Log

Hier in Nederland is het minder bekend, maar in Engeland en Duitsland behoort When Hitler Stole Pink Rabbit, oftewel Als Hitler das rosa Kaninchen stahl, tot de bekende jeugdlectuur. Het boek en deze film gaan over de impact van de opkomst van de nazi's gezien door de ogen van het Joodse meisje Anna Die samen met haar ouders en broer Michael na de opkomst van Hitler en de nationaalsocialisten, Duitsland ontvluchtte en achtereenvolgens in Zwitserland, Frankrijk en uiteindelijk Engeland belandt. Het gezin moet weliswaar vluchten voor wat er in de wereld gebeurt, maar als kind zijn sommige dingen niet voldoende duidelijk. De film toont dus nooit de historische feiten, maar richt zich meer op de beleveniswereld van het meisje. Terwijl jij als kijker dit uiteraard wel weet. Het is 1933 dus de wereld stond nog niet in vuur en vlam. De film slaagt er goed in om de harde realiteit te vereenvoudigen zonder daarbij de angel er helemaal uit te halen. Netjes verfilmd en zeer geslaagd voor het beoogde jonge publiek

Sekten en een Schots eiland waar hebben we dat eerder gezien? Niet zo heel slecht, noch ook niet het beste...er hangt in de film het gevoel en uiterlijk van een detectivefilm gemaakt voor de tv. Waar dan de Amerikaanse gynaecoloog Tora Hamilton een mysterie rond heidense praktijken op de Shetland-eilanden probeert op te lossen. Helaas is het gegeven van procedurele misdaad, rituelen en duistere samenzweringen, zo voor de hand liggend, dat van echt mysterie geen sprak was. Het plot voelt, alsof ze een aflevering van Silent Witness proberen te combineren met een vleugje The Wicker Man. Gewoon een typische detectivefilm die met weinig pretenties wel leuk wegkijkt.

Finse dramafilm met een verhaal gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen; regisseur Pekka Lehto las een krantenartikel over een jonge moeder en twee van haar kinderen die op een dag plotseling verdwenen, om een ​​paar dagen later weer op te duiken. Rond dat artikel heeft hij een verhaal gemaakt dat behoorlijk boeiend was maar ook zwaar en misschien iets te ambitieus. De film verhaalt ook vanuit de gedachtewereld van deze moeder maar vanwege haar depressie en psychische aandoening lijkt de film soms onbegrijpelijk. Geen gemakkelijke film dus...Het verhaal is dus lastig, maar doordrenkt van een treurige sfeer en in ieder geval de moeite waard is om te bekijken.

De meesten kennen ‘Bloody Sunday’ als het nummer van de Ierse band U2. Bij het neerslaan van die demonstratie in Derry, Noord-Ierland op 30 januari 1972, vielen veertien doden aan de kant van de protesterende katholieken. Scenarist-regisseur Paul Greengrass toont in een soort een live reportage de gebeurtenissen van die dag. Niet meer en niets minder. Destijds kwam deze film niet overeen met het officiële standpunt van de Britse overheid maar in 2010 gaf de Britse regering toe dat het geweld op ‘Bloody Sunday’ excessief was. De film is vergelijkbaar met andere waargebeurde Paul Greengrass-films.

“Look into my car…it’s full of pictures of dead girls.”

Voor sommige kijkers is dit gewoon te eigenzinnig en te dwaas, maar dit was een waar juweeltje van low-budget film maken! Voor liefhebbers die wel mee kunnen en durven te gaan met deze vreemde apocalyptische toekomst, is het smullen geblazen! In de niet al te verre toekomst is de nazi-‘Ubermensch’-droom werkelijkheid geworden door het DNA van mensen en varkens te mengen. Het resulteerde in varkenshybriden, Muzzles genaamd, met een voorliefde voor mensenvlees. Wat volgt is een knettergekke Kazachse-Bulgaarse actiefilm.

Binnen het verzet valt één door angst gedreven held op tussen de rest: premiejager Rob Justice (co-schrijver Timur Turisbekov). Gespierd, angstig en geflankeerd door een eindeloze voorraad ‘assistenten’ om seks mee te hebben, bundelt Rob zijn krachten met zijn snorrende zus Raksha (Doroteya Toleva) om “Benedict Asshole” op te sporen en de dood van hun vader (Danny Trejo) te wreken. Maar... er is meer, veel meer!

Hoewel hij prominent aanwezig is op de poster, is de rol van B-acteur Danny Trejo niets meer dan een uitgebreide cameo. Enfin het is geen gemis want de 3 B's (bloed, beesten en borsten) worden al binnen enkele minuten volledig weergegeven. Het bloed was een goede mix van praktische en fatsoenlijke CGI. Uiteraard is er waarschijnlijk voldoende op of aan te merken aan de film maar het was voor bevredigender dan menig Hollywood, Oscar of critici-film. Geweldige film!

Ik dacht dat de film "Flight 404" iets te maken zou hebben met vliegtuigen of luchthavens, maar dat is niet het geval. De film gaat over Ghada, een Egyptische vrouw met een zondige achtergrond die op de drempel staat van de hadj-reis, maar er ontstaan ​​problemen die haar reis verhinderen en haar dwingen de onopgeloste problemen en verborgen geheimen uit het verleden onder ogen te zien. Vermoedelijk wil de film daarmee iets zeggen over het geloof. Technisch is het best goed geproduceerd, maar uiteindelijk is het ook een beetje een doelloze film; Het verhaal is vlak. Er zit weinig diepgang in. Het is behoorlijk repetitief, onnodig dramatische en het zit tegen het soapgehalte aan. Maar actrice Mona Zaki deed het niet eens zo heel slecht en vond haar erg op Sandra Bullock lijken. Helaas...was de film verder te teleurstellend.

La belle époque is de periode voor de Eerste Wereldoorlog en kan je vertalen als "het mooie tijdperk" omdat ze tijdens de Grote Oorlog erachter kwamen dat dit een voorspoedige tijd was geweest! Waarom de titel hierna verwijst, is mij niet duidelijk want het speelt in 1931 en was het in Spanje een rumoerige tijd en zeker niet zo "mooi" In deze tijd van verwarring en tegenstrijdige loyaliteiten deserteert Fernando uit het leger en vlucht naar het Spaanse platteland om vervolgens bij Manolo onderdak te vinden en als welwillende amoureuze slachtoffer van vier knappe dochters te fungeren. Maar net als bij horror het doodzonde is om weg te draaien van het bloed, wordt hier alle erotiek veilig in voor de camera verborgen. Wat rest zijn mooie freules die dialogen bezige, vleugjes van sociale kritiek en wandelen in de zon. Alsof je op pretentieloze vakantie gaat van twee uur. De Spaanse film won er zelfs de Oscar voor beste buitenlandse film mee Iets waar ik ook niet zoveel van snap want de regie van Fernando Trueba is maar luie enscenering Daarnaast was het misschien leuk voor het ego van Jorge Sanz dat de vier zussen vechten om de genegenheid van een man (gedoe met de lesbische zus was zelfs schrijnend) Ik zag er dan ook maar weinig humor in.

"Deus Irae" (Latijn voor 'De toorn van God ') is een Argentijnse horrorfilm die gebaseerd is op zijn gelijknamige korte film. En het is enorme baal-film! Nu zijn er veel exorcismefilms en de meeste volgen hetzelfde riedeltje. Deze film stelt de vraag… of het de enige manier is om het Kwaad te bestrijden, door nog iets ergers te worden. Plus in plaats van de katholieke overlevering, komen de demonen uit de Lovecraft-mythos Dus hier en daar zijn er wat verwijzingen naar Cthulhu of Yog Sothoth. En dat is niet het enige dat deze film zo frustrerend maakt. De film scoort namelijk ook hoog op het gebied van praktische wezen- en make-upeffecten! Hoewel dat allemaal erg positieve dingen waren, vond ik dat de manier waarop het verhaal werd uiteengezet maar een warrige puinhoop. Onsamenhangend en uitermate verwarrend doordat het heen en weer in de tijd en dromen springt. Alsof scènes in de verkeerde volgorde werden gespeeld. De desoriënterende aard van het verhaal moet Pater Javiers eigen onvermogen weerspiegelen maar werkt grotendeels averechts voor de film! Als fan van het genre kan ik hier nog wel enigszins van genieten maar ik zal het niet opzetten als je een lekker horrortje wil kijken.

YES... eindelijk gezien! Had al gehoord van deze Uruguayaanse Giallo-slasher maar het lukte maar niet om hem te kijken! De film kent het eenvoudig plot van een willekeurige maniak die losgaat op zijn publiek maar doet dit effectief met voldoende spanning en bloederige moorden om je de hele tijd te vermaken.

In Red Screening (wat een betere titel is) van Maximiliano Contenti worden kijkers getransporteerd naar Montevideo uit 1993. Op een koude, regenachtige dag, is er een handvol bioscoopbezoekers in de Cine Opera bioscoop voor de film Frankenstein – Day of the Beast, de laatste filmvoorstelling van de avond. Er zijn natuurlijk geen illusies over wat er zal gaan gebeuren. De enige vraag is; Hoe?

Vanaf het begin valt op dat de liefde voor horrorfilms simpelweg van het scherm spat! Het bezit de perfecte liefdesbrief aan Dario Argento en slashers. Neonreclames reflecteren op de natte straten, het theater verlicht zichzelf in blauwe, rode en gele tinten. En op ware Giallo-achtige-manier is er een mysterieuze moordenaar met een donkere regenjas en zwarte handschoenen. Terwijl de muziek lijk te zijn geïnspireerd door een Goblin-soundtrack.

Verrassend genoeg is dit geen whodunnit die typerend is voor de giallo. Een slasher staat of valt natuurlijk met de aanwezige moorden. En daar hoeven ze zich niet voor te schamen, er zijn een paar inventieve moorden (Body Count; is 14) Alle spetterende speciale effecten zijn praktisch en van hoge kwaliteit. Ze komen van Christian Gruaz (deed ook al overtuigend werk in Deus Irae (2023) Ze maken deze film ongelooflijk leuk. Een Slasher-film zal niet gauw wat nieuws brengen maar als het zo als deze goed is uitgevoerd, blijft het toch enorm genieten!


Edit; Overigens is het de film die op het scherm wordt vertoont Frankenstein: Day of the Beast , dit is echter een film, uit 2011, niet uit 1993. De reden dat deze film is te zien, is vermoedelijk omdat de regisseur Ricardo Islas hier de moordenaar speelt.

Met deze film kon ik helemaal niets. Het leven in een kleine kerkelijke gemeenschap op het Deense platteland gaat zijn gangetje, net als deze film. Het werd gesticht door een charismatische pastor en na zijn overlijden nemen zijn dochters Martina en Philippa de leiding van de kerkelijke gemeenschap over. Keurig en stijf wordt het allemaal opgebouwd, met terugblikken naar het verleden van de twee zussen tot aan het Frans diner Waar dan volgens het plot, iets zou gebeuren wat ze nooit zullen vergeten. Alleen is dat nu niet echt heel schokkend Het is een vertelling over typisch religieuze thema’s over keuzes die in het leven worden gemaakt zoals; hoop, geloof, gemeenschapszin en vergeving.(was het ook een verwerping van een moderne levensstijl?) De film is daarnaast gewoon traag en een alwetende verteller en ook de vele scenes met gezang waren voor mij niet echt iets positief.

Niet duidelijk wat de film uit 2004 precies wil...want sinds 1967 is abortus in Engeland, Schotland en Wales al wettelijk toegestaan, maar enfin ik vind het wel leuker dan eerst plaats dacht! De film neemt je mee naar de benauwde jaren vijftig toen conservatisme en het dubbele seksuele moraal, bijna vanzelfsprekend waren (ook niet duidelijk waarom er landen zijn die hier aan vast willen houden of juist naar terug verlangen) Het is een tijd waarin vrouwen geen recht hadden op lichamelijke autonomie. Je ontmoet Vera Drake die een hart van goud heeft en altijd voor iedereen klaar staat. Mensen helpen geeft zin aan haar leven en menig vrouw had hulp nodig! Ondanks dat de abortusmethode redelijk gevaarlijk was. Er was weinig keus...tenminste niet voor de werkende klasse! Sterke prestaties van hoofdrolspeler Imelda Staunton (Harry Potters professor Dolores Umbridge) en de rest van de cast. Verder is dit met hoe het eruit ziet op en top Britse degelijkheid en het thema wordt opvallend zakelijk behandeld. Een pluspunt want emotioneel gemekker blijf dus gelukkig lang achterwege.

vote changed, original voice was 4,5 stars

Altijd wel te porren voor een lekkere swashbuckler. De film, is een van de meerdere films die gebaseerd zijnn op de historische roman Le Bossu (The Hunchback) uit 1858 van Paul Féval. Maar in deze film is het verhaal niet altijd helemaal duidelijk verteld. Gelukkig is er best wat plezier te beleven met de fraai geënsceneerde degengevechten, intriges, zwijmelromantiek en mooie locaties. Chevalier de Lagardère ontfermt zich, na voldoende intriges, over een erfgename, als deze baby is uitgroeit tot mooie aantrekkelijke jongedame (Marie Gillain) is het tijd om de dood van zijn vriend Philippe de hertog van Nevers te wreken. Met veel zwaardgevechten en vermommingen vliegt de tijd dan ook zo voorbij.

Fantastische mix van fantasie en mysterie, waar ook enkele horrorelementen in zitten. Het verhaal, een whodunit is interessant en niet te voorspelbaar. De film schijnt te geïnspireerd zijn door een graphic novel maar dar ben ik niet bekend mee. In 1636 wordt een groep Kozakken overvallen door wat men zeg een weerwolf en het goud van de Poolse koning verdwijnt, de beruchte krijger Maksym Osa (Vasiliy Kukharski) krijgt de opdracht om het terug te vinden. Nu ben ik weg van dit soort middeleeuws achtige verhalen over folklore en mythen uit verre streken. Regisseur Latyk zoekt het (zou bijna gelukkig willen zeggen) niet in epische scènes, maar concentreert zich op de hoofdpersoon en zijn onderzoeken. Het speelt zich af net na de middeleeuwen dus de locaties zijn donker en worden sfeervol verlicht door kaarsen, toortsen of (haard)vuur. Ja dit is echt het soort film waar ik van geniet!. Van die donkere, gruizige fantasie; Witcher-achtig.films helaas zijn er ook niet heel van.

vote changed, original voice was 2,5 stars

Het kostte de makers Dorota Kobiela en Hugh Welchman (en 125 kunstenaars) zes jaar om Loving Vincent (2017) de eerste geschilderde animatiefilm te realiseren. Die film heb ik niet gezien maar nu zes jaar later zijn ze terug met hun tweede op dezelfde manier gemaakte animatiefilm maar dit keer wel met daaronder echte acteurs. Hiervoor gebruiken ze het Poolse boerenepos in vier delen van Nobelprijswinnaar Władysław Reymont uit 1924. Echter waarbij een film over van Gogh ik het me kan indenken dat er toegevoegde waarde was, was die er hier niet echt! Het maakproces lijkt mij dan ook onpraktisch. Het verhaal werd zo ondergeschikt aan het productieproces. De techniek zit dus emotionele betrokkenheid met de personages in de weg en soms vertragen/haperen de scènes! Dit vond ik op den duur zelfs wat irritant worden. Gelukkig was de muziek, geïnspireerd door traditionele liedjes en melodieën, wel heerlijk!

Boekverfilming die overeenkomsten met Slumdog Millionaire bezat. De film omkaderd zich met een quasi-documentaire biecht, waarin de jongens hun avontuur vertellen aan de hand van videoflashbacks. Als drie jochies, Rafael, Gardo en Rato een portemonnee vinden tussen het afval is dat de start van een gevaarlijk avontuur. Van de favela 's tot de welgestelde suburbs aan zee, via politiebureau en gevangenis naar een begraafplaats. Maar hoewel de film zich dus op Braziliaanse bodem afspeelt, voelt het vooral als een film van Britse filmmakers. Vandaar ook dat Martin Sheen, een priester speelt en Rooney Mara, is te zien als een hulpverlener. Ach het is licht-verteerbaar en zomers door de Braziliaanse muziek.

Uitstekend camerawerk compenseert in dit gijzeling en uitbraakfilm de tekortkomingen redelijk goed. Het speelt zich af in 1978, ruim voor de val van het communisme, Bohemy en vier andere gevangen krijgen de kans om als prestige en op verzoek van de gevangenisdirecteur, ergens aan te werken in een metaalwerkplaats. Maar iets wat op een wel heel bijzondere plaats zit, de zaken escaleren snel... Gaandeweg leer je wat over de achtergronden van de veroordeelden. Over het geheel genomen is het een prima film maar het heeft nogal last van personages met veel dialogen. En als dan de film bijna twee uur duurt, gaat de film algauw slepen. Opmerkelijk genoeg is het gebaseerd op een waargebeurd verhaal; en werd de film opgedragen aan de echte Bohemy.

Deze film verteld via een stel Zweedse jonge jongens, het verhaal van de aanloop naar de schietpartij in Ådalen. Er brak een conflict uit over loonsverlagingen in een papierfabriek Als reactie hierop gingen werknemers in andere fabrieken uit solidariteit ook in staking. Heel vervelend natuurlijk voor de portemonnee van de rijke eigenaren. Gelukkig zijn werknemers niet beschermd tegen wat dan ook dus worden er stakingsbrekers binnengebracht. De gemoederen liepen hoog op en arbeiders gaan op d vuist met stakingsbrekers. Omdat de politie de aanval niet had kunnen stoppen, worden er militairen ingezet ter beschermen. Maar militairen werken natuurlijk anders en tijdens een protest op 14 mei worden er dan ook vijf mensen door hen gedood. De film verteld de gebeurtenissen zoals ze zijn gebeurd, met weinig opsmuk, zijplotjes of opvallend camera. Dit is met dit onderwerp, prijzenwaard maar maakt de film ook enigszins kleurloos. Enfin een slechte film was het niet!

Italiaanse zwart-wit film. Met de weinig verrassende titel "De Grote Oorlog" een verwijzing naar de Eerste Wereldoorlog. Waarin twee bangeriken uiteindelijk toch helden blijken te zijn. Echter het grootste deel gaat over dat de twee in bangelijke situaties raken en incompetent zijn. Ook is er terugkerend gedoe rond kippen. Het moet grappig of komisch bedoeld zijn maar waren het voor mij niet1 Geen idee trouwens of het aan het Italiaans lag of dat ze gewoon enorm lang aan het praten waren. Daarnaast ziet de film er maar middelmatig uit, zijn de soldaten ook nog regelmatig aan het zingen en zit er enorm veel ander opvulmateriaal in, waardoor de film een speelduur van 2 uur en een kwartier bezit! Het werkt tegen of schaadt allemaal deze film!

Ik ga niet zeggen dat het heel goed is, maar het is zeker vermakelijk en dit komt dicht in de buurt bij wat je een echte Jackie Chan-film kan noemen. De actiescènes hebben een paar glimpen van de oude Jackie Chan. Alhoewel Chan op zijn 70e nog steeds kwiek en in goede conditie is, zijn er wel duidelijk body doubles te zien. Het plot draait om Jackie Chan die als zichzelf een CGI-babypanda beschermt tegen een slechterik met een paarse mohawk. Er is veel plezier te vinden in scènes in een magazijn in het Chengdu research center en op de vorkheftruck Wie Jackie Chan Jackie Chan-dingen wil zien doen, (rondrennen en vechten, en gekke gezichten trekken) moet toch kunnen gneiten van deze film!

vote posted

Naast dat Nick Cheung in redelijk wat films speelt, is dit alweer de tweede film waarvan hij zelf de regie deed. Cheung speelt ook de rol van de straatwijze exorcist Master Wong Wing-fatt. Die met zijn witte haar en tatoeages bepaald geen typische exorcist was. Zijn clientèle bestaat voornamelijk uit gangsters die hulp nodig hebben met paranormale problemen. De film is dus sowieso niet de standaard- exorcismefilm. De paar uitdrijvingen die in de film zijn gebeuren daarnaast met kippen en rotjes....

Er spelen zich hier eigenlijk twee films tegelijk af. De ene gaat over een exorcist met medeleven die geconfronteerd met een verbitterde geest. (het deed me een beetje denken aan Peter Jacksons The Frighteners (1996) De andere film gaat over een man die verliefd is op zijn huisdiergeest Cherr (Amber Kuo) en de vrees voor haar onvermijdelijke reïncarnatie. Door dat bovennatuurlijke kreeg de film een horror-aanduiding Echter de schrikmomenten worden meer gebruikt om te lachen en de film draait om een vreemde romance. Als je het niet
erg vind om geen echt enge situatie te kijken maar een spookverhaal met een hart

Deze kondig men aan als de eerste horrorfilm uit Tunesië. (al schare sommige de film Junun (2006) er ook onder) Op zichzelf voldoende aanbeveling om de film te zien. Maar afgezien van dat feit, is de film nou niet heel opvallend. Het neemt de basiselementen uit de horror en verweeft dit met wat Tunesische overlevering. De film van regisseur Abdelhamid Bouchnak is duidelijk beïnvloed door de westerse horrorcinema. Je volg drie kibbelende journalistiekstudenten die uiteindelijk belanden in een afgelegen dorp midden in een bos. Tja de film zou baat gehad hebben bij een strakkere montage; het komt erg langzaam op gang en niet alles wat je ziet is bijzonder relevant. De drie acteurs zijn eigenlijk ook maar heel gewoontjes, en ook niet de meest sympathieke. Yasmine verandert plots ook van een pittige tante naar een krijsende dame in nood. De conclusie wordt daarnaast te ver doorgevoerd wat helaas zorgt voor een frustrerende film.

Op MM staan welgeteld op het moment van schrijven 12 Zuid-Afrikaanse Sciencefiction-films. Inclusief deze, en dat is uiteraard niet veel! Uit die lijst zag ik ook al schrijfster/regisseur Kelsey Egan eerdere film, het fijne Glasshouse (2021) En net zoals die film hebben vervuiling en giftige stoffen de buitenlucht besmet. Echter in deze is het niet zo dat mensen binnen moeten blijven! Met behulp van een gefilterd masker of een duur medicijn van een farmaceutische gigant kan je wel naar buiten.

De in Kaapstad wonende Ella McPhee (Grace Van Dien, cheerleader Chrissy in seizoen 4 van Stranger Things) is een model waar het ondanks een lucratieve opdracht, even wat minder meegaat. Het is precies een jaar geleden dat ze haar moeder verloor en ze betrapt haar beste vriendin Gina met haar vriend Tully. Woedend gooit ze op een feestje een flesje met een blauwe vloeistof achterover. Iets wat uiteraard niet zo slim was!

Opvallend is dat terwijl de vorige film van de regisseur ingetogen en rustig was, dit was veel meer een adrenaline-aangedreven, hectische,-stijlvolle achtbaanrit met genoeg gevechten. Ze geef ook een mogelijke verkrachter kick-ass en voor wie met hem bekend is dat was Ryan Kruger, de Zuid-Afrikaanse regisseur van Fried Barry (2020) en Street Trash (2024) Sowieso zijn er naast de hoofdrolspeler nog een paar bekendere acteurs uit de Amerika te zien. JA moet zeggen dat dit over het geheel genomen een plezierig stukje futuristisch plezier was.

Bijzonder, intens en intiem drama over de Noorse politicus Vidkun Quisling. Een dramatisering van de laatste dagen van de door nazi-Duistland benoemd minister-president van Noorwegen Quisling die geïnspireerd zijn op de dagboeken van pastoor Peder Olsen en zijn vrouw Heidi. Olsen. Hij werd met tegenzin aangesteld om de weinig benijdenswaardige taak van Quislings spirituele adviseur in de gevangenis te zijn. Quisling hield vol dat ondanks dat duizenden Joden werden gedeporteerd naar werkkampen, mede-Noren werden gemarteld en geëxecuteerd, hij alles deed om de verspreiding van het bolsjewisme (het gevaar in zijn ogen) tegen te gaan en in het belang van Noorwegen handelde.

Voor degenen die Quisling niet kennen: zijn levensloop is op zich bijzonder. Hij hielp in zijn begin jaren (op verzoek van Fridtjof Nansen) bij een hulpmissie van de Volkenbond (voorloper van de Verenigde Naties) en zag zo de Holodomor (Oekraïense hongersnood in 1928) Gedesillusioneerd door het beleid van de Sovjetregering (en zijn eigen onmacht) kreeg hij aversie en politieke ambities tegen het bolsjewisme Quisling vervreemde steeds meer en kreeg sympathieën voor het fascisme en nationaalsocialisme met hun anti-marxistische elementen. (ontmoette rassentheoreticus Alfred Rosenberg en Hitler) Als op 9 april 1940 de Duitsers Noorwegen binnenvielen pleegt hij een staatsgreep. Vijf jaar later zal hij ter verantwoording worden geroepen...voor de collaboristische daden en zijn ideologische overtuigingen..

De benadering van het leven van Quisling door filmmaker Erik Poppe is vooral een psychologisch studie. Waarbij je net als pastoor Peder Olsen enigszins twijfelt of je sympathie moet tonen voor deze man, heeft deze nazi-sympathisant recht op vergeven? Deze morele strijd vormt de kern van het verhaal. De film herinnert en toont het publiek wel wat voor wreedheden de nazi's zijn begaan en wat Quisiling kritiekloos toestond. Zijn vrouw Heidi visie staat gelijk aan die van de meeste Noren; smeken op zijn knieën om vergiffenis en neerschieten. Maria Quisling daarentegen moedigt de verdraaide wereldvisie van haar man aan en adviseert hem om nooit zijn overtuigingen af ​​te zweren.

De Noorse regisseur Erik Poppe (”Utøya 22. Juli“ en “The Kings Choice”) staat bekend om zijn meerdere verfilmingen van historische gebeurtenissen. Wie daar mee bekend is, weet wat hij bij dit rechtszaaldrama kan verwachten. De film verontschuldigt noch minimaliseert Quislings daden, de rechtvaardiging voor de berechting staat niet ter discussie, eerder humaniseert de regisseur hem. Door dit te doen, krijg je als kijker een boeiende kijkervaring en meer inkijk op de man achter de wreedheden.

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote changed, original voice was 4,0 stars

Ach, het is weer eens wat anders dan videoclips bij singles! De regisseur is namelijk de Italiaanse singer-songwriter Margherita Vicario, die ook weleens voor de camera verschijnt en nu dus haar muzikale speelfilmdebuut uitbrengt. De film is best prettig om te kijken. Mede door het lichtgewicht feelgood-script.

Een soort Assepoester-verhaaltje waar in een katholiek weeshuis en muziekschool, Teresa moet schrobben en vegen en andere meisjes van een muzikale opleiding genieten. Teresa is natuurlijk een talentvol muzikant die popmuziek uitvind op de gloednieuwe uitvinding, de pianoforte, samen met vier andere meisjes van de school. Waar de ploert van een kapelmeester Perlina en paus Pius VII niets van moeten weten!

Het verhaal bevat wel verschillende historische details, zoals de pianobouwer Johan Stein, de net verkozen paus Pius VII, het verval van de Republiek Venetië, rond 1800 waren erin Venetië weeshuizen (ziekenhuizen) weesmeisjes muzikaal werden opgeleid om zo geld te laten binnenkomen. en de composities van rivale Lucia komen overeen met het werk van één van weinige vrouwelijke Italiaanse componisten, Maddalena Laura Lombardini Sirmen.

Wat ik me wel afvraag; een film maken waar je, je afvraag hoeveel vrouwelijke musici in de vergetelheid zijn geraakt omdat ze nooit de kans kregen. Maar waarom in je titel dan verwijzen naar een nummer van componist Antonio Vivaldi? Enfin redelijke film Waarin klassieke muziek met moderne twist een fundamentele rol speelt. Wanneer de muziek er niet bij betrokken is, zijn dit de momenten waarop de film vertraagt. Maar tenslotte wel vermakelijk.

Het had een waterdicht plan moeten zijn. Een bank overvallen en als vluchtweg de ondergrondse tunnels van de verlaten metrolijn gebruiken. Echter vanaf het begin gaat het fout! Shoot-out met politieagenten, gijzelaars en tot overmaat van ramp duikt er een Tsjernobyl-psychopaat met een mijnhouweel en voorkeur voor ogen op. Trackman oogt een beetje als de geadopteerde neef van Harry Warden uit My Bloody Valentine. Wat de film uiteindelijk veranderd in een basic-slasher met veel, teveel ronddwalen in donkere en/of mistige tunnels. Het is natuurlijk altijd een goed idee om een paar mooie dames als gijzelaars te selecteren. Helaas zijn de moorden niet zo grimmig of glorieus en in houterige slow-mo-effect,, de personages zijn niet bijzonder, en er is een domme reden waarom de killer in de metrotunnels van Moskou rondhangt. De film voelt alsof er meer potentieel was dan dat er daadwerkelijk was te zien maar het is niet zo heel slecht.

Karakter-gedreven onzin waarbij ik niets gaf om wat ze ook maar tegen elkaar zeiden. Redelijke gefilmd dus maar het kom nooit tot iets substantieels. De film gaat over vrienden die voor een vrijgezellenfeest (wel geleerd dat dit in Australië, buck's party heet!) naar een armoedige hut in het midden van een bos reizen. Maar op enkele vreemde details die naar buiten komen over de relatie van Louie en Irene, gebeurd bar weinig ingrijpends. Bovendien is het frustrerend lang en repetitief, met een verschrikkelijk slecht gemixte audio. De titel is alleen een verwijzing naar wat Irene kookt tijdens dat climaxdiner. Tja, als je naar 113 minuten- slow burner wil kijken met een stel acteurs die rond het kampvuur pogingen doen om commentaar te leveren op de toxische mannelijkheid in de Australië, zit je denk ik wel goed.

"Ad Vitam" of "Voor het Leven" biedt eigenlijk niets nieuws, maar het is een redelijk onderhoudende Franse actiefilm. Aan het begin van het verhaal begrijp je niet wat er aan de hand is met de hoofdpersoon maar na een prima actiescène volgt een lange flashback over kameraadschap en een liefdesverhaal. Het blijkt namelijk dat Franck Lazaref een politieagent bij de GIGN (Groupe d’Intervention de la Gendarmerie Nationale vergelijkbaar met onze Brigade Bijzondere beveiligingsopdrachten) te zijn Als je weer op de hoogte bent, volgt het laatste derde deel van de film. Wat dan een uitgebreide achtervolgingsreeks met veel actie bevat. Oh en men sprak wat Nederlands of eigenlijk Belgisch! Och, met een speelduur van zo'n anderhalf uur is het vlot genoeg om lekker weg te kijken

In de Bijbel is de slang het symbool van het kwaad. Hoe dik kan je deze symboliek er bovenop laten liggen..? Zucht DIK dus! In het Hof van Eden...nu voorgesteld als het tropische privé-eiland van een gecancelde tech-miljardair en waar hoe kan het ook anders een slangen-probleem heerst. Deze Slater King nodig de cocktailserveersters Frida en Jess uit om te komen feesten op dit paradijselijke eiland. Post Tinder-swindler en post-Epstein ingaan op een uitnodiging van deze miljardair lijkt me niet erg slim. Tja het draaide om geld, looks en feesten dus een sympathiek hoofdpersonage krijg je niet! Een meer Likeable-personge was zeker beter geweest. De film bezit denk ik ook een enorme tijdsduur. Rond de veertig minuten naar feestende, blowende, champagne drinkende en chillende meiden kijken, om dan pas te horen; “Er is wat mis met deze plek” is wel erg lang! En het is nu niet dat het als een verrassing komt en dan heb ik het nog niet eens over de spoilerende trigger warning die filmmaatschappij als waarschuwing voor de film plaatste. De grootste teleurstelling is echter de slotscène...Niet heel slecht ofzo, het zag er prima uit maar wil teveel met hoe het eruit ziet als modern worden gezien. Voor mij werkte dat in ieder geval niet in het het voordeel van de film!

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Sciencefictionfilm die meer wordt gedreven door concept en emotie dan door hardware of actie. Het begint met een uitgangspunt dat je moet accepteren om de rest van de film te laten werken. Zoya Lowe (Mary-Louise Parker) een vrouw van middelbare leeftijd is door artsen gediagnosticeerd met een zwart gat in haar borst en zal binnen vijf dagen sterven. Zoya is hier echter van op de hoogte omdat ze een medicijn gebruikt waarmee ze een week terug in de tijd kan reizen. De film wordt een soort van buddy-film wanneer Zoya contact maakt met een jonge wetenschapsstudente genaamd Paula (Ayo Edebiri van 'The Bear') van wie ze hoopt dat deze haar uit deze puinhoop kan helpen. Het eerste deel van script voldoet aan alle conventies van een tijdreisfilm die je zou verwachten daarna wordt het enigszins vreemder maar nooit zo vreemd...Alhoewel (een steeds maar kleiner wordende man in een glazen doos?) Persoonlijk hoopte ik op net iets meer gekte of meer sciencefictionverhaal, maar Kwantumfysica, zwarte gaten en tijdlussen vertegenwoordigen iets anders...iets meer emotioneel En al met al was dat best oké!

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote changed, original voice was 2,5 stars

Werkelijk geen idee hoe ik deze film moet beoordelen omdat... ik geen idee had waar ik nu precies naar heb zitten kijken... Ja oké het verhaal ging over de rode vos Hong-Xiao, de witte vos Qing-Cheng en de zwarte vos Ye-Sang die vechten om de gouden lotus die verloren gaat. Om de verloren schat terug te vinden moeten ze afdalen naar het mensenrijk om een reizende arts met de naam Zhang Huai Sheng te charmeren. Maar herinneringen aan het verleden en hun gevoelens laten het plan mislopen. Ondertussen maakt ook de sluwe zilvervos, Chen-Xiang, plannen om de Fuso-schat voor zichzelf te nemen. Echter dit werd verteld in zo'n verwarrend, chaotisch verhaal met onderontwikkelde personages, dat ik de weg kwijt raakte... Was dit soms onderdeel van een serie? Halverwege leken er namelijk weer aantiteling te zijn...of was het de bedoeling er 2 films van te maken? Ik weet het echt niet, het voelt nu als willekeurige momenten die bij elkaar vallen. Gewoon verwarrend maar hoe het eruit zag was in ieder geval wel mooi!

In een niet zo verre toekomst heeft de steenrijke Van Der Koy familie het voor het zeggen. Burgers en vijanden houden ze onder controle met een jaarlijkse executie-ritueel “The Culling”. Nadat hij Boy's moeder en zus tijdens een dergelijk ritueel zijn vermoord, traint Boy samen met een mysterieuze sjamaan om terug te vechten. Het uitgangspunt van wraaklustig eenmansleger kennen we natuurlijk wel maar het is de uitvoering die ertoe doet! Gelukkig is die actie hier ver over de top met heerlijk strak gecoördineerde gevechten, speels camerawerk en mondt het uit in R-rated cartoonbloedbaden. Nu zal misschien denken dat dit op een stripverhaal is gebaseerd, maar niet dus...Het verhaal is bedacht door een paar van onze Oosterburen oftewel het Duitse duo Arend Remmers en Moritz Mohr. Kortom De actie- en vechtscènes zijn sterk, de personages zijn flamboyant en er zit bij hen alle wel een steekje los. Dat alles levert lekkere geschifte dystopische actieflauwekul op.

Sun Wukong de Apenkoning trap weer eens rotzooi in het hemelse paleis en wordt daarom gevangen gezet onder de Vijfvingerige Berg Ze zijn het zo zat dat ze besluiten om hem te doden en de hemelse maarschalk Tiānpéng de Varkenkoning zal dit moeten doen! Maar in de sterfelijke wereld krijg hij te maken met...."Liefde" Een prima plot maar slechte CGI verpestte de film...Maar voor een groots mythologisch verhaal als "Da Tian Peng" heeft de film juist speciale effecten nodig om de wezens en de wonderbaarlijke magische effecten op het scherm tot leven te brengen. Tja Visueel is dit gewoon niet indrukwekkend te noemen! Plezier met de film werd helaas dus te kort gedaan door waardeloze CGI-effecten. Geen heel slechte film maar er zijn gewoon veel betere in het genre!

De ommuurde Stad Kowloon groeide van een militaire buitenpost (middeleeuwen) naar een dichtbevolkte stad in een stad. Dit kwam omdat in 1898 bepaald werd dat Groot-Brittannië de New Territories voor 99 jaar mocht pachten, met uitzondering van "Kowloon Walled City",door deze vreemde situatie was er amper toezicht van zowel de Britse als de Chinese overheid. De stad bereikte zijn maximale omvang eind jaren 70 en begin jaren 80 en in 1993/94 is het gesloopt.

Deze film speelt zich af in die ommuurde Stad Kowloon van de jaren 80 en speciaal voor de opnames werd er een levensgrote replica gebouwd, die vrijwel identiek zou zijn aan de echte. In de film volg je de onfortuinlijke Immigrant Chan Lok-kwun die net in Hong Kong is aangekomen, krijg het al snel aan de stok met bendebaas Mr Big en zijn rechterhand King. Hij ontsnapt en kom dan terecht in Walled City en onder de aandacht van Cyclone en misdaadbuddy Chau.

Tja wat moet je verder nog over deze film zeggen? In film zijn veel martial arts bekende te zien zoals; Raymond Lam, Louis Koo, Chun-Him Lau, Philip Ng, Tony Tsz-Tung Wu, German Cheung en Sammo Hung De gevechten en het daarbij horende stuntwerk zijn frequent, keihard en zeer uitstekend. Tussendoor is er voldoende ruimte voor meer hart en ziel. Het is een bewerking van een stripboek en of dit nu de eerste film of een vervolg op “Twilight of the Warriors: Dragon Throne” weet ik niet....maak ook niet veel uit de film is heerlijk!

vote changed, original voice was 3,0 stars

Op de Shenmo begraafplaats, de laatste rustplaats van oude goden en demonen komt plotseling de jonge man Chen Nan uit het graf tevoorschijn. Hij komt bij toeval aan het Chu-hof, waar twee prinsessen en een oorlog dingen bemoeilijken. Hij besluit hen te helpen, maar ontdekt dat niet meevalt als er tienduizend jaar zijn verstreken en de wereld in de tussentijd veel is veranderd. De standaard Chinese film-ingrediënten; vechtsport, fantasie en romantiek komen allemaal langs. Wat ook voor de rest van de film geldt; tijd werd er gelukkig niet verspild aan zinloze of repetitieve scènes, de speelduur was kort en de entertainmentwaarde goed. De acteurs deden het ook goed en de CGI was niet al te slecht. Kortom niet opvallend of vervelend! Best van genoten dus als je wat tijd wilt doden...heb je met deze geen slechte keuze!

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote posted

Regisseur Martin Campbell is geen slechte regisseur. Hij heeft door de jaren heen een aantal prima films gemaakt. Niet altijd even opvallend maar er waren twee James Bonds: Pierce Brosnan in ‘GoldenEye’ en Daniel Craig in ‘Casino Royale’. Hij regisseerde Antonio Banderas in een twee Zorro-films, maakte actiefilms met sterren als Jackie Chan, Mel Gibson, en Angelina Jolie, enz Met zijn op één na laatste waren het Liam Neeson en Guy Pearce en nu dus met Eva Green (hereniging wegens Casino Royale)

Een ​​no-brainer actiefilm. Een toch al riskante missie loopt mis en een grotendeels vrouwelijk team moet de Taliban en ISIS van zich afhouden om de ontvoerde dochters van Amerikaans ambassadepersoneel te bevrijden. Wat er met de rest van de schoolmeisjes zal gebeuren is bijzaak voor alle betrokken partijen, als ook de scriptschrijvers. Zolang er maar explosies en machinegeweren ratelen. Campbell kent natuurlijk zijn actiescènes. En weet het op een spannende manier te filmen.

Er is hier zeker niets nieuws of innovatiefs. Het is allemaal vakkundig gedaan, niets meer! De cast kent naast Eva Green nog twee opvallende teamleden Ruby Rose (John Wick: Chapter 2) en Maria Bakalova (The Apprentice). Het is verre van de slechtste mid-budget actiefilm en soms is dat alles wat je wilt! Een vertrouwde actiefilm met een vrouwelijke ster met voldoende charisma!

Pretentieus ploeteren met een zinloze historische reconstructie. Een film over een groepje Union-re-enactment-spelers en hoe ze in de sneeuw rondhingen. Ze doen dingen die soldaten doen als ze niet aan het vechten zijn. Dus krijg je een eindeloze reeks close-ups van het bereiden van maaltijden, paarden verzorgen, wachtlopen en het drinken van koffie, veel koffie. Er is ook de verveling door de mediterende arthouse-slakkengang en is er niet meer dan 10 minuten dialoog gedurende de hele 80 minuten. Maar iets belangrijks wordt er nooit gezegd. Veel pseudo-afgezaagd gemijmer over geloof, levensbestemming en familiewaarden. Tja er waren mooie beelden van de natuur maar films waarin verder niets inhoudelijks gebeurt, zijn net zo interessant als uit het raam kijken! Oh, nu was het ook niet echt de bedoeling om deze op te zetten, maar de IJslandse Folk-horror met dezelfde naam, dus enige deceptie kan ook meespelen in mijn waardering! Neem niet weg dat het totaal niet boeiend was!

Lauwe tienerkomedie met veel gemakzuchtige nostalgie naar de de jaren ’90. De regisseur is Kyle Mooney die volgens IDMB ook dingen deed als acteur in 'Saturday Night Live' En is in deze film te zien als die irritante stoner. Enfin...een volwaardige film lijkt toch iets te hoog gegrepen. De film gaat over de Y2K Bug, aka de millenniumbug, een storing die vooral in Amerika voor paniek zorgde dat er een digitale apocalypse dreigde uit te breken. Het is ook een "Wat als..." De millenniumbug wordt dus werkelijkheid. Alle telecommunicatie valt uit en consumentenelektronica komt tot leven. De chaos die dat aan het begin met zich meebrengt, is zonder twijfel het meest vermakelijke stuk van de film. In de tweede helft komt de film zonder ideeën te zitten. Nu zat film toch al vol met de grootste gemene deler qua muziek Tja en dan komen ze maar op de proppen met Limp Bizkit-frontman Fred Durst die dan notabene een jaren '80 liedje gaat lopen zingen! Dat is gewoon niet zo interessant. Uiteindelijk is de film dat ook niet!

vote posted

vote posted

Voor iedereen die de eerste poppeneiland filmproductie is doorgekomen, is er goed nieuws er is een jaar later een deel twee! En regisseur Andrea M. Catinella stuurt het in een iets betere richting dan wat regisseur Jack E. Bell. Alhoewel het, het bekende groepje mensen in het midden van het bos is, waar ook een gestoorde man die zijn overleden dochter weer tot leven probeert te wekken, rondloopt, het leverde niet direct dus iets behoorlijks of goeds op! Het lijkt een beetje erop dat deze film (inmiddels reeks) gebruikt wordt om acteurs te screenen voor latere projecten...De vorige was geproduceerd door Scott Jeffrey/Chambers (producer van de Winnie the Pooh-films) maar technisch gezien is deze dat niet maar door Tyler-James, echter werken die twee nogal eens samen! Het kan een voordeel zijn als je dit weet! Het poppenmasker was wel griezelig te noemen, maar verder blijft het een low-budget en amateuristische poging tot een horrorfilm-sfeer. Uiteraard werd het geen meesterwerk maar het werd ook geen bijzonder interessante horrorfilm.

Volgens de legende verdronk er in de jaren '50 een klein meisje vlak bij een klein eiland ten zuiden van Mexico-Stad. Enige tijd later, begon de enige bewoner: Don Julian Santana Barrera poppen te verzamelen en zo ontstond "La Isla de las Muñecas, oftewel het eiland van de poppen. Die overlevering staat centraal in deze Britse productie. Aanvankelijk begon de inleiding van de film nog best veelbelovend en sfeervol. Helaas, verdwijnt dit, zodra ze van start gaan met de drie koppels (een vriend en vriendin, een broer en een zus-duo en een paar podcasters) Het werd suffe bedoeling met veel onhandige en cheesy dialogen, oninteressante personages een niet eng spookmeisje en verder weinig memorabele momenten. Achteraf ook niet heel gek want het was een filmproductie van Scott Jeffrey. En na deze puinhoop kijk natuurlijk ook gewoon deel 2 want ja... er is ook nog een tweede deeltje...

vote changed, original voice was 3,5 stars

Voor de jaarlijkse Norsk Krigsfilm nemen ze ditmaal de geschiedenis van Noorwegens meest gedecoreerde burger, het hoofd van "Oslogjengen" (de Oslo-bende), verzetsstrijder Gunnar Sønsteby aka Nr. 24. Volgens zijn wiki gaf hij regelmatig lezingen over de oorlog aan schoolkinderen Dat hier de basis voor de film vormt. Het is verder net zo conventioneel als gewoonlijk.

Even tussendoor wat aanvullende info; Noorse verzetsstrijder Max Manus (film met dezelfde naam) maakte ook deel uit Oslogjengen, wat dan weer een afdeling was van de Linge-compagnie. Die onder andere bekend zijn van Operatie Freshman, de poging om een zwaar-waterfabriek op te blazen (film Kampen om Tungtvannet (2015) En in die zwaar-waterfabriek van Norsk Hydro werden de lezingscènes opgenomen.

Enfin de lezing opgenomen met handcamera worden afgewisseld met episodes uit Gunnars jaren 40-verhaal, De film springt dus steeds heen en weer van presentatie naar herinneringen. Je vraag je af; waarom krijgen we reacties van het publiek te zien? Bijkomstig probleem is dat je steeds weer uit de film raakte en personages soms komen en gaan.

In het derde bedrijf blijkt waarom men voor de lezingenscenes heeft gekozen. Er komt een morele keuze; Is alles wel zwart-wit en gelden tijdens een oorlog andere regels...er bestaat volgens mij ook geen oplossing. En het enige wat je krijg te zien, zijn vragen en dubbelzinnige antwoorden. Enfin het doet niet veel af van het cijfer! Maar doet de niet bij deze tijd passende muziek wel! Wie was verantwoordelijk om in een zo’n gedetailleerd historisch stuk, tijdens de climax van de film Radioheads ‘Exit Music (For a Film)’ te plaatsten? Een doodzonde!

"No mail, Low morale".

Een tiende van het Amerikaanse leger in de Tweede Wereldoorlog was zwart. Maar door discriminatie en segregatie, werden zwarte soldaten niet bewapend, (of was het angst?) maar vooral ingedeeld bij ondersteuningstroepen. Zwarte mannen worden “ongeschikt” geacht om te vechten. Pas laat, de Slag om de Ardennen leidde tot een tekort aan manschappen, raakte zwarte soldaten meer betrokken bij de gevechten Ondanks die verdiensten verdwenen de zwarte militairen na de oorlog vaak weer gauw uit de geschiedschrijving en uit de nagedachtenis via boek en film.

Van de 1,2 miljoen Afro-Amerikanen die in de Tweede Wereldoorlog dienden, waren er 600.000 vrouw. En ook vrouwen werden in 1941 als niet gekwalificeerd beschouwd, Oorlog was de strijd voor en door mannen, en het was verboden voor de vrouw om vuurwapens te gebruiken. Hierdoor dienden vrouwen vaak in regimenten van de technische diensten. Deze vrouwenafdeling was het Women's Army Corps ( WAC ) Zwarte vrouwen kregen wel dezelfde opleiding onderwezen als witte vrouwen, en werden niet gescheiden op de opleidingsscholen. Toch duurde het tot 1978 voordat het WAC werd ontbonden en opgenomen in het reguliere leger. En pas in 2013 werd de regel om vrouwen uit te sluiten van gevechten op de grond opgeheven)

Al sinds mensenheugenis worden oorlogen verloren door logistieke problemen. Hoe goed een leger ook geoefend of bewapend is, het kan zijn taken alleen goed uitvoeren als het op een regelmatige aanvoer van eten, drinken en munitie kan rekenen. Misschien minder heldhaftig maar zeker van groot belang! Net zo belangrijk is nieuws van het thuisfront, niets ondermijnt het moraal meer dan geen contact Toch is dat het eerste wat sneuvelt, bij problemen. Dus op verzoek van Mrs. Roosevelt (Susan Sarandon) en op voorstel van Mary MacLeod Bethune (Oprah Winfrey) kregen de 855 vrouwen van 6888th bataljon eindelijk een bevel tot actieve dienst.

Deze film zet dan ook niet de dames weg als de helden van de tweede wereldoorlog maar als de kleine radertjes (zelfs diegene die het niet is toegestaan) die een verschil maken in het grotere geheel! Het bataljon voltooide zelfs wat een taak van zes maanden had moeten zijn in drie maanden. Wat gedeeltelijk ook te danken was aan één van de eerste Afro-Amerikaanse vrouwelijke officieren, majoor Charity Adams Earley.(Later Luitenant-Kolonel) Daarnaast was het, het enige volledig zwarte en vrouwelijke bataljon dat in Europa is gestationeerd geweest!

Ach het waren maar; "Ongeschikte zwarte meisjes" Ze kregen een opdracht om 17 miljoen poststukken te sorteren en laten bezorgen" en loste de ​​postcrisis op! Ondanks dat de Tweede Wereldoorlog vele verhalen en films kent, is het jammer dat dit verhaal over een vergeten bataljon van zwarte vrouwen die niet geacht waren iets te kunnen of mochten doen, nog nooit eerder is verteld!

Denk dat de makers eens wat anders wilden en daarom een horrorfilm voor kinderen proberen te schrijven. Eentje zoals in de jaren tachtig met "kinderen op avontuur, rijdend op hun BMX's terwijl ze monsters bevochten. Maar wat kun je verwachten van een iemand die kinder-dingen deed voor Disney Channel en de schrijvers van Peanuts-films? Achteraf niet zo heel veel dus...

Het grootste probleem is niet dat het een horrorfilm voor kinderen is, maar dat zo ongelooflijk veilig en afgezaagd is. ​​Elke keer dat de helden worden achtervolgd door de schurk, eindigt de achtervolging zonder een resultaat. Het leek mij een soort onhandige hervertelling van het sprookje Hans en Grietje gecombineerd met de waarschuwing van je ouders dat je moet oppassen voor mensen die je niet kent.

Op een of andere manier lukt het, het groepje kinderen ook om steeds in scenes uit andere films te belanden; zoals "LOTR", "Jaws" of "Signs" De kinderacteurs doen hun best, maar ook hier laat het schrijven afweten. Alsof kinderen in de jaren negentig zouden verwijzen naar iets als Friedkins "The French Connection (1971)?

Het geheel is dus op zijn best erg middelmatig. Er zijn ook een stel bekende gezichten maar heel veel meerwaarde gaven deze ook niet aan de film. Mel Gibson speelt zijn knorrige en brommerige typetje wat we kennen van de laatste jaren. Er is een rechttoe rechtaan cameo van Kevin James met een dwaas zuidelijke tongval en Lorraine Bracco kom in het zwart gekleed, een B&B huren.

Tja het probeert luchtig griezelen te combineren met nostalgie voor volwassenen, waardoor het net genoeg charmeert. Maar dat was het wel zo'n beetje. Geef het qua cijfer de voordeel van de twijfel omdat ik ook niet direct de doelgroep ben!

Och, er zijn filmmakers met veel talent en kunde, die ondanks schoon-filmerij vaak ook niet zijn door te komen. En dan heb je goedkopere B-films die met minder talent en middelen, heerlijk entertainment weten te brengen. Deze laatste categorie valt deze film van regisseur Steven C. Miller, en is een campier versie van pak-hem-beet; Dog Soldiers meets The Purge, maar dan met minder budget. Met zo'n eenvoudige titel is het niet moeilijk om je voor te stellen wat voor soort film je te wachten staat.

Opeens veranderd iedereen die aan een supermaan wordt blootgesteld in een weerwolf. Het ontgrendelde een latente weerwolf-gen in de mensheid en veroorzaakt zo onvoorstelbare chaos en dood. En nu een jaar later gaat het weer gebeuren....Frank Grillo biedt een helpende hand bij zijn schoonzus Lucy en nichtje Emma voor het naderende onheil. Hij kan echter niet blijven om ze te beschermen, omdat hij ook als moleculair bioloog de stof Moonscreen moet testen.

Als dit allemaal uiterst onwaarschijnlijk en belachelijk klinkt, klopt het helemaal! Maar het is een actiefilm en logica wordt goedgemaakt door overdreven achtervolgingen, geweervuur, zelfs weerwolf-tegen-weerwolfgevechten en er zijn een paar bloederige moorden. De effecten zijn solide en geven de film net iets meer impact. Daarnaast zijn het praktische effecten. De lycantropen zijn mannen/vrouwen in kostuums met eigen karakters en alleen de transformatie worden ondersteund door CGI.

Ja het verhaal is belachelijk, maar dat is op zichzelf weer vermakelijk. Het gaf mij een beetje een '90 -throwback gevoel (Denk aan films als; Full Eclipse (1993) Project: Metalbeast (1995) En een B-film die gekke, ongecompliceerde, leuke wezensfunctie biedt is een verdomd amusante tijd. En deze gekke, ongecompliceerde, leuke B-film prefereer ik dan toch meer dan één of andere goedgemaakte traag en eentonig prul.

vote posted

Een vrij goedkope en ongecompliceerde film. Danny Trejo brengt een leger dode kameraden op de been om de bevolking te redden van het Mexicaans drugskartel. Punt. Er zijn pogingen tot grappige scènes en onnodig gebruik van CGI. De titel zeven begraafplaatsen is vaag ergens een afgeleiden van Seven Samurai, Magnificent Seven. Maar zonder budget en een beetje een anticlimax voor een einde, maar het is vermakelijk genoeg voor wat het is