Log

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Amateuristische filmische puinhoop. Een vervloekt skateboard, gemaakt door de duivel hemzelf, het opent een poort naar je persoonlijke hel. Wanneer een stel buitenbeentjes het in bezit krijgt, volgen er dodelijke situatie. Uiteraard met zo goed als geen budget....tja, het was dus net zo idioot en dwaas als je zou verwachten, maar met hier en daar wat simpele praktische effecten. Het sleept zich voort, mist beknopt taalgebruik (oftewel een zee aan dialoog) en wat het ook probeerde te bereiken, het lukte totaal niet. De grappen gaan niet heel verwonderlijk over scheten, poep, kots en geslachtsdelen om het verder erg korte hoofdverhaal op te vullen. En er is een eindeloze stroom aan B-acteurs en -actrices; de bekendste zijn Eric Roberts (Oscar-genomineerde) Robert Carradine (broer van David, papa in de serie Lizzie McGuire), ex-pornoster, Jenna Jameson (als non), James Duval (co-producent), Nicole Butler Vegas (de dochter van The Psychedelic Furs zanger Richard), Lorelei Linklatter (dochter van regisseur Richard Linklater, Boyhood), Lisa Wilcox (A Nightmare on Elm Street 4), Ellen Dietz (demon in The Exorcist), Oliver Robins uit (Poltergeist,1982 en het vervolg), John Dugan (de grootvader in The Texas Chain Saw Massacre (1974) en andere TCM) Robert LaSardo (als de duivel) maar vol cameo's, en er is er niet één bij die weet op te vallen met goed acteerwerk...kortom dit niet geweldig,

Tja het speelfilmdebuut van Simon Glassman, doet het inderdaad anders, dat kan ik wel zeggen. Maar met een lange rij achter elkaar geplaatste goedkope, kitscherige, reclamespotjes (zoiets als Tell-Sell) en nieuwsberichten, de mysterieuze zakelijke praktijken van een ​​nieuw buffetrestaurant en de waarschuwen van een excentrieke dominee en een religieuze groep laten zien...levert totaal geen boeiende film op. Tenminste...voor mij want ik heb best een hekel aan reclamespotjes en om nu speelfilmlengte (anderhalf uur) zappend langs neppe reclameblokken te kijken...? Of vergelijkbaar met swipen op social media...waar ik als filmfan ook de lol niet van snap...? Enfin af en toe was er iets grappigs maar echte schrikmomenten waren er nooit en het duurt een uur voordat er iets enigszins interessants begint te gebeuren.... Kortom veel te lang, repetitief en alleen voor mensen die van korte stukjes of snippers beeld houden.

Deze visueel gelikte Turkse film was niet slecht! De film volgt Ferman een "Soefi -huurmoordenaar" met een rode bril, die werkt voor een schimmige criminele syndicaat, wiens wereldbeeld veranderd wanneer hij verliefd wordt op Saye .Het verhaal leunt echter te zwaar op bekende clichés van de "huurmoordenaar met een hart van goud" en een voorspelbare romance. De prima acteerprestaties van de twee hoofdrolspelers is het grootste voordeel van de film. Maar de film is ook wel een beetje te lang. Kreeg ook het gevoel dat er een symbolische religieuze ondertoon was maar verder waren er prima hand-tot-hand gevechtsscènes en een hoge productiewaarde en die maken het vermakelijk en beter dan ik had verwacht.

De beide kanten van virtuele oplichting en chantage Een Estse thriller-drama met een intrigerende opzet; Het verwaterde huwelijk van Leo duwt hem in de val van Karl, die zijn nieuwe metgezel en haar dochter medeplichtigen maakt. Het eerste half uur is spannend gefilmd met vlotte montage, een best aardige jazzy elektronische geluidsontwerp, uitstekende cinematografie en een prima tempo. Daarna slaagt de film er niet in een balans te vinden tussen de thriller- en familiedrama, raakt het verstrikt in repetitieve scènes van de onsympathieke personages en ontbreekt het de film aan een memorabelere manier van gevaar. Het is eigenlijk gewoon een beetje doelloos ronddwalen.

De Tsjechen hebben zich laten inspireren door de Scandinaviërs, die al talloze detectivefilms hebben gemaakt,en besloten om zelf ook er één te maken. En dat is best goed gelukt! Het lichaam van een vermoord meisje wordt gevonden. Twee ervaren rechercheurs beginnen hun onderzoek. Naast het hoofdplot is er een persoonlijk conflict tussen Laura Linhartová en haar collega Adam Benes. Echter... sommige scenes zijn wel heel standaard en sommige verhoorscènes lijken te gemaakt. Daarnaast valt de twist van het verhaal ook een beetje tegen. (alhoewel dat laatste een beetje aan mij kan liggen) Toch was dit een goede misdaadfilm met een sterke hoofdrol van Kristýna Podzimková en waarvan ik hoop dat het een serie zal worden.…

vote posted

De Kalevala is een verzameling van 1000 jaar oude Finse en Karelische volksverhalen die eerst mondeling werden doorgegeven door de lokale bevolking en later als boek werden uitgeven. De fantasierijke verhalen gaan over de geschiedenis van de Finnen, hun cultuur en mythologie vol met helden, goden, en magische avonturen. De Kalevala begint met een scheppingsverhaal, waarin Ilmatar (godin van de lucht) op zee ronddobberd, en er drie eieren in het water vielen, hieruit ontstaan de aarde, zon en maan.

In de film werd verschillende keren naar de eieren verwezen, vandaar dat dit handig is om te weten! Nu is de Kalevala erg omvangrijk dus is het niet heel verwonderlijk dat deze film zich op een gedeelte ervan richt, namelijk Canto's 31 t/m 36: oftewel de Kullervo-cyclus. (een zekere JRR Tolkien deed met diit verhaal ook ooit zijn eerste poging tot fantasie en het is bekend dat hij het als bron (onder andere) voor Túrin Turambar (Het verhaal van de kinderen van Húrin) gebruikte.

Het verhaal begint met de broers Kalervo en Untamo die het nooit met elkaar kunnen vinden. Na een tijdje breekt er een fikse ruzie uit waarbij iedereen wordt gedood door Untamo op één na; de jongen Kullervo. Kullervo, wordt opgevoed als gevangene van de moordenaar van zijn vader, overleeft alle pogingen om hem te doden en verpest elke taak die hem wordt opgedragen.Uiteindelijk wordt hij verkocht als slaaf aan de grote smid, Ilmarinen.

De film zelf liet me met wat tegenstrijdige gevoelens achter. De film zag er echt goed uit door de prachtige Finse natuur en de verlichting van toortsen en vuren. Visueel erg Wow dus... Aan de acteerprestaties en cameravoering is ook niets op te merken. De muziek werd verzorgt door de toepasselijke Finse progressieve metalband Amorphis.De oorspronkelijke verhaallijn is natuurlijk zinloos om te recenseren (de bron is oneindig veel groter) maar om er compacter geheel van te maken werden er aanpassingen gedaan en vermoedelijk daardoor waren er verspringen wat weer veel onduidelijk verooorzaakte Uiteindelijk bleef ik met iets van een gevoel van gemis achter. Als een soort cliffhanger... voor meer?

Hoewel deze film niet is gemaakt door de Duitse regisseur Rainer Werner Fassbinder, heeft het onmiskenbaar wel de uitstraling ervan! Niet verwonderlijk want deze regisseur, Ulli Lommel speelt in 21 producties van hem en ook de cast, de crew, evenals het technische team, bestonden uit leden van de " Fassbinder- kliek" Daarnaast is Fassbinder ook de producent en is te zien in een cameo. Dat maakt dit onontkomelijk een cultfilm met arthouse-esthetiek.

Er zijn meerdere films geïnspireerd op de misdaden van de Hannoveraanse jongensseriemoordenaar Fritz Haarmann oftewel de Vampier, Kannibaal of Weerwolf van Hannover. (waaronder 'M - Eine Stadt Sucht einen Mörder' (1931) Echter is dit een van de weinige die rechtstreeks gebaseerd is op zijn snode daden. Maar ondanks dat veel details kloppen speelt de film zich gek genoeg af in de naoorlogse periode en niet in de jaren 20, en ook niet in Hannover, maar in het Ruhrgebied.

Voor zijn tijd misschien ook best controversieel met zoenende mannen, de suggestie van kindermoorden en frontaal mannelijk naakt. Echter men kiest voor een meer ingetogen benadering, toont ook geen moorden openlijk in beeld. De film balanceert dus ergens tussen gesuggereerde macabere horror en alledaags sociaal realisme. Ander dingetje is dat er een soort afstandelijkheid werd gecreëerd en scenes stoppen soms te abrupt, wat een wat fragmentarische kijkervvaring opleverde en de film een beetje een aparte sfeer gaf. Daarom een enigszins lastige film om te beoordelen door de gedateerd visuele stijl maar toch ook vreemd interessant...

Deze film is zo'n beetje het equivalent van Fastfood; snel bereid en relatief goedkoop gemaakt. Dit is een film met een laag budget en....sluit aan op het nu, door boordevol AI, te zitten. Het monster is AI, de openingscene is AI en het kan zomaar zijn dat ook het script en de muziek AI waren. Wel is het vroege AI of tenminste niet zo heel denderend. Er is een duidelijke scheiding tussen opgenomen beelden en door AI gegenereerde clips. Niet iets om heel blij van te worden...Tja...zo blijf er ruimte over om John Rhys-Davies in te huren. Het verhaal is dat er één of andere alien op Aarde neestort en in een grot probeert de mensheid naar zijn evenbeeld te herscheppen, uiteraard met wisselend succes. Het eerste half uur is de introductie van de grijze muizen...euh...hoofdpersonages en het oeverloos praten om details te onthullen. Daarna gaan ze naar de grot en werd het wat beter. Net als soms eens wat Fastfood eten lekker kan zijn, maakt Britse regisseur, producent, cameraman én editor Howard J. Ford B-films die op zijn tijd weleens verdienstelijk zijn...

:"Uganda’s first women-in-prison movie"

Vreselijk...ja inderdaad dit is vreselijk maar iets aan de aanpak is dat het meedogenloos onweerstaanbaar is. De tweede Wakaliwood-producties die ik nu zie maar het blijf een olijke boel waar ik niet negatief over kan zijn! Deze film op kwam ook samen met die Who Killed Captain Alex? uit op dvd en blu-ray en is beschikbaar op YouTube. Het plot slaat natuurlijk nergens op! Een soort levensverhaal van Black (Gloria), een wees die van haar pleeghuis wegloopt en uiteindelijk de leider wordt van de lokale bende. Ze wil wraak op haar rijke stiefvader en een westerse dokter gaat op zijn eigen wraaktocht om zijn identificatieplaatjes terug te halen. Ook ditmaal levert VJ Emmie zijn gebruikelijke hilarische of sarcastische commentaar. Een waanzinnig leuke tijd!

Dus, eh... ja ik vond dit eigenlijk best wel leuk? Voor een horrorfilm uit de jaren 2000 houdt hij zich vandaag de dag nog steeds redelijk goed Tandenfee als slasher-killer is natuurlijk een belachelijk uitgangspunt maar heb de afgelopen decennium onzin gezien...die niet eens horror probeert te zijn. Het gebruik van jump scares is hier soms effectief en in sommige andere scènes, voorspelbaar. Het monster is best oké door de praktische effecten en ondanks de verouderde CGI zijn de kills best te doen. Doordat dat monster in het donker haar ding doet en je dus velig in het licht bent, was de belichting net wat belangrijker. Ja dar was erg leuk gedaan! Niet dat het iets echt griezelig of verontrustend op roep voor de doorgewinterde horrorfan maar het was grotendeels gewoon prima.

vote changed, original voice was 2,5 stars

Meer vermoeiend dan boeiend...Maar niet direct...de eerste 30-40 minuten zijn er betoverende goede beelden, ze zijn sterk, bezitten een donkere en brute uitstraling en de gevechtscenes zijn ongekend wreed. De acteerprestaties zijn eveneens sterk! Uiteindelijk leidt het er toe dat Robin (Hugh Jackman) gewond raakt en Little John (Bill Skarsgård) hem naar een priorij sleept om te herstellen. En dan...veranderd de film in een religieuze versie van "Logan" Oftewel veel dialoog, piekeren over christelijke verlossing (zal die komen van een kind?) en barmhartigheid en wachten op wat de titel al aankondigd. Zelfs het hoe was geen verasssing...aangezien ze verwijzen naar de Bijbelse Saul. Pfft, anderhalf uur vooral gevuld met lange stukken min of meer lege ruimte. OMG...Jodie Comer die voor het altaar zit om eventjes Jeanne D'Arc (1928) te immiteren...Wat er overblijf is een regisseur die probeert de beroemdste mythische figuur die voor de armen vecht als een schurk te framen. Tja voor een film over de dood van een legende voelde het verrassend levenloos aan. Voor mij zorgde het trage tempo, het teleurstellende langdradige verhaal dat er niets is om bij betrokken te blijven.

vote changed, original voice was 3,0 stars

Geen perfecte horrorfilm, maar het ziet er best goed uit. Voor een Western-horror zag het tijdgetrouw uit, het acteerwerk was niet heel erg en de cinematografie was goed. En er zijn enkele aardige griezel-dingen. Echter is het plot soms onnodig ingewikkeld en het van B-film-probleem teveel dialogen, is hier ook aanwezig. Maar dit lijkt een debuut te zijn, dus het is niet verrassend dat het ruw is. De film weet ondanks de tekortkomingen toch een behoorlijke tijdverspilling te zijn en dat is best knap!

vote posted

vote posted

Denk dat lage verwachtingen ook meespelen maar dit was niet eens zo heel slecht. Eigenlijk volgt hetzelfde plot als veel krokodillen-films, (deed me een beetje denken aan Black Water (2007) Is zich daar ook van bewust en speelt er dus zelfs slim mee aan het begin. En voor wie denk; Huh superhongerige Hippo's in de Bayou van Louisiana? Ook hier gaf de film een verklaring over...ze zijn namelijk een goedkope vervanging voor rundvlees...Helaas wel net als veel van die krokodillen-films wordt er iets meer ingezet op het drama waar niemand om geeft en laat het wat te wensen over met het bloedvergieten. Deze film smeekte om geweld, om over-de-top pijnlijke sterfgevallen maar die zijn er niet. Dat gezegd hebbende, de film is verder prima gedaan en de nijlpaardlook is best gaaf. Solide, vermakelijk maar het was stoerder en beter geweest als de film voor een R-rating was gegaan.

Japanse tienerhorrorfilm Die begon als een manga, in 2017 werd bewerkt tot een anime en daarna dus in een live-action film Een film waarin zes scholieren via een tijdlus het spel "lichaamszoektocht" op school spelen, en het opnemen tegen een boze geest genaamd de Rode Persoon. Een-op-en-top typische Japanse film! Het script was de juiste combinatie van horror, komedie en drama. Het zestal sluit uiteraad vriendschap en het bloedbesmeurde monster zonder ogen waar ze tegen moeten vechten is volkomen absurd Logica gaat eigenlijk al meteen de deur uit, Wat is de achtergrond van het vermoorde meisje, waarom zijn krantenartikelen in het Russisch, waarom liggen de ledematen van het meisje verspreid op het terrein van de school? Ach het is een klein minpuntje want voordeel van een tijdlus-film is dat de personages vaker kunnen sterven..! En voor een film bedoeld voor tieners zijn er scènes die nog redelijk bloederig waren. Verder acteerde de cast behoorlijk goed en de cinematografie en special effects waren zeer goed. Er is ook een scène na de aftiteling die het volgende deel aankondigd...Ja dit was een fijn filmpje!

vote posted

vote changed, original voice was 3,0 stars

Deze film niet verwarren met het eveneens uit 2026 komende "Passenger". Deed dat zelf namelijk wel maar dat geeft niet, dit was een nog aardige Canadese wegkijk/opvulling-thriller. Een film die precies de standaard dingen doet. Het is nooit verrassend, maar tot op zekere hoogte vermakelijk. Een film met een plot dat je al vaker zag! Er is eigenlijk niet veel meer te zeggen over de film. Het ziet er prima uit, het geluid is goed, Djimon Hounsou (Korath in de Marvel Cinematic Universe-films) deed het geweldig, zoals eigenlijk altijd wel. De andere hoofdrolspeler Kodi Smit-McPhee (Nightcrawler in de Marvel Cinematic Universe-films) deed het ook niet slecht. Het script is misschien wat voor de hand liggend, maar soms heb je gewoon films nodig die compact, kijkbaar en niet te moeilijk zijn.

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote posted

vote posted

Of een film goed of slecht wordt gewaardeerd op IDMB boeit met meestal weinig, toch vraag ik me af...hoe een film soms aan zijn waardering komt? Dit is dus zo'n film! Deze film is namelijk niet veel meer dan een Life-time-achtige poging om iets mysterieus te brengen. Het hoofdplot vertoont zelfs veel overeenkomsten met een andere horrorfilm van dit jaar, Honey Bunch. Maar die film profiteerde nog van zijn stijlvolle uitvoering, en zonder iets dergelijks om op terug te vallen, valt dit gewoonweg plat. Na het eerste kwartier zal de twist geen verrassing meer zijn. Het verhaal wat ze vertellen had verder geen echte opbouw, meer van ojee wat een knusse liefhebbende echtgenoot, zal er niet iets mis met hem zijn... En het heeft ook geen bevredigende climax en afsluiting. Jessica Rothe lijkt toegewijd, maar eerlijk gezegd heb er nu in enkele films gezien maar haar acteerwerk veranderde niet veel (net als haar kapsel) Kortom een volkomen oninteressante sci-fi thriller.

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

Waarom deze film eingelijk wordt geassocieerd als onderwaterhorror/sci-fi films van 88-'89 ("The Abyss", "DeepStar Six", "Leviathan", "The Rift", "Lords of the Deep") is mij niet duidelijk. De enige link is dat het toevallig in 1989 uitkwam en dat het een paar scènes onder water bevat? Op basis van de titel, poster, slogan en plotsamenvatting zou je waarschijnlijk denken dat het een horrorfilm is. Dat is het sowieso niet. Er is niet eens een klein beetje horror en er is geen zeemonster. Het wil een publieksvriendelijke avonturenthriller zijn waarin een duikexpeditie naar een mysterieus schipbreuk op de Bahama's wat bovennatuurlijke onzin ontketent, maar daarin mislukt. Het is veel vaker June Chadwick in bikini en Wayne Crawford die rondkuieren op een Zuid-Afrikaans eiland. In feite dus gewoon een clichématige tv-film met slechts een klein beetje spanning. Omdat het mij toch nog enigszins heeft vermaakt, ben ik lief voor de film!

Ja, soms worden lage verwachtingen ook beantwoord. Niet dat dit een hele slechte film was, maar het is verre van bevredigend. Het verhaal gaat over de zussen Rojas, Liana en Sophia, die een atelier in een oud gebouw in LA gaan huren. Uiteraard met een duistere geschiedenis want een vorige eigenaar was een seriemoordenaar. En tja, er zit een mannequin in de film maar die staat voor het grootste deel van de filmin de hoek van de kamer. En daar ligt het grootste probleem, als de etalagepop letterlijk niets doet...rest alleen nog vier meiden die wijn drinken en probleemjes bespreken. Af-en-toe onderbroken door enkele jumpscare-momenten, er valt één off-screen moord en er is wat bloed...te mager om van goede 'horror' te spreken. En in de laatste 15 minuten verteld men het verhaal over de seriemoordenaar....wat, als men dit had larten zien, waarschijnlijk een betere film had opgeleverd...aangezien het prolooggedeelte dat in zwart-wit is opgenomen, het meest stijlvolle en sfeervolle deel van de hele film was.

Er lastig deze om in een cijfer te waarderen... de speelfilm is namelijk meer opgebouwd als een toneelstuk. Waarin twee broers en twee zussen conflicten krijgen over hoe ze met de ziekte van hun moeder om moeten gaan of is er soms sprake van demonisch bezetenheid? Daarom bevat de film volop broer-zus-monologen en is dus ongelooflijk spraakzaam Wel prima acteerwerk en soms lachwekkend en soms ook best scherp. De film lijkt ook een soort bijbelse inslag te hebben over de gevolgen van het oprecht liefhebben van het kwaad en wat daaruit voortvloeit. Tjaen helaas werd het bezetenheidsverhaal ook gebruikt als metafoor voor de mentale tol die de zorg voor een ziek familielid kan hebben voor een familielid. Echter maakt de film wel een interessant gebruik van kleur, waarbij de buitenkant vaak een spookachtige rode tint heeft. En als er horrorelementen zijn, waren dit praktische effecten, zelfs in de climax. Het is een film waarin de delen en ideeën onmiskenbaar beter zijn dan het geheel.

Over deze Indonesische actiefilm kan ik kort zijn... Bereid je voor op een stortvloed aan lichamelijk letsel! Met meer bloed en geweld dan sommige moderne slasherfilms. Het gaat over een man die zijn baan opzegt en een flinke ontslagvergoeding krijgt. Ja dit was heerlijk bloederig, vol bruut geweld, met scènes die de fysieke gevolgen van de gevechten niet schuwt, fantastische vechtchoreografie, stoere vrouwen, coole kerels en een verhaal over het beschermen van een kind voor wat extra drama.Waanzinnige vechtchoreografie en krachtig camerawerk, zorgen voor een fantastische kijkervaring!

In Hood Witch maken we kennis met Nour, een alleenstaande moeder die probeert de eindjes aan elkaar te knopen door exotische dieren te smokkelen en diverse genezingsrituelen uit te voeren. Ze heeft zelfs een app ontwikkeld die mensen in contact brengt met mystici, genezers, magiërs en dergelijke. Maar een haar poging om iemand te helpen loopt mis, met als gevolg een klopjacht op haar door de hele stad. Een ​​heksenjacht in de 21e eeuw...

Gedurende de film worden video's van sociale media getoond,deze fragmenten zijn niet essentieel voor het plot, wat helaas het tempo van de film belemmerd. Want telkens als het, de film lukt om een heerlijk gevoel van angst en onrust op te roepen, laten die stukjes het weer wegzakken. DIt was frusterend want ondanks die imperfecties, was helemaal geen slechte film mede ook dankzij uitstekende acteerprestatie en beelden met bepaalde flair die dit zeker boven middelmatigheid uittilt.

In 2017 brachten de broers Luciano en Nicolas Onetti de horrorfilm What the Waters Left Behind uit. In die film hadden beide broers heel goed naar TCM gekeken. Met deze film keert Nicolás Onetti terug om het verhaal voort te zetten. Of nou ja... voortzetten...eerder overdoen!

Het verhaal is dat van elke slasherfilm. Een groep jongeren (hier een Brits-Amerikaanse indierockband) raakt verdwaald en wordt het slachtoffer van een kannibalistische hillbilly-familie die in het door overstroming verwoestte Argentijnse dorp Epecuen woont. De film begint met een korte proloog waarin je een Britse officier op de Falklandeilanden ziet, (zelfs door een andere regisseur geregisseerd) niet heel duidelijk wat daar de connectie van was..?

Tja slasherfilms draaien om de special effects maar wat dat betreft, moet je ook geen extreem bloederig slachtfestijn verwachten, want daar was waarschijnlijk niet genoeg budget voor. Er is wel iets te zien, wat prima is, maar het voldoet aan de minimale eisen. (maar is nog steeds meer dan veel Blumhouse en A24 producties) De film is enkel de moeite waard door zijn locatie en wat martelporn. Dus eigenlijk alleen voor wie van slasherfilms houdt en er al veel heeft gezien want dit biedt niets nieuws.

Een Saoedi-Arabische sprookjesachtige volkshorror en een bijzondere toevoeging aan de mythen over zeemeerminnen. Ondanks die zeemeerminnen is de film niet zo horror was als ik had gehoopt: het is geen monsterfilm. Het is meer een film met een boodschap dat niet primair horror is (die openingsscene was absoluut flink horror!!) en ook met een enigszins traag tempo. Dus niet direct een film waar ik meteen enthiousiast van zal worden...maar dit was aangenaam goed!

De film speelt zich af in een vissersdorp waar elk gezin, de eerstgeboren dochter moet offeren aan de zee-maagden die in de omliggende wateren leven, terwijl de mannen op deze monsters jagen voor voedsel. Uiteraard houden ze hiermee de status quo in stand. Regisseur Shahad Ameen versterkt de film met mooie zwart-witbeelden van de Omaanse kustlijn en weet zo de sfeer de hele tijd goed vast te houden. Aangenaam verrast!

Nergens in de wereld zijn de benzineprijzen zo laag als in Venezuela., wat heeft geleid tot grootschalige smokkel van de toch al schaarse benzine naar buurland Colombia, een goede honderd kilometer oostwaarts. Geschat wordt dat zo'n 100.000 vaten per dag naar Colombia worden gesmokkeld. Deze film vertelt het verhaal van drie broers, drie Benzinesmokkelaars (pimpineros), die met hun auto benzine ophalen in Venezuela en daartussen een verhaal over liefde en wraak. Geen volwaardige actiefilm maar het gaat meer over corruptie, overleven, verraad en geheimen. De setting (de grens tussen Venezuela en Colombia) heeft een desolate, natuurlijke schoonheid, wat goed werkt en de cinematografie legt eveneens goed vast. Ook het acteerwerk is bovengemiddeld. De film heeft hier en daar net iets meer pit nodig of een kortere tijdsduur. Maar desondanks heb ik er enorm van genoten.

De Chaco-oorlog die ook wel de La Guerra de la Sed (de Oorlog van de Dorst) wordt genoemd, werd uitgevochten van 1932 tot 1935. Het betrof een strijd tussen Bolivia en Paraguay om de controle over de Chaco Boreal waarvan men dacht dat het rijk was aan aardolie en toegang tot de Río Paraguay. Het was de eerste oorlog in Zuid-Amerika waarin moderne wapens werden gebruikt en daardoor een bloedige strijd. Toch stierven er in de "betwiste zone" meer mensen aan ziekten en het gebrek aan water.

Deze film vertelt het verhaal van Boliviaanse soldaten diep in de jungle die zich voorbereiden op...ja wat...dit is namelijk geen conventionele oorlogsfilm, maar een kunstzinnige (inclusief een andere beeldverhouding) Op een korte tekst aan het begin, over dat de inheemse boerenbevolking gedwongen was om dienst te nemen in het leger, weet je niet veel van wat er nu precies afspeelt op het beeld tijdens deze Chaco-oorlog. Je ziet enkel soldaten-mannetjes rondsjokken op de stoffige vlaktes. Er wordt bijna geen schot gelost en de vijand verschijnt nooit, behalve als lijk.

Naarmate de film vorderde, verloor ik geleidelijk mijn interesse. Het was niet erg vermakelijk en het plot draait zozeer om de groep dat het moeilijk is om je in te leven in individuele soldaten. De film wist me dan ook niet te overtuigen; het boeide weinig, noch visueel, noch qua verhaal. En het eindigt met een einde (alsof dit eigenlijk een begin was) dat me met een onbevredigend gevoel achterlaat...…

Voor een rechtstreeks op dvd uitgebrachte thriller over een huisinvasie ziet deze er best goed uit en is het ook behoorlijk gemaakt, Kaya Scodelario, bekend van The Maze Runner, speelt Kelly, die het huis van haar vriend binnensluipt op de avond dat een bende gemaskerde criminelen besluit in te breken en het gezin te gijzelen. Uiteraard vecht Kelly terug en draait de rollen om.…De film is echter nogal onhandig...dat ze een gymnaste was verder onbelangrijk, het hele gedoe om kelly's sociale status en de maskers.Oh en waarom heet dit eigelijk Tiger House? De film is wel lekker kort, Scodelario erg prettig om naar te kijken maar verder is dit een vergeetbare film.

Er zijn de afgelopen jaren een paar opvallende en prima films uitgekomen over het vrouwelijke ideaal, en wat vrouwen allemaal over hebebn voor deze 'schoonheidsnormen'. Dat we er de komende jaren meer zouden zien, was dus ook makkelijk te voorspellen! Helaas lijkt hier het verhaal van Natalie Erika James teveel halfslachtige op wat je al heb gezien, en weet het nooit helemaal waar het heen wil... Midori Francis doet het best goed als Hana, een eerstejaars geneeskundestudente die door lichaamsbeeldstoornis experimenteert met een wonderpil om af te vallen. Die werkt, dus...suprise...er is een addertje onder het gras? De film is ook meer een bovennatuurlijke horror dan een body horror en eerlijk gezegd vond ik het, door al die bijhorende genreclichés, ook niet geweldig. De gore is waarschijnlijk wel het beste in de film maar daarvan had ik gehoopt dat ze er wat meer uit hadden weten te halen. Eerlijk gezegd begon ik me eigen naar een tijdje ook te vervelen...Technisch gezien is het een redelijk acceptabele horrorfilm maar het is gewoon te lang, te bekend en te zoetsappig om beter te zijn.

Eigenlijk is het de standaard Muziekdocumentaire/biopic over een artiest .Je kent het wel het beproefde format van pratende hoofden die lovend zijn over een bepaalde artiest. Ditmaal is dat Pharrell Williams. Die zowel solo als met het duo ‘The Neptunes’, (samen met Chad Hugo), één van de bepalende producers is van de afgelopen twintig jaar. Het knappe hierbij is dat je als kijker naar Lego zit te kijken...ja inderdaad Lego! Dit is geheel in de stijl van ‘The Lego Movie’ Verder is het domweg een feelgood ervaring, waarbij de vaart er goed in zit, die een onderhoudende inkijk gaf in het leven en de carrière van Pharrell Williams. Ben geen fan van muziekdocumentaire/biopics, mij die dingen meestal Echtr door de Lego wilde ik deze wel eens een kans geven! Dat is dus een prestatie en voor wat het is was het niet slecht!

Na het zien van zes degelijke Maciste-films, gaat hier mis...Het is namelijk een Italiaanse komedie over een komische duo (Cantenuto en Vianello) dat gaat tijdreis maakt naar 5000 voor Christus op het eiland Kreta. Waar ze om thuis te komen een gevecht moeten organiseren tussen Hercules en Maciste. Hier is het komische duo Franchi en Ingrassia ook van de partij. Vier komieken die verantwoordelijk voor de grappen in een film....En er zijn enkel hele flauwe platte grappen en domme woordspelingen die niet aanslaan. Er zijn geen personages die de moeite waard zijn om naar te kijken, en de scènes met Hercules en Maciste zijn te schaars en te kort. De decors zijn goedkoop, het verhaal zit vol komische bedoelde dialoog en er is een rampzalig traag tempo, kan niet zeggen dat ik dit nou leuk vond.

“I only have one bullet left!”

Een eenmansproductie! Ja echt...dit is gemonteerd, geschreven, geregisseerd en ook in de hoofdrol is ene Steve Barkett te zien....Moeilijk te geloven, maar het is werkelijk goed gedaan met een redelijk, maar toch laag budget, een solide soundtrack, bekwame cinematografie en stunts, en met werkelijk indrukwekkende special effects...Die Steve Barkett, neemt het als politieagent Richard Flynn dus op tegen zwaardzwaaiende, met rubberen maskers getooide monsterlijke sekteleden en een werkelijk geweldige stop-motion ultra-Satan. Hij werkt samen met zijn zoon, die een klein snorretje heeft om niet te concurreren met de grote, mannelijke snor van zijn vader en weet tussendoor trainingssessies te volgen met een breedzwaard...Het heeft de lol en energie van een passieproject. Het is gek, naïef, absurd en ontzettend leuk. Ik ben dol op dit soort films heb dan ook prima vermaakt Heerlijk!

De standaard rampenfilm over een virus-uitbraak. Of moest dit een beginnende Zombie-uitbraak zijn..? Geen slechte film maar klassiek in zijn benadering. De film leunt dus op de genreclichés en qua stijl is het de overdreven Koreaanse dramatiek. De acteerprestaties en de productiekwaliteit zijn degelijk.Het op de personages gerichte verhaal kent natuurlijk een dramatische plot waar een kleutermeisje voor extra impact mag zorgen. De beste vraag die de film stelt; of opofferen van 23.000 mensen het overleven van 23 miljoen mensen rechtvaardigt? Natuurlijk loopt alles melodramatische goed af!

Een rommelige kolderieke bikerfilm uit de jaren 80 met irritante countrymuziek op de achtergrond die te pas en te onpas te horen was. De vele low-budget bikerfilms uit de jaren 60 en 70 vormen een duidelijk voorbeeld. De film is eigelijk dus bij uitkomen al zo'n tien jaar te laat! Romatische uitjes worden afgewisseld met scènes met vuistgevechten en achterna gezeten gillende vrouwen. Als een stelletje motorrijders uit het zuiden van Amerika je stad binnenvallen en de mensen beginnen te terroriseren, is er maar één ding te doen. Vertrouwen dat dorpsdokter en "gepensioneerde Batman" Adam West de motorrijders in elkaar slaat!. Gilligan's Island Ginger Grant…Tina Louis is er ook, in de ondankbare rol als wereldmoeë prostituee uit Las Vegas die met pech in het stadje terechtkomt. En heb te doen met de actrice die met ontbloot bovenlijf in een zijspan meerijd...oké regisseur James Bryan weet vindingrijkheid om te gaan met het budget Maar deze halfslachtige uitbuiting-exploitatiefilm (er gebeurd de meest van tijd wel iets) kan ik niet echt goed noemen.

vote changed, original voice was 3,5 stars

Deze religieuze horror is maar net oké..Het is maar een middelmatig Indonesische djinn-horror, met een paar niet zo slechte horrorelementen. Zoals wel vaker met Indonesische films is het geïnspireerd op een podcast. Waarvan ze beweren dat het waargebeurd is. De film begon redelijk goed, met een zwart-witte scène in een klaslokaal. Jammer geneog weet het de de aandacht niet vasthouen doordat het plot steeds meer verzandt in religeuze aspecten. Er is een Ifrit, een gevaarlijk soort duivel ( shayṭān) die op het meisje Maryam jaagt en alleen een huwelijk brengt verlossing...amen euh...einde. Het ziet er verder netjes uit maar het is nergens memorabel.

vote changed, original voice was 3,0 stars

Jeetje, dit was vanaf het begin al niet best. Die Cole Harrington uit het plot is een vloggende jager die de woestijn van Nevada intrekt en stuit op meer dan alleen het wild waar hij op jaagt en spoorloos is verdwenen. Oftwel een ​​found footage-film...oke ik snap dat dit soort films met een beperkt budget worden gemaakt dus kunst is om de kijker geïnteresseerd te laten zijn. Echter een jager in beeld brengen die de in-en-outs over jagen verteld, is niet mijn idee van iets interessants. Na luttele minuten begin ik me dan ook te vervelen, en er gebeurt eigenlijk niets. Nou ja...het verhaal springt even naar twee nieuwe personages die niet veel beter zijn Het blijft een slaapverwekkend schouwspel. Terug naar de oorspronkelijke man (die toevallig hun telefoon vond), en nu is hij van jager in detective veranderd, en de film is me kwijtgeraakt...En dan zijn er nog de standaard infrarood en schuddende camerabeelden met als gevolg dat je zo geod als iets ziet! Het is een standaard gevonden beeldmateriaal nergens bijzonder en geen verrassingen.

vote changed, original voice was 2,0 stars

Zoutloze Amerikaanse remake van I Onde Dager (2021) Het plot is dat van een echtpaar dat naar een afgelegen hut trekt om elkaar te vermoorden wanneer er drie ontsnapte gevangenen opduiken, worden die plannen echter gedwarsboomd. Deze film volgt min of meer dus hetzelfde verhaal maar veranderd dit in een doorsnee komische thriller. Het is verre van de vlotte leuke film die orgineel wel was! Alle personages vervallen tot stereotypen en de humor lijky nu gewoon smakeloos. Mischien dat kijkers die op Netflix nog niet de Noorse film hebben gekeken iets enthousiaster zijn maar ik vond dit maar niks!

Er zijn voldoende aanmerkingen te maken bij deze film, maar…eerlijk gezegd was dit ook best een redelijke leuke wegkijker. De verwachtingen waren laag, van regisseur James Kondelik ik al eens de The Asylum-film; Airplane vs. Volcano (2014), een film die zijn vreemde uitgangspunt acepteerde en daardor best aardig was. Deze film pakt het wat conventioneler aan. Ook lijkt de film inhoudelijk meer te willen zijn, waardoor men er een dramtisch subplotje over verloren ouders erin stopt en uiteraard daarmee flopt. De personages zijn inspiratieloos met slechte dialogen of bezitten niet toereikend acteerwerk, hetzelfde geldt voor de emotionele muziek die plak geregeld misslaat. Er waren flashback die je uit de film halen. Echter deze film weet te scoren waarvoor je horrorfilms als deze kijkt! De moorden zijn namelijk bloederig goed, smerig en op zijn zachtst gezegd ook grotesk. over het algemeen wat te ambitieus maar desondanks levert het een aardige leuke poging tot een slasherfilm op.

“There are things in this world that only the ones who are open to them can see.”

Voor kijkers die bij "eng" denken aan volumeknop op standje hard, zodat je even opschrik van je telefoon... nee dat zal je bij deze film niet aantreffen! Maar dit is weldegelijk één van de meer verfijnde en angstaanjagende horrorfilms, en dat kan ik van veel andere moderne (recente) horrorfilms niet zeggen! Hier zijn de schrikmomenten niet zomaar de doorsnee goedkope jumpscares.

De film volgt een Amerikaanse schrijfster genaamd Ohm Bauman. Hij reist naar een herberg/hotel op het Ierse platteland, waar zijn ouders ooit hun huwelijksreis doorbrachten, om hun as uit te strooien. Een dramatische gebeurtenis en een duistere geheim in de bruidssuite zorgen ervoor dat Ohm langer dan gepland in Ierland blijft. Dit is een verhaal met vele lagen. De film neemt de tijd om Ohm te leren kennen en presenteert hem niet als de meest sympathieke persoon.

Regisseur (en schrijver) Damian McCarthy verweeft naadloos drie verschillende verhalen in één film. Het plot heeft een goede flow en verbindt de verschillende subplotten op meeslepende of angstaanjagende manier die het publiek van begin tot eind in de ban houdt. De film bevat sterke acteerprestaties en .blinkt uit in de kenmerkende visuele stijl van Damien McCarthy. De herberg voelt als een warme, uitnodigende plek, totdat je de bruidssuite binnenstapt...deze is koud en sinister en meteen ongemakkelijk.

Het is een uiteraard een horrorfilm dus zonder nachtmerrieachtige beelden en geluiden zou het niet effectief zijn. Of het nu gaat om het transformeren van iemand in een lijk, het tot leven brengen van Ohms nachtmerries of het creëren van de heks zelf, deze effecten zijn strak en zeer sterk. Echter het geluidsontwerp speelt hier een grotere rol. Er zijn geluiden die door de hele film heen terugkomen, waarvan een constant gevoel van griezeligheid uitgaat zoals een rinkelende bel, het geluid van een schoorsteenklok en spookachtig gelach. En een branddalarm klonk nog nooit zo eng!

Er is een twintig minuten durende scène die één van de meest intense horrorscènes was die ik in tijden heb gezien. De paar goed getimede humorstukjes waren dan ook soms zeer welkom om even net genoeg op adem te komen voordat de volgende schrikwekkende scène weer begint.Regisseur McCarthy weet hoe hij aan horrorfans een meeslepend verhaal moet vertellen en tegelijkertijd voor flinke schrikmomenten moet zorgen. Het moet raar lopen wil deze film niet een van mijn tien-favorieten films aan het einde van 2026 zijn,

Alles aan deze film op het gebied van filmmaken is eerlijk gezegd, echt heel goed gedaan! Het camerawerk was slim, de cinematografie prachtig en je kunt zien dat er veel tijd, liefde en moeite in de productie was gestoken. Daarnaast vind ik films die op één locatie afspelen te gek! Maar dat gezegd hebbende...helaas beschikt Mark Fischbach niet over goed acteertalent (al was het niet,storend) Daarnast is hij nog teveel zoekende met zijn scenario-vaardigheden waardooor scènes vaak te veel voortslepen. Gecombieernd met trag tempo werd het erg langdradig en soms voelen die scènes ook te leeg aan. Misschien doordat het gebaseerd is op een kort videospel en er niet voldoende materiaal was om mee te werken maar had het dan geen 2 uur laten duren...Had dit 45 minuten aanloop gegeven naar dat gave bloederige surrealistische einde en het zou véél beter zijn geweest. Maar het is absoluut een verrassend debuut op een beperkt budget...

vote posted

Dit is volgens mij geen mockbuster, maar het leent wel veel van andere films! Ook met Dragon Quest-games heeft deze film weinig van doen. Deze film draait om een ​​man die op zoek is naar gekleurde steentjes voor zijn fidget spinner-aan een kettinkje en dan te bedenken dat de Avengers nog op zoek moesten naar hun Infinity stenen....Voor een fantasyfilm is deze niet eens zo heel slecht. Er zitten wel meerdere mindere dingen in maar daar is het budget ook na. Al kost die foeilelijke greenscreen-achtergrond en effecten de film wel punten.

"I don't really think of myself as someone with giant tits. I think of myself as more of, like, a brain in a jar."

Eerder feel-good-movie dan komedie en een vrij bekend coming-of-age-film waarin een jonge vrouw verhuist, fouten maakt, wanhopig ergens bij wil horen, onsympathiek overkomt om er vervolgens achter te komen dat ze volwassen moet worden en zichzelf uiteindelijk vindt, omdat ze menselijk en muziekjournalist is...Men kiest hier vooral voor de meest voorspelbare route. Een groot deel van de charme van de film komt van Barbie Ferreira, die een heerlijk chaotische en hartverwarmende rol neerzet. Een vrij standaar romatische film die door de hoofdrolspeler nog een ​​prettige en toegankelijke kijkervaring werd.

Yup...duidelijk een exploitatiefilm, wanneer het begint met twee racistische plattelandsjongens die een stoere zwarte meid achtervolgen en mishandelen. De zoveelste samewerking van partners in crime producer Sam Sherman en doe-het-zelf-filmmaker Al Adamson. Wetende dat het bikersploitation-genre in populairiteti aan het afnemen was, proppen ze er ook nazi's, een Manson-sekte, meidenbende- en pseudo-blacksploitation-beelden in. Het zal alleaal niet baten als het de indruk wekt dat het met een beperkt budget en nog minder enthousiasme is gemaakt. Het knippen en plakken is overduidelijk, er wordt heen en weer gesprongen tussen de meiden en jongens. Echter is de hoeveelheid "wilde vrouwen"-actie nihil. Qua plot is er niet veel bijzonders te melden. Meer noemenswaardig is het, dat deze film is opgenomen op Spahn's Movie Ranch bekend van de Manson-massacre, waarbij de bewegwijzering duidlijk in beeld wordt gebracht. Behoorlijk exploitatief, maar dat wil nog niet zeggen dat het ook goed was! Oh en die zonbankbruine blonde bimbo die Margo speelt is Regina Carrol de vrouw van de regisseur.

Veelbelovende low-budget monsterfilm maar met een script dat uiteindelijk leidt tot een middelmatige film. Nadat een oliemagnaat en zijn team verdwijnen in de wildernis van Alaska, vormen zijn zoon en dochter van een beroemde ontdekkingsreiziger een nieuw team om het te onderzoeken....iedereen kan denk ik wel raden door de titel dat ze een Gigantopithecus ontdekken? Het verhaal is wel ambiteus door het niet alleen grotendeels in de sneeuw te laten afspelen, maar ook door het te situeren in 1947.Helaas duurt het na een veelbelovende opening lang voordat het verhaal echt op gang komt, lijken de personages te eendimensionaal. Waardoor dit dus een vrij gemiddelde kijkervaring werd. Hoewel een aantal moorden buiten beeld plaatsvinden, zijn er toch een paar goede, praktische bloederige momenten.En dan is er de yeti zelf. Wijselijk niet direct compleet in beeld maar langzaam steeds meer....Het beest is groot, harig en heeft dodelijke klauwen en kaken en ziet er geweldig uit. Met redelijk goed uitgevoerde visuele elementen en een behoorlijke hoeveelheid bloedvergieten, heeft de film genoeg te bieden.