Log

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote changed, original voice was 5,0 stars

vote posted

Aardige Litouwse slasher die eigenlijk voor het grootste deel van zijn speelduur op erg safe speelt. Begint met een klas die is afgestudeerd en met zijn alle naar een hutje in het bos gaan. Tieners in het bos die doen wat tieners in het bos altijd het beste kunnen. Namelijk drinken, feesten (waar was de seks?) en de plaatselijke boeman tegen het lijf lopen. Maar euh…het besteedt veel te veel aandacht aan de dynamiek en spanningen binnen de groep. Dit had natuurlijk wel een reden, die enigszins ook best interessant was maar een slasher moet het meer hebben van de slachtpartij. Er komen wat houtsnijwerkjes niet ongeschonden uit de film! Helaas zijn de moorden die je ziet nogal doorsnee, standaardwerk. Och dit was best leuk, met net genoeg lef en energie

Fantastische anti-superheldenfilm! In de kern is het misschien een eenvoudige film. Zoals in elk verhaal over superhelden zal de keuze voor het goede, de keuze om anderen te helpen, het moeilijkste pad zijn, maar ook het meest lonende. Maar...hier is er geen held, zijn meisje en een schurk, nee er is een Italiaans maatschappelijk buitenbeentje, een meisje dat in dromen is gevlucht door misbruik en een slechterik ergens succesvol in wil zijn. Dit zijn ontegenzeggelijk Enzo, Alessia en de zigeuner. Prachtige actie, en donkere fotografie die er alles aan doet om van Rome een smerige stad, vol uitschot, maffia en drugs, te maken, Een stad die ontzettend veel behoefte heeft aan deze vanillepudding-etende held. Claudio Santamaria speelt hem heerlijk dromerig en Ilenia Pastorelli als het meisje, hemel iedereen wil haar wel redden! En deze urban fantasy in Italiaanse stijl met een portie ontroerende romantiek, was pas het regiedebuut van de regisseur Gabriele Mainetti...Dit was genieten!

vote changed, original voice was 1,0 stars

Weet niet zo goed wat ik hiermee aan moet? Het was volgens mij bedoeld als driedelige tv-miniserie maar het overlijden van de filmmaker Raúl Ruíz veranderde dat en het werd een film. De hier vermeldde regisseur Valeria Sarmiento, was zijn vrouw die productie voltooide na de dood van haar man. En zo voelt de film ook wel een beetje, als een onaf project. Echter zullen we nooit weten wat de echte bedoeling was...

De film begint zomaar ergens aan het einde van de slag bij Buçaco. Waarna de legers van Hertog van Wellington zich terugtrekken naar de linies van Torres Vedras. Het is dus erg handig als je een beetje van die achtergrondinformatie hebt gelezen, voordat je de film ingaat. Zodat je weet dat de Portugezen en de Engelsen samenwerken, en dat ze zich expres terugtrekken naar de Linies. Dat de Franse invasie van Portugal onder leiding van maarschalk Masséna gebeurde. De film zelf geef geen houvast en lijkt de materie als bekend te veronderstellen.

Dat is ook omdat veel van de belangrijke figuren uit de geschiedenis grotendeels aan de kant worden geschoven voor Dit richt zich veel meer op allerhande randfiguren van zowel de Britse als de Portugese kant, en die zich bevinden in de meanderende stroom van soldaten en vluchtende mensen naar de vestingwerken. Vaak zijn films over de napoleontische oorlogen, epische en historische spektakelfilms, maar dit voelt erg klein aan, en de actie is tot een minimum beperkt.

Onderweg introduceert de film ons een groot aantal personages; wederkerig zijn de Portugese officier Chico Xavier die verliefd wordt op de vrouw van een gesneuvelde Engelse korporaal, en de Portugese Pedro Alencar die meer dood dan levend in een ziekenhuis wordt achterlaten, moet vluchten, onderdak vindt bij edelvrouw Filipa en later met de hulp van de gedeserteerde franciscaanse dichter Bordalo door vijandig gebied moet zien te komen

Ook te zien zijn de flirterige Britse 17-jarige Clarissa die met haar jongere broer en zieke vader reist, de Britse soldaat majoor Jonathan Foster, de Zwitserse koopman Vicente de Almeida, die op zoek is naar zijn vermiste vrouw, kamp-prostituee Irma, Xaviers collega Zé Maria en nog tientallen anderen. Er zijn films met kleinere casts dan deze film! Tja en sommige verhaallijnen zijn wat interessanter dan andere maar geen springt er bovenuit!

Ook opvallend, maar niet zo'n groot probleem, is hoe de grootste namen het minst te doen krijgen. Behalve Malkovich, die generaal Wellington speelt als een pompeuze en ijdele despoot, hebben de andere grote namen; Isabelle Huppert, Catherine Deneuve, Michel Piccoli en Chiara Mastroianni, alle kleine cameo's in één scène

Na twee uur poppetjes kijken, die allen geheel volgens verwachting bij elkaar komen in en om de Linies, is de belegering (die in werkelijkheid een half jaar duurde) een anticlimax. Bovendien slaagt de film er niet in om het algehele verlies dat de Portugezen lijden, (de tactiek van de verschroeide aarde en de angst voor de komst van de Franse jakobijnen), duidelijk over te brengen!

De protestante voorganger Bonhoeffer was in 1933 een van de eersten die waarschuwde voor Hitler, en dat dit systeem zelf een stok tussen de spaken moest worden gestoken. Eerst was dat alleen passief, later actief met een aanslag op Hitler. Aan het einde van de jaren zestig begon Bonhoeffer en zijn theologie onder gelovige aan populariteit te winnen. Echter wordt hij notabene nu meer en meer, ingezet voor de agenda van radicaal-rechts en Trump-gezinde.

In het kader dat in het jaar 2024, zijn tachtigste sterfdag was werd deze Europees-Amerikaanse bioscoopfilm over zijn leven uitgebracht! Die uiteraard dus ook de goedkeuring kreeg van het Angel Guild, een organisatie (van Angel studios) die toeziet op de inhoud van christelijke producties en waarvan je dan ook aan het begin de mededeling ziet. Van een duidelijke rechts-radicale boodschap is weinig sprake.

Van zijn jeugd naar de inspiratie voor zijn geloof tijdens zijn verblijf in een zwarte geloofsgemeenschap in New York naar zijn verzet tegen het nazi-regime en zijn deelname aan ‘de belijdende kerk’ tot de aanslag en onvermijdelijke executie. Met historische gebeurtenissen wordt wel wat geschoven of bij gefantaseerd. Maar ach...dit is niet storend. Er is wel subtiel de waarschuwing voor het volgen van leiders en dat je daartegen geweld mag gebruiken. (geweld tegen degene die goddeloos zijn, of voor abortus en euthanasie, die etnische, seksuele en genderidentiteit promote, enz)

Geef deze maker Todd Komarnicki wel de voordeel van de twijfel. Want ik denk niet dat hij als spreekbuis voor Trump, radicaal-rechtse kringen of het Duitse AfD heeft wilde dienen. Maar getuige de melding aan het begin maakt de film die misbruik wel mogelijk. Daarnaast ziet de film er voor mij te braaf, te behoudend, oerdegelijk en veilig uit. Nee deze biopic is echt niet aan mij besteedt!

"Silly billy gumdrops"

Dit is zeer absurde film. De film leg denk ik de existentiële angst voor het ouderschap vast. Maar het is me ook niet helemaal duidelijk wat er soms precies gebeurt, dat is ook niet zo belangrijk, want de sfeer is hier vrijwel de hele tijd ongewoon maar geweldig. Een jong stel wil een B&B openen op een afgelegen plek in IJsland, al snel ontdekken ze dat er iets kwaadaardigs onder hun kelder loert Het acteerwerk is overdreven, maar dit is een duidelijke keuze en maakt de film oprecht en op een humoristisch manier, lichter. De aparte keuzes in de cinematografie stelen de show en soort wazige fisheye-lens zorgt ervoor dat het geheel gelikt aanvoelt en draagt bij aan de waanzin. Het IJslandse landschap zijn natuurlijk ook nooit mis! En de muziek...die is eerie goed! De film is even griezelig als dwaas, maar een absolute aanrader voor eens iets anders dan anders wil!

Best bizar dat deze voorloper van hedendaagse fictie het werk is van een Zwitserse dominee. Het verhaal van Jeremias Gotthelf (Albert Bitzius, 1797-1854) lijkt op dat van een sprookje of fabel. Alhoewel de roman denk ik wel een religieuzer aspect zal hebben, is het in deze film minder aanwezig. Het is ook niet de eerste verfilming. Of de pact met de duivel, nu goed of slecht was, wordt enigszins in het midden gelaten. Men gaat voor de wat universelere vraag van opoffering. En de meeste mensen brengen het er hier ook maar slecht vanaf!

Het is een hard bestaan voor de bevolking van het boerendorp Sumiswald in het Emmental in de 13e eeuw. De streek wordt geregeerd door de ridder van de Duitse orde Hans von Stoffeln die streng, meedogenloos en onvoorspelbaar belachelijke taken eist. Op een dag eis hij een onmogelijke opdracht: 100 volwassen bomen planten voor het kasteel, en in zeer korte tijd. Vroedvrouw Christine (Lilith Stangenberg) sluit een pact met een wagenmaker aka de duivel: hij wil mensen helpen in ruil voor het leven van een ongeboren kind.

De film speelt zich af in een historische setting en je moet eigenlijk ook geen pure horrorfilm verwachten. De omgeving is donker en de sfeer ook. Echter zijn er ook enkele grimmige beelden en die zijn hoewel enigszins onopvallend maar wel buitengewoon goed. Gedurende de hele film geeft Lilith Stangenberg ook een zeer goede performance. Door zijn middeleeuwse setting en het Zwitserse landschap een erg leuke en opvallende film.

“Probably indie filmmakers came to shoot a horror movie?”

Technisch gezien is dit geen found footage-film, hoewel het er wel sterk op lijkt. De beelden zijn namelijk niet gevonden maar worden rechtstreeks gemaakt door ene urban explorer Gil terwijl hij rondneust in de verlaten Russische faciliteit Het is wel gefilmd in een mix van conventionele en first-person-beelden. En er is maar weinig dialoog, afgezien van Gils voice-overs.

Gil (de regisseur zelf) heeft recentelijk zijn vrouw en kind in het kraambed verloren. Die plots op beelden van zijn computer, de geest van zijn vrouw (omdat ze een witte hanger draagt) lijkt te zien. Hij gaat op zoek naar het verlaten gebouw waar de film is opgenomen en vindt meer dan hij had verwacht. Dat resulteert in lange stukken vol beelden van dwalen in een doodnormaal verlaten gebouw. Bijna 40 minuten is veel en te eentonig om bij een licht griezelige einde te komen!

Door de enigszins opvallende aanpak hebben de acteurs zeer beperkte schermtijd. Regisseur József Gallai is maar plusminus 13 minuten te zien, de rest van de cast redt amper de 3 minuten schermtijd. Deze Hongaarse film is ook een soort familieproject; zijn vrouw is te zien in een kleine rol, zijn dochter had een korte cameo, zijn schoonvader is producent en zijn schoonmoeder was verantwoordelijk voor de locatie. Zelfs de hond verschijnt in een korte scène.

Het is niet zo dat het heel slecht is gefilmd of gemonteerd. De muziekscore eronder is zelfs best oké Maar ronddwalen, begeleid door ademhaling en voice-over, faalt gewoon in het oproepen van angst of schrik.

"The dead don't get second chances."

Oh ik hield wel van de aanwezige Welshe folkloristische elementen. Lekker mystiek met historische religieuze waanzin, suïcidale schapen, een schemerwereld en een griezelig spookmeisje. Als je boe-schrik film of minder voorspelbare verhaalverloop wil, dan is dit niet de juiste film. Maar deze film van het eiland Man (Brits Kroonbezit en daarmee geen onderdeel van het Verenigd Koninkrijk) heeft wel een goede sfeer en een degelijk uitgangspunt. De film start rustig, misschien iets te rustig er is een goed opbouwend eng midden en het werd netjes afgesloten.

vote changed, original voice was 4,0 stars

“I keep forgetting I know everything but cannot remember anything,”

In Polen worden de boeken van de Lunar Trilogy geschreven door Jerzy Zulawski gezien als een belangrijke mijlpaal in de ontwikkeling van de populariteit van sciencefiction en fantasy in het land. Zijn achterneef en regisseur Andrzej Żuławski probeerde de trilogie eind jaren zeventig te verfilmen tot één enkele film. Het Sf- epos is nog omslachtig dus daardoor liet hij een groot deel van het derde boek weg.

Euh jaren zeventig...? Maar er staat 1987 vermeld...? Ja inderdaad want deze film heeft een nogal opmerkelijke ontstaan geschiedenis. De productie begon in 1976 maar werd in 1978 gedwongen te stoppen omdat de vice-minister van culturele zaken onder de communistische regering van Polen, de politieke allegorieën van de film als opruiend beschouwde en eiste dat alle afdrukken, de rekwisieten en kostuums zouden worden vernietigd.

De regisseur ging naar Frankrijk, smokkelde de film mee en pas in de jaren tachtig (Solidariteitsbeweging) kreeg eindelijk de vrijheid om de film te voltooien. Naar schatting was 15-25% van de film nog niet af, de ontbrekende delen verving Żuławski voor alledaagse beelden van Poolse straten, van steden en dorpen, en vertelde zelf het verhaal van wat er was gebeurd.

Oké dat was de geschiedenis maar nu de film zelf! Handig is om te weten dat Sciencefiction uit het Oostblok iets heel anders is dan westerse sciencefiction. Zeker die uit het communistische tijdperk. Het houdt zich meer bezig met kwesties als de betekenis van het bestaan. Personages die stil of cryptisch rondhangen en alles overdenken en vooral de behoefte om voortdurend te filosoferen en te improviseren. Het is niet altijd even gemakkelijke om erachter te komen wat er aan de hand is.

Wikipedia omschrijf het verhaal als volgt; In het eerste deel strandt de expeditie van aardastronauten op een planeet en stichten daar een kolonie. Na verschillende generaties verliezen ze een deel van hun kennis en worden een religieuze sekte. Hierna concentreert het zich op de komst van de Messias van de kolonisten, een andere reiziger van de aarde. Maar als hij niet aan hun verwachtingen voldoet, wordt hij vermoord in een soort allegorie op de dood van Jezus Christus.

Aan de andere kant kun je niet anders dan de beelden van Zulawski's film bewonderen. De beelden zijn vaak groots van omvang en visueel verbluffend. Regelmatig zie je beelden die je doen denken aan sciencefictionfilms als Dune of Star wars. Nee visueel is er niets mis met deze film! Maar tja.... mis is wel die 166 minuten lange frustrerend vage en onduidelijkheid op narratief niveau, om nog maar te zwijgen van het feit dat het filosofische gedoe steeds maar doorgaat.

De de verschrikkingen van de oorlog door de ogen van een Joodse jongen. Overleven is het verliezen van je identiteit. Het verhaal wijkt nergens af van wat we al eerder zagen en volgt een jonge Joodse jongen die op de vlucht is in Polen terwijl hij nazi-soldaten ontwijkt, en die troost vindt bij verschillende medelevende mensen die hij onderweg tegenkomt. Alles kleurt erg braafjes binnen de lijntjes. Het landelijke Polen van de jaren 40, ziet er erg goed uit en de enkele praktische effecten waren goed Het zwakke punt van de film is echter; het acteerwerk van de jongen en laat die net de hoofdrol spelen Het laatste gedeelte (en het einde) gaf mij een beetje een gemengd gevoel. De film is bijna geheel in het Pools, op de Duitse soldaten na. Uiteindelijk een prima film maar niets spectaculairs.

Een zondebok is iemand, die mogelijk onterecht, de schuld op zich geschoven krijgt. In de 18e eeuw is de armoede groot, mede door misoogsten. In deze context ontstaan er meerdere Bokkenrijdersbendes (periode tussen 1740 en 1798) in Brabant en de Landen van Overmaas (grofweg Belgisch en Nederlands Limburg) En een toepasselijke titel want een groot deel van de circa 1.200 beschuldigden en circa 500 veroordeelden als Bokkenrijder waren onschuldig. Rond deze Bokkenrijders hangt ook een duistere geschiedenis en spreekt tot de verbeelding Wie kent de Efteling-attractie Villa Volta niet? Ze zouden 's nachts op bokken door de lucht rijden en een pact met de duivel hebben gesloten. Deze film gaat over het stadje Maeseyck (Maaseik) waar de 'tweede bende Bokkenrijders' (1790–94) door drossaard Clerckx op wrede wijze wordt opgerold.

Veel films over de geschiedenis van de Lage Landen worden er niet uitgebracht. Commercieel waarschijnlijk te onaantrekkelijk. Dit is dan ook een amateurfilm waar er eigenlijk geen budget was. Op het acteerwerk (houterige tekst) en het technische gedeelte (fragmentarisch verhaal, overgangen tussen de scènes) van film maken valt wellicht her en der wat aan te merken. Het is trouwens ook in dialect, een ondertiteling kan handig zijn! Neem niet weg dat de passie voor deze film van het beeld afspat. De kostuums, de verschillende martelingen en de binnen en buiten locaties waar het zich afspeelt. Kreeg wel wat Witchfinder General vibes. Oh zeker dit is amateuristisch maar ik kan niet ontkennen dat ik ook een klein beetje chauvinistisch ben dus dit was voor mij een zeer aangename film!

Tja ik ga de rij met positieve reviews toch onderbreken. Ik vond allemaal maar middelmatig. Van de Final Destination-francise heb ik alleen deel 1(en misschien nog deel 2) gezien. Dat was geen slechte film! Ook gemerkt dat de films de laatste jaren door Netflix (of is het alleen in de horror-challenge?) wat populairder werden. Het kon dus niet uitblijven dat New Line Cinema veertien jaar na deeltje 5 er weer eens een nieuw deeltje uitperst.

De verwachtingen waren minimaal toen bleek dat de makers van Leprechaun: Origins (2014) en Dead Rising (2015) (alhoewel ze ook onder Spielbergs toeziend oog het goede Freaks (2018) maakte) in het regiestoeltje gingen zitten. De verwachting werd volledig ingelost het is een flauwe standaard-popcorn horrorfilm. Met enkele serieuze problemen; de speelduur, de cast en de CGI. Tjonge wat valt dit allemaal tegen!

Voor mij was dit weer zo'n typische mooi-ogende maar nietszeggende cast die alleen maar irritatie opwekt en door gebrek aan charisma gewoon onsympathiek zijn. Het had in dat belachelijke gigantisch luchtrestaurant al over kunnen zijn maar tja...natuurlijk...ontkomt er eentje...geheel volgens de opgezette regels. Dat brengt me gelijk bij het tweede, de opvallend slechte CGI, tjonge die openingsscène...

De sterfscènes zijn de attractie in deze franchise. Ze zijn oké, denk ik, maar het snel wegsnijden en de lelijke CGI doet ze geen goed. Waarom werden ze ook steeds herhaald? Enfin ze waren voor mij behoorlijk nep-ogend, wat me ook het idee gaf dat dit bewust zo was gedaan, zodat het als brave bioscoopfilm juist niet te schokkend werd. Ach als vluchtige kermisattractie was het soms enigszins een leuke tijd, maar enige creativiteit (behalve met de MRI-scan) ontbreekt hier wel.

Waar Christopher Nolan de mosterd vandaan haalde! De Al Pacino-Insomnia uit 2002 heb ik ten tijde van uitkomen gezien. Deze had een prima verhaal maar was vooral opvallend doordat acteur Robin Williams de "bad guy" speelde. Kwam er pas heel wat later achter dat het dus een remake was. Die ik dus nu pas zag...en voor mij ook de betere van de twee was! Stellan Skarsgård levert hier zeer geloofwaardig werk dat doet denken aan de klassiek noir-detective maar met een gebrek aan slaap door schuldgevoel en de middernachtzon van het Noorse Noorden. Het detectiveverhaal is ook eigenlijk maar een kapstok om het onvermogen van de detective om met zijn problemen om te gaan en het leven onder ogen te zien. Deze film was opvallend rauwer De setting was grimmig, er is zeer gave opening, waarin je de moord die alles inwerking zet door de ogen van de moordenaar zag en er is zelf wat lekkere smerigheid. De film is van begin tot eind boeiend en blijkt dat de Amerikaanse remake toch (weer) de mindere was.

Langgerekte film (De film duurt ongeveer drie uur) over het leven van een vrouw in het neutrale Zweden van het begin van de Tweede Wereldoorlog (de titel 1939) tot aan de overwinning van de geallieerden. Je ziet haar opgroeien als een zeventienjarige op een kleine boerderij aan de grens met Noorwegen en als jonge vrouw naar Stockholm verhuizen. Door het op het platteland en in de stad te laten afspelen is van beide op achtergrond de Zweedse oorlogservaring te zien. Een land dat zijn neutraliteitsbeleid handhaafde, handelde met (of profiteerde van ) de Duitsers en de geallieerden. De film schept plausibele en geloofwaardig beelden van het leven in Zweden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het verhaal zelf over het meisje dat opgegroeid tot vrouw, is prima maar had ook in een andere tijd plaats kunnen vinden. Het is dus historische context wat deze film aangenaam wegkeek.

Emotionele melodrama-film dat in zijn geheel is opgebouwd rond drie personages te midden van de Finse burgeroorlog: Een vrouw die in de eerste tien minuten traumatiserende ervaringen meemaakt en de rest van de film iedereen wantrouwt en nog meer trauma oploopt. Een soldaat die weet dat hij voor de juiste zaak vecht, maar in gewetensnood raakt door manier waarop. En en een dichter die een rechter en enorm wreed is geworden. De film is vakkundig gemaakt maar is onnodig traag en door de tijdsduur langdradig. De aanwezige vrouwen worden genomen of laten zich nemen. Deze scenes waarin het vrouwelijke schoon naakt is te zien waren er denk ik zodat je niet in slaap valt....oh en natuurlijk ook de homoseksuele seks scene Want in het laatste gedeelte veranderd de film, de soldaat in een soort seks-slaaf om het einde te rechtvaardigen.

Op 11 november 1918 eindigde de Eerste Wereldoorlog in een wapenstilstand. Zeven dagen later op 18 november 1918 werd de onafhankelijke Republiek Letland uitgeroepen en een regering onder leiding van Kārlis Ulmanis gevormd. Lang duurde het niet want op 1 december 1918 alt het Rode Leger Letland binnen. Gezamenlijke Duitse en Letse strijdkrachten vechten tegen de Sovjets. Echter de Duitsers zagen niet graag een zelfstandig Lets bestuur en op 8 oktober 1919 valt men Riga aan dit beleg duurt tot 11 november 1919 wanneer het Letse leger de Duitsers verslaat. deze film gaat over het heldhaftige verzet van Letten in de stad en een vrij Letland.

Een prima uitgangspunt voor een Letse Onafhankelijkheid-oorlogfilm. Echter deze film voelt te veel als een gewone tv-film. Dat is niet perse slecht maar daardoor zijn er wel beperkingen en bepaalde clichés. In 2007 staan green-screens met computer graphics nog in hun kinderschoenen dus de CGI is erg onhandig. Daarnaast wil men met het script teveel in een te korte tijd. Ze tonen de heldhaftige Letse strijd, de internationale affaires tussen Rusland, Duitsland en Letland, en een liefdesverhaal tussen Mārtiņš en Elza. Een miniserie had dus geen slecht idee geweest! Toch heb ik me wel min of meer vermaakt met deze film!

Vermakelijke oorlogsfilm uit Rusland. De Grote Vaderlandse Oorlog, ergens aan het oostfront staan de Russen en Duitsers tegenover elkaar in de loopgraven. De Duitsers hebben de overhand en de tanks arriveren binnenkort. Een Jakoetische soldaat en sluipschutter redt de situatie. Het is vrij rechttoe rechtaan verteld en uiteraard is er moed, moraliteit en broederschap te zien in de film. De Duitse sluipschutter is niet erg slim (doet hetzelfde als in Enemy at the Gates) Pluspunt is dat Russen Russisch spreken en Duitsers Duits en dat de heldenrol is weggelegd voor een Jakoet Al met al best wel goed!

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote changed, original voice was 3,0 stars

Oei, dit viel niet mee! Met een Oorlog/actie in de sneeuw kan er eigenlijk weinig mis gaan maar het lukt deze makers! De hoofdplotlijn is over een militaire operatie die mis gaat waardoor er twee jonge dienstplichtige soldaten overblijven. Met een hardnekkige vijand, twee geweren, vier magazijnen, een kapotte radio en botsende karakters, moet dat toch voldoende spanning kunnen opleveren. Echter worden er in flashbacks talloze subplots verteld over de familie- en levenskwesties. Er werd nogal wat gepraat in deze film en het acteerwerk was....tja...laten het maar op middelmatig houden. Erger was dat die subplots de vaart uit de film halen en oerlelijk waren. Overbelicht, sfeerloos en op plaatsen die niet bepaald fotogeniek waren. Bovendien zijn de actiescènes ook nogal dom. In plaats van dekking te zoeken, gaan ze staan om heroïsch te sterven. De film eindig met alle namen van Turkse soldaten die stierven tijdens gevechten tegen de PKK Voor het Turks publiek is er herkenning en patriottisme maar voor ieder ander is nog steeds geen goede film.

“… good old-fashioned whore hunt.”
Regisseur Mary Beth McAndrews is hoofdredacteur van de horrorfilm-site Dread Central Voor iemand die zich bezig houd met het schrijven over horror valt dit toch wel erg tegen! Dachten de makers nu werkelijk om een verkrachting-/wraakfilm te combineren met Dexter, zonder schokkende effecten en gruwelijke wraak? Tja als wraak-gedreven horrorfilm slaagt dit niet! Drie meiden spreken af met drie rijke studentenjongens in een hutje in het bos...een leuke avond, verandert voor de dames al snel in een nachtmerrie. De eerste twintig minuten zijn rampzalig amateuristisch en de schokkende gebeurtenis die alles in werking moet zetten, is volledig buiten beeld. Tja daarna wordt het ietsepietsje beter De schurken krijgen namelijk wel een ​​pijnlijke dood maar ook nu is er veel buitenbeeld en is het bloed erg spaarzaam. De nachtelijke bosscènes zijn dan weer wel opvallend goed gefotografeerd voor een low-budgetfilm. Helaas was er hier heel weinig plezier en vermaak te vinden, maar gelukkig was deze gebrekkige low-budgetfilm wel kort.

Tja....compleet standaard Indonesische horrorfilm. Na een korte proloog zie je vijf personen in één auto rijden naar hun bestemming; een oud huis wat Randy en zijn zusje Bian willen renoveren tot een museum met hun erfstukken. "Pusaka", betekent namelijk "erfstuk" Uiteraard is er iets mis met een erfstuk en treedt een vloek in werking als een kris of keris (Indonesische dolk) wordt opgepakt en 7 mensen moeten sterven.Wat volgt is een soort Indonesische Evil Dead gecombineerd met House on Haunted Hill. Wel praktische effecten maar haalt nergens een sadistisch kwaliteit. De make-up van degene die waren bezetenen was ook erg gemakzuchtig en overmatige jump-scares met muziek doen het bij mij bijna nooit goed. Het verhaal is erg voorspelbaar, maar op technisch vlak was de film wel goed, dus een volslagen flop was het ook niet!

Gewoon een solide, zij het niet al te spectaculaire film met prima standaard horrorfilmelementen. Alhoewel er als land Colombia staat speelt het zich allemaal af in de Verenigde Staten. En we weten hoe een gedeelte van die bewoners denken over ongedocumenteerde immigranten die hun land verlaten op zoek naar een beter leven. In deze film speelt het een rol dus de waarderingen zullen er daardoor ook naar zijn...

Om specifieker te zijn: Rosario's moeder, vader en grootmoeder van moederskant emigreerden vanuit Mexico naar New York. Jaren later heet ze Rose en is een succesvolle effectenmakelaar op Wall Street die de familie van haar overleden moeder en haar Latijns-Amerikaanse cultuur en religie de rug heeft toegekeerd. Uiteraard is het een horror dus manifesteert zich dan een demonische figuur. Deze komt uit de minder bekende religie, Palo Mayombe, en vormt de basis voor het horror debuutfilm van Felipe Vargas

Met prima acteerprestaties van Emeraude Toubia, en David Dastmalchian en een lekker tempo wordt er in 88 minuten geen tijd of shot verspild De opvallende Afro-Caraïbische religie was wel iets anders maar qua horror blijf het wel erg dichtbij de bekendere horror-elementen. Toch ….is wat er wel te zien was, vol in beeld en met genoeg kleffe goo, goede make-up en praktische effecten om als horror-fan volop te genieten. Verder weinig mis met deze film!

"Glory to Veles"
Om eerlijk te zijn had ik geen idee wat er in deze film gebeurde...Goed mogelijk dat ik kennis over bepaalde tradities mis. Ze lijken hun eigen religie te hebben want er zijn sekteachtige, heidense gebruiken en hebben het vaak over de terugkeer van "Nav", wat hij, zij of het ook mag zijn... Mijn vermoeden is dat het woord gebruikt wordt voor de zielen van overledene, en dat het iets van doen had met Veles, de god van de doden. Lijdend voorwerp is hier Paul, een Serviër die een groot deel van zijn leven in Londen heeft doorgebracht. Hij keert terug voor de erfenis, het ouderlijk huis in een klein dorpje, wat hem herenigt met zijn broer Jakov. De film is traag. Er is geen haast om ergens te komen en gedurende het grootste deel van de film gebeurt er weinig concreets. Schrikmomenten zijn vrijwel volledig afwezig. Er is een lichte mate van sfeer en spanning maar het is vaak de soundtrack die iets sinisters oproept. Daardoor is dit nog een redelijk kijkbare Slavische Folk-horror maar gebrek aan uitleg en bizarre continuïteit weet de film totaal geen impact te veroorzaken.

O....had geen idee dat dit een Noors-Zweeds-Deens-Poolse herbewerking van het eeuwenoude sprookje van Assepoester was maar tjonge dit was grandioos! Zoals wel vaker de laatste jaren bekijken ze sprookje vanuit een ander perspectief; de slechterik is niet zo slecht en de hoofdpersoon niet zo goed. Stiefzus Elvira is het slachtoffer van onmogelijke vrouwelijke schoonheidsnormen en moeder Rebekka's zoektocht naar rijkdom. De arrogante Agnes (Assepoester) wil niets met de over het paard getilde prins Julian en heeft veel liever seks met de staljongen.

Wat deze remake zo goed maakt is dat de omgekeerde "Bibbidi-bobbidi-boo" transformatie je echt kippenvel bezorgt! De 18e-eeuwse cosmetische chirurgie wordt op groteske realistische wijze met praktische effecten in beeld gebracht. Degene die er zijn, zijn heel goed gedaan, enorm smerig en vol in beeld! Ook naakt (borsten en penis) en seks zijn gratuit in beeld. Dit alles is doorspekt met slinks duister gevoel voor humor, geen recht-in-je-gezicht humor maar erg subtiel. Naast de horror zijn het kostuumontwerp en de cinematografie van de film visueel boeiend. Zeer goede acteerprestatie, fantastische hoe Lea Myren de stiefzus speelt, gecombineerd met opvallende SFX-make-up smerigheid maakt dat dit één van de beste versies van sprookje is.

Ondanks dat de Zweedse regisseur Magnus von Horn zelf beweert dat hij een horrorfilm wilde maken, houd dit zich verre van enig horror-element. Dit is niets minder dan een historisch drama (heb de genreaanduiding ook laten veranderen) Sterker nog ook de "echte gebeurtenis" (de Deense seriemoordenares Dagmar Overbye) waar ze naar eigen zeggen "door zijn geïnspireerd", wordt überhaupt pas geïntroduceerd nadat ongeveer twee-derde van de film voorbij is.

In het tijdperk waar dit zich afspeelt zou men Karoline een "gevallen vrouw" noemen. Haar man vermist tijdens de oorlog, is het zwaar om de eindjes nog aan elkaar te breien, uit dus wordt ze uit haar huis gezet. Er gloort een beetje geluk als de rijke manke fabriekseigenaar een relatie met haar begint. Echter een aristocraat trouwt niet met iemand uit de arbeidsklasse. Wanhopig en zwanger van een man die niet haar echtgenoot staat ze haar baby af aan een vrouw met een snoepwinkel. Door geld gebrek gaat ze uiteindelijk ook voor deze vrouw werken

Dit brengt me ook bij een andere mankement aan de film. Het tijdsbeeld...? Het speelt zich af in Kopenhagen maar dat was neutraal in de grote oorlog en alleen mannen uit Noord-Sleeswijk vochten mee met het Duitse Keizerrijk. Doordat de film veel meer lijkt af te spelen in midden van de Industriële revolutie dacht ik een tijdje dat het om de Eerste of Tweede Duits-Deense Oorlog ging...niet dus...

Ondanks al deze op-en-aanmerkingen was de film niet geheel een mislukking. Dat komt omdat de regisseur je weet mee te nemen naar de zware tijd van het alledaagse. "De wereld is een vreselijke plek," Sterk geholpen door Vic Carmen Sonne als Karoline en Trine Dyrholm als Dagmar. Ook het elektronische geluid onder film was goed te noemen, of het ook pas bij de tijd, is wat anders. Tot slot is er de keuze gemaakt om een digitale film op te nemen in een oude beeldformaat wat totaal onnodig was.! Gewoon een slechte keuze dus! Toch rond ik het cijfer positief naar boven toe af.

vote changed, original voice was 1,5 stars

vote changed, original voice was 3,0 stars

"De Wolf en de drie kinderen" is een fabel of sprookje uit 1875 van de Roemeense schrijver Ion Creangă en is eveneens een bekend in Moldavië Het volksverhaal bezit een echo van het bij ons bekendere "De wolf en de zeven geitjes" van de gebroeders Grimm.

De film begint met de introductie van de hoofdpersonen: alhoewel de geitenfamilie nu wel is veranderd in een hardwerkende weduwe en haar drie zonen. De twee oudsten gedragen zich slecht, terwijl de jongste zijn moeder gehoorzaamt. Er sluipt een vreemde snuiter (de wolf of "peetvader") rond hun huisje maar door toedoen van de twee oudsten moet ze op een dag naar de stad. Ze instrueert hen de deur niet te openen tenzij ze haar dit liedje horen zingen:

Three kids with growing horns,
Open the door for your mother!
Because mother is bringing you:
Leaves on her lips,
Milk in her teats,
A ball of salt
On her back,
Cornmeal
On her heel,
A tuft of flowers
In her armpits.

Er volgt een tragedie, maar geen enkele slechte daad blijft ongestraft. De film is lekker kort, en de regie: de montage en cinematografie leveren een prima prestatie door deze stille, geïsoleerde setting te laten zien met een duistere en mysterieuze toon. Wel zit het verhaal vast aan dat van het sprookje/fabel waardoor er weinig ruimte was voor meer horror. Toch was het nog best schokkend want kinderen (wel uitbeeld) worden niet gauw de dupe in horrorfilms. Echter werd dat gecompenseerd door de sfeer en griezelige score En natuurlijk ook door de acteerprestatie van Maia Morgenstern (Maria uit Mel Gibsons The Passion of the Christ) Fijne sprookjes verfilming!

Het is een weerwolffilm maar het neigt vaak meer naar een conventioneel (Europees) drama. De film begint direct met seks in een bosrijke omgeving... Tien jaar later krabt en bijt de kleine Martin andere kinderen en alleenstaande moeder Elaine is ten einde raad dus gaat naar het landgoed van zijn grootouders van de vader. En blijkt dat die een aristocratische vloek op zijn zoon heeft overgedragen. Het tempo van de film is laag en doordat je kijkt naar een drama is context belangrijker dan actie. Er zijn wel moordpartijen maar in geheel had wel iets levendiger bepaalde punten wel gemogen. Qua plot is er dus niet veel nieuws te melden in deze Luxemburgse film, maar wat er wel is, is desalniettemin goed gedaan. Slecht is de film niet maar er zijn heel veel weerwolven-films die een heel stuk beter zijn!

“And so I got photographed with her fanny.”

Ouderwets moordmysterie, een detective-thriller dat zich langzaam ontvouwt met tegen de achtergrond de grimmigheid van Warschau Polen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Een advocaat doet alsof een Joodse studente zijn vrouw is om haar zo aan de Jodenvervolging te laten ontkomen. Maar dan eindig ze alsnog dood op de keukenvloer met een mes in haar rug. Een Poolse rechercheur probeert dit op te lossen. Een intrigerend en behoorlijk spannend moordmysterie. Het verhaal is oké, maar de plotwending is iets te vergezocht Toch was de opzet van whodunnit in de Tweede Wereldoorlog zeer oké! Degelijk en prima.

vote changed, original voice was 2,5 stars

“Just drive for now”

Er zijn veel negatieve reacties te vinden voor deze film en tot op zekere hoogte begrijp ik het ook wel. De film bezit voor een groot gedeelte maar één locatie; namelijk een door Nick Frost bestuurde taxi. Het betekent dat er ook veel dialoog in de film zal zitten. Maar ben wel fan van dat droge Engelse ondertoontje en het afspelen op één locatie. Ook zeker een paar keer moeten lachen! Daarnaast is er voldoende bovennatuurlijke, mysterie en dreiging En zelf een klein beetje effectieve bloederigheid.

Voor mij als jarenlange horror-fan was er dus genoeg te beleven. Ook een dubbelzinnig einde wordt vaak niet gewaardeerd. Daardoor vermoedelijk een echte hate-of-love-it film! Want vond dit tocht een goed gemaakte film met prima acteerprestaties en een griezelige sfeer. Na een behoorlijk effectieve opener, stapt Anne, een jonge vrouw die twijfelt over haar relatie en haar gewelddadige verloofde Patrick, in een Londense zwarte taxi.

Er hangt vanaf dat moment een gespannen sfeer; hoe langer het stel achterin de taxi zit, hoe meer ze ervan overtuigd raken dat er iets ernstig mis is. Wat is er aan de hand? En waar kom opeens die spookachtige aanwezigheid vandaan? Het verhaal ontwikkelt zich op een broeierige, onvoorspelbare manier, waardoor ik de hele tijd op het puntje van je stoel zat. Nog iets meer geholpen door de goede ondersteunde elektronische muziek. Voor mij toch een zeer solide filmbelevening!

Vraag me soms af, wie er gaat kijken naar een low-budget Fantasie-film met de verwachting dat hij de nieuwe LOTR, GoT of The Hobbit krijg te zien? Dachten de kijkers echt dat dit zo goed was? Of had men iets van hoop, door de aanwezigheid van Billy Boyd (Peregrin "Pippin" Lord of the Rings) en Ryan Gage (The Hobbit "Alfrid Lickspittle")? Maar goed ik ging kijken met lagere verwachtingen en het was inderdaad nog steeds niet best! Het blijkt namelijk dat dit de achtste speelfilm van schrijver-regisseur Stuart Brennan te zijn. Daar zag ik al twee films van en die waren ondanks hun opvallende plot nog erger dan deze! Dit is een soort lowbudget Robin hood-film maar dan met elfen. Gezien het budget dat deze film had, moet ik zeggen dat de decors, kostuums, enkele effecten en Cinematografie (Douglas Milsom, Full Metal Jacket, Robin Hood: Den of Thieves) best acceptabel waren. Maar tja budgettaire beperkingen, dus actiescènes zijn er minimaal en het acteerwerk is amateuristisch...en ze bezige natuurlijk enorm veel verklarende dialogen. Het script is daardoor ook gewoon onbegrijpelijk en de verwarring wordt nog eens versterkt doordat personen plotseling verschijnen en dan weer verdwijnen. Maar goed... low-budget Fantasie-films kijk je op eigen riscio!

De Ierse folklore is rijk aan verhalen over feeën, elfen en andere magische wezens. Ook het geloof in Aos Sídhe leef sterk onder de Ierse bevolking. Daarnaast hangt het overgrote gedeelte van de bevolking het Katholieke geloof aan. Er is dus veel folklore, bijgeloof en mythen die verweven zijn met hoe mensen in Ierland hun religie belijden" Deze film is daarnaast bijna de gehele film in het Iers (Gaeilge /Gaelic) De titel van de film is ook een verbastering van het woord fréamhacha, wat 'wortels' als in waar je oorspronkelijk vandaan komt, betekent.

De film volgt Shoo, die na de zelfmoord van haar vervreemde moeder samen met haar toekomstige vrouw het huis moet opruimen, maar dan een baan aanneemt op het platteland om voor de oudere vrouw Peig, die geestelijk en lichamelijk achteruitgaat, te zorgen. Tijdens deze baan ontdekt ze dat de demonen uit haar verleden weer naar boven komen in haar huidige situatie

De film onderzoekt Shoo's traumatische verleden, wat eveneens verweven was met Peigs verleden. Trauma van haar Ierse roots en trauma dat door families heen echoot gesymboliseerd door een rode deur. Een film die met veel kenmerken van een horrorfilm (Afgelegen huis, waarschuwingen van de lokale bevolking, gebrek aan telefoonbereik) op een langzaam manier naar een vage onthulling toewerkt.

Qua productie ziet de film er indrukwekkend uit, ook op het acteerwerk is weinig aan te merken. Het geluidsontwerp en de soundtrack (de Ierse componist Die Hexen) verhogen de stemming en sfeer. Regisseur Aislinn Clarke weet ook een aantal mooie scènes te creëren en de film probeert tenminste met ouderwets occultisme angst aan te jagen zonder veel moderne schrikmomenten. (niets overtreft die opening, die is voortreffelijk!) Echter ook al zit de film vol voortekenen en griezelige hints, zet het veel teveel in op trauma.

In die context begint de bron van alles maar een bijzaak te worden en is het niets minder dan de zoveelste verkenning van trauma, verpakt als horror. Het op stoom komen, duurt zolang dat je na uur nog steeds de maar enkele vage gebeurtenissen heb gezien In het laatste derde deel is er meer Ierse folklore maar als niet-Ierse kijker, of enige uitleg in het voorgaande, heb je ondertussen geen idee of dit schokkend is.Ondanks een paar erg mooie scenes, verzandt dit door symbolisch traumatisch gedoe, in een maar matige horrorfilm. Erg jammer want er zijn veel goede dingen!

De film is enigszins in de vergetelheid geraakt maar is wel nog op YT te bekijken in VHS-kwaliteit. Het is een soort Sovjet-poging om het horrorverhaal "Viy " van Aleksej Tolstoj te moderniseren. Een verslaggever krijg de opdracht om naar een afgelegen dorp te gaan waarvan gezegd wordt dat het door vampiers wordt geplaagd. Hij verblijf bij een boerengezin waarvan negen dagen geleden grootvader stierf. De held wordt verliefd op de dochter en het is moeilijk om te raden dat de grootvader terugkomt. Of het aan de VHS-kwaliteit lag weet ik niet maar het zag eruit alsof het voor tv was gemaakt. De film zelf is nogal meanderend en klunzig. Vampiers-met-hoektanden zijn er niet te vinden en lijk meer over plattelandsbijgeloof te gaan of er is misschien verborgen symboliek.. Alleen in de laatste akte kwam er wat meer horror. Gelukkig duurt de film niet zo lang want het was helaas een beetje teleurstellend.

Dit was zo opzettelijk verfijnd artistiek en cryptisch vaag dat ik het naar 10 minuten al een regelrechte ramp was en ik de film heb uitgezet! Stem niet maar deze film was kreeg anders een zeer lage waardering .

Op de poster staat 'Malta's First Epic Movie' Nou dat is in ieder geval een groot blijk van vertrouwen in de lokale middeleeuwse reenactors. De hoofdpersonages zijn een groep ridders die naar huis terugkeren, maar als ze het kasteel van de grillige Lord William bereiken, daar verstrikt raken in een sinister complot. Tristan...Lady Isobel....? En ook andere elementen deden me denken aan de 7e of 8e -eeuwse legende van Tristan en Isolde....Weet niet of dat ook de bedoeling was? Tja echter is voor een film uit een land met rond de 550.000 bewoners het grootste struikelblok natuurlijk het budget. Oh er was zeker vastberadenheid om een Maltees middeleeuws epos...euh te creëren, dat valt niet te betwisten. Maar helaas is het beperkt qua plot, cinematografie en opzet, en dialogen die voor geldbesparing maar lijken door te gaan. Acteursprestaties waren nog aardig maar de wijze waarop ze iets uitspreken is vreemd, alsof ze accent na probeerde te bootsen maar dat niet consequent deden. Er is ook zowaar een bed-liefdesscène of eigenlijk erotische droomsequentie die in slow motion en door een sluier lijkt te zijn gefilmd en werd begeleidt door tokkelende 'middeleeuwse' muziek, het kreeg daardoor opeens het uiterlijk van een softporno-film. Het is prijzenwaard dat ze dit hebben proberen te maken, maar het was wel iets te hoog gegrepen.

Grote A-productie met een flink budget maar met een opvallend kleinere, stijlvollere aanpak. Aan het begin van de film lijkt het namelijk een grootschalige historische spionageproductie, afspelend in de Tweede Chinees-Japanse Oorlog, (de Tweede Wereldoorlog) te beloven maar neemt dan een verrassende wending. Het brengt vijf personen met een vervalste telegram naar een afgelegen kasteel. Daar aangekomen, worden ze gedwongen te blijven totdat de mol met codenaam The Phantom is gevonden. Wat volgt is een Agatha Christie-waardige whodunnit, maar waar de verdachten soms wel worden gemarteld voor aanwijzingen. Visueel gezien is de film mooi. In zekere zin ook vrij traditioneel, met gedetailleerde belichting en cinematografie slechts soms met wat modernere technieken. Wat het acteerwerk betreft, (van toch wel een sterrencast0 valt er niets op aan te merken. De actrices Xun Zhou en Li Bingbing vormen een sterk duo, (voor China misschien ook wel gewaagd) en Xiaoming Huang is de goede tegenstander. De epiloog is wat lang doordat ze het allemaal willen uit te leggen. Prima film!

Als een stuntman en coördinator een actiefilm maakt...Tjonge! Ook niet de eerste keer dat regisseur Yûji Shimomura een film regisseerde; deed al eerder de film Death Trance (2005) Het is dus niet verwonderlijk dat dit dan ook een tour de force aan actie bevat! De film bezit dus veel goede gechoreografeerde gevechtsscènes, die met onberispelijke nauwkeurigheid en vaardigheid zijn gemaakt. Tussen deze scenes is er tijd voor meer innemende gedeeltes over Toshiro Kuroda (Tak Sakaguchi), en zijn adoptiedochter Sachi. De eerste helft begint vrij rustig met een paar korte, scherpe uitbarstingen van geweld, echter zodra je de laatste 45 minuten ingaat, zie je de man die is geboren om te vechten. Hoewel het budget aan de lage kant was, wat ondanks dat men het maskeert soms toch net iets te duidelijk was te zien, is nog steeds een heerlijke wervelwind aan Martial arts actie met meer keeldoorsnijdingen dan in een horrorfilm, die mij goed wist te vermaken. Oh vind je deze goed? Probeer dan ook eens regisseurs derde heerlijke film Crazy Samurai Musashi (2020)

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 2,5 stars

Vreselijke geschiedenis over Jasenovac een Kroatisch concentratiekamp en de verschrikkingen van de Ustaše in de Tweede Wereldoorlog, maar dat maakt dit niet tot goede film. De film is domweg gewoon zwaar melodramatisch, tot aan het irritante toe! Vanaf het begin is er dramatische muziek. Het script kom maar niet verder dan dat de Kroaten, de Serviërs en Joden op onaanvaardbare manier behandelen. Dit tonen ze over en over opnieuw door massamoord en martelingen. EN steeds is daar weer die melodramatische muziek. Helaas is er weinig dieptegang in het verhaal, waardoor de film zijn impact compleet verliest en eerder als een anti-iets-gimmick voelt. Aan het einde weet je nog steeds niet veel over het hoofdpersonage Dara.Tja een jong meisje, en de acteur die haar speelt is best goed, maar volgen we haar in plaats van iemand anders in het kamp, echt alleen omdat ze jong en alleen (dus zielig) was. In de film overheerst geweld (en dat zeg ik als horrorfan...) en melodramatisch muziek maar historische context is schaars en dan duren 130 minuten lang. Ja het is goed dat we te weten krijgen over de genocide op Serviërs tijdens de Tweede Wereldoorlog. Alleen waren blijkbaar deze makers niet de aangewezen personen om een genuanceerdere beeld te geven. Eentje die de slachtoffers echt eer bewijst. Omwille van goed camerawerk ben ik met mijn cijfer van waardering gul!

vote changed, original voice was 4,0 stars

"be like jesus! he always made new friends"

Na verschillende ontsnappogingen wordt in 1954 de school voor onverbeterlijke en delinquente meisjes overgeplaatst naar een eiland. De matrone van de school is van plan van deze meiden voorbeeldige godvrezende huisvrouwen te maken. Nellie, Daisy en Lou zitten daar niet bepaald op te wachten...en als de meisjes krijg te horen dat de appel niet ver van de boom valt en het medische gebouw wordt heropent, is het tijd voor actie. Echter is de film niet meer dan een beeld van de late jaren '50. Misschien met een ondertoon over de behandeling van Maori-vrouwen. Maar meer dan dat het verhaald over de meiden, hun vriendschap en hun gezamenlijke doel was er niet veel spanning of emotie te zien. Deze film geeft je dus een kijkje in een vervlogen tijd. Doet dat best goed en schattig maar het voelde ook alsof het niet af was.

vote changed, original voice was 3,5 stars

Ook al is het vermomd als horrorfilm, is dit veel meer een ​​fabelachtige liefdesverhaal met een sociale boodschap. Het begint in 1881 op het platteland van Bengalen. Bulbbul wordt uitgehuwelijkt aan Indranil, een rijke en veel oudere Thakur, als ze amper vijf jaar oud is. Ze heeft echter een hechtere band met haar zwager die dichter bij haar leeftijd is. Twintig jaar later keert Satya terug uit Londen Terwijl een chudail (heks) de omgeving teistert, komt de dorpsdokter, Sudip, regelmatig langs om Bulbbuls voeten te controleren. Dit verhaal bezit naar mijn mening nogal wat overeenkomsten met Bram Stokers Dracula...Wel valt meteen op dat hoe mooi die gotiek de film visueel maakt. De aristocratische setting en scenes die zich baden in rode en oranje kleuren waren prachtig. Thripti Dimri in de hoofdrol van Bulbbul was ook niet verkeerd. Waar ik wat meer moeite mee had was het verhaal wat rechtaan speelt, waardoor de film niet veel ruimte biedt voor spanning, Ook vertelde de spelers soms letterlijk wat ze net hadden gedaan en het leek wel alsof ze het de film drie keer afsluiten. Maar het was geen slechte film

De film wordt met enige regelmaat onderbroken door een man die schrijft en eigenlijk dit verhaal verteld. Dit is (denk ik) de Griekse historicus- geschiedschrijver Herodotus die van de uiteenlopende verhalen over de dood van Cyrus II de Grote, heerser over het Perzische Rijk dat over Tomyris het meest waarschijnlijke vond. En het is waarschijnlijk ook de meest betrouwbare bron. De film duurde oorspronkelijk blijkbaar meer dan drie uur, maar is voor deze release ingekort tot een relatief korte 155 minuten.

Deze film vertelt het verhaal over Tomiris, een prinses en later koningin die in de zesde eeuw voor Christus leefde in Centraal-Azië. Vanaf haar geboorte bij de Massageten, via een jonge wees die nadat haar vader was verraden en vermoord moest vluchten. Haar tienerjaren in ballingschap bij de Sarmaten doorbracht. Uiteindelijk de nomadenvolkeren verenigend, Wraak neemt op de verraders en na de dood van haar echtgenoot, onvermijdelijk met een bedreiging in de vorm van de Perzische keizer Cyrus krijg te maken.

De cinematografie is uitstekend, al zijn de steppe-landschappen daar mede voor verantwoordelijk! De actiescènes zijn goed geënsceneerd, bruut en bloederig en eveneens goed gedoseerd tussen de beelden van het leven, politiek en relaties van de ruitervolken. Er zijn enkele luchtopnames van vermoedelijk CGI en misschien is hier en daar er ook wat ter ondersteuning/ verbetering van de film maar het is zeker niet veel. Almira Tursyn levert sterke acteerprestaties. Kortom een zeer vermakelijke Kazachse film over een sterke koningin.

De val van Constantinopel door de Ottomanen, op 29 mei 1453 onder leiding van Sultan Mehmed II, ‘de Veroveraar’ is weliswaar een verovering maar lang niet zo knappe heroïsche prestatie als de film doet geloven. Maar goed... zowel christenen als moslims fleuren de geschiedenis nogal eens op voor eigen religieuze symboliek.

De film is dan ook een bombastische CGI-hervertelling met een flinke religieuze ondertoon van Mehmet II's verovering van de oude Byzantijnse hoofdstad Constantinopel. De film begon zelf in de openingsscène in Medina, met de beroemde hadith van de profeet Mohammed; die voorspelt dat de oude Romeinse hoofdstad ooit in handen van de gelovigen zal vallen.

De laatste Byzantijnse keizer, Constantijn XI wordt dus neergezet als een hedonist (maar hij leefde juist grotendeels celibatair) en de rechtvaardige islamitische strijders voeren een zuivere oorlog voor deze stad. Op de ochtend van de laatste aanval gaat het hele leger in gebed maar men vergeet dat er veel meer Griekse (en andere) soldaten voor de sultan vochten. In een andere scène blazen geniesoldaten zich onder de muur op met de kreet 'Allahu Akbar' In werkelijkheid waren de tunnelgravers Servische orthodoxe-christenen.

Enfin...men maakt van de film dus tot een soort religieuze geschiedenis. Daarnaast is de verbeeldingsrijke manier waarop die tot uiting komt ook doordrenkt van nationalisme. Want het Byzantijnse rijk bestond toen nog maar uit een paar kleine stukjes waarvan de stad Constantinopel op strategisch zeer belangrijke plek lag. De verovering was dus vooral van grote strategische waarde voor de uitbreiding van het Ottomaanse Rijk richting Middellandse Zee.

Het was ook lang niet zo'n welvarende en grote stad als deze film suggereert. De precieze omvang van het Osmaanse leger is niet bekend maar wordt gehouden op ongeveer 100.000. De stad had circa 50.000 inwoners waarvan er plusminus 8.500 weerbare mannen waren inclusief Genuese huurlingen en Napolitaanse boogschutters. Het beleg duurde 57 dagen en men had moeite met zo weinig verdedigers Het lukte de aanvallers binnen te komen nadat de Genuese generaal Giustiniani gewond raakte en er paniek uitbrak, plus iemand de poort was vergeten af te sluiten.

Beide dingen hadden misschien nog wel een goede film kunnen opleveren. Echter is het vooral een grote puinhoop geworden. Je hopt soms gewoon van scenes. Ottomaanse gevangen die plots worden opgeknoopt, of gedoe over een banier. De liefde intrest die opeens strijdster was of toespraak in een Romeinse arena. De Genuese generaal Giovanni Giustiniani die een belangrijke rol speelde is hier bijna onzichtbaar. En dan is er nog slechte cinematografie, slecht visueel CGI-effecten, en slechte montage. Als de film probeerde iets van Ottomaanse glorie wilde doen herleven is dat niet geslaagd!

Moeilijk om een film die een oprecht ontroerend verhaal bezit, een lage waardering te geven. De film is losjes gebaseerd op het leven van de Zambiaanse zanger John Chiti, die als kind met albinisme werd gepest, en als volwassene belemmeringen ondervond hij in zijn muziek. De film laat ook zien dat albinisme gevaarlijk is in Afrika, omdat mensen magische krachten toeschrijven aan albino's. Toch was deze film niet zo goed, de regie was erg middelmatig en de verhaallijn zeer melodramatisch en sentimenteel. Meer dan een emotioneel verhaaltje over opgroeien als buitenstaander en ze leefden nog lang en gelukkig werd ook niet. Het verhaal is misschien hartverwarmend, maar de manier waarop het vertel werd, deed mijn tenen krullen.

In 1990 schreef schrijver Barry Gifford het boek Wild at Heart: The Story of Sailor and Lula. Dat boek trok de aandacht van regisseur David Lynch, die het bewerkte tot een film. In dat boek en de film verscheen tegen het einde het bij-personage Perdita Durango, (werd gespeeld door Lynchs vrouw Isabella Rossellini) Door het succes van de film groeide het boek uiteindelijk uit tot een serie van zeven delen. Het derde deel ervan heette 59° and Raining: The Story of Perdita Durango (1992). Die roman werd vervolgens weer verfilmd door de Spaanse regisseur Álex de la Iglesia. Een film die goed aansluit in de toen populaire films als Natural Born Killers and From Dusk Till Dawn. Sexy en pittige Perdita Durango (Rosie Perez) ontmoet de mysterieuze gekke Romeo (Javier Bardem), die van plan is een lading foetussen te stelen in opdracht van zijn baas Santos. De film ontaard in psychotische road-movie waarin geliefden op de vlucht zijn voor verschillende moordenaars, en ondertussen ook nog een blank tienerkoppel bedoeld voor een Santeria-ceremonie, ontvoeren en verkrachten. Maar om het verder kort te houden het is domweg een Super geweldige tijd!

A24-adepten zullen dit vermoedelijk een verbluffende hervertelling van de mythe van Prometheus noemen. Zoeken naar een diepere betekenis en iets zeggen dat; het vuur van de goden staat voor het kapitalisme, wat een onbereikbare streven is die mannen tot waanzin en geweld drijft. Of zoiets dergelijks...De wat nuchtere onder ons zullen je zeggen dat het zinloos is om te zoeken naar een mythologische betekenis want er is niets anders te zien dan een film over dronken worden en bijna je maatje kussen, en dan nog meer drinken om elkaar teder te kunnen vasthouden terwijl je in slaap valt en daar boos om worden Tja ik was er al bang voor en had een kijkbeurt al heel lang uitgesteld. Maar het is gewoon een typisch stadaard arthouse-film, opzettelijk vaag en doelloos, met veel dialoog, veelvuldige close-ups en het in de mode-geraakte 4:3-formaat (alhoewel die hype volgens mij gelukkig alweer over is) Het is aan regisseur Robert Eggers kunde te danken dat de zwart-witcinematografie er nog wel goed uitziet. De film maakte op mijn nergens geen impact en ben ik morgen alweer vergeten.

Opkomst en ondergang van Lucky Kunene, een crimineel uit de jaren 90 maar dit keer speelt het zich af in de straten van Johannesburg na de turbulente tijd van de beëindigen van de apartheid. De film begint bij Lucky's beginjaren in de criminaliteit in zijn jeugd in Soweto tot zijn onvermijdelijke ondergang. Een degelijke film, met vermoedelijk wel enigszins artistieke vrijheid soms wat stroef acteerwerk maar ook een politieke en sociale boodschap. Maar bovenal is dit een goede actiefilm. Er zijn een paar goed in elkaar gezette schietpartijen. Er is ook een sterk einde, helaas lijkt de film in de laatste half uur in tijdsnood (ondanks 120 minuten) te komen, waardoor het chaotisch werd.

Sinds de 18e eeuw wordt het bestaan van sultana Zaphira en haar gebeurtenissen al in twijfel getrokken maar desondanks was dit een meeslepend portret van een heldin uit het verleden. Zaphira of Zafira van Miliana zou de echtgenote zijn geweest van Selim al-Toumi, de emir van Algiers in de 16e eeuw en de moeder van hun twaalfjarige zoon. In 1510 hadden de Spanjaarden zich gevestigd op een klein eiland voor Algiers en dwongen emir Selim een ​​eed van gehoorzaamheid af te leggen aan Ferdinand van Aragon. Daarom nodigde hij in 1516 de kaperbroers Aruj (Oruç) en Hayreddin Barbarossa uit om de Spanjaarden te verdrijven. Vanuit die machtspositie maakte de kaperAruj in het geheim plannen om emir Selim in bad te laten wurgen en te trouwen met de sultana Zaphira. Dit verhaal lijkt op een soort Shakespeare-tragedie, een met passie gemaakt historisch drama-avontuur. Het is een zeer weelderige productie, met redelijk accurate kostuums en decors van Algiers en Tlemcen (het El Mechouar Palace) en prima gechoreografeerde gevechtsscènes. De film bezit misschien hier en daar wat tekortkomingen (script technisch) door een niet groter budget maar dit werd gecompenseerd door zeer goede cinematografie. Een Algerijns kostuumdrama die zo goed, meelevend en mooi is is denk ik zeldzaam!

Euh, ik lees niet vaak een plot maar ik had géén idee waar deze film overging. De circa 80 minuten durende Braziliaanse horrorfilm verdeeld in drie hoofdstukken is onmogelijk vaag. Zoals ik het nu lees is het eerste gedeelte de hoofdpersoon als jongen die wordt vernederd door zijn stiefvader die samenspant of de Satan zelve is. Vervolgens wordt hij door zijn fanatische religieuze moeder geestelijk mishandeld met de constante herinneringen dat hij naar de hel gaat als hij een prostituee bezoekt. In het laatste deel is hoofdpersoon compleet doorgedraaid. Tenminste dat is wat dus in het plot staat want veel logica of houvast was er niet. Daarnaast zijn de decors erg spartaans en wordt er vaak gebruik gemaakt van kleurfilters. Soms is het wel bloederig en smerig maar die punten maken het eindresultaat niet echt beter. En om één of andere reden is de verkrijgbare versie in het Engels nagesynchroniseerd.

Een vermakelijke avonturenfilm van regisseur John Boorman ("Excalibur", 1981) Een film over een paar mannen die gaan wildwater-raften die zijn spanning heel goed opbouwt. Een ogenschijnlijk eenvoudig kano-tripje wordt echter verstoord door problemen die ze krijgen met twee lokale bewoners. Maar voordat je spanning en gekibbel van mannen op middelbare leeftijd krijg is er eerst totaal nutteloos...banjomuziek. En die banjo's gaan ook niet meer weg. Had gedacht dat ik dit leuker zou gaan vinden...misschien doordat soms de scènes lang bleven hangen het toch wat te gedateerd over kwam. Toch wel een degelijke film met één opvallende scène.

“I like my boys fattened up and my girls all skin and bone”
Fijne gemoderniseerde versie van Hans en Grietje. Nu zijn ze een tienerkoppel die een klasgenoot vermoorden, als een soort Bonnie en Clyde op zoek gaan naar het bos om daar het lichaam te dumpen, wat ertoe leidt dat ze verdwalen in het bos en worden gevangen door...een "Oger" Nadat Ozon met de begin scène de aandacht heeft getrokken, raakt hij een de moment kwijt. Echter zodra ze bij het boshuisje aankomen...waren er toch enkele rillingen. Geweldig ook de bizarre knipoog , wanneer regisseur/schrijver Francois Ozon met dat...idyllische Disneysprookjes-einde met diertjes, de boel laat opschrikken door de harde werkelijkheid. Deze film is een beetje verwrongen, rauw, provocerend en niet voor te conservatieve mensen. Maar ik vond het een heerlijke film!

Helemaal zo slecht nog niet! Best een geslaagde film met enkele brute momenten en coole setting. begint langzaam en introduceert het dagelijks leven van een stel beginnende rockers die werken in de keuken van een inrichting voor crimineel-gestoorden Tijdens een onweersbui raken ze opgesloten met die gevangenen en breekt de pleuris uit! Technisch gezien misschien geen horror, maar de laatste twintig minuten zijn absoluut lekker gruwelijk. Het duurt even voor het begint en het is niet iets wat je niet eerder heb gezien, maar toch wel sfeervol . Temeer omdat door het gebrek aan licht en het labyrintische gevangenisgebouw ook enigszins verlies van oriëntatie met zich meebrengen. Alexandre Courtès is een Franse regisseur van voornamelijk videoclips (o.a. U2; Vertigo, The White Stripes: Seven Nation Army) die redelijk goed uit de voeten kon met dit script van S. Craig Zahler (ja, de regisseur van Bone Tomahawk, Brawl in Cell Block 99 en Dragged Across Concrete). Het script durft zelfs te kiezen voor een vals happy end Ja ik kan niet anders zeggen dan dat dit best oké was.

Met een film genaamd Simon Killer verwacht je op zijn minst dat het over een moordenaar gaat of dat er een moord wordt gepleegd. Laat dat nu net het meest opmerkelijk aan deze film zijn. Het gaat over een jongen die manipuleert en bedriegt voor hun persoonlijk gewin. Oftewel een langdradige karakterstudie over de geest van een sociopaat. Want Simon is iemand die vrouwen ziet als een middel om zijn doel te bereiken, in plaats van als mens. Het maakt het tot een eentonige film met veel lange shots en een langzame opbouw, dat werkt natuurlijk niet echt goed. De regisseur gooit er daarom wat gratuite, stomende seksscènes in. Die voor een art-house publiek misschien iets ongemakkelijks opleveren. De film was ook niet echt verschrikkelijk, maar uiteindelijk bleef ik er grotendeels onverschillig onder.

Tja erg voordehand liggend en best duidelijk te zien dat dit...euh ...inspiratie vandaan haalt uit; Carnival of Souls (1962) Het moet een mysterieuze thriller zijn maar wie dus bovenstaande film heeft gezien, kan het niet eens een mysterie noemen, omdat het te veel daaruit leent. Het is dus soort van herinterpretatie! Helaas werkte (net als die andere film) dit niet echt voor mij, het is te ingetogen, en te weinig horror. Daarnaast had deze ook last van zijn setting van saaie kantoorgebouwen en over boekhouding-pratende pakken. Wel een prestatie, dat het gelukt is om bedrijfsboekhouding toch enigszins intrigerend te maken? Echter is dit is niet sfeervol of iets dat paranoia uitbeeldt...De film verdiend nog wel wat punten met het geluidsontwerp, de veranderende belichting wanneer een geest verschijnt en de performance van Nina Hoss. Moeizaam en pretentieus.

Je moet gezien worden om te kunnen bestaan...het gaat in de film alleen niet om influencers of andere celebrities op social-media maar om geesten. Want als je sterft kom je in een tussenleven terecht dat een een soort reality-tv show lijkt te zijn. En al die spookachtige influencers moeten voor hunn views en likes, zoveel mogelijk mensen in het echte leven de stuipen op het lijf zien te jagen, anders verdwijnen ze volledig. Het is het uitgangspunt van deze drukke, snelle Taiwanese feelgood-horrorkomedie. Het is visueel zeker niet slecht, de acteerprestaties zijn goed genoeg, er zijn wat grappen die inderdaad grappig zijn en er zijn wat scenes waar bloed vloeit. Maar net als in veel andere horrorkomedies, is er geen sprake van horror, maar veel meer "het Leven van Casper, het vriendelijke spookje." Dit is de moeite waard om te bekijken maar meer vanwege de onnozelheid.

Het bewijs dat gerenommeerde regisseurs zich flink stuk kunnen bijten op horror; Dit is namelijk de enige genrefilm van John Huston, de regisseur die bekend is van films als The Maltese Falcon (1941) The Treasure of Sierra Madre (1948) en Annie (1982) Dit had een soort psychologische slasher moeten zijn waarin een moordenaar de patiënten met een fobie van behandelend psychiater vermoord. Maar een autoachtervolging, is de enige opwinding in deze film en dat was wel zo'n beetje. De film denkt dat het einde een verrassende onthulling van de identiteit van de moordenaar is, maar die is kreunwaardig voorspelbaar. En oef...het motief.... tjonge laten we het daar maar niet over hebben...De film sleept zich rustig van de ene scène naar de andere, met veel gepraat en vrij weinig verhaal en spanning om je te boeien.

Frustrerende film die ondanks zijn horrorlabel, er alles aan doet om wat maar horror zal kunnen zijn probeert te vermijden. De enige horrormomenten worden zelf alleen maar verteld. De film is een verhaal in een verhaal dat wordt verteld tijdens een spelletje cricket van psychiatrische patiënten en personeel. Het is een typisch Britse slowburner met een aardige sfeer en tja.., veel bijzaken. Alsof er inderdaad gewoon een chaotische verhaal werd verteld. Een man die bij de Aboriginals heeft gewoond en hun "Zwarte Magie" heeft geleerd, terroriseert nu heel geraffineerd een experimenteel muzikant en zijn vrouw. Daarbij valt er schaap om, worden er veel zandduinen overgestoken en wordt het christendom in twijfel getrokken. Maar goed ook al maakt het nooit echt de horror-opzet waar, is nog wel genoeg om in ieder geval enigszins geïnteresseerd te houden.

Een curiositeit die de moeite waard was om te kijken! Oftewel een enigszins eigenzinnig ,maar sentimenteel moraliteitsverhaal waar men met 7 mythen (christelijke traditie of niet?) en een paar lompe Hollywoodstereotypen een ambitieuze mix van fantasie en komedie probeert te tonen. Het tempo is echter traag, de humor gedeeltelijk flauw en bepaalde elementen (met name de vertolking van Dr. Lao) zijn niet goed verouderd. Maar een film waarin een hitsige scene zit waar een faun de lust van een preutse lerares opwekt, en een slang met snor die zijn menselijke gelijkenis vertelt dat de man het meest onvolmaakte wezen is dat hij ooit heeft gezien, heeft het zeker zo zijn momenten. Sommige visuele effecten, zoals het stop-motionmonster van Loch Ness, houden ook verrassend goed stand. Gelijke delen geweldig maf en ouderwets.

Biografische films over artiesten zijn meestal een terugblik op een carrière. Als tenminste de artiest in kwestie relatieve bekendheid heeft verworven. Echter deze biografische vertelling gaat over het ontstaan van de band Kneecap. Een hiphop-band die bestaat uit Móglaí Bap (ook wel: Naoise), Mo Chara (ook wel: Liam Óg) en Dj Próvai (ook wel: JJ) en die tot voor het uitbrengen van deze film eigenlijk alleen in Noord-Ierland bekendheid bezat.

De film zelf doet eigenlijk veelal hetzelfde als elke andere muziek-biopic. Het is hier het bekende verhaal van de opkomst van een Ierse groep. Twee jongens uit een moeilijke buurt en een muziekleraar vinden elkaar in hiphop mede doordat de Ierse taal onder vuur ligt. Dit anarchistische trio uit Belfast wordt het onwaarschijnlijke boegbeeld van een burgerrechtenbeweging die de moedertaal wil redden. Die culturele strijd, de humor, overmatig drugsgebruik en een energieke montage maken van deze film net wat meer, dan de standaard. Dat en de bereidheid om het visueel iets vreemder te doen (zoals een klei-animatie). Muziek van The Prodigy, Bicep , Fontaines DC Obital en nummers van Kneecap zelf maken de film op smaak. Erg leuk, rebels en onbeschaamd zichzelf!