Log

vote posted

"I was always going to eat YOU!"

Gekte uit 2013... het jaar waarin er maar liefst vier H&G films werden uitgebracht, de grote studiofilm; Witch Hunters, David DeCoteau's Warriors of Witchcraft, stoner Get Baked en deze mockbuster van The Asylum. Nog vreemder is dat drie van die films grotendeels vermakelijk zijn. Want ja dit is misschien een mockbuster maar wie objectief naar deze pulp kijk, kan tot de conclusie komen dat dit lekker dom én vermakelijk was. Oké technische gezien is het… twijfelachtig maar Dee Wallace die een overdreven acteerprestatie geeft; hilarisch...ze zit dertigjarige tieners achterna in een nachtjapon met wit haar en witte make-up...oink compleet gestoord. Dus ja dit was één van die horrorfilms die niet per se geweldig is, maar wel schaamteloos vermakelijk! Er is ook een vervolg genaamd Hansel vs. Gretel (2015) die MOET ik nu natuurlijk ook zien. Waardering schommelt ergens 2,5 en 3* in. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie that features a witch)

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

In tegenstelling tot veel animatiefilms had ik hem als kind nooit gezien, maar het verhaal klonk interessant, dus ik dacht dat ik hem wel eens zou kijken. De intentie van deze film zijn goed, maar de uitvoering is... tja....Nu blijkt dat Bill Kroyer, de oorspronkelijke regisseur, een donkerdere film wilde maken, die qua toon meer aansloot bij het originele boek van Vera Chapman, dit werd echter verworpen ten gunste van een meer Disney-achtige musicalfilm

Het complexe plot en de duistere aard van de roman 'The King's Damosel' werd vervangen door een de kenmerkende animatie-elementen uit de jaren 90: musicalnummers, een sterke vrouwelijke heldin, een machtsbeluste schurk, een romantische verhaallijn grappige sidekicks en humoristische grappen en het stel leeft nog lang en gelukkig. Warner Brothers probeert tevergeefs de Disney-stijl na te bootsen, wat op zich niet slecht zou zijn als het ze daadwerkelijk lukte.

Helaas is er een incompetente protagonist, flauwe liedjes (die normaal al erg zijn maar hier...oef...het ergste is 'The Prayer', van Celine Dion, gegarandeerd een Oscarnominatie!), een eendimensionale schurk en dan heb ik het nog niet eens over die hamerkip…Ik weet dat het maar een kinderfilm is, maar dit beloofde een duistere animatiefilm te worden maar bracht daarna alles zo zoetsappig dat het daardoor een ronduit middelmatige fantasiefilm werd. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch an animated movie)

Tja, de Kortrijkse regisseur Johan Vandewoestijne alias James Desert is een Belgisch fenomeen... en met zijn staat van dienst maakt hij waarschijnlijk aanspraak op de titel van onbetwiste koning van de Belgische B-griezelfilms. Kreeg wat faam met zijn "Lucker the Necrophagous" uit 1986 en nog meer met de horror-komedie , Rabid Grannies waar hij de producent van was.

Enfin deze film kwam 30 jaar na "Lucker" uit en er is duidelijk niet veel veranderd want deze film gaat over.. verrassing, verrassing... een gevaarlijk gestoorde seriemoordenaar/necrofiel die vrij rondloopt. Alhoewel het scenario ietsepietsie ambitieuzer er is zelfs wat maatschappij-commentaar. (internet, chatsites) De regisseur hanteert een narratieve structuur door afwisselend verhoorscènes op het politiebureau en de moorden gepleegd door klungelige psychopaat Jeff Damen te laten zien. Losjes gebaseerd op de Amerikaanse Jeffrey Dahmer én de Belgisch-Hongaarse dominee Andras Pandy.

Ondanks ambities zijn er flink wat tekortkomingen. De film is te lang, te traag, en het camerawerk te eentonig en inspiratieloos. Voor financiële steun kreeg hij enkele Amerikaanse/Canadese producenten zover...probleem daarvan is dat de hele film in het Engels is gesproken in plaats van in het Nederlands. Hierdoor komen de acteurs en actrices onnatuurlijk, geforceerd, niet overtuigend en soms zelfs ronduit amateuristisch over. Acteren in een andere taal blijft ongelooflijk moeilijk dingetje. En er is uiteraard nogal wat tekst in deze film

Dit soort low budget films compenseren meestal met wat expliciet geweld, seks en bloedvergieten. Dat doet deze film ook, alhoewel het niet al te schokkend (er zijn heftigere films in omloop) Maar met een seksscène, meerdere naakte dames bloed en geweld-insinuaties, en een expliciet beeld van necrofilie (er is een Skull-Fuck) is nu ook niet direct een gezellige film. Sterker als low-budget underground-film is dit misschien wel één van de betere... al is het ook erg amateuristische.

vote posted

vote changed, original voice was 2,0 stars

vote posted

vote posted

Massale protesten in Egypte leidden in juli 2013 tot een staatsgreep tegen president Morsi. Regisseur Mohamed Diab brengt deze spanningen terug naar een kleine ruimte met metalen wanden oftewel een politiebusje. De regisseur wil een "neutrale" weergave van het conflict in Egypte geven. Helaas stopt, na de veelbelovende start, al elke vorm van spanning. De gevangenen zuchten in de politiebus in de hitte van het stedelijke Caïro, iedereen doet zijn argumentatieve zegje en er is veel geschreeuw, geroep en veel is over-dramatisering. Alle personages hebben zo hun eigen verhaal en motieven maar die zijn niet voldoende uitgewerkt. Er zijn om de vijf minuten ruzies, wat gewoonweg irritant was om naar te kijken. De hele verdere film voelt dus vooral repetitief. Er zijn nog geen handvol memorabele scènes, de rest is inwisselbaar. Misschien komt het doordat ik niet genoeg weet over de Egyptische opstand van 2013 maar ik heb de film ervaren als eentonig en niet als spannend (gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)

vote posted

Survival-thriller op één locatie. En het is ook zeker niet de eerste of laatste film (om er een paar te noemen; Frozen-skilift, 247°F-sauna, Open Water-oceaan) over mensen die op een locatie vastzitten en vechten om te overleven. Ditmaal een film gebaseerd op een waargebeurd relaas over een stel dat in een auto vast komt te zitten en langzaam wordt bedolven onder de sneeuw tijdens een sneeuwstorm. Zwanger en met een slinkende voedselvoorraad en niets anders dan tijd, komen spanningen en verwijten algauw naar de oppervlakte drijven. Een simpel verhaal maar effectief en netjes uitgevoerd. Met precies de juiste hoeveelheid dramatiek om niet te zeikerig te zijn, ook geloofwaardig genoeg en zonder dat teveel over-acteren. het is niet veel anders of iets spectaculairs, maar zeker degelijk en de moeite waard om te kijken. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie that takes place in the winter)

vote posted

vote changed, original voice was 2,5 stars

Dit psychoseksueel melodrama over een biseksuele relatie die de aanleiding vormt voor jaloezie, leugens, en bedreigingen. Het begint nog enigszins veelbelovend, maar het gaat al snel de mist in. De film is gebaseerd op de Japanse roman "Quicksand" van Jun'ichirō Tanizaki, en is al twee keer eerder verfilmd. Voor mij is dit echter de eerste keer dat ik het verhaal ziet. Het verhaal werd verplaatst van Osaka naar nazi-Duitsland. Misschien was dat voor de regisseur ook meer vertrouwd want meerdere films van haar spelen zich af in die tijd. En ook handig want het naziregime drukte natuurlijk immoraliteit in kunst, literatuur met seksuele inhoud, en seksualiteit tussen hetzelfde geslacht eveneens de kop in. Hoewel dit allemaal nogal sensationeel klinkt, is het tamelijk suf en zijn de seksscènes vreemd genoeg gefilmd met zo weinig mogelijk bloot. Overvloedig naakt hoeft voor mij ook niet maar deze kuisheid is het andere uiterste. hierdoor doet de uitvoering meer denken aan een soapserie. Waar veel in gekletst werd en er maar weinig dreiging of opwinding was. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie released in 1985)

vote posted

Uitstekende drieluik! Huisvrouw Betty (Blondie zangeres Debbie Harry) treft voorbereidingen om het jongetje Timmy op te peuzelen. Hij stelt zijn noodlot uit door een drietal griezelverhalen voor te lezen;

Het eerste segment 'Lot 249', is een bewerking van een verhaal van Sir Arthur Conan Doyle herwerkt door Michael McDowell (Beetlejuice) Rijkelui-corpsbal Lee (Robert Sedgwick) en zijn vriendinnetje Julianne Moore (ver)pesten de kans op een beurs voor Steve Buscemi. Susan's broer Christian Slater (Andy) is bevriend met Bellingham maar dan op een dag weet deze een sarcofaag met een mummie en een perkamentrol te bemachtigen op een veiling (de titel) Kende dit verhaal al van A Ghost Story for Christmas uit 2023 maar deze Amerikaanse versie was even goed genieten.

Het tweede segment betreft "Cat from Hell" een bewerking van een verhaal van Stephen King door George A. Romero. De oude maar rijke rolstoel gebonden Drogan (William Hickey) schakelt huurmoordenaar Halston (David Johansen) in voor een bizarre opdracht: dood de zwarte kat die rondloopt in zijn huis. Wie er wint is duidelijk maar het is Romero dus WOW...die finale is van topkwaliteit.

Het derde en laatste segment "Lover's Vow" is eigen werk van Michael McDowell De moeizame ​​kunstenaar Preston (James Remar) is getuige van een moord gepleegd door een monster/waterspuwer. Het monster wil Prestons leven sparen, op voorwaarde dat hij zweert nooit te spreken over wat hij heeft gezien en gehoord, of het uiterlijk van het wezen aan iemand te beschrijven. De film verplaatst zich naar tien jaar later waar de mooie Rae Dawn Chong weer zien en volgt de plotwending die te goed om te verklappen is.

De afsluiter eindig net als het sprookje. En is ook eigenlijk het zwakste verhaaltje maar de drie andere verhalen hadden precies de juiste lengte; je hebt ook nooit het gevoel dat er gehaast wordt en het verveelt geen moment. Er wordt uitstekend geacteerd, het camerawerk was goed, en er zijn fantastische , praktische effecten. Dit was anderhalf uur kijkplezier en voor genre-liefhebbers een must. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a compilation movie)

vote posted

vote posted

vote posted

"The first electric Western" Uh...je blijf je verwonderen...als je er over nadenk gewoonweg bizar dat deze Hippie-western dus serieus een budget kreeg... Het lijkt een soort experiment te zijn, een kruising tussen western en de rockmusical. Het is losjes gebaseerd op de roman Siddhartha van Hermann Hesse waarin twee vrienden verschillende levenspaden bewandelen, om elkaar later weer te ontmoeten maar nu bewerkt tot een muzikale western. Elektrische gitaren in de woestijn van de jaren 1890? De jaren 70 rockbands, de James Gang, White Lightnin' en New York Rock & Roll Ensemble de Country treden allemaal op en Joe and the Fish is de "The Cracker Gang" waar de film omdraait. Oh, en er is naar een vuurgevecht een drumsolo van jazzdrummer Elvin Jones (John Coltrane) En dan hangt er tussen de revolverhelden John Rubinstein (Zachariah) en zijn beste vriend Don Johnson (Matthew)nog een zekere seksuele spanning …Doordat het bizarre gegeven is de moeite waard om te kijken en zeg nou zelf; hoe vaak zie je een drumsolo in een western? (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a musical)

Stephen King-vervolg. Echter dit derde deel geef constant het gevoel dat het nooit bij de serie had moeten horen. Misschien was het een rechten-dingetje net zoals bij de "Hellraiser"-films Waar eveneens een bestaand script simpelweg werd hergebruikt en onhandig omgevormd tot een nieuwe film in de reeks. Enfin de franchise neemt hier een bizarre wending: het verlaat de school en belandt met een gewapende expeditie op een militaire basis op Antarctica. De connecties met de eerste twee film is dus maar zwak. Dat is op zich niet per se slecht, het probleem is dat er ook doelloze gebeurtenissen zijn voordat ze er achter te komen dat "wat dood is niet slaapt" De geïsoleerde setting van de claustrofobische basis, mysterieuze incidenten en een "bovennatuurlijk kwaad" hebben zeker hun verdiensten, en er is visueel zeker moeite gedaan. Maar deze film lijkt meer op 'The Thing' maar met een laag budget. Niet geweldig dus maar op sommige momenten wel oké en ik blijf het fascinerend vinden, hoe het überhaupt gemaakt is. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie based on a Stephen King book)

Toegegeven, het was niet geweldig, het is zelfs een belachelijke en onzinnige film. Maar ironisch genoeg blijkt dit echter ook de redding te zijn, want nu was er zoveel wat me wel beviel! De charme van dit soort films zit hem juist in hoe absurd ze kunnen worden Ja, het acteerwerk is twijfelachtig, de speciale effecten laten te wensen over, hoewel de Zuid-Koreaanse regisseur Hyung-rae Shim wel de moed heeft om ons te laten zien hoe goedkoop de effecten zijn.

Een verteller vertelt over een Koreaanse legende; waarin het draait om de strijd tussen twee Imoogi, een soort draak-in-wording, een welwillende en een kwaadaardige, die strijden om een Yeouiju (krachtbron), wat hier een 20-jarige vrouw is die eens in de 500 jaar werd geboren, zodat een van hen echte draak kan worden. Waarom een Zuid-Koreaanse invloed opeens in het hedendaagse Los Angeles opduikt...geen idee maar het is duidelijk dat het meer gemeen heeft met de Hollywood-blockbusters.

Het resultaat is een soort bizarre potpourri van films; Robert Forster (in welke film zat ie niet) is een soort Mr. Miyagi die in een flashback in een flashback een achtergrondverhaal verteld. Je ziet de beelden van een Aziatische historische actiefilm maar als de bestorming van de stad begint lijkt alsof de slag bij Helmsdiepte losbreekt maar dan niet met Orken maar zilveren Storm-troopers onder leiding van Shredder uit de live-action Teenage Mutant Ninja Turtles -films. Die actie was ook behoorlijk gelikt. Net als verderop in de film!

Het was ook een ambitieuze film De film was een coproductie tussen Zuid-Korea en de Verenigde Staten, met een Koreaanse crew, maar opgenomen in de Verenigde Staten met Amerikaanse acteurs. Bij uitkomen was het de Zuid-Koreaanse film met het hoogste budget ooit. Het was de bedoeling dat het budget ongeveer 35 miljoen dollar zou zijn, echter liep dit op naar 75 miljoen dollar of zelfs 99 miljoen dollar.

Oké misschien hadden sommige dingen beter gekund, al heb ik ook geen idee wat kijkers nog meer verwachten van een film wereldvernietigende draken--actiefilm? De actie-monsterscènes en visuele effecten zijn grotendeels uitstekend. Enkele scènes bezitten zelfs ongelooflijke, adembenemende actie voor een monsterfilm. Het zijn dit soort scènes die potentie tonen. Al het andere in deze film is daar een beetje ondergeschikt aan en soms erg knullig. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie featuring Robert Forster)

Ice Cube en Xzbit die in een gekaapte tank het Capitool bestormen en het raadsel waarom Willem Dafoe opduikt in een film waarin hij totaal misplaatst lijkt. Zijn...tja die aspecten die vond ik in ieder geval zeer vermakelijk Maar het voelt niet echt aan als een vervolg op de eerste film. Ja, er is een NSA-groep onder leiding van Samuel L. Jackson, maar de charme was Xander Cage...het mist dus beetje de onhandige charme van Vin Diesel. De actie is wel goed als het eenmaal op gang komt. Al is er weinig dat de film onderscheidt van elke andere actiefilm. Het was vol uiterlijk vertoon; mooie kleren, mooie auto's, mooie vrouw(en) met grote borsten, overdreven hightech elementen van vóór het smartphonetijdperk, weinig subtiliteit en actiescènes opgepept met… voor zijn tijd gewaagde digitale effecten...kortom typische jaren '00 (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie that has the letter "x" in the title)

Wel de klassieke filmsfeer maar toch anders dan ik had verwacht. Waarin de muisachtige Mimosa (Rebecca Antonaci), klein van stuk en met bruin warrig haar per toeval in de filmwereld belandt. Door haar timide uiterlijk, een beetje een naïeve meid die zowel aantrekkingskracht bezit, als dat ze onopvallend is. Wat volgt is haar odyssee van één nacht, die begint op een filmset van een zwaard-en-sandalenfilm die wordt opgenomen in Cinecittà-studio's en eindigt met een CGI-leeuw die door de straten van Rome loopt op de klanken van "Last Nite" van The Strokes. Het eindresultaat is iets dat een beetje vreemd, off-beat is, een beetje dromerig en ook een beetje ongrijpbaar. Lily James is belichaming van Hollywood, Joe Keery idem dito, Rachel Sennott en Rachel Sennott vertolken een rol. Maar in de eerste plaats keek ik de film voor Willem Dafoe die wederom mij niet teleurstelt als een vriendelijke, ietwat excentrieke vaderfiguur en Italiaanse tolk. Misschien niet voor iedereen weggelegd, maar ik vond dat de aanwezige eigenzinnigheid hier charme had! (gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)

Britse degelijke detective met een spiritueel/bovennatuurlijk tintje, geïnspireerd op de echt bestaande Harry Price, een 'paranormaal onderzoeker' en auteur, die bekendheid verwierf door zijn onderzoek naar paranormale verschijnselen en het blootleggen van frauduleuze spiritualistische mediums. In dit fictieve verhaal wordt Harry gevraagd uit te zoeken waarom Grace, de vrouw van liberaal parlementslid Edward Goodwin, zich vreemd gedraagt ​​sinds ze in hun nieuwe huis zijn komen wonen. Naarmate het onderzoek vordert, werkt Harry samen met Sarah Grey, de huishoudster. Er zitten een paar griezelige momenten in, maar het is in essentie een detectiveverhaal. De hoofdpersonages bezitten goede chemie en zijn leuk om naar te kijken. Het einde, waarin Harry Sarah vraagt ​​om zijn assistente te worden, suggereert dat dit een pilotaflevering is voor een mogelijke serie. Helaas is die er nooit gekomen! Maar dit was een prima tv-film, waarvan de productiekwaliteit redelijk hoog waren (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a TV movie that does not have "mirror" in the title)

Dit is de eerste film buiten de VS geproduceerd door Blumhouse. Yup een Mexicaanse film van Blumhouse en persoonlijk vond ik hem helemaal niet zo heel slecht! Een meisje op sociale media besluit voor meer volgers te verhuizen naar een spookachtig appartement Echter zet ze gebeurtenissen in scène, zonder te beseffen dat ze daarmee juist een kwaadaardige kracht oproept. De film is gefilmd met een schokkerige handcamera en er is regelmatig het scherm van een computer of telefoon te zien. Actrice Karla Rodríguez Coronado leverde behoorlijke acteerprestaties De andere deden het wat minder overtuigend. Hoewel de film gelukkig niet leunt op schrikeffecten en erin slaagt een gespannen sfeer te creëren bevat het ook veel clichématige horrorfilmmomenten En ja...die zijn door haar in scène gezet maar de film haalde daar ook zijn horror vandaan! De film is niet slecht, maar daardoor ook niet echt baanbrekend. (gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)

Effectieve en spannende IJslandse mysteriethriller. Best knap gedaan door in het plot bovennatuurlijke horror-elementen te verwerken over eeen een vloek genaamd de "Schaduw" een zelfmoord. Het plot volgt wel de gebruikelijke formule van het genre: het start met een zelfmoord, waarna geleidelijk en met weloverwogen tempo de verdere informatie wordt onthuld. Op de een of andere manier houdt het allemaal verband met het onderzoek van enkele sterfgevallen in een jeugdinrichting. Zowel het mysterie in het verleden en heden als de flirt met het bovennatuurlijke zijn goed uitgewerkt en het bouwt redelijk wat spanning op. De acteerprestaties zijn sterk en er zit kwaliteit in hoe het is opgenomen. De hedendaagse scènes zijn scherp en helder. Het verleden daarentegen wordt weergegeven met licht-donkercontrast. Bovendien zijn de overgangen tussen de beelden uit het verleden en het heden opvallend. Griezelig en goed gemaakt. Prima film dus! (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie with the word "cold" in the title)

De relatie tussen China en India is gespannen. Door economische rivaliteit en samenwerking, groeit ook de geopolitieke spanningen. Daardoor laaien grensgeschillen die tot op de dag van vandaag nog onopgelost zijn, ook weer op. Zo ook over de regio Aksai Chin, een betwist hooggelegen woestijngebied in de Himalaya, beheerd door China maar geclaimd door India. Wat is er handiger dan om met een patriottische oorlogsfilm, te laten zien hoe heldhaftig soldaten er in India zijn.

Na een ingewikkelde voorgeschiedenis die er aan vooraf ging, lanceert China in oktober 1962 een grootschalig offensief tegen de Republiek India in de betwiste grensgebieden oftewel de Chinees-Indiase Oorlog breekt uit. Het Indiase leger, slecht voorbereid en in de minderheid, kreeg de taak deze hooggelegen gebieden te verdedigen. Een belangrijk verdedigingspunt werd Rezang La- bergpas in de buurt van de vitale landingsbaan bij Chushul.

Deze film gaat over de Slag bij Rezang waar een kleine eenheid van 120 Indiase soldaten dapper standhield tegen een veel grotere Chinese overmacht. Ondanks extreme kou, zuurstoftekort en artillerievuur, verdedigden de Indische soldaten hun posities, waarbij ze meerdere aanvallen afsloegen en de Chinese opmars werd vertraagd.. De prijs was echter voor beide zijden hoog; India verloor 114 soldaten, China telde zelfs 1400 Chinese slachtoffers. Een ​​veldslag die wordt beschreven als het enige lichtpuntje in een oorlog die India tenslotte verloor.

Maar vanaf het begin lijkt de film te worstelen met tegenstrijdigheden. Het wil zich profileren als een rauw oorlogsdrama met spectaculaire oorlogsbeelden maar tegelijkertijd aansluiten bij de Indiase kijker door bekende Bollywood-clichés. Dit overschaduwt een betere filmervaring. De film is nog wel de moeite waard vanwege de technische uitvoering, de gevechten en het prachtige in beeld gebrachte landschap. Het acteerwerk is precies wat je van een Indiase film als deze verwacht...

In de eerste helft richt het zich meer op de personages en hun onderlinge band. Veelal ook emotionele scenes en er zijn uiteraard enkele "onnodige" liedjes.* en een dansje) In de tweede helft is het tijd voor de veldslag. Er wordt gezegd dat het team dat aan All Quiet on the Western Front werkte ook hier de acteurs getraind tijdens de opnames. Ach het is duidelijk geen genre-bepalend epos, maar 120 Bahadur (Hindi voor: 120 dappere harten) had goede bedoelingen en komt over als een oprecht eerbetoon aan de soldaten, maar daar houdt het ook wel op.(gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)

Typisch Nederlandse familiefilm gebaseerd op het boek “Es ist ein Elch entsprungen” van de Duitse auteur Andreas Steinhöfe. In 2005 was er al een Duitse verfilming, die in Nederland werd uitgebracht onder ‘Prettige kerst Mr. Moose’ Deze heb ik niet gezien en vergelijken kan ik dus niet. Voor deze remake zijn kosten nog moeite bespaard. Top is het dat de eland gemaakt is met behulp van de animatronics van Chris Clarke (Harry Potter-films, Charlie and the Chocolate Factory, enz) het redt het voorspelbare verhaaltje. Het gaat verder compleet voor veilig dus helemaal in de happy-kerstsfeer, beetje humor en een rits bekende namen; Arjan Ederveen is de buurman, sprekende eland is de stem van Jeroen van Koningsbrugge en de Kerstman is Derek de Lint en Jelka van Houten de moeder. Ach de film heeft charme en kijk makkelijk weg om niet heel erg te zijn. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a Christmas movie)

Een prettige Oekraïense film met uitstekende CGI-effecten. De aarde is verwoest, de laatste overgebleven mens is alleen in de ruimte, en er is nog een element dat ik niet zal noemen omdat het een spoiler is. Meeleven met een ruimtevrachtwagenchauffeur die de sociale vaardigheden van een zak uien heeft en meer valt er eigenlijk niet over de film te zeggen of better gezegd het script. Om honderd minuten te vullen is het plot te dun, en werd het soms repetitief. De film moet het hebben van de impact van de laatste 35 minuten waar het naar toewerkt. De film is verder gewoon degelijk, ziet er goed uit, een prachtige set en het einde was prima. Ja voor een eerste speelfilm van de regisseur is dit best goed! (gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)

The Asylum staat bekend om het maken van zijn goedkope mock-busters. Weliswaar zijn dat niet de allerbeste gemaakte films maar zo nu en dan maakt The Asylum wel eens een vermakelijke mockbuster die de moeite waard is om te kijken. Denk dat er daarom ook veel waarderingen zijn van ​teleurgestelde kijkers zijn die dachten dat ze "Overlord" (de eigenlijk niet zo heel veel betere overgeproduceerde film waar J.J. Abrams miljoenen aan uit gaf) gingen kijken. Hadden mensen meer verwacht van deze film? Jammer want zo heel slecht vond ik deze nazi-exploitatie B-film trash niet! Zelfs beter dan verwacht, gezien het feit dat hij in ongeveer drie weken met een minimaal aan budget is gemaakt. Het verhaal was redelijk en rechttoe rechtaan, er was een zo kleine mogelijke crew, special effecten armoedig maar alles staat in het teken om er zoveel mogelijk entertainmentwaarde uit te halen. En dat lukte redelijk! Tja wat wil je als Dominique Swain de gestoorde wetenschapster zich (geheel overbodig) uitkleedde en dus naakt was te zien! Eerlijk gezegd is dit de moeite waard voor kijkers die in slechte films ook iets goeds kunnen zien. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie featuring Dominique Swain)

Een behoorlijk vermakelijke Japanse film over Criminelen die losgeld eisen voor de levens van passagiers in een hogesnelheidstrein. Als de trein onder de 80 km/u komt, zal de bom ontploffen. Zodra de trein met de passagiers (inclusief een vrouw die gaat bevallen) in de lus vastzit, zijn er lange periodes waarin het verhaal de trein even vergeet en zich concentreert op de schurken. Hierdoor neemt de spanning af. Een kortere speelduur zou de film meeslepender hebben gemaakt. Maar over het algemeen was het een zeer toffe zeventiger jaren film. Een film die een decennia later dus een Amerikaanse actiefilm inspireerde. En nee...niet de recente Bullet Train uit 2022. (gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)

Vreemd...land van herkomst is Finland maar dit was een Amerikaanse film....? Enfin het uitgangspunt van deze low-budget thriller is heel simpel, op een ijzige avond krijg Leland 'Lee' Shaw, een 'pechvogel' -maaltijdbezorger meer dan alleen te weinig fooi. De film leunt op een sfeer van winterse isolatie en een gevoel van dreiging. De sneeuw, de verlaten weg en het compacte van een auto creëren enigszins spanning. Het was best een aardige achtbaanrit met wat bloed en geweld maar nergens te extreem. Zie wat vergelijkingen met Steven Spielbergs film "Duel" maar er is hier maar één enkele scene waar een vrachtwagen met sneeuwploeg, een auto achtervolgt. De rest van de film was toch iets anders? Neem niet weg dat ik wel vind dat er dingen ontbreken....Want wat is de betekenis achter dat vreemde kruis en waarom was het belangrijk? Wie was en waarom doet de chauffeur dit? Tja, als je de vragen, en geen antwoorden....achterwege laat dan was het een simpele B-thrillerfilm! Prima maar verwacht niets diepgaands of origineels. (gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)

Vaardig gemaakt en er is een beklijvende soundtrack, echter dat was voor mij niet voldoende om deze film hoger te waarderen (ben zelfs nog gul) . Een folk horrorfilm met een sterke nadruk op het visuele aspect. De film voelt dan ook alsof het geleerde op de filmacademie nu in praktijk werd gebracht, inzoomen op onbeduidende dingen, (beestjes, takken, het gras onder je voeten) zwijgzaam hoofdpersonage, stroboscoopsequentie aan het einde. De film bezit wel een geweldig in sfeer opbouwen maar vergeet om maar iets griezeligs te tonen. Dit gebeurd wel vaker bij debuutfilms met ambitie. En nee een hoop flitsende lichtjes en een vaag silhouet zijn niet eng! Het verhaal heeft geen haast, je kijk naar het eeuwenoude bos Gan Ainm (Zonder Naam/Without Name) dat stil in de wind wiegt. Daardoor was het zelfs op een vreemde manier eerder rustgevend (misschien door al die natuur). Enfin een man gaat naar zijn werk en neemt paddenstoelen. Er gebeurt dus eigenlijk vrijwel niets, dan dat er de suggestie wordt gewekt dat hallucinogene paddenstoelen hun werk doen. Daardoor ook meer een stoner-mysterie over dat bomen eng zijn. Hoewel soms de kenmerkende stijl van regisseur Lorcan Finnegan wel voelbaar was, ontbreekt het deze film aan iets eigens. (gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)

vote posted

Soms kan een low-budget horrorfilm gewoon leuk zijn! Helaas is dat hier minder het geval. Het is als een soft-core seksfilm maar zonder seksscènes. Een knullige proloog, opgenomen met een green screen, vertelt over Farao Osiris, zijn zus en vrouw Isis, en zijn jaloerse broer Seth. Na moord en een belofte doet het vervolgens naar het hedendaagse Amerika springen, waar een onwaarschijnlijk groepje van zes stereotypen (sport-hunk, nerd, wietgebruiker, studie-meisje, party-girl en 'final girl') de beste van de klas egyptologie zouden zijn. Tja van het verhaal is dus niks te verwachten, een reeks irritante personages die hun tijd doorbrengen met elkaar te verleiden of ruzie te maken Dit acteerwerk varieert van redelijk tot ondragelijk, daarnaast is de regie erg amateuristisch en de effecten zijn verschrikkelijk goedkoop. De poster suggereert pikante scènes, Isis, werd ook gespeeld door voormalig pornoactrice Priya Rai, maar net als de mummie blijf het vooral bij suggestie...Gelukkig is de speelduur niet al te lang en is er weinig inspanning nodig om het te volgen maar dit was alles behalve goed! (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a horror movie rated 2 stars or less)

Geef de film zelf een lagere waardering maar door de twee vermakelijke fake-trailers "The Piano Killer" en "Don’t Go in That House, Bitch!"van Eli Roth en het korte vragengesprek na de aftiteling over hoe de film gemaakt was, krijg dit een halve punt meer. Echter de film zelf...tjonge! Hoewel ik de doe-het-zelf-filmstijl, het POV-perspectief en de moeite die erin is gestoken wel kan waarderen. Is het puberale gedrag van de twee personages vooral vermoeiend. Daarmee is dat direct ook het grootste probleem want voornamelijk monotoon schelden (motherf*cker, F*ck en F*cking) en tegen elkaar schreeuwen doet de film geen goed! Dit is misschien wel acteerwerk op zijn slechtst en vooral vermoeiend. Ook van de praktische gore en grijze buitenaardse poppen werd ik blij maar waarom dan neonkleurige verlichting...dit zwakt de splatter en impact juist af! Maar het grootste probleem is dat je voor een eerste buitenaardse slachting, ongeveer een uur moet wachten en dat het daarna al in herhaling valt. Waardoor het voor mij moeilijk was om het echt goed te vinden

Deze film bestaat volledig uit slechte acteurs die ronddwalen in een verlaten gebouw en af ​​en toe lichtelijk gehinderd worden door iemand met een harige kostuum. Er zijn op een 15 minuten durende openingsscène die zich afspeelt in Duitsland in 1945, geen nazi's te zien. De film gaat over een punkrockband die de locatie bezoek voor het aanstaande concert. Het is de moeite waard om te vermelden dat die locatie eigenlijk best gaaf was. Ook de weerwolf was helemaal zo slecht nog niet! Alleen is het erg jammer dat dit wordt gebruikt door iemand die niet zo bekwaam was om het, positief te gebruiken. Er zijn geen prima gore-scènes, geen bijzonder goed uitgevoerde weerwolf-actie of seksscènes en er is een zwak script. En euh… Duitstalige acteurs die alles in het Engels doen maar daar een Duits accent proberen aan te geven...oink Kortom, dit was niet best! (gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)

Vrij onschuldige miniserie of Tv-film, enigszins gedateerd maar geen slecht tijdverdrijf voor een spionagethriller uit de jaren 80. Het camerawerk is typische jaren tachtig tv...erg statisch en veel close-ups waardoor het lijkt dat de scènes met één acteur tegelijk zijn opgenomen. Robert Mitchum is de adoptievader en hooggeplaatste CIA-agent van twee weesjongens Romulus (Peter Strauss) en Remus (David Morse), die hij tevens opleidt tot de besten geheimagenten. Een verfilming van een boek van David (Rambo; First Blood) Morrell. maar het voelt door de meerdere plotwendingen allemaal nogal langgerekt. En Peter Strauss is prima in een bijrol maar in een hoofdrol werkt dit niet helemaal. Enfin laten we zeggen dat de film, ondanks het last heeft van die typische tv-film-sfeer kwaliteit, het toch de moeite waard was.(gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie from 1989)

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

Toch wel een fatsoenlijke productie voor een latere Bruce Willis-film. Waarin Bruce Willis en Megan Fox FBI-agenten zijn die onderzoek doen naar een mensenhandel-netwerk maar stuiten door politieagent Emile Hirsch op het werk van de seriemoordenaar "The Truck Stop Killer" Na meer dan honderd films te hebben geproduceerd maakt Randall Emmett hier zijn regiedebuut en doet dat verdienstelijk. Er is niets bijzonders aan deze film, maar het is over het algemeen een goed gemaakte film met op-en-top -Amerikaans plot wat je ook vaak ziet langskomen in misdaadseries. Oh en Megan Fox vond zo heerlijk om de pooier af te ranselen dus naar deze film werd Machine Gun Kelly haar nieuwe vriendje... (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; watch a movie featuring someone that you used to like but don't like now.)

Het verhaal van de barmhartige Samaritaan maar waar de locatie is veranderd naar een containerschip. Niet heel erg geloofwaardig ook, Taiwanese bemanningsleden die verstekelingen ombrengen. Oké zouden ze het wel doen, dan valt de film nog tegen omdat er geen enkele echte dreiging is te zien. Het tempo was ook vreselijk traag wat de film het laatste beetje spanning deed verliezen, en afgezien van de bootsman, voelde de rest van de cast als non-personages. Ook de plotwending/climax was nogal onbevredigend. Afgezien van de cinematografie en de degelijke prestatie van de hoofdrolspeler, is dit niet veel meer dan een zwak lesje in christelijke waarden. Dat is verder prima maar niet iets waar ik echt op zit te wachten. (gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)

Eerlijk gezegd dit is een Hallmark-film en als dat je niet afgeschrikt, krijg je een best aardige kindvriendelijke Halloweenfilm. Een jonge middelbare scholier, en zijn vriendin kijken naar de verloren film uit de jaren 50 "Monsters on the Loose" die met een reden, nooit is uitgebracht. Drie niet al te enge monsters en een sheriff verschijnen plots in het echte leven. Enkele de kinderen zorgen dat het allemaal goed afloop Het in het plot genoemde gezin bestaat niet want Linda Blair (ja die van The Exorcist) is een verpleegster en alleenstaande moeder, die inwonend voor de oude regisseur Dexter Brisbane (George Kennedy) zorgt. Verder zitten er verschillende leuke verwijzingen naar het horrorgenre in. Het is allemaal niet memorabel, maar dit onverwachte uitstapje van Hallmark is een best liefdevolle ode aan de monsterfilms van weleer. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd, Watch a Hallmark Channel movie)