Log

Het is een goedkoop gemaakte film, geregisseerd door een voormalig lid van The Exploited en dat is niet eens het grootste probleem. Want voor een crowdfunding lowbudgetfilm was de productiewaarde nog enigszins goed. Echter het script en het verhaal zijn verschrikkelijk. Wat kan er eigenlijk misgaan met een versie van "The Dirty Dozen" ? Waar een groep buitenbeentjes de opdracht krijgt achter de vijandelijke linies een ​​geheime nazi-bommenwerper te vernietigen. Alles dus....ten eerste het overmatig gebruik van digitale effecten, met name de kogelinslagen die lijken alsof een meloen openbarst. Slecht acteerwerk; de titulaire Dick Dynamite, is de no-budget-light-versie van Schwarzenegger. De humor slaat steeds de plank mis! Vaak piemelhumor wat ik eigenlijk ook had kunnen verwachten met door de held zijn voornaam...In het middengedeelte voelt het al geheel repetitief...en dat gaat het een tijd door! De film lijkt ook zelfbewust en geconstrueerd als "laten we een slechte film maken" waardoor het algauw tegen gaat staan! Terwijl Nazi's vermoorden mij bijna nooit gaat vervelen. Na vijf minuten kijken weet je of dit je ding is of niet. De mijne in ieder geval niet!

Euh ja...er wordt duidelijk wel geprobeerd om een jaren '80 -vibe te creëren, echter helaas niet het goede van wat de jaren '80 ons bracht...maar meer de goedkope shot-on-video-rommel. De film, ziet er echt lelijk uit. Dus tja...wat je hier krijg is erg geen toffe splatter-film. Oh, er zit zeker wel veel bloed in, het is jammer dat je voor het grootste deel door troep heen moet zitten om het te kunnen zien. Onvolwassen vanaf het begin met een opening met uiterst onaangename personages die proberen grappig te zijn. Oei...dat voorspelde direct al niet veel goeds! Continu "fuck, bitch, cunt, of fag" enz is een zwakte en eerder een gebrek aan humor. En nee het is ook geen excuus dat deze film zich afspeelt in de jaren 80. Daarna is er een verkrachtingsscène in een speelhal, boven de bowlingzaal en dan...is er even weer niets...totdat eindelijk een paar goede splatter-effecten beginnen. Die moorden zijn dan wel goed gedaan maar verder is er niets positiefs te bedenken. De regisseur beweert dat dit allemaal een eerbetoon is aan de goede oude horror uit de jaren 80, maar dan wel met de verkeerde nostalgie, de verkeerde humor (zelfs eerder aanstootgevend) en de verkeerde reden (choqueren om te choqueren) en maken van dit een niet zo'n beste film.

vote posted

vote changed, original voice was 4,0 stars

Een low-budget horrorfilm over de vormveranderaar van de wendigo-mythe. Het doet wat het doet, eenvoudig en totaal niet effectief. Vermoedelijk gewoon gefilmd in en bij een Airbnb. Er is geen enkele intentie om de regels van het genre te herschrijven. Zoals veel van dit soort films wordt er te veel tijd besteed aan mensen die dingen doen... twee meisjes en twee jongens die wandelen in het bos, kampvuurtjes bouwen, kaarten, drinken en wiet roken. Het dunne script en de gehaaste opnamestijl laten weinig ruimte voor meer dan wat goedkope montage met een paar schrikbeelden en speciale effecten die zijn er niet! Erg handig is het natuurlijk als het ‘monster’ een vormveranderaar is! Simpel gezegd je kan gewoon je acteurs dubbel gebruiken. Kortom vervelende twintigers in een huis en verder is er maar weinig om enthousiast van te worden. Gezien rond 11 november 2023

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

"Stadsmensen gaan naar het platteland"...

Als regisseur is Larry Fessenden een beetje een buitenbeentje, zijn horror-films volgen niet het traditionele pad. In deze gaat het over de Wendigo. Een boosaardige monster dat volgens de Indiaanse legende een mens is die in een wendigo transformeert wanneer hij zijn overlevingsdrang overwint. Echter in deze film is er net als in de werkelijkheid geen fysiek monster te zien maar draait het meer om de angst.

Dus als een stadsgezin op vakantie gaat naar het platteland en een paar locals tegenkomen is er niet zo zeer sprake van één of ander monster maar de angst vanuit het perspectief van een kind en angst van de gewone man in een situaties waarvan hij hoopt dat hij er nooit in terecht zou komen. Een psychologisch familiedrama waar de horror van de mythe zich manifesteert binnen de grenzen van realiteit. Dit is voor mij ook een van de weinige keren dat meer drama van personages en hun problemen en minder horrorelementen niet zo een groot gemis vond!

De film is namelijk vakkundig gemonteerd, en er is iets met de cinematografie en de koude/eenzame sfeer in deze film dat de spanning deed verhogen. Niet alle elementen zijn even origineel (automobilisten rijden een hert aan, kind tekent griezelige plaatjes, mystieke indiaan...), maar er zit veel flair in die het geheel wat frisser maakt. Niet voor iedereen maar dit was een opmerkelijk effectieve film met een hartverscheurend einde.

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote changed, original voice was 1,5 stars

Er zijn talloze films die zich richten op gekke wetenschappers die, per ongeluk of expres, een situatie creëren die een grotere bedreiging vormen. In deze Mexicaanse horrorfilm is het een arts die probeert de leukemie van zijn zoon te genezen door middel van een gorilla-harttransplantatie. Waarna de jongen verandert in een moordende Rape-aap in een pyjama...oink.

Tja het resultaat is een goedkope en vrij slordige exploitatiefilm met geen greintje sfeer. Bloederige moorden, borsten, en worstelen want je krijg regelmatig een vrouwelijke worstelaar in een rood Catwoman-pak te zien. Het voelt als opvulling. snap niet echt waarom ze het worstelen in de film nodig hadden, op één heel klein plotpuntje na. De bloederige effecten zijn gewoon slecht uitgevoerd. Een uitzondering hierop zijn de scènes met de harttransplantatie, dit zijn namelijk stockbeelden van een echte hartoperatie.

De film deed me veel meer denken aan een goedkoop overblijfsel uit de jaren '50, door de aanwezigheid van Lucha libre, (Spaans voor 'vrij worstelen') een Mad Scientist en de aap -mens transformatie. Het vermoedelijk snel in de vergetelheid geraakt maar de Britse censuur besloot in de jaren tachtig in al hun wijsheid om het op de Video Nasty lijst te plaatsen. Ach het is door het sleazy karakter nog enigszins redelijk. Maar goed...nee niet echt!

vote changed, original voice was 2,5 stars

Voor een Troma-film mist deze film verrassend genoeg de gekkere elementen. Dit is een stuk ingetogener maar je krijg nog steeds wel volop de low-budget charme waar ze bekend om staan. Het uitgangspunt, dat een klein stadje wanhopige maatregelen neemt om hun kinderen die onder mysterieuze omstandigheden in het bos verdwijnen, te vinden. Wanhopige inderdaad want ze roepen de hulp in van pulpschrijver die in zijn eigen verhalen gelooft, John DeWolfe. Het is geen verrassing wie de problemen veroorzaakt en de kinderen laat geloven in het mythische monster Grendell uit Beowulf, en dat zij vleesetende demonen zijn. Er zijn enkele leuke momenten maar het grootste probleem is hoe ver deze momenten uit elkaar liggen. En daar tussen is het overgrote deel een meanderende verhaal met gesprekken en niet heel interessante personages. Het meeste acteerwerk hier is ongeveer zo slecht als je zou verwachten. Pas een half uur voor het einde begint het leuke op gang te komen. Wat eindigt in en controversieel einde. (met een taboe in de horror)Er is ook een anekdote over hoe bij een preview een zaal op het filmfestival van Cannes succesvol leegliep. En het is een einde waarom ik het een hogere waardering geeft want de rest is echter volledig vergeetbaar. Hoe afschuwelijk het ook klinkt, dit was heerlijke entertainment!

vote changed, original voice was 2,0 stars

Ondanks tekortkomingen toch enigszins spannend en mild vermakelijk veroorzaakt door wat slinks exploitative bloederige chaos. Direct vanaf de openingsmomenten, waarin een naakt stel door het bos rent, en pijlen ontwijkend in leven probeert te blijven...Daarna volg je een stel dat een afgelegen landgoed huurt aan een meer voor een rustig uitje, maar ontdekt dat het dubbel geboekt is door een ander stel...klink wel heel erg bekent? Met een speelduur van 94 minuten vier hoofdpersonages op één locatie, duurt het natuurlijk niet lang voordat de eigenaardigheden beginnen. Het welbekende koppels-in gevaar- door vreemden gecombineerd met een vleugje erotische thriller. Ach weinig mysterie en met het kleine beetje bloedvergieten was dit best een aardig no-brainer om te kijken.

Deze "Baby Invasion" viel op door zijn titel. Echter voor mij was dit bijna niet kijkbaar. Technisch gezien is het ook bijna helemaal geen film, maar iemand die content heeft gemaakt met behulp van kunstmatige intelligentie en videogame-engines. Wat je te zien krijg is iets dat lijkt op die twitch en YouTube game filmpjes waar een gamer via Liverstream een FPS-game zit te spelen. En waar een groep deepfake gegenereerde babyface-spelers een luxueus landhuis binnengevallen is. Alleen zijn er zoveel scènes waarin die moordenaars rondlopen en eigenlijk gewoon niets doen.

In een persconferentie in Venetië zei Harmony Korine; Hollywood de jeugd verliezen aan gaming en streaming of naar andere plaatsen gaan, omdat films niet langer de dominante kunstvorm zijn. Echter om dan een film te gaan maken die lijkt op die twitch en YouTube game filmpjes? Ik heb die nog nooit betrapt op iets creatief! Dus kan niet zeggen dat het een unieke innovatie of idee voor de cinema is, Misschien nog een vreemd experimenteel digitaal kunstproject.

Er was gewoon niets echt overweldigend goeds aan. Wat moet ik met zwart-gehandschoende handen die af en toe verschijnen om hun opgeheven middelvingers op te steken, willekeurige woorden in het Chinees, AI gegenereerde 'reacties' die oneindig omhoog scrollen aan de rechterkant van het scherm in een nep-chatvenster of een AI-konijn van soms in beeld huppelt. Het voelt enkel aan als een eindeloze strotvloed dat de gehele speelduur het nergens echt boeiend was.

Het is een goede film, die enkele en alleen in de jaren '80 kan zijn gemaakt. Het valt in de categorie slasher, maar eigenlijk is het meer een home invasie-film met enkel slasher-elementen. Een stroomuitval (ja echt waar) zorgt ervoor dat vier mentaal onstabiele patiënten ontsnappen. En ze hebben een doelwit; ze hebben het namelijk in hun hoofd gehaald om een van de artsen te vermoorden en zijn familie te terroriseren. Wat het verhaal betreft is het de gebruikelijke; "XY breekt uit om ABC te doden om reden Z" Iets dat je al een paar keer meer heb gezien en maar het is (als het lukt) steeds weer een solide prestatie. En het is er zich ook bewust van...dus plaatst het enkele knipogen naar de grote voorgangers Het verhaal is boeiend en de regie is strak en spannend met een paar slimme wendingen en een einde dat grenst aan het geniale. Wat het ook bijzonder maakt, is het feit dat twee van de ontsnapten Martin Landau en Jack Palance zijn! Deze mannen lijken speciaal gemaakt te zijn om deze rollen te spelen. En alsof dat nog niet genoeg is, is er Donald Pleasanc en een heel jonge Lin Shaye! Ja deze film is een echte topper voor horrorfans!

vote changed, original voice was 4,0 stars

Pfftt.... blijkt het gewoon over... niets te gaan, Zou deze film wel hoger willen beoordelen omdat de regie en de cinematografie best goed waren, maar jeetje, deze film was zo tergend langzaam. Op dat langzame tempo en flinke speelduur na is er ook bijna geen tof horror-element te zien. Wel romantiek en roadtrip-film perikelen, dat was ook verder prima maar probeer dan niet op te leuken met wat bloederigheid en dat dan horror te noemen. Weet ook niet wat het nut ervan in de film is, afgezien dat op moment modern is om films te verpakken met het horrorgenre. Is hier de horror soms ook weer een of andere rare kannibalismemetafoor voor generatietrauma of liefde of zoiets..? Niet dat het geen prima film had kunnen zijn! Maar als horrorfan verwacht ik wel meer lef in mijn fijne horror-momenten. Je maak een film die met huid en haar heet en werkt naar een climax toe... laat dat ook zien! Tja in deze vorm was het voor mij, gewoon niet mijn ding.

De film kwam uit in hetzelfde jaar (1991) als Child's Play 3, een beetje laat om een echte knock-off te zijn. Echter gaat het over een gezin dat naar Mexico verhuist en toevallig eigenaar wordt van de Dolly Dearest-fabriek. De dochter mag één van de levensgrote poppen mee naar huis nemen. De kijkers weten al dat de pop bezeten is door een kwaadaardig wezen, omdat we het in de openingsscène zagen gebeuren. Dat klinkt heel bekend? Iemand moet dus op het idee zijn gekomen om een vrouwelijke Chucky-versie te maken. Want ja de film volgt overduidelijk de Child's Play-formule maar is dat erg? Zeker niet als ze lekker griezelig met kleine voetjes rondrent of met kleine poppenhandjes deuren sluit. Bovendien hangt ze rond in een oversized poppenhuis, alleen wel jammer dat van Dolly in "kill-modus" er niet genoeg is! De beste prestatie hier is van het kleine meisje, dat net zo griezelig is als de pop. Oh...en Denise Crosby speelt opnieuw een moeder (2 jaar na Pet Sematary) Niet origineel, wel erg leuk!

Oké ik keek deze film geheel per ongeluk en in de veronderstelling dat het een andere film was Maar het is alsof iemand incompetent en zonder ook maar een greintje ervaring een verhaal wilde vertellen. Een melodrama...met tienerangst en hekserij. Er zit wel wat horror-elementen in de film, maar die komen pas na bijna een uur in het verhaal. De bovennatuurlijke elementen zijn zwak en lijken er als "verzinsels" maar in geplaatst. Maar echt alles is slechte uitgevoerd; van het gekunstelde acteerwerk, de grijze en oppervlakkige cinematografie, een zo goed als niet bestaande sfeer en het tempo is verschrikkelijk. De regisseur springt van scène naar scène zonder enige vorm van overgang of verbinding. tot een 'plotwending' aan het einde die gewoon zinloos was. En nee continu een spookachtige score laten horen is niet eng maar irritant! Dit belachelijk onzinnig bovennatuurlijk drama is een perfecte voorbeeld van hoe het niet moet!

Een film die je zonder problemen ook met je ogen dicht kunt volgen... je kan de film ook niet prijzen voor de productiekwaliteit, er is één decor en alles behalve de laatste scène speelt zich af in een cirkel. En met steeds weer de discussies over "wie is het meest waard?" is de inhoud eveneens maar mager. Het concept is eenvoudig: vijftig vreemden worden wakker in een kamer en moeten elke twee minuten stemmen over wie er als volgende sterft. Dat minimalisme maakt de film in het begin intrigerend, maar het is ook wat hem mede door de speelfilmlengte uiteindelijk halverwege repetitief maakt. Naarmate de film langer duurt, besef je steeds meer dat de film in feite een conversatie-lus is met de dood aan het einde van elke ronde. Wel goed is dat de cast bestaat uit onbekenden zodat je weinig aanwijzingen krijg over hoe het zal aflopen. De wisselende loyaliteiten en het moreel dilemma's maken het dus enigszins fascinerend om te zien. En het einde was een beetje euh …oké Uiteindelijk is het een film die je met zijn opzet in zijn greep houdt, maar waar je nooit helemaal weet wat je ermee aan moet.

Dit is inderdaad hartverwarmend. Net als je denkt dat je het allemaal wel heb gezien, qua zombies, stuit je op iets prachtigs zoals dit filmpje. Geweldige korte kerstzombiefilm die in tien minuten op originele wijze een ontroerend verhaal te vertellen. Het verhaal was eenvoudig maar met een aantal mooie winterse shots, goed geluidsontwerp, behoorlijke praktische effecten en dat op een leuke manier eindigt.

Korte film met een griezelig wezen. Gesitueerd voor Halloween en een variant op het creepy monster onder het bed.

Deze film was helemaal zo slecht nog niet! Het is een film over een seriemoordenaar maar het probeert tenminste iets anders dan zoveelste martelhorror te zijn. Een jonge vrouw, een ongeluk dus moet er een sleepwagen komen. Een paar verdachte hillbilly's maar gelukkig is daar algauw de chauffeur van de sleepwagen....maar oeps ze is uitgekozen voor zijn volgende martelsessie. Ach de acteurs waren niet spectaculair, maar de twee hoofdpersonages, Janice en haar ontvoerder, deden het uitstekend. Sunny La Rose is zelfs naakt te zien. Verhaaltechnisch lijkt het een beetje samenhang te missen. Er zijn ook andere slachtoffers maar die voelden als opvulsels, slachtvee maar waarom die wel...? Al mag er niet over klagen ze verzorgde de meeste bloed en gore. Want ja er zijn een paar martelscènes. Ze zijn niet al te heftig maar kunnen wel worden ervaren als mild schokkend, De plotwending aan het einde vond ik bevredigend, en ook niet direct een voorspelbare formule-einde. (in de tijd van uitkomen) Toch verrassend dat deze lowbudgetfilm helemaal niet zo slecht was! Ook al is het ook niet geweldig, heb ik er geen spijt van dat ik hem heb bekeken!

Het was... gewoon oké. Niet geweldig, niet verschrikkelijk... gewoon een vergeetbare bijtgrage diertjes film. Nadat een storm een gezin zonder auto, bereik en stroom zet, moet ze tegen een dodelijke roedel CGI-coyotes (ze lijken eerder wolven) vechten om te overleven en oh recente LA-bosbranden komen ook steeds dichterbij. Het publiek krijgt een centraal staand familiedrama (wow, zouden ze het overleven?) gecombineerd met afgezaagde komedie (als je het überhaupt zo kan noemen) en een home invasie (één gezin op één locatie) De moorden en het bloedvergieten zijn af en toe wel oké, maar verder is er absoluut niets dat deze film overeind houdt. Of je moet het getrouwd stel als getrouwd stel (horrorkomediemascotte) Justin Long en Kate Bosworth graag nog eens in een film willen zien spelen. Het is nooit bloederig, inventief, grappig of visueel aantrekkelijk maar als enigszins plezierig tijdverdrijf nog wel te doen.

Dit is de eerste Mongoolse film die ik zie...dus toen Woland dit postte en het een horroraanduiding bezit direct gekeken! Het is het regiedebuut van Baatar Batsukh, Wat begint met een idyllisch plekje in een afgelegen hut in de wildernis van Mongolië, loopt al snel uit de hand door de toenemende spanning tussen het stel, een nieuwsgierige buurman en enkele vriendinnen. De filmmakers gooien de kijker samen met het stel in de hut, vrijwel zonder context over wie deze mensen zijn of waarom ze hier zijn. Naarmate je verder kijk, komen er steeds meer details en ontsporen in grotere wending. Sommige kijkers zullen daarom ongetwijfeld afhaken (wat terugkomt in de waarderingen) en ook sommige culturele aspecten zullen misschien wat vreemd overkomen. Een ander aspect van deze film is het camerawerk. Er zijn flink wat shots waarbij de camera het gezicht van de acteur volgt.(dat heet blijkbaar SnorriCam-beelden) Dit is gedaan om de spanning en desoriëntatie te verhogen. Hoewel het plot misschien even op gang moet komen, mondt het uit in een strak, goed doordacht meeslepend mysterie wanneer alles op zijn plaats valt. Het is absoluut niet slecht voor een eerste Mongoolse horrorfilm dus wil en zal ik het niet durven om dit een lage beoordeling te geven!

De film doet het goed voor wat het is. De hele film wordt verteld vanuit het perspectief van de hond, er zijn geen gezichten van mensen. Ze doen er niet toe, alleen hun stemmen en de hond Indy die op zijn enge spookavontuur ging. Het enige probleem hier is dat de schrikmomenten niet echt geweldig zijn. Visueel is het prima in orde maar afgezien van deze opvallende gimmick (want ik vind dat het niet meer dan dat is) gebeurde er maar weinig en was het repetitief. Tja de film was wel kort maar voelde nog steeds als een korte film die te ver is uitgerekt. Ach en er is een flink portie aan schattigheid van de hond die een grote rol speelt in mijn beoordeling!

Een stel idiote vriendjes en vriendinnetjes gaan op voorjaarsvakantie. Met een boothuisje op het water, drinken, seksen en sterke verhalen vertellen bij het kampvuur...maar nee...er is in deze goedkope B-monsterfilm (al is het dan wel net iets beter is dan de gemiddelde andere film), geen maniak die de jongere op gruwelijk wijze ombrengt maar zo beestje uit de titel. En die gigantische CGI/deels praktische Egyptische krokodil is de heldin van de film, omdat ze haar verloren eieren wreekt door op de lompe mensen te jagen.

De effecten zijn slecht, het acteerwerk is houterig, en de CGI was waarschijnlijk al niet zo best in 2000, maar is nu nog erger...Er is letterlijk niets in deze film dat je zou doen vermoeden dat een bekende naam als Tobe Hooper dit heeft geregisseerd En toch... op de een of andere manier...vond ik dit eigenlijk ook vermakelijk. Misschien is ook een beetje nostalgie omdat dit soort films niet meer gemaakt worden...?

Geen idee...Okee natuurlijk zal niemand dit als een hoogtepunt in de carrière van Tobe Hooper beschouwen, maar het is eigenlijk best bewonderenswaardig, hoe vrolijk vermaak dit was. Voor mij was dit toch best een lekkere Hooptober-film, zeker weten! Tot slot leuk weetje: het Sobek is de Egyptische god van de krokodillen en het meer in de film is daar naar vernoemd.

Een co-dependent persoon is iemand die zijn eigen gevoelens en behoeften afhankelijk maakt van die van een ander, wat leidt tot ongezonde afhankelijkheid in relaties. Co-dependentie ontstaat door trauma en ja hoor daar is ie weer...de horror is een metafoor en tata... de eerste twee derde van de film zit je regelmatig te kijken naar relatiedynamiek. De elementen van body horror zijn te ondergeschikt aan niet al te interessant relatiedrama. Waarom trouwens die openingsscène? Beginnen met die soort van "The Thing" -rip-off, gaat ten kosten van de verdere spanning en als er broodmes wordt gebruikt wil ik dat ook zien'! De finale is ook niet zo heel spectaculair, als gehoopt. Geen slechte gemaakte film, maar als horror te middelmatig en de enthousiaste lof die deze film krijg, snap ik dan ook niet zo goed. (als wel vaker) Het voelt meer dat dit een horrorfilm was voor mensen die eigenlijk niet zo houden van (of niet durven te kijken naar) horror.

Eerlijk gezegd vond ik dit helemaal niet zo verkeerd! Natuurlijk is het volgen van het veelal desktop/computerscherm leven van een Russisch tienermeisje een hele film lang, visueel niet het meest aantrekkelijkste maar er is oprechte zorg om online uitdagingen. Deze film is ook gebaseerd op de echte "Blue Whale Challenge". Waarbij tieners uitdagingen kregen met verschillende taken en uiteindelijk tot zelfmoord werden gedreven. Het had een paar griezelige momenten maar heel erg horror werd het niet...omdat het meer een waarschuwing is voor excessen op internet en de dodelijke online uitdagingspellen in het bijzonder. Ach en de "film via computerscherm"-gimmick was... niet al te verschrikkelijk dus. Uiteindelijk heeft het nog steeds zijn beperkingen maar deze webpagina-aanpak heeft ook iets bewonderenswaardigs omdat er enige relevantie in lijkt te zitten.

Het idee van deze B-horrorfilm, het slachten van slachtoffers via bekende bordspellen, (licentieovereenkomsten zijn duur, dus de spellen hebben niet hun echte naam)is erg goed maar het budget is helaas te beperkt. In de openingsminuten zie je Tony Todd (Candyman) ook nog even om als een soort horrorpresentator. Het verhaal gaat over de allereerste zwarte seriemoordenaar (die een belachelijk masker droeg) en enkele tieners die als onderdeel van een bende-inwijding inbreken bij een huis van de beruchte seriemoordenaar Bitch Ass. De acteerprestaties zijn niet al te goed maar de manier waarop het gefilmd was oké en het verhaal was over het algemeen vermakelijk. Er is niet veel rood spul voor de gorehounds, maar als solide uitgevoerde Slasher met een snufje humor en een beetje hart en ziel, dan is het aangenaam om wat tijd door te brengen in het Huis van Bitch Ass.

Deze film is redelijk slim omdat het steeds weer met iets weet te komen zodat je tot het einde wil blijven kijken. Toch had ik het gevoel dat er iets niet helemaal klopt aan deze situatie, het gevoel dat het geknutseld was. Alice keert na de dood van haar moeder terug naar huis. Ze treft een huis aan dat is geüpgraded met hightech beveiliging en met een reden, die ze gauw genoeg zal ontdekken. Ex Bondgirl Olga Kurylenko speelt de hoofdrol en dat is bijna een solo-inspanning. Dat vraagt ​​veel van haar en is soms ook teveel maar voor een B-horrorfilm met een lager budget is het voldoende. Alleen concentreert de film zich te vaak minutenlang op gerommel, het doorzoeken en er is iets in het huis. Geen van deze aspecten wordt echter zo uitgewerkt dat ze veel betekenen en zijn er alleen maar om de spanning te vergroten. Wat averechts werkte want in het midden begint het als herhaling te voelen. De laatste akte is nogal onsamenhangend. want waarom zijn er hondachtige poten, wat was de reden om tegen andere gewelddadig te zijn en het gedoe om de gezichtsmasker was niet duidelijk genoeg. Niet slecht maar had beter uitgewerkt kunnen worden!

Dit is een langzame film, dat weinig echt angstaanjagende scènes bevat, en toont een moeizame liefdesrelatie tussen twee geliefde. Natuurlijk is het verhaal over gedoemde, verboden liefde alzo oud als de werken van Shakespeare. Toch heb heb je niet het gevoel dat je naar een clichématige romance zit kijken. Rose heeft namelijk een mysterieuze ziekte en haar man Sam wil haar comfortabel en veilig houden in hun afgelegen hut in het bos. Deze ziekte vereist dat Rose soms een chirurgisch masker moet dragen, zonlicht vermijdt en bloedzuigers consumeert, die liefdevol zijn bereidt door haar man. Uiteraard kan dat niet goed blijven gaan...en zo arriveert vreemdeling genaamd Amber bij hen thuis, en bedreigt het leven dat ze hebben opgebouwd. Wel iets frustrerend, dat de wat spannendere gebeurtenissen pas laat beginnen, zodat er te weinig speeltijd over is Echter was dit geen groot gemis en omdat het een kleine en intieme film is, passen dat de subtiele in de effecten ook wel bij de omvang ervan. Best een goede Britse horror-romance met een bevredigende einde dus, zolang je er maar op wilt wachten.

Oei...dit was toch best heftig en verontrustend! Ik moest een paar keer slikken toen er aan het einde één persoon stierf, want verdomme wat gruwelijk! Hoewel er dan wel geen bovennatuurlijk iets aan het werk was zijn deze religieuze extremisten, zeer enge mensen! Angela, die in het landelijke zuiden bij een abortuskliniek werkt, probeert de lokale bevolking zo goed mogelijk te helpen. Maar ze botst met de plaatselijke religieuze fanatici onder leiding van Jeremiah Baarke die vindt dat de Bijbel het enige juiste predikt. Wetenschap, de rede en keuzevrijheid zijn niet aan hen besteed. De film maakte me soms ook behoorlijk boos, omdat de zelfvoldane, vrouwvijandige dominee (knappe rol van Shane Twerdun, die ook samen met Larry Kent het script voor de film schreef) en de invloed op zijn volgers, niet ver van de werkelijk af staat. Ja ook nu nog! Religieus extremisme en hun voortdurende drang om met de boodschap de wereld naar hun hand te zetten is des te angstaanjagender dan bijna elke horrorfilm En het einde van deze film is moeilijk te vergeten!

Deze A Ghost Story for Christmas, is een beetje een tegenvaller want het lijkt meer op een 17e-eeuwse versie van een rechtszaalthriller, traag en niet bepaald eng. En waarom voelde Gatiss de behoefte om af en toe een een moderne verteller te laten opduiken? Dit ondermijnt de continuïteit van het verhaal en voegt ook niets toe aan het verhaal?! In 1684 wordt een jongeman beschuldigd van de moord op Ann Clark. De situatie wordt erger wanneer de beruchte 'hangende rechter' George Jeffreys de rechtszaak leidt. Doordat bijna alles zich in de rechtszaal afspeelt is er een gebrek aan gruwelijke sfeer, Het enige echt goede moment is een late verschijning van Ann Clark, maar dat is het wachten nauwelijks waard. Kortom een slecht verteld spookverhaal dat opgeleukt lijkt te zijn door een verteller en misplaatste komische momenten van de rechter

Aflevering van BBC's "A Ghost Story for Christmas" van schrijver/regisseur Mark Gatiss. Hij probeerde het al eens in 2013, 2018, en 2019 maar met wisselend succes. In 2021 kreeg deze serie met veel werk van Mr. James weer een vervolg. Conservator van het Cambridge University Museum Edward Williams ontvangt een Mezzotint-gravure van een onbekend landhuis met een imposante voorgevel, een uitgestrekt gazon en, misschien, nog wel iets anders. Veel zullen het er niet zijn maar puristen van Mr James' werk zullen misschien wat problemen hebben met de veranderingen aan het verhaal maar voor wie zowel van moderne als klassieke horror houdt zit met deze wel geod!

American football is niet iets wat je elke dag ziet in een horror maar een horrorfilm zou spanning moeten hebben. Dit was nauwelijks eng of griezelig en verspilt veel tijd aan maatschappij kritiek. Het kan zijn dat ik als geen sport-fan veel niet opmerk, maar als alleen mensen die de sport kennen dan is de film sowieso niet geslaagd!. Ontegenzeggelijk is er soms visueel een mooi beeld. Maar wat heb je aan mooie beelden als verder allemaal vooral als niveautje videoclip aanvoelt. Waardoor dit uiteindelijk een structurele mislukking werd. Hoe langer de film duurt, hoe meer de verveling toesloeg. Onnodige scènes die eigenlijk niets met de film te maken. De film probeert zelfs een Jezus-motief in te voegen maar lijkt nergens voor dienen? En dan heb ik het nog niet eens gehad over de acteerprestaties; want een houterig Tyriq Withers en een verschrikkelijke Julia Fox als Isaiahs vrouw dat is ook niet best...Of ik mis een substantieel deel of het was gewoon niet goed...het was .hoe dan ook een grote teleurstelling

Krijg nou wat....een haaienfilm die niet begint op een zonnige pier met in zwemkleding gestoken jongere die op het punt staan ​​om op een vaartuig, jetski, surfplank, supboard of lugubere vissersboot te stappen. Nee, deze film begint met een Australisch eenheid tijdens hun training voor gevechten tijdens de Tweede Wereldoorlog. Met geïnspireerd door het waargebeurde verhaal (de HMAS Armidale zinkt in 1942 en er was een soldaat die levens redde) is dit een historische survivalfilm

Wanneer de opleidingstraining klaar is gaan ze p weg maar hun schip wordt gebombardeerd en vergaat in de Timor-zee. Gewond en stuurloos ronddobberen op een wrak in een dichte mist probeert een kleine groep overlevenden op adem te komen. Maar alsof hun situatie nog niet ernstig genoeg is, blijkt ook het water niet veilig, met een vraatzuchtig monster op de loer. Ja, "Beast of War" is ook een haaienfilm!

Het peloton zit weliswaar vast op zee, maar de filmmaker vindt talloze creatieve manieren om het aantal soldaten gestaag te verminderen. Let wel de haai speelt hier niet de hoofdrol, hoewel hij wel constante dreiging vormt die nooit ver weg is. Wanneer hij verschijnt, is hij verbluffend en glorieus; men ( Formation Effects) creëerde een moordende haai met behulp van praktische effecten, animatronics en poppenspel. De lat ligt erg laag voor haaienfilms, maar deze steekt er toch wel ver bovenuit als een behoorlijk goede en absoluut één van de betere haaienfilms

Fijne Indonesische horrorfilm. Standaard maar het weet goed indruk te maken! Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van een getuige die uitlegt waarom kinderen thuis moeten zijn voor het donker. Waarom is me niet duidelijk want het voegt niets toe. Het begin en de afsluiting hadden ook gewoon weg kunnen worden gelaten.

Enfin het verhaal gaat over Sulastri en Soedjiman, een rijk stel in Semarang dat ondanks inspanningen kinderloos blijft. Soedjiman stelt zijn vrouw een ultimatum: binnen een jaar bevallen van zijn erfgenaam, of hij vindt een nieuwe vrouw. Dus gaat de vrouw naar een sjamaan die zwarte magie praktiseert om een kind te krijgen. Ze sluit een pact met specifieke regels die resulteert in de geboorte van een tweeling. Tja die regels worden uiteraard zo snel mogelijk overtreden

Hoewel het alle conventies van het genre volgt, doet de film dat op een grimmige en compromisloos grafische manier, waarbij subtiliteit vanaf het begin de deur uitgaat. Er zijn eerlijk gezegd maar weinig tot zelden zulke brute scènes van kindermishandeling en moorden te zien. Bij de moorden gebruikt men wel goedkope CGI waardoor het geweld iets afzwakt. En de cinematografie doet er alles aan om de spanning hoog te houden.

Minpunt is wel dat enkele scenes dramatischer worden gespeeld dan nodig. Mede doordat het acteerwerk soms ook niet al te best was. Gelukkig doet Makayla Rose Hilli die de twee persoonlijkheden vertolkt, het een stuk beter! Ze levert als Kumala een sympathieke prestatie en verdient als Sumala's wraakzuchtige geest zeker lof. Ja het verhaal over de wraak van Sumala was zeker de moeite waard.

vote changed, original voice was 2,5 stars

Een korte film die deel uitmaakt van "A Ghost Story for Christmas" een anthologiereeks (is het dat wel met elk jaar éé'n aflevering?) van de BBC. De eerste aflevering van een reeks films die zijn geregisseerd en meer door Mark Gatiss Geen onbekende want hij schreef ook Crooked House (2008) Dit is gebaseerd op een spookverhaal van de Engelse wetenschapper en schrijver Mr. James. In dit verhaal vraagt John Eldridge, aan een ​​bibliothecaris of hij een exemplaar heeft van een oud Hebreeuws boek "The Tractate Middoth" Wat volgt is een verhaal vol eeuwenoud stofwolken, webben en spinnen. Het is een oud spookverhaal daarom bezit ook de film een rustiger tempo dan de meeste moderne horrorfilms. De regie en cinematografie zijn Britse degelijk en komen de subtiele, (enigszins) ouderwetse en ingetogen toon ten goede. De film werd minder goed ontvangen, misschien omdat het een beetje een vreemde keuze was om dit verhaal als eerste te bewerken voor televisie, aangezien het een van Mr. James' minder bekendere werken was, maar Mark Gatiss doet goed werk om liefhebbers van spookverhalen te boeien gedurende de prijzenswaardig korte 35 minuten.

Hm, zal de film zelf ook zo opgezet zijn als een soort van hel? Want moet zeggen dat ik aan het begin aardig in de war raakte van de verhaallijn. Dingen ontvouwen zich op een manier die nogal onsamenhangend zijn. De film is zo chaotisch dat ik me afvroeg wat er aan de hand was. Nu had ik nog niets over de film gehoord of gelezen. Daardoor realiseerden ik me pas tot bijna halverwege dat het een bloemlezing van losse verhalen was...Sterker het is een horroranthologie van vier reeds bestaande shorts.

De wrap-around is van Gonzalo Mellid en gaat over het meisje Ellie die naar het Sint-Catharina klooster wordt gebracht nadat ze is gered van een seriemoordenaar. Het klooster heeft een kast met vervloekte voorwerpen uit satanische rituelen die de nonnetjes voor één of andere reden moeten aanraken, waarna je doormiddel van de shorts enkele verhalen van deze totems ziet, Uiteraard rond het ook de aard van Ellies eigen problemen af.

Een non heeft interactie met een spiegel; Segment 1 "Midnight Talk" van Raffael Oliveri Een jonge vrouw krijgt van haar grootmoeder te horen dat ze een demon in haar lijf heeft en vertelt haar over een ritueel om ervan af te komen. Dit loopt natuurlijk mis door een plotwending. Het iet er mooi uit maar geen idee, wat de bedoeling was.

Een non heeft interactie met een paar foto's; Segment 2 "665" van de Spaanse regisseur Juan de Dios Garduño Een zwangere vrouw vastgebonden aan het bed, een strijd om het ongeboren kind, een kindermoord, en er is een demon. Best grof en bloederig. De demon zag er goed uit maar bij deze blijft het wat vaag.

Een non heeft interactie met een autosleutel; Segment 3 "Makr" van (volgens mij) Amerikaanse Hana Kazim maar is uit de Verenigde Arabische Emiraten. Een Imam bezoekt het huis van een man die denkt dat zijn vrouw bezeten is door een Djinn. Echter de exorcist is een bedrieger en de echtgenoot is gewelddadig en lijdt aan waanideeën. De ontknoping is gewoon onbevredigend.

Een non heeft interactie met een ketting met een kruisje; Segment 4 "The Daughters of Virtue" van de Amerikaanse Michael Escobedo. Een vrouw in (wat ik denk) een gebedsgroep heeft een affaire met de echtgenoot van een van de andere vrouwen. Ze moet voor haar leven vrezen, als de dames iets te fanatiek haar ziel willen verlossen van het kwaad. Onder de vrouwen bevindt zich ook Maria Olsen maar heel goed was dit ook niet.

Het meisje Ellie nu non heeft interactie met een priesterboord; Segment 5 "Fé" en de tweede voor de Spaanse Juan de Dios Garduño. Een priester komt een echtpaar helpen wiens dochter bezeten is. De priester googelt exorcisme rituele tekst op zijn telefoon wat een plotwending oplevert. Hoewel ik geen idee had... waarom? Net zoals dit overduidelijk en pijnlijk was nagesynchroniseerd.

Terug naar de wrap-around en blijkt het meisje het kwaad in zich draagt ​​en oorzaak dat de andere nonnen niet slagen. Vind bij deze film het wel mooi dat er een verbindend thema's was, omdat ze allemaal over demonen en bezetenheid gaan maar de filmpjes waren weinig effectief, veel van de film voelt gewoon verwarrend en een echte uitschieter was er ook niet. De film komt van Black mandala films (regisseur Nicolás Onetti) die al veel van dit soort anthologiefilms deed! Maar dit was erg middelmatig...

Muzikant, producer en filmmaker Flying Lotus keert na het abstracte surrealistische Kuso (2017) (nog niet gezien) terug voor zijn tweede lange speelfilm. Eentje die een stuk conventioneler verhaal bevat, wat duidelijk beïnvloed werd door de sci-fi horror die eraan voorafgingen...De opzet voelt heerlijk vertrouwd.

Eiza Gonzalez levert een solide prestatie als Riya, die ontwaakt op een verre planeet Ash, omringd door de lichamen van haar bemanning, zonder te weten hoe of waarom ze daar is. Nog erger is het feit dat ze heftige visioenen heeft Vanaf de allereerste beelden maakt de film duidelijk dat het niet op safe wil spelen. De film opent met een hectische montage van nachtmerrieachtige beelden: Een groot deel van de missie wordt door twee personen uitgevoerd, waarbij Aaron Paul (Jesse Pinkman in Breaking Bad) verschijnt als commandant van de missie.

Een van de dingen die mij bevalt, is dat het aanvoelt als een videogame. Echter is, wat de film voor mij als horror-fan echt het meeste moeite waard maakte, is hoe gewelddadig het is, wat een heerlijke bloederige scènes. De film ziet er ook fantastisch uit, met neon-doordrenkte beelden, en hoe kan ook anders een uitstekend geluidsontwerp en een onberispelijke soundtrack van de regisseur zelf.

Regisseur Flying Lotus heeft het relatief eenvoudig scenario van Jonni Remmler verheven tot een beleving op het scherm. Ondanks het lage budget is het een goed geslaagde film en het geweld, wanneer het toeslaat, is hardcore. Gruwelijk, spannend en visueel sterk! Dit is het soort sci-fi-horrorfilm dat ik wil en die nog lang bijblijft!

Wow...Barbara Crampton en H.P. Lovecraft...mijn horrorhart ging sneller kloppen! Alleen is dit geïnspireerd door een kort verhaal genaamd "Men of the Cloth' van Paul Kane. Niet de wereldberoemde schrijver dus maar het speelt zich wel af in zijn Cthulhu-universum...(was misschien een rechtendingetjes ofzo?)

Enfin het vertelt het verhaal van de Amerikaanse Isaac die, na de dood van zijn moeder, samen met zijn zwangere vrouw Emma terugkeert naar zijn Noorse geboortedorp op een afgelegen eiland om de ​​erfenis, de verkoop van het ouderlijke huis te regelen. Echter belanden ze in een nachtmerrie als het eeuwenoude kwaad zijn recht op eis.

De film doet ergens een beetje denken aan Lovecrafts The Shadow Over Innsmouth (1936) en ook heeft het een beetje weg van The Wicker Man. Het verhaal van deze film had dus een geweldig uitgangspunt, echter had ik wel wat meer actie van het kwaadaardige Lovecraft-geïnspireerde zeemonster met tentakels willen zien.

De special effecten die er minimaal zijn,, lijken praktisch en zijn zeker solide uitgevoerd. Het verhaal is niet superorigineel maar wel goed verteld en bevat gelukkig dat Lovecraft-achtig tintje. De gebeurtenissen liggen erg voor de hand, menig horrorfan heeft dit waarschijnlijk al vaker gezien. Tja het is een vermakelijke film maar over het algemeen voelt het alsof de film creatiever had kunnen worden gemaakt om zo meer impact te bereiken.

Griezelig genoeg, maar toch ook een beetje te bekend. Het voelt teveel alsof je het eerder heb gezien en ben er niet helemaal zeker van dat dit uitgangspunt 100 minuten speeltijd rechtvaardigt,. Een oud dametje voor de deur, die een mysterieuze doos achterlaat en de instructie: doe er drie dingen in; iets wat je nodig hebt, iets wat je haat en iets waar je van houdt. Regisseur Bryan Bertino levert een beklemmende onderzoek naar angst en hoe schadelijk die gevoelens kunnen zijn. Er zijn onderweg een aantal behoorlijk goed uitgevoerde schrikmomenten. De bovennatuurlijke kracht was lekker fucked-up om mentaal met het slachtoffer te spelen. Dakota Fanning doet een bijna eenmansshow en uiteraard levert ze een sterke prestatie. De film is niet verrassend, publieksvriendelijk (met een flinke scherpe rand) maar het is een redelijk goede film voor een avondje ongecompliceerd filmkijken.

Dit is een best wel aardige lowbudgetfilm maar helaas ziet het er nogal amateuristisch uit. Een worstelende actrice ontwikkelt een eigenaardige aandoening die gepaard gaat met een onweerstaanbaar verlangen om haar eigen vlees te eten. Hoewel het autokannibalisme redelijk goed en bloederig wordt uitgevoerd en de hoofdrolspeelster Novella (Meggie Maddock) is prettig om naar te kijken, kwamen de dialoog, decors en het acteerwerk vaak niet overtuigend genoeg. Een te laag budget om heel goed te zijn, maar met wel geweldige gore-effecten

"Return My Body"
Geen idee waarom dit, zo laag wordt gewaardeerd? Zo slecht was dit ook niet! Het was gewoon een leuke Indonesische horrorfilm die luchtig en ouderwets griezelig is. Het is een bewerking van een hoorspel die populair was in de jaren 80.en de titel Trinil komt van een bijnaam die een van de hoofdpersonages in de film als kind kreeg.

Aan het begin schetst de film de situatie; het jonge stel Rara en Sutan keert terug van huwelijksreis terug. Er gebeuren spookachtige dingen in de woning bij hun theeplantage maar gelukkig is schoolvriend Yusof een psychiater/exorcist. Deze duikt in het mysterie rond de moeder van Rara, Rahayu die onder duistere omstandigheden is verdween. En dan wordt het behoorlijk bloederig

Met het oude koloniale huis heeft de film een goede locatie en het portretteert voor de verandering eens een ​​vrouw met een sterke wil. Nog één ding: deze film legt niet de hele tijd de nadruk op jump scare-tactieken. Helaas wel effecten met CGI en het acteerwerk van sommige castleden voelt ook wat stijfjes aan, Maar over het algemeen goed. Ja er was heel wat plezier beleven aan deze horrorfilm! Oh misschien is het ook omdat ik iets bevooroordeeld was omdat er ook Nederlandse woorden werden gesproken!

vote posted

Oké, dit was een teleurstelling. Dit was verre van een echte giallo. Dit is meer een Italiaanse erotische film die gebruik maakt van elementen van het giallo-genre en het probeert te combineren met Roger Corman’s "Poe-cyclus" Helaas is het veel naakt en maar weinig bloederigheid. Dat begint al met schrijver Oliviero die aan het begin zijn hand in een openstaande blouse stopt om aan de borsten van vrouw te zitten. Waarna alle aanwezige beginnen te zingen en een andere vrouw begint te strippen.

Om te vervolgen met een bitch-slap en een verkrachting...Tja de toon is gezet....Natuurlijk is er wel een maniak die meisjes vermoordt maar de film richt zich meer op de ruzie die Irina heeft met haar dronken en losbandige echtgenoot. Totdat nichtje Floriana uit het niets arriveert. De film, wordt dan vooral voortgestuwd door gedoe om een zwarte kat en een lesbische scène met tante Irina, een crossmotorrace in de modder, opnieuw seksscènes, nu met haar oom en de motorrijder en dan toch moordscènes...

In het laatste half uur ofzo komt Edgar Allan Poe aan de beurt maar dat word flink afgerafeld want de tijd is bijna op. Het soapachtige melodrama en de talloze seksscènes maken dat dit niets bijzonders was. Desalniettemin is er een beetje kwaliteit, er is degelijk camerawerk en het ziet er niet al te goedkoop uit en natuurlijk is er de zwoele Edwige Fenech...Maar een giallo, in de ware zin van het woord...kan ik dit niet als beschouwen.

Volgens sommige is dit Alejandro Jodorowsky's meest toeganglijke film. Nou het is in ieder geval... zeer veel. Charmant vreemd dat is zeker! Kan ook niet precies uitleggen waarom, maar gek genoeg was deze surrealistische film, op één of andere manier ook heel cool met onverwachte momenten van tederheid. Meerdere keren den k je toch;: "Wat is hier in godsnaam aan de hand?" Niet op de typische gefrustreerde manier, maar op de intrigerende, betrokken manier. Het voelde ook een beetje als koortsdromen in Giallo-stijl. De film bevat ook behoorlijk wat grafisch geweld, dus dat was niet verkeerd. Ja dit is denk zonder twijfel de vreemdste film die ik dit jaar voor horror-Challenge kijk.

Naar beproefd recept...door elementen te gebruiken uit films als Repulsion (1965) The Beguiled (1971) en Misery (1990) is de herkenbaarheid groot eveneens als de waardeerding. Er is niets nieuws onder de zon als het gaat om vertelkunstjes...maar alles wat het doet, doet het nog best behoorlijk. Zonder twijfel zorgen het decor, de kostuums en de zussen Montse (Macarena Gómez) en Nia (Nadia de Santiago) dat je meegezogen wordt in de wereld die zich afspeelt in het Spanje van de jaren 50. Het is dus niet zozeer dat de film slecht is, verre van dat, maar het is gewoon dat allemaal meer een kabbelend nuchtere sfeer en voorspelbaar melodrama is. De film blijft nog steeds leuk en komt weg van een teleurstelling door het laatste "bloederige" derde deel

Dit is het vervolg op Panggonan Wingit (The Haunted Hotel) en het is een aardige stap vooruit ten opzichte van zijn voorganger, maar nog wel steeds een standaard spookhuis-film. Deze heeft een meer gestructureerde verhaallijn met een strak tempo. Solide acteerprestaties, geweldige locaties en een aantal goede Visuals. Het spookhotel in Semarang werd vervangen voor een appartement in Surabaya. De derde etage voor de zesde en de vloek van "drie dagen, middernacht" veranderd naar "vier dagen, zonsondergang" Oh en er zijn niet één maar twee spoken. De echte "verrassing" zat meer in de plotwending en hoe de film eindigde. Ook het Indonesisch traditionele dansen was een zeer goede toevoeging. Waardoor dit toch best fris bleef.. En er zijn natuurlijk de bloederige scènes! Al duurt het een tijdje voordat het echt losbarst! Ja dit was een behoorlijke horrorfilm uit Indonesië!

Allereerst: hoe dan? 2 uur en 16 minuten..... OMG...En het is no-budget komische horror-rommel Dit duurt dus eindeloos.. Het verhaal draait om een ​​'wezen' dat wel heel erg op een mens in een konijnenpak lijkt, die mensen vermoordt, hun harten eruit haalt en verzameld in een eiermandje om zo de poorten van de hel openen. Tenminste dat denk ik... want tja, ik weet het niet eens. Er zijn zoveel subplots -en- verhaallijnen over paragnosten met krachten, duivelsaanbidders, wetenschappers en andere stadsbewoners dat al het vermakelijke en de logica verloren gaan onder het gewicht van zoveel opvulling. Tja en de pijnlijk opzettelijke komedie is op geen enkel niveau grappig. Het komt allemaal op neer dat er geen talent voor en achter de camera, een scala aan amper horror (soms oké goedkope gore), slechte grappen, slecht acteerwerk, slechte dialogen, slecht verhaal en een ondraaglijke speelduur op het scherm brengen. Eerlijk gezegd alleen als de makers een enorme k*t film wilden maken zijn ze geslaagd want verder is er niets memorabel aan deze film...

Een simpele Spaanse film over apocalyptisch catastrofe. Waar twee mannen naar de geliefde van één van hen proberen te komen De ziekte/pandemie of iets anders wat een dodelijke agorafobie veroorzaak lijkt door de manier waarop het zich manifesteert een beetje onzinnig...Maar het idee, van een virus dat mensen nu eens niet in zombies verandert, maar juist het onvermogen geef om naar buiten te gaan, was eens keer wat anders ! Het tempo was ook prettig... er zijn een paar momenten van spanning. Waaronder één opwindende scène met een ontmoeting met een harige soort, maar al met al haalt de film nooit het niveau...Het is geen slechte film, best vermakelijk ook, maar uiteindelijk was het maar een doorsnee thriller over het einde van de wereld. Weinig memorabel!

Stephen King doet zombies. Wow die openingsscène was behoorlijk goed! Er wordt een signaal uitgezonden over de mobiele telefoonnetwerken, mensen worden geherprogrammeerd tot een netwerk en veranderen in ongelooflijk overtuigend zombies. Ja ze hebben wel een aantal van de eigenschappen die je kent, zodat je meteen weet wat het zijn zombies maar deze 'phoners' eten geen hersenen maar zijn wel gevaarlijk! Voor de rest is grotendeels dezelfde overlevering; groepje mensen probeert te overleven, terwijl ze onderweg zijn...naar de vrouw van één van de personages. John Cusack en Samuel L. Jackson geven een geloofwaardige vertolking van twee mensen die kameraadschap, vertrouwen en vriendschap vinden aan het einde van de wereld Inmiddels heeft iedereen genoeg films over een zombie-apocalypse gezien, zodat je minder verrast zal zijn. Uiteindelijk zit het bij deze film dus in de verschillende details! Lezers van het boek kunnen ook vallen over het einde...Voor mij was dit een redelijke zombiefilm die geen moeite doet om nieuwe wegen in te slaan, maar wel vermakelijk genoeg was.

Een nieuw jaar, een nieuwe V/H/S -horror-anthologie van Shudder, Bloody Disgusting en Cinepocalypse en deze keer draait het om de favoriete feestdag van elke horrorfan...Halloween Dus in het het achtste deel verzamelt zich weer een ​​aantal avontuurlijke regisseurs rond de videorecorder om verhalen over Trick-or-treaters, spookhuizen en waanzinnig snoepgoed te laten zien.

Zoals bij elke horror-anthologie is er een wrap-around segment "Diet Phantasma" komt van Bryan M. Ferguson (bekend van vooral muziekvideo's)d en deze presenteert een bedrijfsvideo in jaren 80-stijl (onderaan verschijnt zelfs steeds de tekst "For Internal Use Only") waarin verschillende menselijke proefpersonen een frisdrank uitproberen, vaak met bloederige bijwerkingen. Als zelfstandig filmpje was dit uitstekend maar er is gek genoeg nergens een verbindende factor.

Het eerste echte segment "Coochie Coochie Coo" is van Anna Zlokovic (van het uitermate leuke Appendage) Ondanks de verhalen over het "broodje-aapverhaal Mommy", dat onhandelbare tieners verdwijnen op Halloween gaan twee tienermeiden nog één keer trick-or-treaten. Echter is Mommy maar al te echt. Dit is fantastisch uitgevoerd,, gruwelijk, alsof jezelf door een spookhuis loopt en met heerlijke praktische effecten. Dit segment schept hoge verwachtingen voor wat volgt...

Het tweede segment "Ut Supra Sic Infra" komt van oudgediende Paco Plaza ([Rec], Verónica en Hermana Muerte) Nadat meerdere jongeren op Halloweenavond omkomen in een verlaten huis, probeert de politie met de hulp van de enige overlevende te achterhalen wat er is gebeurd. En schakelt heen en weer tussen eigen videocamera beelden en van de politiereconstructie opgenomen door een griffier. Plaza gaat nogal losjes om met de "found footage", en ik snapte niet geheel wat de bedoeling was...het was wel oké

Aan belandt bij het derde segment "Fun Size" van Casper Kell (Adult Swim Yule Log 1 & 2) Met vier jongere en een schaal met obscure snoepjes, laat het zien wat er gebeurt als je het bordje "één snoepje per persoon" negeert tijdens het trick-or-treaten. In plaats van sfeervolle angst, hanteert dit filmpje een komische aanpak. Hoewel de twee morbide mascottes akelig waren en er heerlijke grove horror was, was het ook een beetje te overdreven. En euh... zijn GoPro-camera's ook jaren tachtig VHS?

Het vierde segment "Kidprint" Alex Ross Perry (muziekvideo's, Queen of Earth en Her Smell) volgt een man die werkt in een fotozaak die video-opnames maakt van kinderen rond Halloween, voor het geval ze vermist raken. Veel kinderen uit de buurt zijn vermist. De film is absoluut onbevreesd in de weergave van kwaadaardige brutaliteit maar doet dit wel erg low-fi en met veel knipperde beelden.

Het laatste segment "Home Haunt" van echtpaar Micheline Pitt en R.H. Norman (enkel een short de Grummy) Het verhaal gaat over een familie die al jaren een Halloween-spookhuis runt, zo lang dat de tienerzoon er genoeg van heeft. Vader overtuigt zoonlief om nog een keer mee te doen. De nacht neemt een wending wanneer de vinylplaat "Symphony of the Damned" de nep-gruwelen tot leven brengt. Het is een geweldige afsluiter met de perfecte mix van humor, verbluffende decors, een scala aan angstaanjagende wezens en een echt splatter-feestje

Natuurlijk bezit de film een lappendekenachtige kwaliteit die je wel of niet kan waarderen. Maar de productiewaarden blijven consistent in alle segmenten (zelfs als je een segment minder vind) en ogen ook nooit goedkoop of zijn oninteressant. Het is wederom weer een heerlijk krankzinnig aanvulling op de franchise!

Roger Christian heeft nogal wat verschillende dingen gedaan; Hij was een decorontwerper bij de eerste Star Wars-film, art director van Alien en regisseur van Battlefield Earth, de beruchte Scientology-sciencefictionfilm. Ook dit is een film in het sciencefictiongenre, en is een mix van verschillende sciencefictionhorrorfilms zonder eigen ideeën. De film begint zonder een degelijke introductie, met goedkope CGI-effecten en miniatuurmodellen zie je een een mijnbouwfaciliteit op de maan, bekogeld worden met ruimterotsen. Er is hier genoeg degelijkheid; de praktische effecten en het wezen, wanneer ze te zien zijn, zijn prima, en ik ben er vrij zeker van dat de hele cast prima kan acteren. Maar dit hele verhaal is gebouwd uit een wankel kaartenhuis, de personages zijn soms erg dom en het materiaal is voorspelbaar omdat het een alien-kopie is Niet slecht, maar ook niets bijzonders, en snel genoeg om nooit het risico te lopen dat het te lang duurt.

Als je The Conjuring:-films goed vind, zul je deze ook geweldig vinden. Hij geeft je precies wat je wilt! Net als de eerste twee is dit een spookhuisfilm en ben je dol op goede spookhuisfilms dan is dit er zeker één! Het is een goede afsluiter van de serie over de Warren's (jaja...dat heb ik al vaker gehoord) Het speelt met alles wat geweldig is aan de serie. Het is een luidruchtige, leuke, opzichtige, domme visuele-effecten-festijn van een spookhuisfilm gemaakt voor het grote scherm. Om heel eerlijk te zijn, de film zelf slaat nergens op. Enigszins gemengde gevoelens: veel te lang, soms werd veel tijd besteed aan overdreven sentimenteel Warren's als gezin, Er de spiegel is oerlelijk en Annabelle komt nog even langs Ook zijn sommige jump-scares ronduit mmm tja... Toch voelt het best charmant en nostalgisch aan. Dus uiteindelijk was het ook best well oké!

De vader van Felix en Martha, was de beruchte slager van Mons Deze terroriseerde de omgeving tot Martha in 1997 werd geboren, de politie bleef in het ongewisse over wie de moordenaar van vele vrouwen zou kunnen zijn. Nu de broer en zus volwassen zijn dragen ze de last van de erfenis van hun vader ieder op hun eigen manier met zich mee. De film trekt een vage grens tussen slachtoffer en dader. Toch is dit niet zomaar een film die familietrauma verpakt als horror. Nee want wie van extreme horror houdt kom ook hieraan zijn trekken. Er worden op vrouwen gruwelijke, grafische, gewelddadige handelingen gepleegd. Terwijl het misschien niet eens zo heel erg opvalt want de filmmakers hebben duidelijk ook veel zorg besteed aan de artistieke kant. De cinematografie, belichting en kleurgebruik voegen een ​​element van schoonheid toe, als de gruwelijke horror zich afspeelt. Er zijn ook droomsequenties die, ze het plot enigszins verwarren, maar ook mystiek toevoegen. En natuurlijk bevat de film veel bloed en gore...gewoon in beeld! Het lijkt een beetje op een soort van Belgisch antwoord op de Franse extremistische films. (New French Extremity) en dat is nooit mis!

In essentie is dit een spookhuisfilm, en het is niet slecht gedaan. Een jonge jongen met een zeldzame ziekte laat zich met zijn ouders opnemen in een afgelegen medische instelling, waar hij hoopt genezen te worden. Uiteraard zijn de dingen niet helemaal wat ze lijken...Er valt niet veel over Eli te zeggen zonder al te veel te verklappen. Maar met een paar schrikmomenten en griezelige scènes. De film leunt echter zwaar op de verrassing aan het einde maar die werkt niet helemaal. Wat het een prima doorsnee horrorfilm, zij het niet geheel geslaagde plotwending

De volgende toevoeging aan het Winnie de Poeh Blood and Honey-universum. Wederom een B-film die het serieus probeert aan te pakken, maar eigenlijk helemaal geen budget daarvoor had...Het is knap vervelend dat net als jij een familiebijeenkomst organiseert, volwassen Bambi besluit terug te vechten wegens natuurvervuiling. In veel opzichten is het niet eens zo slecht. Er is bloed, er wordt geschreeuwd en ja, Stampertje komt ook helpen. De kills zijn over het algemeen net voldoende. Maar kom op zeg... ik wil bij dit soort films liever extravagant of anders iets wat genoeg opvalt Echter...ze focussen op familie-dingen? Terwijl we het hier hebben over een CGI-hert dat wil afrekenen met mensen door zijn tanden en gewei erin te zetten.. Alhoewel...de helft van de doden valt zonder dat er een hoef wordt opgetild. Tja scènes waarin een acteur door het bos rent en vervolgens wordt opgegeten worden na een tijdje repetitief. Oké het is dus meer van hetzelfde maar ieder geval was het redelijk goedkoop vermaak

Een erg goed gemaakte Uruguayaanse horrorfilm! In elkaar gezet met 6000 dollar, een handcamera en slechts vier dagen opnametijd (inclusief nabewerking om het te laten lijken alsof het een oneshot-project was). Heel simpel dus en toch heel effectief. De makers hebben waargebeurde feiten genomen als uitgangspunt en daar een verklaring voor bedacht. Laura en haar vader, Wilson, verhuizen naar een huisje dat grondig gerenoveerd moet worden. Alles lijkt goed te gaan totdat Laura geluiden van boven begint te horen. Het is een film die lijkt opgenomen te zijn alsof het één doorlopende opname van 79 minuten is en waar de verontrustende griezelige geluidsontwerp zorgt voor een even belangrijke bijdrage! De verdere angst is voor een groot deel gebaseerd op de vraag wie er achter de gebeurtenissen in het huis zit...In Zuid-Amerikaanse landen zal de filmindustrie niet groot zijn, dus horror zal ook niet genre waar je als eerste voor kiest maar toch zijn veel films uit dit werelddeel erg goed! Deze film was baanbrekend toen hij uitkwam en werd er uiteindelijk ook een Amerikaanse remake van gemaakt.

Mis ik iets? Een 3,4 op LB, een 6,8 op IMDb... snap niet helemaal waarom mensen zeggen dat dit zo goed is. Het voelt niet als iets bijzonders aan . Meer dan een Indonesische Blair Witch Project-look-a-like was ook niet. Niet dat het nu de slechtste found footage-film is die ik ooit heb gezien, maar ik had met zo'n score wel iets heel veel beters verwacht. Of...ik mis gewoon iets want er waren voor mij nogal wat hiaten en verwarring. Waarom verschuift het plotseling van een strand naar een bos? Waar is die sjamaan opeens gebleven? Deze film mist ook de horrormomenten... op een pocong-scène, na. Er gebeurt bijna niets, er zit maar weinig geest in. Nee voor mij was dit niet veel meer dan een stel mensen die rondrenden en luid ruziën en schreeuwden en niet goed konden omgaan met camera. Naar de maatstaven van de Indonesische cinema van rond die tijd misschien oké maar nu was dit echt geen geweldige horrorfilm.

Mijn interesse werd gewekt nadat deze in horror-challenge verschillende keren was gepasseerd. Na wat speurwerk is het me gelukt om deze op te snorren. Verrassend genoeg is dit ook pas de eerste Japanse film over haaienaanvallen. Oh en als het niet duidelijk is uit de titel... of de poster...of de trailer.. dit moet je niet te serieus nemen. De film bevat alle clichés van haaienfilms die na de grootvader van allemaal, Jaws, zijn langs gekomen en meer! Er is de wetenschap om het te verklaren, autoriteiten om elk advies in de wind te slaan, haaien met allerlei krachten die slachtoffers uit hun warmwaterbron-baden rukken, antihaaienvoertuigen van het leger, een bodybuilder die opduikt en alles wat je verder maar kan bedenken! Het is allemaal ongelooflijk onnozel en de enige keuze is het accepteren Gewoon "met die gekte mee gaan" Zo niet, dan worden dit een lange 70 minuten....Het klopt ook alleen binnen zijn eigen interne logica, zo ontzettend dwaas is het, maar tegelijkertijd is het ook een eerbetoon aan alle dwaze en serieuzere voorgangers. Aan de andere kant, ik heb er echt van genoten en flink gelachen.

Het derde en laatste deel van de Daimajin-trilogie is wederom een solide vervolg. Toch wel knap want alle drie kwamen uit in hetzelfde jaar en werden ze door verschillende regisseurs geregisseerd. Deze keer wijkt het verhaal iets af van de eerste twee want dit draait het grootste deel om vier jochies die over Daimajins berg trekken om in Hell Valley te komen. Ze willen hun houthakkersvaders gaan redden van de kwaadaardige heerser en maar gelukkig krijgen wij de actie van hun god Daimajin te zien. Waarschijnlijk door de kinderen te volgen is het allemaal wel wat lichter van opzet....Maar de film ziet er mooi uit door de besneeuwde decors. Hierdoor is ook dit keer weer een leuke kaiju-film geworden

vote changed, original voice was 3,5 stars

Wow...dit is er weer zo één...een film waar ik nooit iets over had gehoord maar die heerlijk is! Wat een toffe Nieuw-Zeelandse verrassing! De film neemt je mee met de man Ian die gaat wandelen. Vanaf het begin is er mysterie want hij is duidelijk ergens gestrest over. Na een dag wandelen kan hij niet slapen. Het enige dat duidelijk is, is dat het helemaal niet goed gaat met deze Ian. In dit regiedebuut van Thomas Sainsbury, die tevens ook acteur is, en de hoofdrol speelt. (om kosten te drukken) wordt je heen en weer geslingerd tussen het idee dat er een bedreiging is en de suggestie dat het allemaal in Ians hoofd zit. Het is een film waar het verhaal zich langzaam naar de climax opbouwt. Maar die laatste 20 minuten zijn het zeker waard. Wat een geweldig indie-horrorpareltje, een fantastische en boeiende mix van psychologisch, sfeervol, griezelig, ongemakkelijk, beetje lachen en stressvol (vooral vanwege het hoofdpersonage) JA, dit was helemaal mijn ding.!

vote posted

Hoe tijden veranderen....of toch niet? The Toxic Avenger, bedacht door Lloyd Kaufman en Michael Herz van Troma Entertainment, ging in 1984 in première. Uiteraard kwam dit niet in de bioscopen, cinefielen en critici gingen er met een wijde boog omheen maar de film vond wel zijn weg naar VHS en werd het een verrassend grote underground-hit. De film leverde door zijn mix van buitensporig geweld, naaktheid, grove humor, splattereffecten, milieu-commentaar en anti-establishment karakter een flinke schare fans op!

Jarenlang werd er gesproken over een reboot...en in 2010 werd er een "gezinsvriendelijke" remake aangekondigd. In 2013 gonsde zelfs de naam Arnold Schwarzenegger rond, drie jaar later die van Guillermo del Toro totdat in 2019, Macon Blair werd aangekondigd om het te schrijven en regisseren. En in 2023 was het eindelijk zover...de nieuwe Toxie ging in première...en toen konden ze geen distributeur vinden. De film zou te gewelddadig zijn en om dezelfde reden schijnt het financieel tegen te vallen.

Maar voor een film die draait om chaos en bloederigheid, voelt het nog best vreemd conservatief en politiek correct aan. Het is een zachte R-rating. Deze versie bezit een gestroomlijnder plot en minder T&A, maar blijkbaar voor vele kijkers behoudt het wel de anarchistische geest van de eerste film. Gelukkig maar...en een goede remake weet ook dat het een dwaze onderneming is om te proberen het origineel te herscheppen. Oh, vergis je niet, dit is nog steeds geen hoge kunst, het is een luchtige film met een ongemakkelijk tempo en een beetje te lang, maar hij is ook inventief, onderhoudend en (het belangrijkste) erg leuk.

Het basisplot van een zero-to-hero-metamorfose wordt voortgezet in de reboot, maar met een paar belangrijke wijzigingen die het geheel op zichzelf laten staan. Melvin Fred Junko III werd vervangen voor Winston Gooze, een man van middelbare leeftijd die ook als conciërge werkt en onderbetaald wordt door de hebzuchtige baas van de chemische BTH-fabriek. Ongeneeslijke ziek, nog maar kort te leven en dat leven was al niet rooskleurig dus dit dwingt hem naar onbekend terrein...met alle gevolgen van dien.

Deze nieuwe Toxie is niet zo komische grof, onsamenhangend of anarchistisch als Lloyd Kaufmans origineel, maar dat zijn maar weinig dingen! Het is natuurlijk ook geweldig dat er iemand Macon Blair geld, tijd en middelen gaf om deze gekke overdreven momenten op het scherm te laten zien. Het is logisch dat deze film onverkort uitgebracht moest worden zonder knipwerk! Een liefdevolle ode die niet probeerde de vreemdheid van een monster met een dweil te verdoezelen, Een hartverwarmende en bloederige filmervaring, Elijah Wood, Peter Dinklage en Kevin Bacon en de rest hebben het overduidelijk naar hun zin heeft. Lloyd Kaufman (een traditie) en Macon Blair zijn ook nog even te zien! Oh en de studio geeft (minimaal) $ 5 miljoen om medische schulden kwijt te schelden. Dat is bewonderenswaardig.