Log

vote posted

vote posted

De film is erg twijfelachtig in hoe ik het moet beoordelen. Technisch gezien was het in meerdere opzichten niet eens zo heel slecht. Geen idee of het aan het lage-budget lag...maar met de historisch context was het dan weer niet al te best gesteld. Zoals bv. de druiven...niet alleen zijn ze van plastic, de kans is klein dat ze bij gewone burgers op tafel staan. Enfin de film kent dus nogal wat anachronisme...maar gezien de ambitie met een bescheiden budget van de makers wil ik dat ze vergeven. Ook is het positief dat de inspanning duidelijk met liefde zijn gedaan. Het acteerwerk is niet heel slecht. En die liefde komt ook terug in het verhaal, er werd met veel enthousiasme een verhaal verteld. Maar helaas was dit nogal rommelig gefilmd. Bovendien leveren het tempo en de tijdsduur ook een groot struikelblok op! Het is helaas moeilijk om dit aan te bevelen om te gaan kijken, tenzij je vergevingsgezind of Die-hard low-budget horror-fan bent. Ik waardeer de moeite die ze namen om er iets van te maken maar heel goed...hm, helaas niet!

vote posted

CRACK-ODILES Behoorlijke creature-film. Je krijgt hier precies wat je verwacht en het heeft een vreemd niveau van bekwaamheid. De alligatordreiging is grotendeels goed en voor een low budget zien de CGI-gators er eigenlijk best goed uit. Enkele goede moordscènes ook. Echter voelt het verhaal nogal geknutseld aan. Het begint met de standaard vrienden komen bij elkaar, uiteraard met twee die elkaar niet liggen en een persoonlijk drama, ze stoppen zelfs bij een tankstation maar dan stappen ze op een vliegtuig....Drugs maakt de alligators moordlustig maar veroorzaakt blijkbaar ook andere trekjes die niet bij deze beesten hoort. Soms trekjes die totaal niet geloofwaardig zijn. Ach voor een film waar diertjes in bijten was het oké. Beetje een twijfelgeval maar fans van 'croc en gator' flicks zouden het erger kunnen treffen echter de nadelen zijn ook moeilijk te negeren.

vote changed, original voice was 2,5 stars

Van regisseur Bertrand Mandico...had ik verder nog niets van gezien. Maar dit is zeker heel anders dan wat andere filmmakers doen. En al is de titel misschien een verwijzing naar Conan the Barbarian van Robert E. Howard, is dit zeker géén bewerking van die verhalen of zelfs een poging om een zwaard- en tovenarij-film te maken.

De film is in wezen een soort anthologiefilm, een gefragmenteerde heldenreis van het vrouwelijke personage Conann, een barbaar die wakker wordt in het hiernamaals, ze herinnert zich haar leeftijd van 15 jaar, (Claire Duburcq) 25 jaar, (Christa Théret) 35 jaar, (Sandra Parfait) 45 jaar, (Agata Buzek) 55 jaar (Nathalie Richard) en elke reïncarnatie levert een bloedige strijd. Van bescheiden jong meisje groeit ze uit tot een legendarische barbaar.

De eerste twee Conanns bewonen een fantasiewereld die wat op Robert E. Howard-wereld lijkt, daarna gaat het naar de Bronx met een hedendaagse stuntvrouw, vervolgens in een oorlog als fascistische officier en ten slotte als soort rijke Peter Greenaways beschermvrouwe van kunsten. Wat alle met elkaar verbindt is de demonische Rainier (Elina Löwensohn) met een hondengezicht

Weet waar je aan begint: want dit is geen doorsneefilm uit het fantasy-genre, Het is lastige want doordat het bloed rijkelijk vloeit waarschijnlijk te goor voor sommige filmhuisbezoeker, maar sommige horrorfans zullen dit te abstract vinden. Maar afgezien van de pittige aspecten is het visuele karakter van de film onmiskenbaar mooi! In voornamelijk zwart-wit waar men af en toe verschuift naar zachte, vervaagde kleuren. Daarnaast is het verhaal origineel, de cinematografie ontzettend stijlvol en de decors zijn een lust voor het oog. Als er zoiets als arthouse-trash bestond dan zal dit een film in dat genre zijn!

"Uganda's First Action Movie",.... Tiger mafia....Commando's

Dit is een ongelooflijke doe-het-zelfproductie...Dit als een serieuze film beoordelen is onmogelijk. Er zijn zo goed als geen productiewaarden. De film lijkt te zijn opgenomen met een ouderwetse VHS-camera. De CGI, geluidseffecten en muziek (een panfluit-versie van Kiss from a Rose - Seal) zijn alle armtierig Ze hadden eenvoudigweg niet de middelen maar de film verveelt nooit. Dat komt mede doordat er de hele film een tja...euh 'Video-presentator ' aan het praten/roepen was. Waardoor het een ​​gekke kijkervaring werd, Als amateurfilm is dit gewoon een hele prestatie. Daarmee zeg ik niet dat de film heel goed is. Maar met zoveel enthousiasme en entertainment was dit absoluut heel plezierig en vermakelijk

vote changed, original voice was 5,0 stars

vote posted

Aan het begin van de film stelt een vrouwelijke stem, dat IJsland "een plek van kansen is … als je de kou kon verdragen … en de lange nachten … en de honger." Want ja het leven in een 19e-eeuws IJslandse visserspost valt niet mee! Weduwe Eva (Odessa Young) kreeg door de dood van haar man de verantwoordelijkheid over deze post. Normaal gesproken al zwaar maar een meedogenloze, koude winter zorgt ook nog voor voedseltekort. Daarom wordt er bij het zien van een schipbreuk geen hulp gestuurd. Een morele dilemma.

In een conventionelere horrorfilm zouden de zielen van het gezonken schip, de bewoners van de gemeenschap als ondoden of geesten komen teisteren. Maar regisseur Thordur Palsson serveert iets veel intrigerender, hij laat je gissen of er iets bovennatuurlijks aan de hand is of is het dat iedereen lijdt aan schuldgevoel, bijgeloof en paranoia (die aan Carpenter deed denken maar hier ook zeker werkte) Het laat je gissen of de schaduwen in de hoeken wraakzuchtige geesten zijn of gewoon verbeelding.

Er beginnen dus vreemde dingen te gebeuren en ze beginnen dingen te zien. Wat uiteindelijk ieders hoofd begint te vullen met bijgeloof over een draugr (wie wel eens Skyrim heeft gespeeld kent ze als grafbewakers) Het zijn rusteloze doden uit de Scandinavische folklore. Volgens de volksverhalen zijn het mensen die op zee zijn verdronken en die niet in christelijke grond zijn begraven en die hierdoor terug kwamen. Dit wezen voegt in de film een angstaanjagende laag toe met af-en-toe ook een jump scare.

IJsland is natuurlijk bij uitstek een eiland wat zich leent voor prachtige cinematografie; Er is sneeuw en ijs in verschillende tinten grijs en blauw. Het winterlandschap somber en kaal, en het de enige warmte komt van het licht van eenvoudige lantaarns, haardvuur en kaarsen. Terwijl het zich binnenshuis claustrofobische verstikkend aanvoelt.

Odessa Youngs vertolking van de weduwe Eva, die wanhopig probeert de boel bij elkaar te houden draagt ​​de film Verder leveren Rory McCann (Game of Thrones) als stuurman Ragnar en Joe Cole (Gangs of London) als Daniel solide bijdrage om de film boven de standaard uit te tillen. De kracht van deze film ligt dan ook in een grimmige atmosfeer. De film neemt wel zijn tijd, richt zich meer op het leven in deze gemeenschap maar dat maakt het juist een effectief huiveringwekkende psychologische Folk-horrorfilm

vote changed, original voice was 3,5 stars

Voor de Movie world challenge in mijn uppie moest ik nog een Oscarnominatie of winnaar voor Beste Buitenlandse Speelfilm. De keuze viel op deze Hongaarse film en blijkbaar waren de makers (Szabó/Brandauer) ervan populair bij de Academie want er werden maar liefst drie films genomineerd. Achteraf zag ik er daar ook al één van (Colonel Redl) en net als die was het ploeteren om er doorheen te komen. Het is namelijk een theatrale spanningsloze enigszins gefictionaliseerde biopic over de Oostenrijkse occultist en goochelaar Erik Jan Hanussen waarvan zijn voorspellingen en paranormale talenten door de Nationaalsocialisten werden gebruikt om de partij te helpen te slagen. Het occulte was toen populair in Weimar, Duitsland. Er wordt beweerd dat hij de opkomst van het fascisme, de Rijksdagbrand en de bekende groet voorspelt. Maar voordat je bij dit intrigerende kom, moet je, je eigen door de rest van zijn leven worstelen; van soldaat naar rechtszaak en feestjes in de hoge kringen. Ik weet niet of het personage Hanussen nou wel zo interessant was... De film zit verder vol met ellelange dialogen, wat het ook niet direct er beter op maakt. Misschien dat de tijd ook zijn tol heeft geëist want echt heel goed vond ik het allemaal ook niet1

Zucht de zoveelste film onder het A24-logo die flink tegenviel! Deze voldoet wel perfect aan al hun artistieke kenmerken. Tergend langzaam, met weinig dialoog en veel inzoomen op onbelangrijke zaken zoals bv. een hele reeks bloemen....Daarnaast is er eveneens een gimmickachtig concept bedacht zodat erover de film iets valt te melden. Het is een Holocaust-film waar je niet de slachtoffers van Auschwitz, maar de mensen aan de andere kant van het prikkeldraad worden gevolgd en waar de maker zich een extra beperking gaf door ook niets te laten zien van de gruweldaden. Echter daardoor loopt de film in zijn eigen opzet vast, getuige de meerdere keren dat het beeld op één kleur sprong. Dit was naar menig een zwaktebod. Daarnaast werkt het afstandelijke filmen ook niet echt mee! Honderd minuten lang de banaliteit en vervreemdende procedurele machinerie weergeven is niet boeiend genoeg. De film zit net als de familie in een bubbel. Maar blijf uiteindelijk gewoon een lange herhaling van hetzelfde idee.

Regisseur Scott Derrickson startte zijn carrière niet erg hoopvol met Hellraiser V, maar herpakte zijn eigen met het heerlijke The Exorcism of Emily Rose. De rest van zijn filmografie bestaat echter uit prima, op het bar slechte Deliver Us from Evil na, maar veilige bioscoopfilmpjes. Het is dan ook bijna ironisch dat als hij juist wat knotsgek en buiten de geijkte paden doet, de film wordt verbannen (of gedumpt op) naar de streamingdienst!

Ondanks een onhandige opzet, (of juist daardoor) maakt het zijn potentieel meer dan waar. Oké misschien is de opening met het achtergrondverhaal voor Levi (Miles Teller) en Drasa (Anya Taylor-Joy) niet echt nodig. Tja, films van nu moeten helaas 2 uur duren hé? Het verhaal is kort; bewaak de kloof, niet tegen buitenstaanders, maar tegen wat eruit zou kunnen komen. Uiteraard kom dat dan tevoorschijn.

Het script neemt verder elementen uit horror, actie, sci-fi en romantiek en stopt ze in een blender. Veel zijn er niet meer films met een van-de-pot-gerukt plot en een redelijk budgetniveau. Ze stammen vaak nog uit de tijd dat zandwormen in de woestijn rondkropen en J. Lo en Ice Cube stoeiden met een gigantische slang. Het is dan ook volkomen logisch dat dit niet in de bioscoop te zien is, de meeste blockbusters bezitten zelden dit soort anarchistische horror-actie-energie! En ja...de logica en geloofwaardigheid zijn gesneuveld voor entertainment! So What?

De film is duidelijk gericht om ‘tegenpolen trekken elkaar aan’-dynamiek te geven en wie wil er nu niet een schattige Anya Taylor-Joy zien dansen op Blitzkrieg Bop van The Ramones? Verder een prima score van Atticus Ross en Trent Reznor (NIИ) en met All Along the Watchtower en Spitting Off the Edge of the World een paar toepasselijke rocksongs. En daarnaast nog overtuigende CGI ook! Al die verschillende elementen samen, voegen een soort eigenzinnige charme toe. Ja dit vond ik gaaf!

Net als de eerste vijf afleveringen van A Ghost Story for Christmas is "Casting the Runes" gebaseerd op een kort verhaal van MR James en geregisseerd door Lawrence Gordon Clark. Echter dit is geen aflevering is van A Ghost Story for Christmas en is niet door de BBC gemaakt maar voor ITV Playhouse. Van alle MR James-bewerkingen is dit ook degene die meerdere keren is bewerkt, waaronder het geweldige Night of the Demon (1957) van Jacques Tourneur.

De Victoriaanse academicus uit het verhaal is nu veranderd in een vrouwelijke televisieproducent/ tv-nieuwsverslaggever Prudence Dunning, die de woede van occultist Karswell op zich afroept nadat ze een documentaire heeft gemaakt waarin ze kritiek op hem heeft. Bij verder onderzoek duikt de naam John Harrington op en dat zij beide zijn vervloekt door een stuk papier met wat runen.

Maar tja...tv-budgetten waren destijds heel wat lager en ook de manier van filmen was...euh anders...dit is dan ook redelijk gedateerd in hoe het er uit ziet! Er was een slecht special effect en het lijdt ook onder de reclameonderbrekingen. Desondanks is net iets vreemder dan nadere televisie-dingen van die tijd en MR James-verhaal is uiteraard sterk, waardoor het nog steeds leuk en kijkbaar is.

Zag deze film op 12 Oktober 2024 tijdens de Horror-challenge, maar stond toen nog niet op MM. Hierbij de toentertijd geschreven recensie; De Indonesische horrorfilmer Joko Anwar is een genadig goed filmmaker! Ook hier ziet er allemaal opmerkelijk mooi uit! De film begint ook veelbelovend met, wat een gewone dag, moet zijn voor een familie, (vader, moeder, zoon en dochter) die hun bakkerij voorbereiden. Om een ​​lang verhaal kort te maken: de bakkerijscène eindigt met een tragedie om aan de martelingen van de titel te ontsnappen. Daarmee focus deze film zich meer op een ideologische strijd; twijfel en minachting voor religie veranderd in religieuze overtuiging, en met hoop dat kijkers aan het einde zich ook zal bekeren. Een overvol plot, gebrek aan focus en een conventioneel veilige weergave van religieuze onzekerheid maken dit tot een van Anwars zwakste films die ik heb gezien. Maar scène met een wasmachine en de laatste vijf minuten zijn tenminste een lust voor mijn oog en naar mijn horrorhart!

vote posted

In 2005 produceerde het Amerikaanse productiebedrijf The Asylum een low budget bewerking van H. G. Wells' The War of the Worlds, die vrijwel tegelijk uitkwam met Steven Spielberg's verfilming. Vanwege het aardige succes hiervan besloten ze meer films gebaseerd op films van grotere studio’s te maken. In dit geval werd er een Sherlock Holmes uitgebracht tussen de twee bioscoopversie van Guy Ritchie's films. Er is sinds de jaren zeventig al een golf van varianten en gonzo-Sherlock Holmes-films. Dus ach waarom ook niet een Asylum? Het begint als een standaard mysterieavontuur, maar hoe verder de film vordert bevat het een aantal compleet gekke elementen en Steampunk-neigingen: een kleine T-rex, een mechanische draak, een automaat met een bom, heteluchtballon met helikoptervinnen en een man in een ijzeren pak. Het zorgt allemaal voor een van de vermakelijkere films van The Asylum, vooral tijdens de climaxscènes. Het grootste deel van de cast (de enige bekende speler is Dominic Keating) doet het goed voor een Asylum-film, behalve en het is een heel grote uitzondering, Ben Syder als Sherlock Holmes. Het ontwerpwerk is ook aardig voor een Asylum-film, maar veel hoort gewoon niet thuis in de Victoriaanse tijd Geen ‘goede’ film dus maar als The Asylum dit soort vergezochte films is het wel degeljk genieten! Als je eigen afvraag waarom kijk je dit; Nou ik heb dit bekeken voor de The Asylum Movie Club op Letterboxd.

Eerlijk gezegd niet eens zo heel slecht voor een Fantasie-film van The Asylum. Het is geproduceerd door The Asylum! Wat had je verwacht?!? Dit is niet bepaald LotR maar je krijg dus: een belachelijke titel en eenvoudig verhaal, acteerprestaties zijn voor budget best in orde, onhandige dialogen en goedkope CGI Low-budget en was eigenlijk best leuk! Doordat het vol zit met van alles, zoals onder meer piraten, vliegende draken, heksen, amateuristische poging tot magie,, een meisje in nood, een stoer meisje dat karate en een zwaard hanteert in een kort rokje en tempeliers die in waterspuwers veranderen. Er gebeurd genoeg waardoor verveling niet echt toeslaat. Het . De weergave van de CGI-draken was positief, minder wren de waterspuwers die niet erg vloeiende bewegingen bezaten en bij de transformatie erg last hadden van een te kort aan budget. Ja dit product is te ambitieus voor zijn budget, is niet zo goed als films in het genre met ruimere budgetten maar binnen films met een gelijkwaardig budget zeker niet slecht! Als je eigen afvraag waarom kijk je dit; Ik heb dit bekeken voor de The Asylum Movie Club op Letterboxd.

Met een titel als deze, en afkomstig van productiebedrijf The Asylum, waren mijn verwachtingen beslist laag. En toch... weten ze er in te slagen om het nog slechter te maken dan ik had verwacht! Kan het positief zijn, dat er meer naaktheid dan plot was? De film gaat en gaat maar door! Elke keer als je denk dat de film voorbij is, gaat hij door. De film gaat over een universiteit waar een aantal vervelende personages rondhangen, de hoofdpersoon wordt verliefd op een zombie...en dan gebeuren er dingen maar eigenlijk had de film niets te vertellen. De naakte vrouwen die aan het begin in het studentenhuis rondrennen, zullen dit voor het grootste gedeelte ook blijven doen. Het genre is komedie maar niets in de film is echt grappig en als tweede genre staat er horror maar witgrijze geschminkte personen zijn nou niet direct goede zombies. Die paar dat er bloed vloeit kom dat van slechte CGI. Tja...drie keer raden wat werkt tegen zombies? Juist Boobies en de zombie-infectie wordt genezen door...yup hoe kan ook anders...wiet. Hier kan ik verder gewoon kort over zijn; niet grappig, niet eng, niet sexy, en niet interessant.

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote changed, original voice was 3,5 stars

Giallo is Italiaans maar er zijn genoeg films die de regels van het subgenre geheel of gedeeltelijk volgen. Zo zijn er meerdere Spaanse “Gialli” of "spagnola" Deze is geschreven door horroricoon Spaans Paul Naschy, die direct ook maar de hoofdrol van Inspector Paolo Scaporella op zich neemt. Deze Spaans/Italiaanse coproductie speelt zich af in modehoofdstad Milaan (maar is geheel opgenomen in Spanje) en daar wordt Paolo geconfronteerd met een zaak waarbij een moraliserende moordenaar met zwartleren handschoenen, alleen "het schuim, rapaille, droesem, sociaal uitvaagsel, enz" van de samenleving vermoordt. En wat wil je als politieman nog meer dan thuiskomen van het werk en je rondborstige vriendin Silvana, (de schone Euro-Babe Erika Blanc) naakt op bed aantreffen en enthousiast en druk bezig is met het helpen van je huidige politiezaak. Anders dan bij Giallo is dat het stijlvolle inruilt voor een meer robuuste no-nonsense stijl. Onbegrijpelijk was de scene met de achtervolging Wie stap er dan in een achtbaan? Enfin er is verder voldoende slasher-actie (13 kills) dus valt er best veel te genieten

Trinidadiaanse dansfilm. Omdat ik nog nooit Trinidad en Tobago besloot ik om deze film te kijken! Niet echt een fan van dansfilms dus valt het ook enigszins buiten mijn comfortzone. De film behandelt de gevaren voor jonge danseressen in de muziekindustrie. Hoe glamorous het ook is om betaald te worden om te dansen, er ook negatieve kanten zijn. Hier in de vorm van een muziekproducent genaamd Skinny. Uiteindelijk een beetje de vrij basicverhaallijn over coming-of-age, wanhoop en hoop. Het is goed gefilmd en Onessa Nestor (die Sparkle speelt) acteert goed. Door de aanwezige muziek en verlichting van het nachtleven was het soms nog behoorlijk leuk entertainment en met slechts een uur en 11 minuten was het lekker kort! Verre van een slechte film, maar ook erg licht verteerbaar

Nee, bij lange na niet een goede film te noemen maar voor een low-budget slasher valt het mee! Het verhaal stuitert van moord naar moord zonder verder rekening te houden met logica. (Waarom zijn er giftige kwallen in het zwembad?) Het acteerwerk was helemaal niet geweldig Echter Lewis Santer, de man met een muizenmasker was als titelwezen niet slecht! Al heeft ie wel goed naar Art the Clown gekeken. Effectenkunstenaar Jessica Martin mag (naar Mary Had A Little Lam) hier iets meer los gaan. Darmen vallen eruit, hoofden worden ingeslagen en andere lichaamsdelen worden verwijderd. Al werkt het niet altijd. Een afgehakte arm die niet bloedt ....is gewoon slecht! Opvallend dat het er best goed uitzag wat achteraf te verklaren was omdat onafhankelijk regisseur en filmproducer Charlie Steeds de cameraman blijkt te zijn! Maar tja daarentegen was de audiobewerking of het gebrek eraan gewoon verschrikkelijk en wie bedacht dat de film behoorlijk slechte CGI-lijken nodig had? Euh…nog zo iets... was het de bedoeling dat er een verband was ​​met het Poohniverse? Dan was dit absoluut een mislukte poging! Hoe dan ook de film is niet goed, maar het is bloederig genoeg om me te amuseren.

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

Enigszins teleurstellende misdaadthriller. Magdalena Koleśnik zet wel een solide prestatie neer maar het tech-subplot was niet het beste idee. Want hoe waarschijnlijk... is het dat een onderzoeksjournalist op een e-mail met een beschadigde DOCX-bestand van een onbekende bron direct na een sms-bedreiging opent?? Helaas is de film dus voorspelbaar, en in de laatste 30 minuten blijk het hack-plot opeens best vergezocht. Er bevinden zich daar ook een paar details die zeer ongemakkelijk zijn (pedofilie) Blijkbaar is het een boekverfilming waar het einde beter in was! Nu laat het einde je ontevreden en met een zeker gevoel van onvervuldheid achter. Een beetje een twijfelgeval maar omdat "Red Right Hand" van Nick Cave and the Bad Seeds is te horen in de film (en aan het einde) rond ik af naar boven!

"Not everyone was born to be a fighter. But we were all born to be free. A free man chooses for himself, how to live and how to die."

Toen ik begon met kijken vroeg ik mijzelf af hoe het kon dat deze film uit Israël kwam. Aangezien het over de Tweede Wereldoorlog verteld vanuit het perspectief van de Sovjet-Unie. Er werd in de hele film ook alleen Russisch of Oekraïens gesproken. Achteraf opgezocht en naar wat ik nu begrijp is regisseur Roman Shumunov afkomstig uit Georgië, hij emigreerde naar Israël, alwaar hij de in Oekraïne geboren Leonid Berenshtein ontmoette. Beide heren zijn dus geëmigreerd en woonachtig in Israël.

Maar weinige kende deze hoog-onderscheiden Berenshtein terwijl hij toch als voormalig joodse partizaan mede de uitkomst van de Tweede Wereldoorlog veranderde. Ze waren de eerste die de geheime test-locatie van de V2-raket, ontdekte. Dit is dan ook zijn verhaal...Dit is ook letterlijk zo...want tussen de beelden uit de Tweede Wereldoorlog door zie en hoor je de oude echte Leonid Berenshtein. Het is mooi om hem te zien (stierf in 2019) maar het heeft ook verschillende nadelen.

Het neemt ten eerste de spanning van zijn lot weg. Daarnaast haalt het je, steeds weer uit de film. Mede ook omdat bij elke keer er sprongen in de tijd werden gemaakt. Sommige personages verdwenen eenvoudigweg om later weer te verschijnen. Berenshtein is van het ene moment soldaat om slechts enkele minuten later opeens als commandant de leiding te hebben. Nog knapper was het toen hij een vliegtuig instapt, om eruit te komen met een baard en een snor.

Het is ook een vreemde keuze, dat de film bijna niet de conclusie laat zien van de missie waar hij het meest bekend om is. Maar helaas wel oppervlakkig feiten behandelt die je al vaker heb gehoord. Het belang van wat hoofdpersonage en de partizanen deden valt niet te ontkennen maar ik denk dat het wel iets beter op film had kunnen worden gezet.

Mel Gibson als regisseur lijkt te genieten van historische spektakels. Dit is dan ook alweer zijn derde en is zijn kijk op de Maya-cultuur. Geen historisch/culturele nauwkeurigheid maar wel fijne rauwe, brutale wreedheid. Gibson zet in op een solide actierijk avontuur Niets meer dan dat, maar ook niets minder. Met een niet bijzonder originele verhaallijn. De eenvoudige deugdzame dorpelingen die weggevoerd worden door de meer decadente stadse beschaving en de komst van de Conquistadores als redding...Als actiefilm moet het uiteraard een gemakkelijk te volgen plot bezitten. Met de achtervolging staat natuurlijk de uitkomst vanaf het begin al vast! Niet mis mee want gelukkig is de film flink bloederig met pijlen en speren die het lichaam doorboren, bijlen op het hoofd, harten worden uitgerukt, een panter verslindt het gezicht van een man , onthoofdingen enzovoort. Ook de wereld is perfect gerealiseerd; De kostuums, de Maya-versieringen, de tempels, alles oogt realistisch. Als het gaat om de brutaliteit, de actie en een eenvoudig wraakverhaal, is het behoorlijk vermakelijk. Maar als het om de historische nauwkeurigheid van Maya-beschaving gaat... is het "verschrikkelijk" Erg lekker

De cinematografie was mooi en de film is regelmatig in zwart-wit. De engelen zien de wereld in zwart-wit en wij mensen krijgen de volledige kleur. Wat de film een wat droomachtige sfeer gaf. Maar verder was het nogal mager, twee mannelijke engelen (of kan ik beter zeggen stalkers?) observeren mensen in Berlijn. Eén van hen wordt verliefd op een vrouwelijke trapezeartiest en om bij haar te kunnen zijn, wil hij mens worden. Dit alles werd begeleidt door filosofische, poëtische overpeinzingen of was het gewoon dromerige gebabbel. Er zitten zeker een paar goede dingen in deze film maar het eentonige verhaal van de gedachten van omstanders, raakte ik eerlijk gezegd heel snel beu. De tijdsduur was voor mij dus ook gewoon te lang. Gelukkig was daar Peter Falk als zichzelf, kwam Crime & the City Solution het nummer "Six Bells Chime" spelen en waren Nick Cave and the Bad Seeds omdat ze in 1985 al naar West-Berlijn waren verhuisd in de gelegenheid om met "The Carny" en "From Her to Eternity" zodat echte verveling werd uitgesteld. Maar deze film werkte niet helemaal voor mij.

vote posted

vote posted

"My penis betrayed me!"

Gebaseerd op een 13de-eeuwse legende van het Bambara-volk is dit een heroïsch zoektochtverhaal, een soort Afrikaanse El Topo. Het gaat over een Malinese Bambara-man die zijn moeder moet verlaten omdat wordt opgejaagd door zijn vader, een duistere tovenaar, en onderweg naar zijn oom zelf spirituele krachten ontwikkelt. Ondanks de opnames van de opwaaiende zandduinen en wuivende savannebomen als achtergrond soms best prachtig zijn. Vermoedelijk had het allemaal met iets leefregels en religie te maken...maar voor de Westerse kijker is dit ongrijpbaar Dat mysterieuze zorgt er wel voor dat je blijf kijken maar verder valt het nogal tegen doordat de scenes erg geënsceneerd aanvoelen, op een nogal soapachtige manier en het tempo is gewoon traag, waardoor de 105 minuten erg gingen slepen. Sommige zullen ook direct aan begin worden gechoqueerd aangezien er ritueel en niet zachtzinnig een kip van zijn leven wordt beroofd. De film is werd bekroond met de juryprijs op het filmfestival van Cannes in 1987 en werd daarmee de eerste Afrikaanse film die een prijs won. Het is een prestatie, echter kan ik niet veel met de film.

vote changed, original voice was 3,5 stars

Deze horrorthriller was een hit in thuisland Thailand en stond op de negende plaats als meest winstgevende film van 2023 (met een productiebudget van 20 miljoen baht heeft het 500 miljoen baht opgebracht) Misschien speelt het mee dat dit ook de eerste Thaise film die in IMAX is uitgebracht. Geen slechte prestatie!

Gebaseerd op een verhaal dat op een discussieforum was geplaatst (en in boekvorm is verschenen) en deze ahum... ‘waargebeurde’ gebeurtenis vertelt een verhaal dat zich concentreert rond een familie (ouders, drie broers en drie zussen) die na de mysterieuze dood van een jong meisje in een afgelegen dorp in de provincie Kanchanaburi in 1972 op zijn kop werd gezet door raadselachtig dingen.

Als je dit bekijkt en van horrorfilms houd, ben je, je bewust van de clichés in het genre. Deze film doet niets wat je niet al eerder zag. Dat is niet per se slecht! Het is beetje een no-brainer, voor een publiek dat meer op zoek is naar puur entertainment. Het is Thaise folklore met een beetje bovennatuurlijke ongemak zoals er meerdere zijn! Deze film is niet zo eng, toch was de mix van angst en (CGI-)spetters adequaat genoeg!

Het acteerwerk van de meeste acteurs en actrices is voor het grootste deel in orde. Uiteraard fungeerde deze ook als eye-candy, hunk Nadech Kugimiya loop alleen in T-shirt en trek het zelfs uit. Terwijl Jelilcha Kapaun met haar aanwezigheid het mannelijke publiek bediend. Opvallend (of verwarrend) zijn ook de namen; Yak, Yad, Yam, Yos, Yod en Yin. Enfin het is niet eng, maar griezelig en bevredigend Tja bij bioscoop horrorfilms ontbreekt toch vaak iets dat het beter zou kunnen maken. En dat was bij deze Thaise niet anders!

vote changed, original voice was 3,0 stars

Ga niet teveel woorden hier aan vuil te maken, denk dat alles wel gezegd is over deze zoveelste Holocaust-film De Oostenrijkse film gebaseerd op het boek van Adolf Burger (hier gespeeld door ugust Diehl) won de Oscar voor beste buitenlandse film van 2008. Solide prestaties van cast en makers, goed gefilmd en geregisseerd. Helaas ook vaak de gebruikelijke concentratiekamproutine. Natuurlijk heeft iedereen zijn eigen visie op wat er moet gebeuren maar het is Sorowitsch (Karl Markovics) die het meest menselijke en alles doet wat nodig is om zo lang mogelijk in leven te blijven. De wreedheden die de nazi's in het kamp begaan, worden vaak alleen maar gesuggereerd. In zekere zin brengt het niets nieuws maar door de goede uitvoering in alles, was dit een degelijke en uitstekende film.

Yuk, minutenlang kijken naar het leven van een eenzame 55-jarige medewerker van mortuarium die
tijdens de laatste dagen van Salvador Allende's presidentschap in Chili valt voor de overbuurbuurvrouw, een uitgerangeerde burlesque-danseres. Tja en als het liefje van de overkant dan eindelijk bij je aan tafel zit, ga je eerst samen even vijf minuten zitten grienen... om vervolgens te wippen. Binnen de eerste 15 minuten had ik al door dat dit een lange zit zou gaan worden want het tempo was langzaam, de stijve hoofdpersonage was gewoon saai en afstandelijk en veel belangrijks gebeurd er niet. Jaja de buurvrouw verdwijnt en er zijn lijken. Echter bevat het meer stiltes en aanhoudende zinloze shots van het gewone dagelijkse dingen; zoals een eitje koken en dergelijke, dan iets anders. Dus zoals je kan verwachten ben ik geen bewonderaar van dit kille en grijsgekleurde werk.

Oh, ik zie nu dat erop Netflix ook een remake staat! Van wat ik heb gelezen is één van de verschillen de taal! Deze is in de regionale taal Gujarati en de Bollywood-remake uiteraard in Hindi. Van Vash is trouwens ook de tijdsduur een stuk prettiger. Enfin deze film was niet slecht! Het volgt een bekende opzet; gezin van vier gaat op reis naar hun landelijke ‘boerderij’ villa waar ze te maken krijgen met een soort huisinvasie. Als de mysterieuze vreemdeling Pratap, sinistere bedoelingen met de tienerdochter Aarya heeft. Deze angst en terreur leveren voor de hulpeloze familie een nachtmerrie op. Het is een strak geproduceerde psychologische thriller en het geven is zelfs best uniek (kende geen andere film) De film bouwt effectief een gevoel van gevaar en mysterie op maar het geweld van de zwarte magie had wat wel wat bruter en bloederig mogen zijn, maar films uit India zijn dat niet vaak! Het kost de film wel een halve punt maar verder is de film echter een solide/horrorthriller.

Opvallendste van deze Joegoslavische film (hoewel je dit nu een Servische film zal moeten noemen) is dat het een horror genreaanduiding bezit en uit de tijd van voor de val van de muur komt. De film werd daardoor zelfs opgenomen in de #100 lijst van Servische films (1911-1999) Echter is het meer een psychologisch drama die werkt naar een laatste halfuur dat misschien nog iets van horror brengt. De film gaat over Mihailo (Mustafa Nadarevic), die pianoleraar aan een universiteit is en zijn uitzonderlijke talent verspilde, vanwege zijn kindertrauma's De hedendaagse realiteit van een romance met de knappe modellen-lerares Olgica (Anica Dobra) associeert hij met scènes uit zijn kindertijd tot het punt van absoluut mentaal verval. Hoe dan ook, dit is geen perfecte film, het bouwt veel te langzaam op naar het het overduidelijk noodlottige einde. Enkele mooie cinematografische beelden, van de periode en decorstukken, maar het is geen film die lang in het geheugen zal blijven hangen.

In hoeveel slasher-films verdedigt een personage zichzelf met een emmer? Alleen daarom al, genoot ik van deze Japanse slasher-film. Het is niet echt een film die veel anders doet maar het wel spannend weet te houden, omdat de kijkers nooit precies weten wie de werkelijk de moordenaar is, noch wie de laatste overlevende is, wat natuurlijk effectief in het voordeel werkt. Het meisje Asuka pleegt zelfmoord met een rattenmasker op, waarna haar vrienden een sms'jes ontvangen om 's avonds laat naar de school komen, tja en dan is daar iemand met een rattenmasker om hen te vermoorden. De aanloop naar de moorden waren leuk, de slachtoffers moesten een uitdaging uitvoeren, helaas concentreert het zich niet op het bloed. Regelmatig bevroor ook het beeld op het moment supreme. Dat was wat jammer maar k heb me met de film verder redelijk goed vermaakt.

Ik kan niet zeggen dat ik te hoge verwachtingen had van deze film. Het is een poging van de gemeenschappelijke distributeur ITN Studio's om mee te liften op de bekendheid van de Winnie the Pooh: Blood and Honey franchise (Poohniverse) Dus ondanks het gebruik van hetzelfde varkensmasker en wat dialogen aan het begin over gekke dokters en experimenten maakt dit geen onderdeel uit van de zogenaamde Poohniverse of Twisted Childhood films.

Tja...als je dacht dat de twee Winnie de Poeh-afleveringen verschrikkelijk waren...? Deze laat ze op meesterwerken lijken...Het is een Britse versie van de 80s Backwoods slasher. Extreem standaard dus een groep meisjes gaan iemands verjaardag gaan vieren in een huisje het bos maar daar loop een gemaskerde moordenaar aka Knorretje rond Het voorspelbare verhaal van auto die niet start, geen bereik op mobiele telefoon, en valse aanwijzingen.

Even dacht ik dat het alsnog een aardige lowbudget zou gaan worden toen er plots een seksscène in het bos was, die zowaar een blik gaf op een paar tieten en magere bloed bood. Helaas was dit hierna ook over en was veel van het bloed buiten beeld of als ze het wel doen wordt het CGI-bloed weggemoffeld door het camerawerk. Tja creatieve sterfgevallen had dit misschien kunnen redden. Het is nog enigszins vakkundig gemaakt, maar verder is het niet veel meer dan om te proberen te profiteren van de Winnie de Poeh -films.

vote posted

vote posted

Het is precies wat de titel belooft, het is een eenvoudig verhaal verteld op een verschrikkelijk alledaags manier, Ondanks het feit dat het voor zijn tijd, misschien op een gedurfde manier opent; in een abortuskliniek en dat het zich richt op de breuk van een vrouw met haar vriend en de verzoening met haar ex-man, blijft de film zelf...nou ja... gewoon oninteressant en traag. Het drama is tot in den treure en het meest schokkende in de film was een jurk die verpest wordt door een bak eten die per ongeluk valt...en tegen het einde een gebeurtenis, die net als al het andere, al even onbelangrijk was. Zelfs de manier waarop gefilmd was, was alledaags en zonder opleving. Bovendien waren de enige acteurs wier aanwezigheid ik interessant vond Romy Schneider en Bruno Cremer (Sorcerer, Commissaire Jules Maigret). De rest waren niet echt filmwaardig. Denk dat ik weer eens iets gemist heb want dit werd genomineerd voor de Oscar in de categorie Best Foreign Language Film (geen winnaar, dat dan weer niet!) maar ik zag alleen een langdradige film.

Zeer boeiende historische en accurate misdaadthriller die zich baseert en verhaalt over, de voor mij onbekende geschiedenis van de Amerikaanse neonazi-militie en Christian Identity-aanhangers "The Order" in de jaren tachtig. De inspiratiebron voor deze groepering was de fictieve witte suprematistische roman "The Turner Diaries" (1978) ook wel ‘de bijbel van racistisch extreemrechts’ genoemd. Waarschijnlijk ook het meest gelezen boek onder extreemrechtse extremisten aangezien het, ook terroristische daden als de bomaanslag-plegers in Oklahoma City en de Malmö-schutter inspireerde en op zijn minst Q-Anon en de aanval op het Capitool er een voorbeeld in vonden.

Regisseur Justin Kurzel baseerde de film op het boek The Silent Brotherhood (1989) en gaat over de uit New York overgeplaatste FBI-agent Terry Husk (Jude Law) die algauw achterhaalt dat achter meerdere overvallen en aanslagen een veel grotere zaak schuil gaat. Een van de dingen die film volgens mij goed doet, is belichten dat extremistische denkbeelden soms komen van ogenschijnlijk normale individuen.

Nicholas Hoult’s Bob Mathews is dan ook geen vent waar je bang van wordt maar min of meer een charismatische man. Ander aspect was dat, de rekruteringstactieken van dit soort groeperingen, geraffineerd zijn en vaak niet alleen militaristisch, maar ook sterk groepsgevoel bezitten. Wetshandhaver Husk staat daardoor tegenover gevaarlijkere en slinksere "schurken" Helaas is de film ook nog relevant, aangezien het boek nog steeds inspireert tot gruweldaden.

Hoewel de film er goed uit ziet, laat het jammer genoeg het verhalenderwijs erg afweten. Het grootste probleem is dat het op een soapachtige manier maatschappelijke problemen (vrouwenhaat, hebzucht en patriarchaat) aan de orde probeert te laten komen. Iets van spanningsgevoel doet zich pas 30 minuten voor het einde van de film voor, en met een speelduur van ruim twee uur zit je dus 80% van je tijd gewoon naar irrelevante scènes te kijken, die niet eens iets toevoegen aan het algemene verhaal. De film pretendeert ook af te spelen in de jaren tachtig (al heb ik geen idee hoe Lagos er toen uit zag) maar doet dit vooral door middel van een kalender of het steeds maar weer luisteraars/kijkers van een voetbalwedstrijd te laten zien. Voor een Nollywood-film was het niet slecht, misschien dat ook drugs geen veel voorkomend onderwerp is in dit soort films maar van een goede film kan ik niet spreken.

vote changed, original voice was 2,0 stars

Een ietwat bevreemde IJslandse vampierfilm over de drugsverslaafde Hulda die vriendschap sluit met een homoseksuele vampier. Dit onwaarschijnlijke paar werkt samen in een gestoord plot dat vertederend, duister, grappig, gruwelijk en vermakelijk was! Het is geen perfecte film, maar het streeft er ook niet naar om serieuzer genomen te worden dan het zich voordoet. In de kern is het een verhaal over twee eenzame mensen die aan de rand van de maatschappij leven. Bovenop dit sentimentele verhaal zit een hoop macabere humor, over-the-top gore gags en afgerukte penissen. De visuele effecten zijn de drijvende krachten hier, zijn heerlijk bloederig en stellen alleen teleur als er af en toe CGI-bloed wordt gebruikt. Als er één ding is dat opvalt aan deze film, is het dat het lijkt alsof de filmmakers hier gewoonweg experimenteren of dingen aan het uitproberen zijn, en dat is absoluut gedurfd! Het is ook vermeldenswaard dat de muziek een mix van synth-wave en saxofoons ook fantastisch was. Of de aparte sfeer aan de IJslandse oorsprong lag, weet ik niet maar in ieder geval was dit een bizar, en leuk filmpje

Hier in Nederland is het minder bekend, maar in Engeland en Duitsland behoort When Hitler Stole Pink Rabbit, oftewel Als Hitler das rosa Kaninchen stahl, tot de bekende jeugdlectuur. Het boek en deze film gaan over de impact van de opkomst van de nazi's gezien door de ogen van het Joodse meisje Anna Die samen met haar ouders en broer Michael na de opkomst van Hitler en de nationaalsocialisten, Duitsland ontvluchtte en achtereenvolgens in Zwitserland, Frankrijk en uiteindelijk Engeland belandt. Het gezin moet weliswaar vluchten voor wat er in de wereld gebeurt, maar als kind zijn sommige dingen niet voldoende duidelijk. De film toont dus nooit de historische feiten, maar richt zich meer op de beleveniswereld van het meisje. Terwijl jij als kijker dit uiteraard wel weet. Het is 1933 dus de wereld stond nog niet in vuur en vlam. De film slaagt er goed in om de harde realiteit te vereenvoudigen zonder daarbij de angel er helemaal uit te halen. Netjes verfilmd en zeer geslaagd voor het beoogde jonge publiek

Sekten en een Schots eiland waar hebben we dat eerder gezien? Niet zo heel slecht, noch ook niet het beste...er hangt in de film het gevoel en uiterlijk van een detectivefilm gemaakt voor de tv. Waar dan de Amerikaanse gynaecoloog Tora Hamilton een mysterie rond heidense praktijken op de Shetland-eilanden probeert op te lossen. Helaas is het gegeven van procedurele misdaad, rituelen en duistere samenzweringen, zo voor de hand liggend, dat van echt mysterie geen sprak was. Het plot voelt, alsof ze een aflevering van Silent Witness proberen te combineren met een vleugje The Wicker Man. Gewoon een typische detectivefilm die met weinig pretenties wel leuk wegkijkt.

Finse dramafilm met een verhaal gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen; regisseur Pekka Lehto las een krantenartikel over een jonge moeder en twee van haar kinderen die op een dag plotseling verdwenen, om een ​​paar dagen later weer op te duiken. Rond dat artikel heeft hij een verhaal gemaakt dat behoorlijk boeiend was maar ook zwaar en misschien iets te ambitieus. De film verhaalt ook vanuit de gedachtewereld van deze moeder maar vanwege haar depressie en psychische aandoening lijkt de film soms onbegrijpelijk. Geen gemakkelijke film dus...Het verhaal is dus lastig, maar doordrenkt van een treurige sfeer en in ieder geval de moeite waard is om te bekijken.

De meesten kennen ‘Bloody Sunday’ als het nummer van de Ierse band U2. Bij het neerslaan van die demonstratie in Derry, Noord-Ierland op 30 januari 1972, vielen veertien doden aan de kant van de protesterende katholieken. Scenarist-regisseur Paul Greengrass toont in een soort een live reportage de gebeurtenissen van die dag. Niet meer en niets minder. Destijds kwam deze film niet overeen met het officiële standpunt van de Britse overheid maar in 2010 gaf de Britse regering toe dat het geweld op ‘Bloody Sunday’ excessief was. De film is vergelijkbaar met andere waargebeurde Paul Greengrass-films.

“Look into my car…it’s full of pictures of dead girls.”

Voor sommige kijkers is dit gewoon te eigenzinnig en te dwaas, maar dit was een waar juweeltje van low-budget film maken! Voor liefhebbers die wel mee kunnen en durven te gaan met deze vreemde apocalyptische toekomst, is het smullen geblazen! In de niet al te verre toekomst is de nazi-‘Ubermensch’-droom werkelijkheid geworden door het DNA van mensen en varkens te mengen. Het resulteerde in varkenshybriden, Muzzles genaamd, met een voorliefde voor mensenvlees. Wat volgt is een knettergekke Kazachse-Bulgaarse actiefilm.

Binnen het verzet valt één door angst gedreven held op tussen de rest: premiejager Rob Justice (co-schrijver Timur Turisbekov). Gespierd, angstig en geflankeerd door een eindeloze voorraad ‘assistenten’ om seks mee te hebben, bundelt Rob zijn krachten met zijn snorrende zus Raksha (Doroteya Toleva) om “Benedict Asshole” op te sporen en de dood van hun vader (Danny Trejo) te wreken. Maar... er is meer, veel meer!

Hoewel hij prominent aanwezig is op de poster, is de rol van B-acteur Danny Trejo niets meer dan een uitgebreide cameo. Enfin het is geen gemis want de 3 B's (bloed, beesten en borsten) worden al binnen enkele minuten volledig weergegeven. Het bloed was een goede mix van praktische en fatsoenlijke CGI. Uiteraard is er waarschijnlijk voldoende op of aan te merken aan de film maar het was voor bevredigender dan menig Hollywood, Oscar of critici-film. Geweldige film!

vote posted

vote changed, original voice was 3,0 stars

Nope... Dit viel me nogal tegen. Het is de eerste 45 minuten best goed en het begon hoopvol à la Pretty Woman (1990) maar minder preuts en dan lopen er een paar Russen het huis binnen en begint het geschreeuw. Uiteindelijk zal het meisje uit haar droom moeten ontwaken, maar ze nemen een ellenlange omweg langs irritant luide komedie. Moet geschreeuw en gescheld tegen elkaar en iedereen grappig zijn? Het was het gewoon ronduit irritant geblèr. Hmmm...en waarom heet dit eigenlijk Anora? Een film die twee uur en twintig minuten besteedt aan een poging ons kennis te laten maken met hoofdpersoon Ani. Het is niet echt knap als je erin slaagt om haar van hoofdpersonage naar een ondersteunend personage te brengen? Je kwam zelfs meer te weten van Ivan en zijn hele familie. Eerlijk gezegd sloeg bij mij de verveling toe naar een uur want het bleef maar doorgaan. Film-technisch geen slechte film maar de tijdsduur, geschreeuw en platte muziek (bleh...gadver regelmatig dat nummer Greatest Day van Robin Schulz en Take That)

vote changed, original voice was 4,0 stars

Functioneel en goed gemaakt is deze Mexicaanse misdaadthriller zeker maar anders dan dat het plot doet vermoeden concentreert het zich niet op het mysterie van de seriemoordenaar van jonge meisjes maar de corruptie binnen de politie van de jaren zeventig. De film zit dicht tegen het Noire-genre aan en verkent en onrechtvaardigheid in een deprimerend Mexico, Ook al probeert het einde de wreedheid ervan te verzachten. Het heeft een super intense en donkere sfeer en het productieontwerp van het Mexico van de jaren 70 is cool. Het verhaal ontwikkelt zich langzaam, maar op een manier die je boeit, met scènes vol details en zeer goed uitgevoerde vertolkingen van de hele cast. Helaas had de versie die ik zag niet synchroon lopende ondertiteling maar zelfs dan was het zonder enige twijfel wel een goed uitgevoerde noir-thriller.

Ik dacht dat de film "Flight 404" iets te maken zou hebben met vliegtuigen of luchthavens, maar dat is niet het geval. De film gaat over Ghada, een Egyptische vrouw met een zondige achtergrond die op de drempel staat van de hadj-reis, maar er ontstaan ​​problemen die haar reis verhinderen en haar dwingen de onopgeloste problemen en verborgen geheimen uit het verleden onder ogen te zien. Vermoedelijk wil de film daarmee iets zeggen over het geloof. Technisch is het best goed geproduceerd, maar uiteindelijk is het ook een beetje een doelloze film; Het verhaal is vlak. Er zit weinig diepgang in. Het is behoorlijk repetitief, onnodig dramatische en het zit tegen het soapgehalte aan. Maar actrice Mona Zaki deed het niet eens zo heel slecht en vond haar erg op Sandra Bullock lijken. Helaas...was de film verder te teleurstellend.

vote changed, original voice was 3,0 stars