Log

Wat ik dacht dat een anderhalf uur durende documentaire over het zombiegenre zou worden werd een liefdesverklaring voor Haïtiaanse vodou en een aanklacht hoe Hollywood dit afbeeld in films samen met een rare Afrocentrische focus. (Kolonialisme, slavernij, migratie) De documentaire bespreekt de geschiedenis van de zombie. Van de Haïtiaanse vodou-oorsprong via Seabrooks boek uit 1929 Het Magische Eiland, de verfilming ervan White Zombie (1932) naar I Walked with a Zombie (1943) en Night of the Living Dead (1968)

Keert dan weer terug voor veel meer Haïtiaanse Vodou, terwijl de film nooit enige uiteenzetting biedt over wat voodoo nu is, wat beoefenaars geloven. Enkel en alleen wordt gezegd dat de populaire media in al die jaren gevormd heeft tot iets wat het niet is.(met The Serpent and the Rainbow (1988) als voorbeeld) Heb ook beetje het gevoel dat de film dus wat te laat komt: de zombiegekte en de grote belangstelling voor het genre zijn wel over het hoogtepunt heen, dacht ik?

De pratende hoofden zijn ook niet al te bijzonder hier; herkende Tananarive Due de filmhistoricus met expertise op het gebied van zwarte horror van de goede documentaire Horror Noire (2019) Tom Savini de special effecten en make-up effecten-kunstenaar en de link met Romero's Living Dead-film snabbelde hier wat bij en...Slash? Geen idee wat die gitarist hierin moest? Nu heb ik zowel met zombies als documentaires niet veel...dus misschien is voor andere kijker interessanter maar ik kon er niet heel veel mee!

vote changed, original voice was 2,5 stars

Visueel best een mooie film maar met trage beelden van stierengevechten, de Camargue-cowboygemeenschap en feesten na de wedstrijd is er geen enkele spanningsopbouw. Het wordt ook al snel duidelijk dat je weer te maken heb met gewoon een dramafilm die horror gebruikt als metafoor. Er zijn wat elementen die voor thriller-spanning of mysterieus (brrrr, een wit paard dat door het raam naar binnengluurt) moeten doorgaan maar die zijn mager. Het leven van een stel stierenvechters kan me eigenlijk, gestolen worden! Zo interessant is dat allemaal niet en dus gebeurt er zo goed als niets tot de laatste minuten. Uiteindelijk vraag ik me meer af; of iets wat vijf minuten schermtijd had en dat grotendeels in de schaduw werd gehuld wel horror mag heten?

Twijfelachtige tienerfilm, een verfilming van een zestiendelig stripverhaal. Regisseur David Moreau (Ils, 2006, MadS (2024) bewerkte voor deze film de eerste drie (sommige zeggen vijf) albums. (ook gelezen dat ze van deel 1 naar deel 7 gaan) De film heeft zich vrijheden vergaard ten opzichte van het bronmateriaal Maar ja die is dus ook een stuk omvangrijker en er is ook geen vervolg wat deze film een beetje onaf maakt. Het was oké, het ziet er mooi uit en er zijn redelijk goede spanningssequenties die ook goed werken. Het tienermeisje Leïla wordt wakker en dan blijkt dat iedereen is verdwenen. Uiteindelijk moet ze met vier andere jonge mensen erachter komen wat er is gebeurd, en leren overleven in een wereld die vijandig is geworden. De film levert van begin tot eind spanning met wat er is gebeurd en wat nog staat te gebeuren echter het einde komt wat te gemakkelijk, met een openbaring die uiteindelijk berust op een vrij eenvoudige verklaring. Prima film maar door een groter bronmateriaal lijkt er wat te missen.

Ja deze film, opgebouwd rond elk cliché uit een horrorfilm uit de jaren 80, is vreemd om naar te kijken.Echter zal het wel aan mij liggen want ik had hier toch erg veel plezier mee! Het acteerwerk leek slecht maar ik had soms het idee dat dit bewust werd gedaan. Enfin het was niet het beste idee maar draagt op een gekke manier bij aan de charme. Ook balen dat ze niet helemaal de remmen los gooide en gingen voor lekker veel rood spul. Maar de praktische effecten van de monsters zagen er zo cool en geweldig uit? En de monsters waren ook behoorlijk grappig...toch een paar keer flink kunnen lachen om maffe dialogen. Om de een of andere reden verleende voor de film Tim Curry (Gingerclown), Brad Dourif (Worm Creature) Lance Henriksen (Braineater), Sean Young (Nelly the Spiderwoman) en Michael Winslow (Stomachcrumble) hun medewerking door alle een monster te spelen/in te spreken. Daarnaast was de manier van het in het beeld brengen van de locatie van het verlaten pretpark echt iets wat bij draagt aan de sfeer. Tja, snap enigszins de kritiek wel omdat het best een beetje afwijkende film was maar iedereen die het lukt om dat bizarre karakter van de film te waarderen heeft een ontzettend vermakelijk tijd.

Een behoorlijk standaard spookverhaal uit Singapore. Er valt eigenlijk niet veel meer over te zeggen. Het standaard verhaaltje maar dan over soldaten in een militair kamp op een eiland die te maken krijgen met bovennatuurlijke kracht nadat een rekruut om 23:59 dood wordt aangetroffen. De griezelige momenten komen soms ook van kampvuur-verhalen die de legerrekruten elkaar vertellen. Het is niet eens een bar slechte film, het is alleen zo dat het niemand zal verbazen of een genre opnieuw zal definiëren. Het is erg een mix van alles wat je al kent in Aziatische horror., je weet wat je kunt verwachten en er zijn geen verrassingen.

Bij de vorige film van deze maker (De Poel (2014) schreef ik dat Nederlandse horrorfilms een zeldzaamheid waren. En dat de Nederlandse films die in het griezelgenre uitkomen ...op het horror-vlak bijna nooit voldoening geven puur omdat ze meer wil zijn...Tja en deze film voldoet dus in zijn geheel aan dat beeld. Misschien dat het zich nog onder de paranoia-thriller kan scharen..? Deze neemt namelijk de recente actualiteiten van het corona-pandemie-uitbraak en verkent de aantrekkingskracht van COVID-complottheorieën via de paranoia van ‘Wappie’ Jacob. Acteerwerk, veel dialogen en weinig griezelwerk, een probleem dat de meeste Nederlandse horrorfilms last van hebben. Nog enig geluk dat er geen komedie werd in gevoegd. Het was ploeteren om bij het einde te komen...het blijft aanmodderen.

Van de maker van "The Ring" komt wederom een verhaal van een ander spookmeisje. Maar deze viel mij eigenlijk lichtelijk tegen, had er wel wat meer van verwacht. Op enkele horror-elementen na, is dit meer een J-drama. Oh...het is fatsoenlijk genoeg maar niet zo heel bijzonder of opvallend. Tenminste nu ik het zoveel jaar na dato bekijkt misschien was dat in de jaren 2000, wat anders...Veel tijd in deze film gaat zitten in de zorgen van een moeder die werkloos, blut en dakloos is. En heeft ze eindelijk een plek blijkt dit slecht onderhouden kot ook nog vervloekt.Het eerste uur is mij te traag, maar in het laatste deel beginnen ze iets griezeligs te doen, wat de film redt. Het was dus oké maar als het te sterk leunt op het drama, en niet op de horror, levert het maar weinig spanning. En stelt het mij lichtelijk teleur en dat is jammer!

Misschien is het nog wel dapper dat een regisseur zich waagde aan een remake van Alexandre Bustillo en Julien Maury's superieure À l'Intérieur (2007). Het is een remake dus met het huisinvasie-verhaal is niet mis. Net als bij het origineel volgt je een zwangere vrouw, een weduwe genaamd Sarah, die haar man heeft verloren bij een auto-ongeluk. Hierna staat er plots een mysterieuze vrouw op de stoep en wat volgt is een bloedige, claustrofobische kat-en-muisstrijd tussen twee vrouwen. Tenminste dat was in de Franse film, echter in deze remake werd het een pijnlijk middelmatige ervaring die geen indruk maakt. Nu is het wat moeilijker om te beoordelen, als je het origineel hoog heb zitten, maar zelfs als op zichzelf staande film was dit vooral vakjes afvinken van wat eng was en heel veilig. Vermijd dit als je van À l'Intérieur (2007) houdt maar vermijd dit ook als je van goede horror houdt, want is in beide gevallen gewoon belabberd.

Een nieuw jaar, een nieuw deel in de VHS-anthologie. Zoals altijd is er iets dat de verhalen met elkaar verbindt Dit jaar is de sub-titel; Mixtape, (het negende deel) en dat heeft alles te maken met muziek. Maar Gwar? Echt? Deze domme Amerikaanse shockrockers sketches laten doen met vreselijke slechte grappen tussen de segmenten. De tussenliggende segmenten zijn een soort show in MTV-stijl geregisseerd door Tobias Forge en Flying Lotus. Het is verschrikkelijk gammel en hoort hier gewoon niet in thuis. Het haalt de kwaliteit ver naar beneden 2*

Aan het eerste segment "Dance, Dance, Dance, Dance" van mij niet bekende animator Renee Zhan de taak om dit tegenvallende begin te doen vergeten. Een studio wil de geannuleerde kindertelevisieshow “Curious Chorus”van weleer met moderne techniek “reimagining” oftewel nieuw leven inblazen. Met werk van Jim Henson's Creature Shop. Satire over Hollywood-hebzucht.Met horror-icoon Barbara Crampton als de studiodirecteur en poppen uit de Jim Henson's Creature Shop. Het verhaal is een beetje voorspelbaar, de gore daartegen grandioos. 3,5*

Tweede segment "Another Cabin" geregisseerd door muzikant en filmmaker Flying Lotus (Kuso 2017, Ash 2025), over een jongen en zijn grootmoeder aangevallen door een reus met een enorme tong. Mooie stop-motion animatie maar meer dan een vage korte videoclip was het niet...2,5*

Derde segment "Heartbeat" van Franse regisseur David Moreau (MadS 2024, Ils 2006) Voor mij verreweg de beste! Terwijl dit juist niet over muziek gaat. De opzet ervan is bekend en introduceert een paar Urban explorers die naar een ondergrondse faciliteit uit de Koude Oorlog verborgen in een Bulgaarse bos gaan. Als kijker weet je dat wat ze daar ook vinden, het zal niet goed zijn. Dit was gewoon de sterkste short TOP! 4*

Vierde segment "The Music of Mr. Sze" geregisseerd door ervaren filmmaker Ernest Dickerson (cameraman van Spike Lee, Juice 1992, Tales from the Crypt: Demon Knight 1995, Bones 2001) Het mysterie van een jonge filmstudent met een slimme bril die probeert meer te weten te komen over zijn mysterieuze bovenbuurman, de onthulling wordt nota bene al weggeven in de kadervertelling en zijn naam.Toch was interpretatie H. P. Lovecraft's Dreams in the Witch-House visueel gedurfd, maar het begin had korter of sneller gemoeten waardoor het momentum mist. 3,5*

Vijfde segment "Premature Burial" komt van Zweedse de gemaskerde heavy metal band Ghost-frontman Tobias Forge. Hij maakt zich er wel heel gemakkelijk er vanaf met gewoon een saaie heavy metal-muziekvideo die niets doet wat honderd andere video's nog niet hebben gedaan. Waardeloos 1,5*

Ten slotte doet RZA's ( Wu-Tang Clan, The Man with the Iron Fists 2012, One Spoon of Chocolate 2025) zesde en slotsegment "Death Tone" het weer iets beter. Het verhaal volgt een geluidstechnicus die de instructies opvolgt die haar vader heeft achtergelaten over het samenstellen van het perfecte nummer. Het camerawerk is goed en het bloed stroomt vrijelijk tijdens de pijnlijke geluidsopnames. Geïnspireerd door de tandboor-sample van Billie Eilishs “Bury a Friend"? 3*

Of dit het resultaat is van een minder inspirerend thema, of dat de serie, die sinds 2021 een film per jaar uitbracht, een creatieve sleur ervaart, geen idee? het wrap-around segment met zijn lage beoordeling beïnvloed hier de algehele beoordeling. Maar ook zonder is drie echt goede shorts van de zes segmenten gewoon te mager. Enfin de waardering rond ik naar bovenaf maar het is duidelijk wel een mindere V/H/S/

Wat begint als een ietwat vreemd verhaal neemt al snel een wending naar nog vreemder verhaal. Het meisje Nami is een eenzame jonge vrouw die vreemde hobby's heeft aangenomen omdat ze als kind in de steek is gelaten en genegeerd. Het begint dus als een sociaal drama, wordt daarna een satire, om vervolgens te eindigen in een slachting. Dode lichamen worden gestreeld, trauma, mishandeling, zwarte humor, moord, veel moord en religieuze fanatici en dat allemaal in 97 minuten! Al zou ik het niet noodzakelijkerwijs een horrorfilm noemen, zoals bij sommige sites staat vermeld. Ach om de een of andere reden is het zien van een Japanse B-film als deze vaak leuker dan een Amerikaans equivalent. Geweldig eigenaardige en morbide plezier.

Het jungle/kannibalen-subgenre was voor een kortstondig moment, een populair Italiaanse exploitation-genre.De Indonesische regisseur Sisworo Gautama Putra (Pengabdi Setan aka Satan's Slave (1982) zag het succes van die films en besloot er ook één (na) te maken. Echter is het vrij tam vergeleken met de rest van het genre, met minder bloed en naaktheid maar met wel extra veel dierenmoord (echte dieren en nepjes) Drie antropologiestudenten willen meer weten dan dat de colleges en boeken over primitieve stammen beschrijven, echter komen ze zelf op het menu te staan van de stam die ze kwamen bestuderen. Tja maar wat je hier krijg is vooral dierengeweld, met veel stockbeelden en een kannibalenstam die meer komisch dan angstaanjagend was. En huh het Kraftwerk-nummer "We are the Robots"in de opening..? Hoe dan..? Ach het was voor wat het is wel oké..

De reden waarom ik dit ging kijken is omdat ik voor mijn eigen horror-uitdaging een film uit een ander land moest hebben waarin iemand door de duivel bezeten was. Had deze Mexicaanse horrorfilm al verschillende keren tegengekomen maar de poster ziet er eigenlijk best goedkoop uit maar tjonge....wat had ik het mis! In de eerste helft is het een soort verontrustende thriller, een onderzoek naar aanslagen op kinderen (die ziekenhuis-en-zwembad-scène Wow) van een politieagent. Maar als het onderzoek leidt naar een kerk....gaat het los tot aan de laatste exorcisme-horror scene.Het start met een verhaal dat je geïnteresseerd weet te houden maar pas bij het beeld van Jezus Christus, als de horror zijn intreden doet, verdiend deze film zijn punten.

vote changed, original voice was 2,5 stars

Serieus, deze film is echt gestoord...onder de parplu van Golden Harvest-film verfilmde regisseur Lam Ngai Kai (van eveneens uit 1991 komende Riki-Oh) nog een deel uit de Wisely-serie (na The Seventh Curse (1986) Het verhaal volgt drie buitenaardse wezens, van wie er één de vorm van een kat heeft, die samenwerken met een romanschrijver genaamd Wisely om te vechten tegen een kwaadaardige alien die mensen kan bezitten. De film staat garant voor knotsgekke scenes; meisje dat vliegt, zombie-Rambo, tentakel-slijmerig wezen dwingt zich in mannen en zwervers, ze hechten de staart van een kat weer vast en die verandert in een gloeiende bal.....en het beste (en denk ik het enige) Kat vecht tegen hond in een kungfu-gevecht, in de geschiedenis van de film. Er zijn zoveel geweldige handgemaakte visuals die dit sieren. Poppenspel, stop-motion, meervoudige belichtingen, optische effecten, latexrubberen beelden, miniatuurmodellen... JA deze intergalactische Hongkongse absurde waanzin, is krankzinnig lekker.

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote changed, original voice was 3,0 stars

"Gorgeously bitter"

Op een verfrissende manier een onduidelijke puinhoop. Het is een behoorlijk avant-garde ding met opzichtige kleuren, folk horror met heksenachtige keuken/eten-vlog, een wazige/korrelige visuele esthetiek uit de jaren 60 en 70 en een overwegend rustig verhaal...Wat ik heb gezien...dat is niet uit te leggen. De moeder van de Mattia overlijdt en ze moet bij haar tante gaan wonen, die toevallig ook de tweelingzus van haar moeder is? (een dubbelrol van Dina Panozzo) Verder iets met een bezetenheid en voedselmagie of wat dan ook. Handelde het over de cirkel van het leven? Tja het is een beetje een twee uur durende puinhoop, maar de heksachtige ding was best cool en werkte voor mij. Het voelde alsof regisseur Parish Malfitano heel erg hun eigen ding deden. En tja je kan het wel raden zoveel vreemdheid van de regie en cinematografie, en hoe raar en ongemakkelijk dit verliep, is garandeert een lage waardering van de doorsnee-kijker maar eigenlijk was dit gewoon best goed! Oh en ik ben heel wat wijzer geworden over de vijgenwesp....

De allereerste horrorfilm uit Laos en ook nog door een vrouw is geschreven en geregisseerd! TOP! Het verhaal is eenvoudig met een aardige twist. Een jonge vrouw die vanwege een hartaandoening aan huis is gekluisterd, begint de geest van haar overleden moeder te zien. En dit Laotiaanse spookverhaal van Mattie Do is ook enigszins een gewaagde keuze want ze zal hoogstwaarschijnlijk te maken hebben gehad met censuur. Vandaar dat de inhoud veelal is ontdaan van dreiging of spanning het meer op een drama leunt en het treuzelend tempo bezit. Beperkte middelen, weinig horror en ervaring (plat camerawerk) achter de camera dus...Maar Conceptueel niet slecht (onopgelost trauma is een beetje basic), en het acteerwerk is oké. De stijl is zonnig en dromerig waardoor dit zeker plezierig om te kijken was Het is gewoon te moeilijk om negatief te zijn over deze film!

Horror van het Mockumentary-type waarin ze opzoek gaan naar cryptide zonder echte spanning. Het is kijkbaar, maar vervelende stoners die olifantenmest roken en goedkope speciale effecten van het wezen, maken het ook verschrikkelijk oninteressant. Ondanks dat de cryptide dit keer niet de zoveelste Sasquatch was maar een Zuid-Afrikaanse luipaardman of weerluipaard of zoiets.... Ze hebben zelfs net als de beroemde BWP (1999) een website (niet meer bestaande half-caste.com)in het leven geroepen. Ach tenminste hebben ze nog een beetje geprobeerd met het concept. Echter in de climax ontspoort het nog erger! En blijkt dat een goed idee niet altijd een goede uitvoering hoeft op te leveren. De cast lijkt een plezierige tijd of vakantie te hebben maar als kijker levert het geen erg vermakelijke tijd op.

Deze film doet zijn titel aardig eer aan want die buurman Nishino met zijn vreemde gedrag was inderdaad griezelig. Zag van de Japanse regisseur Kiyoshi Kurosawa al meerdere films en die waren geen succes. Ook deze is weer in zijn bekende ingetogen, trage stijl. Waardoor de speelduur een absurde 130 minuten haalt. Echter door een opmerkelijke moordenaar was het nog wel te doen.

Het volgt ex-detective Takakura, die na ontslag genomen te hebben naar een rustige voorstad van Tokyo verhuist. Tezelfdertijd wordt hij betrokken bij een cold case van een gezin dat verdween zonder een spoor na te laten, alleen dochter Saki is overgebleven. Op basis van haar herinneringen begint Takakura zijn onderzoek. Ondertussen richt zijn aandacht zich ook op zijn buurman, een vreemd uitziende man die voor zijn zieke vrouw en dochter zorgt.

Op een bepaald niveau voelt het verhaal als een duister thrillerverhaal, maar de scène met het vacuüm zuigen is beslist zoveel verontrustend of griezeliger dan in dat soort film te zien is! De bijna volledige afwezigheid van achtergrondmuziek creëert een sfeer van groeiend ongemak. Maar het meditatieve tempo en een zekere mate onwaarschijnlijkheid maken dat het niet helemaal bevredigend was.

Van begin tot eind is dit een adembenemend staaltje Mexicaans stop-motion animatie. Blijkbaar een prequel op de tv-serie "Frankelda's Book of Spooks" Het plot volgt Francisca Imelda, een jonge aspirant-schrijver en haar strijd om haar dromen waar te maken Ze wordt benaderd door prins Herneval, die haar hulp nodig heeft om het koninkrijk Topus Terrenus in een parallelle dimensie te redden. De schoonheid, de toewijding, werkuren en passie achter de stop-motion-kunst is zo groot dat ze vergaten dat het ook verhaal nodig had, dat even indrukwekkend en ontwikkelt was, aangezien het verhalend gezien nogal laat afweten.Tja en persoonlijk zit ik niet op dit soort musical-liedjes te wachten. Toch waardeer ik de grote verbeeldingskracht en alle inzet en creaties van deze unieke Mexicaanse film want wat is dit een fijn gemaakte stop-motion fantasiewereld vol creativiteit. Het is een prachtige liefdesbrief aan fantasy en stop-motion animatie.

Dit is een Servische anthologie-film en die zijn altijd een beetje onevenwichtig, bij deze worden alle filmpjes door één enkele regisseur gedaan maar ook hier blijft het lastig. Er is een omhullende en drie verhalen. Het begint en man en een vrouw met een poedel vandaar uit belandt je in een overval en achtervolging door de politie waarna de dief een verlaten videotheek vol VHS binnenvlucht. Hij kijkt naar verschillende films terwijl hij wacht om er weer uit te komen;

De eerste videoband 'Balanar' waarin een naamloze eenzame man in de arctische toendra bijna sterft en wordt gered door een oude man en zijn blinde dochter. Het einde, tja vaag maar door zijn Folk-horror invloed wel interessant!
De tweede videoband 'Dubai' Met Servische rapper Relja in de hoofdrol. Het leven is zwaar voor een man die hard werkt in een shoarma-tent en veel van zijn vriendin houdt. Op een dag krijg hij een uitnodiging van een oude maffiabaas. Een wel erg voorspelbaar addertje onder gras hier!
De derde videoband 'The Prophecy of the Kupreš' Zie je een agent die tot taak heeft een seriemoordenaar te pakken, maar thuis een zwangere vrouw heeft en fantaseert over een minderjarige buurmeisje...is hij de held of slechterik?

De filmpjes zijn stijlvol, visueel aantrekkelijk en goed gemaakt, maar inhoudelijk zijn deze drie korte films toch wat minder goed en het horror-aspect is absoluut aan de lichtere kant. Ook top om eens een Servische anthologie-film te zien!

De film ziet er goed uit en het acteerwerk is prima, maar... het is traag en doordat het steeds richt op achtergrondverhalen van verschillende personages krijg het een veel te lange speelduur. Maar om je 'in vredesnaam' nu twee uur hier doorheen te slepen...was niet heel positief. De film begint met een mysterieuze gebeurtenis in een hut in het bos en gaat dan als een soort detectiveverhaal op zoek naar wat er gebeurd is. Maar waar de verteller onbetrouwbaar blijkt te zijn. En NEE ik verwachtte geen spinnen-bos... Maar een puzzel waarbij alles bij elkaar wordt gehouden door draden is ook niet echt....interessant. Er had hier gewoon wat meer in mogen gebeuren, dan af-en-toe wat naakt (voor een Koreaanse film wel iets opvallends) Er zijn nu enkel wat psychologische angst-situaties voor de hoofdpersoon in een verder maar tamme film. Het is niet slecht, hoewel ik denk dat de narratieve verwarring meer afbreuk doet dan toevoegt.

Er is iets afwijkend aan deze film, maar kan niet precies zeggen wat. De film is een van de vele onofficiële remakes van Les yeux sans visage/ Eyes without a Face (1960) Echter is er veel meer neiging naar scènes met naakt en geweld. Het lijkt een beetje te schommelen tussen gotische horror en de meer uitbundigere kant ervan met naakt en wreedheid. Een combinatie van geïsoleerde kasteel, zachte erotiek en licht geweld. Uiteraard is dit min of meer wel een vereiste van het horrorgenre maar toch een vrij zeldzame gebeurtenis in Franse producties. Het is niet zo gewelddadig als wat er in latere jaren zou zijn te zien maar toch...

Het is een remake dus het verhaal is bekend; in deze is het de excentrieke schilder Fréderic Lansac die de ware liefde vindt in de vorm van de mooie jonge Anne. Op de dag ontstaat er een catfight met een minnares en raakt Anne voor het leven misvormd. Anny Duperey is een absoluut prachtige vrouw, wat haar misvorming schokkender (en tragischer) maakt. Het duurt bijna 45 minuten om op dit punt te komen en de eigenlijke horror begint. Er is natuurlijk een levende donor nodig en er zijn geile dwergen om het vuile werk op te knappen.

De film werd in de markt gezet als de eerste sekshorrorfilm maar beperkt zich (gelukkig) tot de ontblote borsten van de dames en een poging tot verkrachting door de twee dwergen (wat weliswaar een nogal onaangenaam gezicht is om te zien). De gotisch sfeer en visuele stijl die het creëert met een afbrokkelend kasteel, giftige planten, kaarsen, fakkels, veel nep-mist, veel bloed en naaktheid is een genot om naar te kijken.. Kortom alles wat je, ondanks het matige verhaal zou willen in een gothic horrorfilm.

Een onhandig geregisseerde Mad Scientist zwart-wit-film. Deze film heeft misschien dan wel geen vampiers in de letterlijke zin van het woord maar ik moet de oudere Italiaanse films de krediet geven dat ze als geen ander weten hoe je kijkers kan lokken en entertainen. Gekke wetenschapper prof. Alberto Levin onderwerpt exotische danseres Jeanette Moreneau, die door een auto-ongeluk misvormd is, aan een experimentele behandeling. Maar het verval begint steeds opnieuw, dus Alberto moet vrouwelijke klieren in haar implanteren. Het motief van de dokter is vergelijkbaar met dat van Les yeux sans visage/ Eyes without a Face dat in hetzelfde jaar maar zeven maanden eerder werd uitgebracht. De dokter veranderd ook steeds in een soort hagedissen-monster zodat hij als een echte Jekyll & Hyde wel gek moet zijn! Prima effecten bij zijn transformatie.Echter omdat de film uit 1960 dateert, is er wel terughoudendheid in de weergave van de moorden op de slachtoffers. Ja...deze film copycat een andere film en Nee deze film is niet erg spectaculair of opzichtig, maar het resultaat was, door behoorlijke (hetzij onschuldige) horror-scènes en het absurde verhaal nog best aantrekkelijk Cheesy, low budget entertainment.

Het verhaal begint in een met sneeuw bedekte bergherberg. De gasten hebben zich verzameld in de eetkamer en zijn aan het kletsen. Een mysterieuze vreemdeling loopt binnen en na wat gekeuvel en gedoe, gaat deze een verhaal vertellen over hoe hij zijn vriendin heeft ontmoet. Het verhaal sleept zich zo ongeveer voort...op 30 minuten sluit hij dan eindelijk de Faustiaanse deal. Maar het praten gaat door...terwijl de hoofdrolspeler niet echt een interssante persoonlijkheid was.Gelukkig is de film maar 80 minuten, want het verhaal wordt zo op een wel erg onopwindende manier verteld.De fantasierijke scène waarin we kennismaken met de vorige eigenaren van het talisman was meer mijn cup-of-tea. De film werd in oorlogstijd gemaakt dus misschien is de hand een metafoor voor de wrede tijd die Europa doormaakt. Maar voor mij was deze film iets te praterig, was het vrij dun qua plot en personages, en verloor ik een paar keer mijn aandacht doordat het horrorachtige sfeer mist.

Jemig dat was...geen goede zombiefilm...In deze vind je honderd minuten pure verveling, dat is alles. Als je een beperkt budget hebt, acteurs die geen tekst kunnen lezen en een zwak, slecht geschreven script Tja dan ga je het al helemaal niet redden met een pompeuze voice-over vertelling. Er is geen verhaal, geen plot, geen draad, geen wendingen, geen conclusie, niets. Alleen als je tevreden bent om personages te zien rondlopen, gebouwen te zien (regelmatig alleen horen) opblazen of met een schuddende camerabewegingen, zombies te zien doden, (zodat je niets kan zien) is het misschien wat... Waarom trouwens ga je in een niet-Amerikaanse film hun oorlogsheroïek kopiëren? Je weet wel, toespraken houden over de dappere soldaat en zo. De poster van de film trek je misschien aan, maar vergis je niet, deze film is waardeloos, het is voor mij één van de slechtere zombiefilms

Een meer Duitse obscure horrorfilm die in de vergetelheid is geraakt omdat het werd gemaakt vlak voordat de filmindustrie werd opgeslokt door het Derde Rijk. In werkelijkheid is het ook meer een gotische romance dan een pure horror. Veel dank de film ook door de aanwezigheid van Sybille Schmitz. Zij speelt de titelrol van een jonge zwerver die de positie van veermeester in een afgelegen dorp overneemt en verliefd wordt op een mysterieuze vreemdeling. Helaas vond ik de film in het midden behoorlijk inzakken. Hier focus de film zich meer op de relatie en veel teveel op 'haard en thuis'-ideologie. Niet direct het meest boeiende narratief, maar door de droomachtige sfeer vooral in de openingsscène met de Dood en moerasconfrontatie een fijne atmoferische horror.

Altijd lastig om aan een oude stille film een waardering te geven. Deze Japanse silent valt ook onder horror, echter dat genre werd pas beschreven in 1931 dus veel meer dan een duistere onderwerp zal je in de film niet aantreffen. De film speelt zich af in een psychiatrische inrichting waar een conciërge/schoonmaker werkt om zo bij dichter in de buurt van zijn geesteszieke vrouw te zijn. Wat gebeurtenissen zorgen ervoor dat de conciërge langzaamaan het vermogen verliest om waanvoorstellingen en werkelijkheid te onderscheiden. Tussen het verhaal zijn er montages met random mensen en dergelijke.Deze geven de film een surrealistische tintje. Deze experimentele stille film uit Japan zal als die, compleet en gerestaureerd was met moderne technologie, best indrukwekkend kunnen zijn. Nu pakte de film mij toch een stukje minder.

Als je de verwachting had dat je een horrorfilm gaat kijken, kan je waarschijnlijk teleurgesteld zijn. Ja er zijn wat geesten en de makers lenen wat uit de Gotische horrorroman van de Franse auteur Gaston Leroux. Maar uiteindelijk is dit nog meer dan het origineel een romantische film rond wraak. Dit een volwaardig Chinees melodrama is best mooi met alle historische kostuums en locaties, maar ook niet heel uitzonderlijk, en helaas ook te afhankelijk van digitale effecten. Als film een plezierige om te kijken, mits je geen eng spookverhaal verwacht!

Een Ierse sciencefiction- en horrorfilm (in coproductie met het Verenigd Koninkrijk) Dit genre komt doorgaans niet zo gauw uit Ierland en dat is dus wel enigszins bijzonder maar de film zelf is verder redelijk conventioneel. Het speelt zich af op Mars (locatie is voornamelijk Jordanië) Waar een groep astronauten met nog maar een paar dagen te gaan voordat ze naar huis terugkeren, na wat gebeurtenissen geconfronteerd wordt met een onbekende bacteriële dreiging. Dode geïnfecteerden oftewel zombies dus denk niet te veel na over dit plot. Het acteerwerk was redelijk goed, net als de sets, make-up enz.. Goed was ook dat de spanning regelmatig bij het nemen van moeilijke beslissingen lagen en niet steeds bij zombie-achtige' actie. Nu vind ik af en toe een zombiefilm wel leuk, maar hete blijft toch voor hetzelfde. Toch was dit vooral de locatie best fatsoenlijk.

Mooi gefilmd dat wel!, Maar dat is zo'n beetje alles wat het is. De inhoud is totaal niet boeiend of tenminste het had heel weinig van een echt verhaal. Minimalisme ten top. Tja dus wordt het op een lijzige manier gebracht. Een blond jongetje dwaalt 90 minuten rond. Soms binnen in huis. Soms in het bos. Soms alleen, en soms met een dier of een mens. Dat is het wel zo'n beetje. Er wordt aan het begin nog gezinspeeld op weerwolf maar op een paar doodgebeten schapen lijkt alsof de film meer wil laten weten dat het net zo slaapverwekkend gaat worden als schaapjes tellen. Er is maar heel weinig beweging of dialoog. Een hele film als meditatieve oefening. Dit lijkt verdacht veel dicht op academisch verantwoord tijdverspillen, dan loop ik liever zelf in een Scandinavische bos.

Een Off-beat Griekse vampier film. Van filmmaker Yannis Veslemes zag ik eerder She Loved Blossoms More (2024) en ik weet niet met zijn films...Ze zijn erg goed gemaakt! Er is hier veel om van te houden? Elektronische muziek, gele neonlichten, gekleurd bloed, constante nevel van mist/rook en een vampier die moet blijven dansen of hij gaat dood en amper 75 minuten.... Bij deze is er zelfs aan het begin, inventief gebruik van miniaturen. In de film staan artefacten uit de jaren tachtig: een boombox, een polaroidcamera, pagina's van een pornomagazines hangen aan de muur. Maar driekwart van de tijd heb je geen idee waar de film heen gaat of wat het wil Het lijkt gewoon richtingloos totdat het enigszins focust in de slotakte. Het gaf sterk het gevoel dat de makers zelf ook maar iets deden... en zo gaat de film meanderend naar einde met een simpele onthulling. Ongelooflijk eigenaardige film waarvan ik het gewoon niet goed weet. er zijn dingen zijn waar ik van genoot, maar ook dingen waar ik juist niets mee heb...Tja dat ongrijpbare maakt het ook wel weer uniek, wat dus geen slechte prestatie is!

Tja het is niet moeilijk te raden waar met een titel als "helse verkrachter" deze Mexicaanse exploitatiefilm over zal gaan? Het duurt maar vijf minuten voordat deze film ontspoort. Een executie van een serieverkrachter met een elektrische stoel, waarna een flamboyante Lady Satan hem weer tot leven wekt om hem te vertellen dat hij zijn verkrachtingen en moorden voort mag zetten. Daarna doet hij precies dat voor de rest van de film. Meestal zijn dit eentonige films waar het draait om het vrouwelijk naakt, dat is bij deze ook wel maar er zijn net iets meer opvallende en leuke dingen te ontdekken! Zo zit er een Mexicaanse Columbo achter Carlos "El Gato" aan, schiet men gekke lasers uit ogen en in het laatste spektakelstuk; ontploft alles terwijl hij een topless vrouw in de lucht ronddraait. Het is goedkoop maar ook wel een leuke tijd.

Een leuke voorspelbare amusante Zweedse tiener-slasher. Ook frustrerend want het richt zich op tieners waardoor de kills te veilig blijven. Maar het is nog wel steeds leuk en levert goede achtervolgingsscènes doordat de locatie in een pretpark met Halloween is. De setting is de grote aandachtstrekker van de film. Verder eigenlijk het standaard-plot moordenaar zit tieners achterna omdat die in het verleden iets stoms hebben gedaan. Een voor één leggen de jongeren het loodje tot de Final-Girl overblijft. Ach het was redelijk, vrij vergelijkbaar met de meeste slashers die zich op zulke plekken met tieners afspelen, maar ik heb er toch plezier mee gehad. Er waren een paar interessante kills die hoewel ze tam waren het wel vermakelijk hielden. Oh enne...ben erachter gekomen dat het Zweeds woord voor horror; Skräck is...niet dat je er iets mee kan maar vond het wel grappig...

Aardig monsterfilm uit Australië over de uitgestorven ''Thylacoleo Carnifex'' (Buidelleeuw) Je hebt dus twee natuurexperts die een verslaggever door de Australische outback leiden en een paar nachten laten zien wat ze doen. Het is duidelijk dat regisseur Sean Lahiff dus meer met zijn creature-feature op spanning en sfeer mikt dan op een gore-horrorfilm. Doordat het dier een lange tijd uit beeld wordt gehouden bouwt het lekker de spanning op maar scoort het lager met zijn horror. Toch is dit een behoorlijk solide thriller met een horror-element. De acteerprestaties waren ook prima. Alles werkte hier best goed en deze Australische creature-feature is dan ook, hoewel niets baanbrekends, beter dan verwacht.