The November Man (2014)

Heerlijke thriller met wederom goed acteerwerk van Pierce Brosnan.

Net als John McTiernan met Die hard heeft Roger Donaldson ergens aan het begin van zijn carrière met No way out (1987) een film gemaakt die ik zó goed vind dat ik hem (Donaldson dus) sindsdien ben blijven volgen. Uiteraard zijn lang niet al zijn latere films van datzelfde niveau, maar hij heeft ook nooit echte troep afgeleverd, en dat geldt ook weer voor The november man. Een aardig complex plot met een paranoïde twist, een mooie vrouw, een jonge hond als tegenstrever, stevige vertolkingen, een paar explosies, en Pierce Brosnan die talloze schurken met het grootste gemak omlegt zonder met de ogen te knipperen. Morgen weer vergeten, maar vandaag goed mee vermaakt. Fijn ook om Will Patton weer te zien : in voornoemde No way out stal hij de show als de gewiekste assistent van opgejaagde minister Gene Hackman, en nog voordat je hem in beeld krijgt herken je hem in The November man al aan zijn aparte dictie.

In 2008 zette Peter Devereaux [Pierce Brosnan] een punt achter zijn carrière in dienst van de C.I.A. nadat zijn pupil David Mason [Luke Bracey] tijdens een beveiligingsoperatie per ongeluk een kind doodschoot. Vijf jaar later komen ze in Lausanne opnieuw oog in oog met elkaar te staan, maar deze keer als tegenstanders. Peter weet te ontsnappen en probeert te achterhalen waarom en door wie zijn operatie is verraden. En wie nu eigenlijk zijn vijand is. Ouderwetse spionagethriller met een vergezocht plot, maar Donaldson zorgt ervoor dat je nooit de tijd krijg om daar teveel over na te denken en het niet geringe charisma van Brosnan (in James Bond-modus) maakt dit tot een onderhoudende, maar niet al te memorabele toevoeging aan het genre.