Log

Als de regisseur van Being John Malkovich en Adaptation een film maakt van een kinderboek (Max en de maximonsters uit 1963) dat in slechts tien zinnen met in totaal 338 woorden wordt verteld dan weet je dat het iets bijzonders kan worden! En dat klopt er is iets magisch aan deze film over de verwarrende, onhandige, baldadige, pijnlijke met soms verdriet of blijdschap van de kindertijd. Zeer mooi gemaakt met monsters uit Jim Hensons Creature Shop en een ge(s)laagde visuele stijl. Goed gespeeld, subliem vormgegeven, ontroerend en meeslepend. Dus ja ik sluit me aan bij de vele positieve reacties voor deze film

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 3,0 stars

Fijn speelfilm regiedebuut van Tommy Dewo. In Indonesische horrorfilms stikt het van bovennatuurlijke spookverschijning! Goed gedaan dus als je hier net iets anders mee weet te doen! Alhoewel het nog wel steeds voorspelbaar was! Op een traditionele markt in Semarang, Midden-Java geloven de handelaren dat een bepaalde vorm van "zwarte" magie kan worden gebruikt als middel om klanten te trekken, maar daar hangt altijd een prijskaartje aan. Van een vloek afkomen en jezelf redden valt echter nog niet mee. Fijn dat dit zich afspeelt in de jaren '80 in plaats van in de moderne tijd! M<aar de meeste punten scored dit met de visuele effecten Die zijn behoorlijk spectaculair en er zijn enkele lekkere brute bloederige scènes. Spannend, met een goed tempo en een bewijs voor Indonesische filmmakers dat je geen twee uur nodig heb! Gekeken op; 27 april 2025 maar stond toen nog niet op MM

Ik vond het niet vreselijk, maar ook niet geweldig. Maar om eerlijk te zijn was de eerste film over de de roodharige krijgsvrouw ook niet heel goed. Echter als ik beide films vergelijk had die tenminste wel wat meer weg van de fantasie-romans die in de donkere middeleeuwen afspeelden. Uit welk bronmateriaal deze Red Sonja-film kwam....ik kan het niet zeggen? Het lijkt helemaal geen Robert E. Howard-bewerking te zijn.

Deze film zal dus waarschijnlijk door vele als niet goed worden beschouwd, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik er wel plezier aan heb beleefd. Oké het lijkt een beetje rond te shoppen bij andere films en het is er erg zonnig en 'schoon'. Alle dorpelingen dragen zeer verzorgde kleding en zitten niet onder de modder. Het verhaal is vrij modern met verschillende actualiteiten. (De schurk is een kleine man, een techneut die kapitalist is geworden... Was dat...?)

Ach als je geen onrealistische verwachtingen hebt van deze lowbudget Red Sonja je vermaken. Matilda Lutz is ook fantastisch in de hoofdrol. En oké het is niet hoogdravend maar het is wel precies wat ik had verwacht: een solide escapistisch Hollywood-avontuur dat soms te ambitieus voor het budget was. Alleen jammer dat het geen pulpfictie voor volwassenen was.

Prima animatiestijl, sterk verhaal, en het beste van alles geweldige bloederigheid en moorden en gewoon heel veel fucking coole dingen die in live-action simpelweg niet mogelijk zijn. Een Predator-film, Nee niet echt, maar als actiefilm met een paar monsterlijke aliens wel gruwelijk genieten geblazen!

vote changed, original voice was 2,5 stars

Hé Richard Dreyfuss (weer) in een haaienfilm waar hij zijn kleindochter Scout Taylor-Compton (Rob Zombie's Halloween) leert om een haai te bevechten. Hij is tenslotte de expert...en eigenlijk vocht ze niet met een haai, maar ze had wel een coole confrontatie...(een Hoe tem je een draak-momentje) Het onderwatergedoe was ook zeer cool maar het doorsnee verhaallijntje over een gezonken schat en een gevaarlijke drugsdealer halen dit enigszins naar beneden. Nadeel daarvan is namelijk dat de meeste actie zich afspeelde met guns op een boot in plaats van in de oceaan bij de haaien. De haaien zelf zijn tijdens dat ze mensen in hun benen bijten, ook niet met de beste CGI gedaan. Maar ach de film is zeker niet zonder charme en ook niet eens zo heel slecht!

Hoewel The Final Terror al in 1981 werd voltooid, (en dus nog eerder werd bedacht) lag de film twee jaar lang op de plank omdat de filmmakers geen distributeur konden vinden. Maar door de groeiende bekendheid van Daryl Hannah (en in mindere mate Rachel Ward en Adrian Zmed) werd het (de her-montage) uiteindelijk uitgebracht in 1983. Waar de film echter wel een struikelblok vormt is in zijn opzet, het probeert duidelijk slasher-film na te bootsen maar in tegenstelling tot veel andere slasherfilms is dat het relatief weinig doden (bodycount 6) bevat. Bovendien blijven de meeste personages leven, om het als Final-groep, en niet als een Final Girl (of Boy) tegen de moordenaar op te nemen. Hoewel verre van perfect, maakt dat het beter dan het zou moeten zijn.

Deze film is oké. Het is, het eerste uur eigenlijk een nerdy studentenkomedie. De filmmakers hebben namelijk het zo gemonteerd dat het slashen pas in de laatste 20 minuten begint. Het is ploeteren om daar te komen, maar dat is ook de schuld van de Motion Picture Association (MPA) die de film flink lieten inkorten. Er zijn veel kills aan het einde, maar helaas worden ze allemaal weggeknipt voordat je ook maar iets van bloed te zien krijgt. Er zijn wel een paar aftershots, die zijn best gaaf, dus dan is dubbel zo jammer. En in de laatste 10 minuten worden behoorlijk gek met een bovennatuurlijke wending en die is ook best leuk...Jammer dat de oninteressante studentenkomedie zo lang duurde om bij een horrorfilm te komen

De film is de liveaction remake van de gelijknamige animatiefilm uit 2010, die ook door Dean DeBlois werd geschreven en geregisseerd. Alhoewel het een best spectaculaire en geslaagde film oplevert is het eveneens ook een exact kopie van de animatie. En misschien is dat juist het minpunt: hoe beoordeel je een remake die domweg trouw blijft aan het origineel? De film met echte mensen, echte omgeving, en geanimeerde draken is vermakelijk maar je kan net zo goed de animatie opnieuw bekijken, er is géén verschil.

Het uitgangspunt, is natuurlijk ontleend aan het fantasierijke verhaal van Jules Verne. Maar waar die een duistere, claustrofobische roman schreef, is dit een goed verlicht theekransje met een zingende Pat Boone, kolderieke gekkigheid met een eend en andere onserieuze onzin. De ondergrondse scènes zijn mooi vormgeven maar doorstaan de tand des tijds niet helemaal (duidelijk in de studio opgenomen) Tja en optisch vergrote hagedissen zijn overtuigend maar gewoon gedateerd. Ach het was vermakelijke knulligheid uit de oude doos

Prima kinderfilm over kinderen in de Tweede Wereldoorlog en werd bekroond met diverse prijzen op internationale festivals. Het vertelt een verhaal over vriendschap, angst, liefde, familie en geheimen. Op de film is eigenlijk niet veel aan te merken, alles is netjes gedaan. Zonneschijn en rozengeur, daardoor misschien wel iets te netjes?

vote posted

vote posted

Linda Fiorentino, is fantastisch als manipulerend kreng. Het is alleen jammer dat het verhaal zo weinig voorstelt om er een memorabele film van te maken. Het is te licht om film-noir te mogen heten, probeert iets door de verhoudingen tussen de seksen om te draaien en laat het plot regelrecht van ‘Double Indemnity’ komen

vote posted

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

vote posted

Eigenlijk geen idee waarom dit zoveel lage waarderingen ontvangt? Misschien is het omdat het van oorsprong een 14-delige streamingserie was. (de serie krijg hogere waarderingen) Die serie is bewerkt tot gothic-horror anthologie-film. Hoewel dit soort films sinds het begin van de horror al bestaan, zijn ze omdat wat onsamenhangend zijn, wat lastiger te slijten aan de doorsneekijker.

Deze verhaald over de familie Black wiens leven verweven is met de Dood zelf en bestrijkt de periode van de 14e eeuw tot de moderne tijd. In de 13e eeuw zag Alaistair Black de Dood als in het rood-geklede vrouw in het bos. In de 17e eeuw was er Ivy Black, die erachter kwam hoe ze voor onsterfelijkheid een pact met de Dood kon sluiten. Het ritueel is simpel: om onsterfelijkheid te verwerven, moet je doden. Suzie Black volgt hetzelfde ritueel, en degenen die na haar komen, doen hetzelfde. Totdat je bent aanbelandt in het heden...

Ander iets is dat deze overleveringen van de familie Zwart en Winter doormiddel van Asher, de bewaarder van het landhuis worden voorgelezen of verteld. Niet iedereen is ook even gecharmeerd van voiceovers. En dan is er nog dat de verhalen geen echte climax kennen. Het gaat geheel voor een beklemmende sfeer. Je weet wel zo'n groot oud landhuis midden in de middle of nowhere, mistige grond, overal kaarslicht, de vloerplanken kraken, de deuren piepen. Degene die dus van sfeervolle en duistere horror houden en het niet erg vinden dat er korte verhaaltjes worden verteld, is dit zeker de moeite waard van het te kijken.

De game kende ik totaal niet en wordt omschreven als een wandelsimulator waarbij het draait om, dat de speler door een Japans metrostation loopt en onderweg allerlei onnauwkeurigheden moet opsporen om zo de uitgang van het station te bereiken, doet hij dit onjuist keert hij terug naar Exit 0. Deze film valt voor mij dan ook vooral op door zijn opvallende gele poster, met de titel "Exit 8" (waar je ook toepasselijk "Exit Infinity" kan lezen) en de betrokkenheid van Kazunari Ninomiya, van de live-action "Gantz"-films.

En wat blijkt deze film is ondanks zijn minimalistische setting, eigenlijk best goed gemaakt. Waarbij het concept en de herhaling van het steeds maar weer door dezelfde ondergrondse gang lopen op veel manieren geïnterpreteerd kan worden. Gewoon als de man die continu in de metrogangen opzoek is naar de uitgang maar dat door een loop wordt bemoeilijkt. Of als boodschap/metafoor van de man die zich verloren voelt (angst) voor het vaderschap. Een psychologisch debat dat zich afspeelt in het hoofd van deze man. Door bepaalde dingen een dubbele betekenis krijgen, werd dit een erg fijne kijkervaring

Veelbelovend debuutfilm! Verhaaltechnisch voelt wat onderontwikkeld aan. Dat begint eigenlijk al bij de opening waar er meer tijd geeft aan iets wat niet echt nodig was. Het meisje Maxx, een studente, werkt in de nachtdienst bij een verlaten, vervallen motel en dan arriveren er twee broers laat in de avond....De film speelt daarmee in op het gevoel van gevaar, plausible en nooit te overdreven. Het voelt ook wel een beetje vertrouwd maar geef niet het gevoel van "been there, done that" en het eindigt ook lekker behoorlijk fucked up Ja dit was een film van twee regisseurs die absoluut hun best doen! Niet slecht, niet goed maar gewoon een leuke kleine Thriller!

vote posted

Of het nu gaat om obsessie, verslaving of onsterfelijke liefde, er zijn talloze films die vampiers en vampirisme gebruiken als metafoor. Deze film combineert een aantal van die aspecten in zijn eigen verhaal. Thomas, een werkloze kunstenaar die nog thuis woont, ontmoet Rhea in de bar van zijn vriend en is meteen geobsedeerd door haar. De Roemeense actrice Mădălina Bellariu Ion casten als verleidelijke vampier was niet verkeerd! Wel kwam dit verdraaide liefdesverhaal maar langzaam op gang. Tot op zekere hoogte is het ook al eens eerder gedaan dus de film is misschien ook wel een beetje voorspelbaar. Toch was het voldoende samenhangend om het tot de finale te bekijken. Het is daarmee een solide poging in het subgenre "vampirisme als verslaving" maar niet iets dat direct opvalt tussen de andere horror-romantische films. Maar zeker geen onaardige film om te kijken.

Indonesische regisseur Timo Tjahjanto vormde samen met Kimo Stamboel het regisseursduo The Mo Brothers. Vervolgens gingen beiden solo verder. Timo Tjahjanto's eerste volledige solo-avontuur was de horrorfilm "May the Devil Take You", een film schatplichtig aan de jaren 80 en The Evil Dead. Het werd een succes en een vervolg kon dan ook niet uitblijven! Ook dit vervolg blijft trouw aan diezelfde formule: manische horror in Evil Dead-stijl.

Het eerste deel vond ik erg leuk, en ook dit was wederom een goede film. Je ontmoet de overlevende personages uit de eerste film opnieuw. Ze zijn inmiddels jongvolwassene en na wat omzwervingen gaat een groepje naar een weeshuis, waar ze worden aangevallen, bezeten en vermoord door de wraakzuchtige geest. Het duurt even voordat de film op gang komt en als dat gebeurt, is het verhaal niet zo sterk als in het eerste deel.

Dat maakt ook niet zoveel uit, als op horrorgebied alles uit de kast wordt gehaald. De film bezit enorme entertainmentwaarde met constante bloederige horrorscènes. zoals de erg vermakelijke opening met seance en rondvliegend zaagblad of verderop de demon versus taser. Er zitten een paar plotwendingen in, maar de focus ligt altijd op de rauwe horror. Had wel graag gewild dat er door de non-stop razernij wat zuiniger met de speelduur was omgegaan. Ach kleine detail voor een verder reuze vermakelijke film!

In 2017 richtten Justin Benson en Aaron Moorhead (films als Spring, Something in the Dirt en series Moon Knight, Loki en Daredevil: Born Again) samen met hun productiepartner David Lawson Jr., het filmproductiebedrijf Rustic Films op. Doel is om onafhankelijke films van verschillende filmmakers met een doe-het-zelfaanpak films te laten maken. En op één of andere manier spreken hun ideeën en films mij persoonlijk erg aan!

Deze film verkent op een 'X-Files'-achtige manier de 'mannelijke' angsten die komen kijken bij het uitbreiden van het gezin met een kind. Ontroerend, vreemd en denk ook persoonlijk, op sommige punten wel wat traag. De SF-Alien aspecten zijn volgens mij meer als metafoor dan als praktisch gebruikt, iets waar ik regelmatig van gruwel. Toch was dit een meer dan behoorlijk vermakelijke film. Hier en daar waren er zeer goede effecten en de oplopende actie was best goed. De lagere beoordeling komen vermoedelijk door het wat abrupt eindigde en de kijker dus aan zijn eigen interpretatie overgelaten werd. Wie die vreemdheid van het Justin Benson/Aaron Moorhead-oeuvre waardeert, heeft met deze film weer een goede tijd!

Ondanks dat de titel een beetje deed vermoeden dat het om een vervolg op een Boogeyman-film ging. Is dit niet het geval, wel was het een teleurstellende poging tot film-maken Er was maar weinig om van te genieten. Hoewel een paar moorden voorkomen, zijn die niet genoeg om dit ​​tergend trage verhaal te compenseren Het is een low-budget-film waar om geld te besparen de aanwezige mensen meer aan drugs doen en domme dialogen bezigen. Het acteerwerk is echter op zijn best middelmatig en op zijn slechtst gewoon tenenkrommend. Tja en dan richt je de film ook nog eens voornamelijk op de strijd van één man tegen verslaving en is de Boogeyman nauwelijks aanwezig. Het is een metafoor voor een psychische aandoening maar het was twijfelachtig of het dan wel klopt! (de eerste moord) Bovendien is er een vreemde fixatie op de non-stop slaapkameractiviteiten van één stel, wat meer aanvoelt als opvulling dan als plotontwikkeling. Duidelijk dat dit de zoveelste film is waar een groep vrienden een huisje huren en samenkomen om een ​​film te maken

Hoewel het geen meesterwerk is, verdient deze film geen lage beoordeling. Hij is duidelijk met liefde en stijl gemaakt en heeft zelfs acceptabele acteerprestaties en effecten voor een laag budget. Helaas is het niets baanbrekends en speelt regelmatig leentjebuur. Maar toch...spionerende kinderen vastbinden doet meer mensen pijn dan je denkt. Volwassene geworden is broerlief ongemakkelijk, zelfs agressief bij vrouwen en dus schildert hij spiegels. Zijn zusje doet het niet veel beter. Ze heeft nachtmerries, praat raar onder hypnose en ziet dingen in spiegels die er niet zijn. En dus slaat ze een spiegel kapot. Hier komt het bovennatuurlijke boeman-gedoe, zware ademhalen en het snijden om de hoek kijken, Dat, en de griezelige elektronische muziek van Tim Krog, maken van dit een aardige lowbudget horror die je een leuke middag bezorgen.

Als in een Apocalyptische wereld kinderen worden gezien als bedreiging, En deze kinderen naar een huis in het midden van nergens gaan, waar een Britse vrouw koekjes en melk serveert in een linnen bloemenjurk...hoe groot is de kans dat ze iets verbergt ? Het virus verandert mensen in kannibalen. Jeetje, ik vraag me dus echt af wat er gaat gebeuren? De keurige Michelle Dockery, speelt overigens die rol en is een iets meer gestoorde versie van haar personage uit Downton Abbey Deze makkelijke casting en het luie script maken dar dit een beetje een onopvallend film is geworden. Het toch al middelmatige verhaal wordt nog verder verwaterd door slappe (horror)beelden. Er zijn een paar pluspunten maar als debuutfilm van een nazaat van een filmicoon (Spielbergs dochter) voelt het absoluut niet alsof ze dezelfde genen heeft geërfd.

Als je erin slaagt een film te maken die zich bijna volledig in een auto afspeelt en hem toch boeiend weet te houden, met elementen van angst en spanning, dan doe je iets goed! Want ja inderdaad, in de film zitten er alleen maar twee mensen in een auto te telefoneren...Tel daar de sterke acteerprestatie van Rosamund Pike en het spelen met licht en schaduw in de auto bij op en je heb een heerlijke ingetogen thriller. Het is enkel jammer dat de afloop voor mij compleet werd prijsgeven door de titel Knappe en spannende film maar helaas was er voor mij dus geen verassing hoe het zou eindigen!

Niet geweldig maar op één of andere manier vond ik dit verhaal over de generaties ruziënde families waar één van cryptiden waren wel gezellig knus. Het verhaal draait namelijk om een eeuwenoude vete tussen de verborgen cryptiden die zich voordoen als mensen, (handig voor het budget) de Carvers-familie en de monsterjagende Morrison-familie. Het script richt zich op de personages, hun relatie en familiedynamiek. Met meerdere romantische verwikkelingen en huiselijke conflicten. Het leek wel soms wel een monsterlijke romantische film. Uiteraard met enkele onverwachte onthullingen en wendingen. Het resultaat was wisselvallig boeiend. Voor een film over cryptiden schiet het echter wel tekort met het tonen van de wezens. Ze waren al goedkoop-ogend en ze dan alleen gebruiken in de climax is echt te weinig! Het uitgangspunt had best potentie maar het haalt nergens een niveau zodat er iets beters of iets interessanter mee werd gehaald!

Zenuwslopende lo-fi neo-noir. Om dan te bedenken dat ik bij deze film aan het begin, erg twijfelde dat het iets ging worden! Het plot focust zich op wat Frankie allemaal moet doorstaan om geld te krijgen voor haar dochter. Ze werkt als garagemedewerker en luistert naar cassettebandjes die ze gebruikt om met haar handicap om te gaan. Het is haar onvermogen om zich op haar werk te concentreren, wat leidt tot haar ontslag. Wat volgt zijn een voorstel, een moord, de mysterieuze vrouw Paige, een mogelijke samenzwering en een onbetrouwbare verteller.

Je ziet de dingen vanuit Frankie's perspectief, wat niet heel betrouwbaar is aangezien ze lijdt aan een aandoening waardoor ze haar concentratie en tijdsbesef verliest. Het verhaal ontvouwt zich langzaam op het scherm en de stukjes en beetjes moet jezelf bij elkaar passen. Ik werd uiteindelijk helemaal meegezogen met dit verhaal. Een knappe prestatie voor het regiedebuut van Ryan J Sloan, een elektricien die regisseur werd en hoofdrolspeler Ariella Mastroianni, die het scenario meeschreef.

Tja kan niets anders dan concluderen dat dit een toffe ongewone noir-mysteriethriller was, die flirt met elementen en invloeden. De plotse trippy psychologische horrorscene was waanzinnig, het onsamenhangend verhaal (om voor de hand liggende redenen) en de constante beklemmende sfeer maken voor mij dat dit een onverwachts lekker filmpje werd!

Blindelings (horror)films in gaan levert een hele reeks "niet zo goede" films op, maar één keer in de zoveel tijd, kom je dan zoiets als deze Australische film tegen! Met een redelijk geloofwaardig verhaal over hoe een freelance filmeditor wanhopig werk probeert te vinden om de rekeningen te kunnen betalen. Zodoende doet ze de montage van "pornofilms" totdat ze een lucratief ander aanbod krijg. Maar zijn het goedkope horrorfilms of echte "snuff-films" ? In zijn basis is het een langzaam op gang komende psychologische afdaling in wanhoop en waanzin. Daarom moet deze film gedragen worden door goede hoofdrolspeelster, en Nicole Paster doet dat inderdaad bewonderenswaardig. Een ​​klein minpuntje is dat de speelduur net iets te lang aanvoelde. Maar ach...verder is het een goede film die je vanaf het begin tot aan de laatste seconde boeit. Misschien eenvoudig in zijn idee, maar ruimschoots memorabel in de uitvoering.

Nee, in deze film zal je geen verdere diepgang vinden dan twee vijandelijke soldaten in WW2 die ondanks hun verschillen proberen te overleven. Ook achter het aanwezige monster zit geen diepere betekenis. Er is zelfs geen uitleg waar het vandaan komt! Nee, het is een mager verhaal, met weinig achtergrondinformatie over de hoofdpersonages en het wezen. Het doet eigenlijk precies wat de titel al aangeef; err is een monster op een eiland PUNT! Het is een heerlijke B-film in hart en nieren! De gewelddadige bloederige scènes met het wezen behoren absoluut tot de beste momenten van de film. En zoals ik het (stiekem) graag zie is het monster een man in een pak Het was prachtig vormgegeven en om je een idee te geven; het lijkt een beetje op een mensachtig kieuwbeest in de stijl van "Creature from the Black Lagoon" Dit was voor mij duidelijk 90 minuten smullen!

Een vampier, een weerwolf en een vampierjager lopen een bar binnen...

Van regisseur Thomas J. Churchills zag ik al eerder drie films, het waren geen beste films! Ook deze vierde film was verre van goed, wel bezit het voor liefhebbers van goedkope B-films misschien nog een vleugje entertainment. Tessa, een blogger die ervaart en schrijft over vooral de downs van de datingwereld De mannen zijn waardeloos dus kijkt ze alleen uit naar het Letterlijke 'dessert'. Dan is er Marcus, nazaat van de beroemde vampierjager Abraham van Helsing en last but not least is er een "zogenaamd" aantrekkelijke vampier die vrouwen vermoord. Dit had een leuke kruising kunnen zijn tussen een monsterjagen en een driehoeksverhouding, maar de personages kruisen elkaar nauwelijks, de monsterjager doet het grootste deel van de film niets en de driehoeksverhouding begint pas zo'n 15 minuten voor de aftiteling. Dus de rest van de film zit je alleen maar naar opbouw te kijken. De man in het weerwolfpak biedt weliswaar nog wat lowbudget-charme, maar de film was verder redelijk waardeloos en lang niet zo interessant als de poster, doet vermoeden!

vote posted

Ten eerste is het handig om te weten dat dit géén professionele film is! Het is een lowbudget-horroranthologie met vier korte filmpjes in found footage-genre. Het draait om: twee vriendinnen die een stel VHS-banden ontdekken (waar hebben we dat toch eerder gezien?) tussen de spullen van hun overleden vriendin Sarah en de naam van iets of iemand die 'Mr. Magpie' heet Ze besluiten de tapes te bekijken in de hoop op antwoorden en ontdekken dat ze zelf zijn te zien in morbide onbekende scènes.

Videoband 1: "Ouija", Dubbeldate met een Ouijabord. Drie schoolvrienden willen een vervolg maken op een seance -filmpje uit hun studententijd. Vriendinlief van één is wat minder enthousiast...het loopt uiteraard uit de hand! Er waren enkele aardige scare-momenten en wat bloed
Videoband 2: "Possession", Twee influencer-spokenjagers ontmoeten meer dan ze hadden verwacht in een leeg kantoorgebouw. Het filmpje maakte niet geheel duidelijk waarom...maar er waren een paar aardige schrikmomentjes.
Videoband 3: "Grief", Een bezeten client kom bij een therapiesessie. Een locatie waarin je drie dagen ziet. Voorspelbaar maar wel leuk gedaan.
Videoband 4: "Sacred Redemption Order (SRO)" Begint met pratende hoofden die het "waren het geluk" hebben gevonden bij SRO...tja hier klopt natuurlijk iets niet! Sektes zullen altijd blijven boeien en dit werd uiteindelijk het leukste filmpje.

Het is een film met een leuke variaties op beproefde formules maar kan wel wat meer pit gebruiken. Het is niet eng (helemaal niet), maar dat kan ook zijn door de budgetbeperkingen. Het is dit, het gebrek aan en een duidelijke 'goedkoopheid' die de film minder geweldig maakt. Toch is het, het kijken waard, want er is talent, waar geprobeerd wordt iets mee te doen en er zitten een paar leuke momenten in.

In eerste instantie leek het een veelbelovende horrorfilm met een Indonesische folklore dat het s' nachts geen goed idee is om fluiten. Er was een interessant begin, leuk met de vriendschap tussen drie jongens, de vogelwedstrijden, het leven bij opa en oma en de lokale folklore die uiteindelijk voor problemen zorgt. Uiteraard met regelmatig een jump-scare maar die hadden weinig tot niets met het verhaal te maken. Helaas is alles in de film dus niet zo goed uitgevoerd. Na een tijdje had ik het gevoel dat ze echt niet meer wisten waar de film heen moest...de context raakt voor de kijker steeds verder zoek. Dat en het feit dat halverwege opeens niet meer om het fluiten gaat. De cinematografie is eigenlijk nog best sfeervol en goed te noemen, maar dat is het dan ook wel zo'n beetje.

Paganisme vs. christendom. Vind dit een beetje een lastige film. In de film waren de typische horrorelementen omtrent bezetenheid, niets wat je niet eerder heb gezien en regelmatig de harde-geluid jump-scares. Ze waren best goed gedaan maar enigszins ook; "been there, done that" Wat mij wel aansprak was de verhaallijn van de botsing tussen het traditionele volksgeloof (de oude goden) enerzijds en het katholicisme (de nieuwe god) anderzijds. Alhoewel het wel in het midden werd gelaten of Supy (de God van de Dood), de katholieke God versloeg. Dat verhaal werd wel wat traag verteld, het duurt echt even voordat het op gang komt, maar maakte het verder ook interessant. Dat en de mooie locatie van de bergen van Ecuador waren uiteindelijk wel reden genoeg om dit vermakelijk en de moeite van het kijken waard te maken!

vote posted

Dit is een typisch Indonesische horrorfilm! Een bovennatuurlijk iets zet de boel regelmatig op stelten doormiddel van schrikmomenten. Het verhaal gaat over Ranti (Taskya Namya) stemt ermee in om met een demon te trouwen om haar verlamde dochter te redden. Het pact verandert niet alleen Ranti's leven, maar ook dat van haar familie. Hoofdrolspeelster Taskya Namya, die Ranti speelde, zette een prima prestatie neer maar verder is veel van hetzelfde. Gelukkig is het wel een film die niet helemaal gedreven werd door flauwe schrikmomenten. De film voegde met veel plezier een aantal brute moorden toe, en sommige daarvan zijn verrassend bloederig.Daardoor verdiend het zeker dat halve puntje meer! Gekeken op; 08 juni 2025 maar stond toen nog niet op MM

vote posted

vote posted

vote posted

Het kortverhaal van Joe Hill (een zoon van Stephen King) gaat over; Dr. Abraham Van Helsing, die met zijn vrouw Mina (was zij Wilhelmina "Mina" Harker uit de roman van Bram Stoker?) is verhuisd (naar wat er is er gebeurd) naar de prairie in Central Valley, Californië. Abraham is streng, religieus,, emotioneel koud en afstandelijk en er is de constante waarschuwing en angst voor vampieren. Dit heeft uiteindelijk van invloed op de twee zoons, Max en Rudy met alle gevolgen van dien. Hoewel het geen horrorverhaal pur sang is, kent het wel de nodige gruwelijkheden.

Echter regisseur Natasha Kermani herschrijf dat verhaal tot....tja....vader is een dominante heethoofdige gek die aan moderne voortuitgang twijfelt (spoorlijn) en zich inzet voor een zaak die ter discussie staat. Gesprekken vertellen ons wat we moeten vrezen. Scènes blijven te lang op het verkeerde hangen en angst zwelt nooit aan. Er zijn enkele voortekenen als een vampier in een hoekje of een naar binnenvliegende vleermuis. Helaas werd alles wat intensiteit of horror opleverde afgezwakt of vergeten.

Tja en dan gaat het tempo van de film ook een probleem vormen, want gezien de nadruk op ingetogen psychologisch familiebanden kwam te liggen en de horror onderontwikkeld bleek, was het wachten op....uiteindelijk niets en dat is maar eentonig. En ja, visueel is het best fraai, er is aandacht voor detail in de kostuums en de ruimtes in het huis. Eigenlijk ben ik met mijn waardering te aardig voor een film die niet toevoegende vierkante beeldverhouding bezit en vraagt om meer durf en impact. Misschien is dat omdat Jocelin Donahue de moeder speelde en omdat het uitgangspunt nog best intrigerend was

Een extreem trage zwangerschapshorror die zwaar leunt op verdriet en emotie. De kwelling van een lesbisch stel dat een kind wil. Het ziet er netjes uit en de toegewijde acteerprestaties van Alice Kremelberg en Juani Feliz zijn best sterk te noemen. Maar helaas werken de speelduur, het tempo en het gebrek aan schokkende momenten of goede moorden de film tegen. Gedurende de speelduur zweeft de film zo'n beetje langs elk horror-subgenre; Spookhuis, heksen-covens, occulte rituelen, iets bovennatuurlijks, iets demonisch, psychologische inzinking, folklore en zelfs hints naar een vervloekte stad. Misschien is het met goodwill, ambitieus te noemen, maar deze willekeurige aanpak kwam bij mij over als de zoveelste doorsnee zwangerschapshorrorfilm. Deze film doet gewoon nooit pogingen om eng te zijn.

Lekkere zomer-horrorfilm! Waarin de dreiging niet van haaien komt, maar van een psychopaat die op zijn boot zit. Dat is best cool, maar afgezien daarvan durft het ook geen al te gekke dingen te doen. De moordscènes zijn besprenkeld met wat leuk bloed maar ook ietwat te repetitief en regelmatig maar matig in beeld. Het mist dus een echte wow-scène (een duim-scène kwam er dichtbij) en dat is jammer. Toch weet het soms best geslaagde spanning te creëren. Echter, Zephyr (Hassie Harrison) is de enige stoere vrouwelijke hoofdrolspeler dus dat was voorspelbaar genoeg om re raden wat daarmee ging gebeuren. De cinematografie is ook goed en degelijk. Kortom een lekkere film, met enkele goede momenten (maar die je ook wel vaker heb gezien) en die erin slaagt om een seriemoordenaar en haaien te combineren.

Aan ambities ontbreek het deze film niet! De film vertelt een bizar verhaal waarin trauma's van het verleden via verstrengelde zielen reïncarneren in het heden. Alles draait om de aankoop van het pand waar een experiment met tijdvervorming is misgegaan. Zodoende zijn er verhaallijnen uit 1931/36 (in China), 1978 en 2025. Je zou denken dat dit simpelweg voldoende was maar nee.... je krijg veel te vaak Neils huiselijke leven en persoonlijke problemen te zien. Ambities zijn een goed begin maar een film is meer dan dat! alleen Tja en helaas had regisseur Perlman een aardig ambitieus idee, maar verprutst hij het vervolgens met een hoop uitleg die het concept compleet onbegrijpelijk maakt. Meer vertellen dan tonen is natuurlijk ook niet goed en de langzaam opbouwen gecombineerd met teveel persoonlijk leven maken van dit een goedbedoelde sciencefictionthriller die nergens echt spannend werd.

vote changed, original voice was 1,5 stars

vote changed, original voice was 2,0 stars

vote changed, original voice was 3,5 stars