus. (vanwege budgetbeperkingen moest Harryhausen het wezen alleen wel zes tentakels geven en niet acht). Daarnaast weet Faith Domergue, een onverwacht stoere, slimme vrouwelijke wetenschapper te spelen en erin slaagt om niet maar wordt gebruikt als de jonkvrouw in nood! Uiteraard komen alle problemen in dit soort jaren vijftig B-monsterfilms door kernproeven waarna er een gigantische wezen(s) ontstaat! Dat is hier ook niet anders! Waarna de personages lopen rond, informatie verzamelen, nieuwslezers rapporteren over de steeds toenemende dreiging, en veel stockbeelden van het leger dat militaire dingen doet! Als Harryhausen en Domergue die zich onderscheidde van de mannelijke cast, er niet waren geweest dan was dit een domweg een vergeetbare film

In tegenstelling tot veel andere buitenaardse wezens komen ze in deze film niet om ons van onze planeet te schoppen, maar ze zijn nu ook niet direct van "welwillende" aard! De buitenaardse bezoekers hebben gewoon een noodlanding op aarde gemaakt en om hun ruimtevaartuig te repareren lenen ze even de uiterlijken van de lokale bevolking. Het belangrijkste probleem was dat de redelijke wezens nooit om hulp vroegen, en vorm-veranderende Aliens die...stelen...en dreigen... en gijzelen! Tja...foei! De film deed me denken aan Spielbergs "Close Encounters of the Third Kind" Enfin...acteur Richard Carlson haast zich hier constant van het ene naar het andere met een wantrouwende sheriff op de hielen. Als extra toevoeging was een film met 3D-effecten. (Het was de eerste film van Universal in 3D) Ik zag de film natuurlijk gewoon in 2D maar ik moet zeggen dat de 3D scenes best oké moeten zijn geweest; de min of meer verwachte de noodlanding van het ruimteschip of de ondergrondse kloof...of bij de eenogige buitenaardse wezens, sowieso zagen die er tof uit! Met tachtig minuten zat het tempo er redelijk goed in! Een van de leukere sciencefiction uit de jaren '50.

Het duidelijk in beeld zijnde Breughel-schilderij 'Triomf van de Dood' in één van de eerste scènes is natuurlijk een voorbode. Op het schilderij zijn namelijk menselijke verschrikkingen afgebeeld zoals; moordlust, demonen en angst. Maar regisseur Shults bouwt zijn spanning zorgvuldig op. Hij maakt hierbij gebruik van sterke visuele elementen als de bloedrode deur en scènes volledig belicht door zaklamp of olielantaarn. De spanning is dan ook vaak om te snijden. De virusuitbraak/dreiging van buitenaf is bijna niet anders dan een MacGuffin en de film-titel is alleen terug te leiden naar de nachtmerries van één van de personages. Het acteerwerk is erg sterk. En dat is maar goed ook want familieverhoudingen en sociale banden blijken uiteindelijk het hart van de film, waarbij een groot deel van de spanning en emotie voortkomt uit de subtiele wijze waarop Shults deze banden schetst. En in dat opzicht is dit dan ook meer een thriller dan horror. Iets wat de producenten ons willen doen geloven! Want in dit spannende verhaal ligt de nadruk op (wel erg minimale) actie en gevaar. Helaas wordt niet alles even goed uitgewerkt, zo is sommig handelen van de personages niet geheel duidelijk en was er ook wel een plot-gat te ontdekken. Uiteindelijk miste ik toch net dat kleine beetje extra.

Sympathieke low-budget buitenaardse invasiefilm van de hand van Roger Corman! Het eerste dat je ziet is een horizontale witte streep die op en neer stuitert op het zwarte scherm Yup met die balk laten ze er geen twijfel over bestaan! Een verwijzing naar "The Outer Limits" dus dit is duidelijk een... Sciencefiction! Oftewel de rode schrik uit de ruimte die de stroom van een kleine stad komt af te sluiten... euh...ik bedoel de wereld veroveren met vleermuizen. Een film die pleit voor het vermoorden van je vrouw in plaats van haar als een "commie", oeps nee... Alien te accepteren. Roger Corman zal Roger Corman niet zijn als hij er niet nog een entertainende film van wist te maken. Het kan ook niet ander dan dat iemand Jack Finney's novel 'Body Snatchers' is gelezen! Tja...alleen...met deze punthoofdige Venusiaanse komkommer, slaagt je nu niet echt in een geloofwaardige dreiging te vormen! Maar dat neemt niet niet weg dat dit niet de slechtste manier was om 71 minuten door te brengen

Eerlijk gezegd is dit niet veel meer dan een soort slecht doorgevoerd nihilisme. Er gebeurt bijna niets en wat er wél gebeurt, is filmisch betekenisloos. Het is een film over vier mensen die vastzitten in een auto op een weg die nooit eindigt. Het plot doet niet veel meer dan voortborduren op dat uitgangspunt. De tijd verstrijkt en het enige wat de film dus toont zijn overdenkingen over het leven...van Generatie Z-vrienden...wat anders dan dat die eindeloze weg symbool staat voor de weg naar de toekomst? Zucht eindeloos geleuter dus, over de relaties tussen deze jongeren, over hun dromen en toekomst verwachtingen. Met erg slecht geluid tijdens deze autorit...de dialogen kan je soms nauwelijks verstaan door de ruis van de auto of domweg door het achtergrondgeluid. Ik kan niet anders dan denken dat deze langdradigheid een bewuste keuze was, bedoeld om het publiek net zo vast te laten zitten als de personages zelf. Helaas slaagt deze herhalende cyclus uiteindelijk er niet in om enige energie, enthousiasme of horror in het verhaal te brengen. Niet echt een film waar ik enthousiast over kan zijn.

De film is zeker niet perfect! Het concept en de griezelige momenten zijn de enigszins bekende maar voelde toch fris aan in de manier waarop het werd gepresenteerd. Chad Archibald is dan ook een bekwaam regisseur. De film gebruik de boze geest als een metafoor voor verdriet of trauma maar waar de vele andere meestal alleen drama tonen en de horror vergeten, weet dit sterk te overtuigen door een paar solide horrormomenten De demonvrouw die zich voedt aan zielen was ook lekker griezelig. De film doet het ook knap om dit vanuit het perspectief van de moeder die het jonge meisje probeert te redden, te laten volgen. Dit geef zoveel meer spanning Verder goede acteerprestaties over de hele linie, met name die van de vrouwelijke hoofdrolspeler Ashley Greene. Verder zorgde een redelijk budget en een lekker tempo voor de rest. Ja de film is inderdaad voor de hand liggend maar weet door kleine elementen te zich onderscheiden en hoe voor de hand liggend het ook is, het bouwt spanning op vanuit zijn horror...wat ik als horror-fan alleen maar kan toejuichen en met een positieve waardering belonen!

De naam Kevin Brownlow zeg mij (en vele andere niet veel) maar blijkbaar restaureert hij verloren of gefragmenteerde stille films om ze nieuw leven in te blazen. Als regisseur is zijn werk voornamelijk gelinkt aan deze roeping, getuigen de vele documentaires en televisieseries over stille cinema en filmrestauratie. Echter lang geleden, toen hij nog maar 18 jaar oud was, begonnen hij en zijn 16-jarige vriend Andrew Mollo (kennis van militaire geschiedenis en kostuums ) te werken aan een project dat acht lange jaren zou duren om te voltooien...juist deze film!

Een zeer bijzondere film; opgenomen op 16 mm in korrelig zwart-wit. De film krijgt hierdoor een documentaire stijl, waardoor het soms lijkt alsof het in 1944 op locatie is gefilmd en dat dit allemaal echt heeft plaatsgevonden. Een fictief docudrama zoals ook Peter Watkins, die met Culloden en The War Game (Film, 1965) maakte. Niet verwonderlijk dat hij dan ook in eerste deel van de film de scènes in Salisbury schoot en monteerde. Maar het is vooral de eerste speelfilm van de getalenteerde cameraman Peter Suschitzky (Empire Strikes Back, Rocky Horror Picture Show, Dead Ringers, Naked Lunch, en nog veel meer Cronenberg-films) Zijn camerawerk komt beangstigend realistisch over.

Een controversieel huiveringwekkend 'wat als?', de eerdere Duitse invasie succesvol had plaatsgevonden. Hoe had Groot-Brittannië er in 1944 uit gezien als het verzet effectief de kop was ingedrukt en de bevolking gewend was geraakt aan de aanwezigheid van de bezetter. Authenticiteit en realisme staan ​​daarbij centraal. Bijzonder verbazingwekkend zijn dan ook de scène-setting montages van het leven in Londen, waarin Duitse soldaten vrolijk kletsen met de lokale bevolking, nonchalant interageren met Britse politieagenten en luchtaanval-bewakers.

Heel bijzonder als je weet dat er geen 'echte' stockbeelden werden gebruikt! Wel schonk Stanley Kubrick, die geïntrigeerd was door het project, filmmateriaal van Dr. Strangelove om hem te helpen de film af te maken. Ook BBC-radio-omroepers uit de oorlogstijd werkten gratis mee om gereconstrueerde journaals en radio-uitzendingen in te spreken. Ook werd steun gegeven door regisseur Tony Richardson, die de uiteindelijke productie financierde. Er was dan ook niets amateuristisch aan het centrale idee van de film. Er zijn weinig tot geen professionele acteurs maar in Dr. Richard Fletcher kan je Anakin Skywalker (Sebastian Shaw) uit Return of the Jedi herkennen!

Ja dit was goed werk met genoeg tegenstrijdige perspectieven en minimale commentaar, waardoor de kijker zelf mag beslissen hoe belachelijk bepaalde journaals of meningen zijn en of hoe zwak of misleidend personages kunnen zijn.

"Silly billy gumdrops"

Dit is zeer absurde film. De film leg denk ik de existentiële angst voor het ouderschap vast. Maar het is me ook niet helemaal duidelijk wat er soms precies gebeurt, dat is ook niet zo belangrijk, want de sfeer is hier vrijwel de hele tijd ongewoon maar geweldig. Een jong stel wil een B&B openen op een afgelegen plek in IJsland, al snel ontdekken ze dat er iets kwaadaardigs onder hun kelder loert Het acteerwerk is overdreven, maar dit is een duidelijke keuze en maakt de film oprecht en op een humoristisch manier, lichter. De aparte keuzes in de cinematografie stelen de show en soort wazige fisheye-lens zorgt ervoor dat het geheel gelikt aanvoelt en draagt bij aan de waanzin. Het IJslandse landschap zijn natuurlijk ook nooit mis! En de muziek...die is eerie goed! De film is even griezelig als dwaas, maar een absolute aanrader voor eens iets anders dan anders wil!