Log

Oh gut, en dan kwam er nog een derde Popeye-horrorfilm uit dit jaar. Na Popeye's Revenge en Popeye The Slayer Man is daar nu ook deze Britse amateuristisch prul. Oké er waren minstens drie makers die dus hetzelfde idee hadden en ik (sukkel die ik ben) keek ze natuurlijk alle drie! De titel staat in nautisch jargon voor het "sidderden" van een zeilschip tijdens een storm als die zo hard neerkomt op de golven en wordt vaak daarbuiten gebruikt voor schok, verrassing of ergernis uit te drukken. Helaas slaat het voor deze film teveel op het laatste!

Het verhaal speelt zich af in 1986, het jaar dat de komeet (van) Halley, langs de aarde trok, gaat een ​​groep vrienden kamperen om zo getuige van de komeet te zijn (de komeet was toen nauwelijks met het blote oog te zien) Echter het gaat mis als een meteoriet in de pijp van een oude zeeman terecht kom en hem muteert, in een moordlustige, gespierde maniak die het op de tieners gemunt heeft.

Natuurlijk, is het script van een slasher-film vrij eenvoudig en simpel maar er zijn hier ook talloze opvulscènes om aan een acceptabele tijd te komen.(een chick gaat wellustig staan te dansen) Echt er is een gast die 5 minuten lang een horrorverhaal vertelt Als je bedenkt dat de film maar 73 minuten duurt, is dat niet best. Tja om er dan nog wat te maken, verbergen ze er talloze verwijzingen naar horrorfilms uit de jaren 80 erin. De acteerprestaties zijn ondermaats, de pogingen tot humor schieten volledig tekort en ondanks een hoeveelheid over-the-top geweld zijn ze beroerde effecten in CGI. Deze derde Popeye-film met een horrortintje, mist gewoon alles

vote posted

"Attention Beelzebub, and all manner of brutes"

Om eerlijk te zijn ging ik uit van de verwachting dat het een slechte film zou worden. Het is overduidelijk een exorcisme-film en het gebruik van de naamsbekendheid van Al Pacino stemt natuurlijk ook niet hoopvol. Het schetste dan ook mijn verbazing dat dit best mee viel. Het is eigenlijk een verfilming van het verslag van het goed gedocumenteerde geval van bezetenheid en exorcisme van Emma Schmidt. Dat beter bekend is onder haar pseudoniem Anna Ecklund (ooit al eens eerder verfilmd als de Britse lowbudgetfilm The Exorcism of Anna Ecklund)

De film laat niet in het midden of er wel een demonische bezetenheid bestaat maar gaat er in zijn geheel vanuit dat wat de priester Joseph Steiger heeft opgetekend ook de waarheid is. Oftewel het meisje is bezeten door het kwaad en de verdedigers van het goede (katholieke kerk) hebben haar gered. Dat gezegd hebbende, lijkt de film die vastgelegde details van de ​​drie sessies van de tweede exorcisme van Emma Schmidt in 1928 door pater Theophilus Riesinger wel redelijk nauwkeurig te volgen.

Exorcismefilms zijn natuurlijk schatplichtig aan het katholieke ritueel en de bewering van wat er gebeurd met de bezetene. Daarom ook hier nu weet dezelfde dingen die vanaf de The Exorcist (1973) al zag. Het verplaatsen van voorwerpen, de achteruitgang van het lichaam, braken, het in meerdere talen spreken en een priester met een wankelend geloof om het over te nemen. Ja de film zit dus vol met; "we hebben het allemaal eerder gezien" maar die clichés werden wel netjes uitgevoerd. Misschien komt het omdat er een verhaal wordt gevolgd van iemand die echt geloofde dat er een kwade macht bezig was maar ik vond dit niet zo heel slecht!

Solide en joviaal speelfilmdebuut. Een film over Ziggy met Mohawk-roots (regisseur Kaniehtiio Horn zelf) uit Toronto die bijklus als fietskoerier en probeert haar droom na te jagen: een beroemde influencer worden. Nadat ze een lucratieve deal heeft gesloten met het zadenbedrijf Nature's Oath, wordt ze terug naar huis geroepen maar het blijkt allemaal een opgezet complot. Ziggy is sympathiek en een beetje maf, waardoor kijkers iemand hebben om te supporteren terwijl je probeert te achterhalen wat er aan de hand is. De film balanceert op een aanstekelijke manier behendig tussen lichte horror, luchtigheid en sociaal commentaar. Er zijn een paar bloederige scènes en erg leuk gedaan is het dat Graham Greene (Clearcut) verschijnt eh, als Ziggy's geweten, als de presentator True crime-serie Exhibit A: Secrets of Forensic Science (1997–2001) Ook de indiaanse moedertaal gaf de film ook een leuke touch. De film bezit iets herkenbaars, iets aanstekelijk vertrouwd, is ongedwongen luchtig vaak door de hoofdpersonage Ziggy en vergeet ook niet het nodige bloed, geen slecht debuut dus!

vote posted

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote posted

"He hits the road without a GPS or phone, intending to get “purposely lost”.

Is het aanwezig zijn van een griezelige sfeer voldoende om van een horrorfilm te spreken? Ik vraag me oprecht af of wat ik heb gekeken wel iets met horror had te maken? Want waar gaat dit over? De antwoorden zijn helaas maar vaag en onduidelijk! Tja deze film is enkel doordrenkt met een flinke dosis abstractie vreemdheid en volg niet een lineair pad

Als eerste volgt je fotograaf, Alex Clark die in zijn eentje op roadtrip is om verlaten gebouwen met een ouderwetse grootformaat 8×10 studiocamera te fotografen. In een Budget Inn in de buurt van Yucca Valley ontmoet hij Renny en de schaars geklede Susie Q er gebeurt iets dramatisch. En dan neemt Alex' vrouw, Sam, het verhaal over, al is het soms wel via tussenpersoon privédetective, Harold.

De film maakt het dus eerder raadselachtig; want is dit, omdat je niet weet wat gaande was, een mysterie? Volgens mij spelen ze met zoiets als met wie projecteert zijn verlangens nu op wie? Maar zijn de personen dan wel echt in gevaar? Als er niets echt dreigends is of als er niet duidelijk levens op het spel staan zal spanning ook maar mondjesmaat zijn te vinden. En de fascinatie voor de omgeving is voor mij nooit lang, interessant.

Gezien het tempo van het verhaal en de minimalistische benadering was het voor mij niet direct een succes. Maar voor een debuutfilm waren de acteerprestaties prima en ook een visueel mooi gestileerde film dus kijkers die meer van films aan de arthouse-kant houden kunnen er misschien iets meer mee of anders liefhebbers van de muziek van Ty Segall. Oh en de enkele filmfragmenten die op tv waren te zien komen uit de film; The Sadist (1963)

vote posted

vote posted

"Why is that goat eye-fucking us so hard?"

Deze film vertrouwt sterk op zijn "vage vreemdheid" om zo spanning en interesse op te wekken. En ondanks dat het best wat tijd besteedt aan het opbouwen, lukt het de film aardig goed! Vanaf het begin als Alma (Li Jun Li). bebloed, op blote voeten en met een bloederig bundeltje in haar handen langs kant van de weg wordt gevonden, houdt de film je geboeid. Maar ondanks de titel gaat dit psychologisch, onbetrouwbare verhaal eigenlijk over hulpsheriff Ren Accord (Ethan Embry) die zijn vermiste, vervreemde zoon probeert te vinden.

Ondertussen zijn er veel vreemde zaken; Want is er een sekte? Wat is dat met die wolf? Wat of wie is die weerwolf? as Alma wel werkelijkheid? Wat is er met die schapen aan de hand? Waarom wordt iedereen in de stad ziek? En waarom veranderen plots de sets en locaties? Er komt een antwoord maar helaas voelde die ontknoping voor mij uiteindelijk een beetje als een soort bedrog. Het productiedesign is sfeervol, (erg mooi beeld van hulpsheriff Ren in het hoge gras met een rode ballon) de droomsequenties zijn voldoende horrorachtig en visueel inventief en de soundtrack draagt eveneens bij aan een unheimische sfeer. Hoewel dit niet het type "horror" is waar ik doorgaans veel mee op heb, weten oudgediende regisseur Michael Patrick Jann (Drop Dead Gorgeous) en acteur Ethan Embry (Late Phases, The Devil's Candy) een prima film die werkte voor mij. ervan te maken

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote changed, original voice was 1,5 stars

In 2006 produceerde Wes Craven de horrorhondenfilm The Breed Niet veel meer dan een film van C-film-niveau. Deze zegt in de aftiteling geïnspireerd te zijn door die film en is wat dat betreft ook niet beter gemaakt. Technisch gezien lijkt dit op iets wat je op het Syfy-kanaal zou zien. Voordeel is dat er dus daardoor wel veel goedkoop CGI-honden zijn of misschien zelfs wel in AI-animatie. De bijtgrage monster klimmen in bomen en wi-fi torens alsof het niets is, dat ze ook weleens door goedkope CGI niet met hun poten op de grond staan nemen we ook maar voor lief! De film draait om een stel influencers die op een eiland, genetisch gemodificeerde moordhonden met een "militair verleden" tegen het lijf lopen en tja voor je het weet zijn die aan het rennen en schreeuwen als gekken in een overbelicht, verzadigde schreeuwerige kleuren setting. Het acteerwerk is eigenlijk best oké, het zijn de personages die ze uitbeelden wat ze onaangenaam maken. Ja de film is slecht, en sommige actiescènes waren ronduit verschrikkelijk, maar op andere momenten heb ik me ook erg vermaakt!

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 4,0 stars

Als acteur verdien Finn Wolfhard vermoedelijk een leuk salaris voor zijn rol in de serie "Stranger Things" en ook zijn beste vriend Billy Bryk kende wat succesjes maar ja als de opdrachten minder worden dan kan je altijd proberen om scripts te schrijven en te gaan regisseren. Om aan de veilige kant te blijven, verwijder je eigen niet ver van de eighties dus hop... je doet iets als een humoristische ."Friday the 13th" . Maar ik denk dat ze deze slasher-film nog nooit hadden gezien...want het mist alles wat die film zo beroemd maakt! Dit schiet echt gewoon overal tekort! Veel kills zijn off-screen of worden weggeknipt en om te proberen leuk, intelligent en actueel lijkt soms geforceerd te zijn, waardoor de meeste humor-momenten vergeetbaar en tekortschieten. Als regiedebuut was het een degelijke film maar er zijn teveel issues die het weerhouden van echt beter op te vallen binnen het tiener-slasher.

Als we één ding van horrorfilms weten is het dat zomerkampen nu direct de veiligste plekken op aarde zijn. (denk maar eens aan toppers als Sleepaway Camp, The Burning, Final Girls of Friday the 13th) Toch wordt het verlegen en introverte twaalfjarige jochie Morgan naar zo'n kamp gestuurd. Een nachtmerrie voor een groepje buitenbeentjes dus, brr, pestkoppen, meisjes en een uiteraard een kampvuurverhaal die werkelijkheid wordt. Als je geen slasher-fan bent zal je denken "Ojee Daar gaan we weer" maar ook al zijn de clichés en bekende elementen er, was het slimme plot, één grote originele verrassing Het is moeilijk om in teveel detail te treden maar de overwegend jonge cast is in deze horrorfilm ook echt niet veilig, en dat verhoogt de spanning Dat de wat langere opbouw naar...en de in eerste instantie bekende subgenre elementen misschien een minpunt lijken, wordt dat tenslotte ergens in de tweede akte volledig goed gemaakt! Een echte aanrader!

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 2,0 stars

vote posted

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote posted

Zoet en hartig

"Mukbang" is een internet-trend/hype die is begonnen in Zuid-Korea en niets anders is dan grote hoeveelheden voedsel eten terwijl je dit live streamt op platforms zoals YouTube en Twitch. Ik kende het niet (en er iets van snappen doe nog minder) maar doe je dit wel dan is het een beetje jammer dat de titel eigenlijk al veel weggeeft.

Enfin, de film begint met Mark een sociaal onhandige klantenservicemedewerker van een maaltijdbezorgdienst (Nate Wise) en met een metalen plaat in zijn hoofd heeft zin in wat lekkers dus gaat naar de 24/7-winkel en ontmoet daar het manische ongrijpbare en verleidelijk meisje Ash Rogue (April Consalo) die filmpjes van het "Mukbang" fenomeen opneemt, en ontketent zij met deze toevallige ontmoeting een onwaarschijnlijke romance. De film is dus eigenlijk een vreemdsoortige romantische film. Oftewel de slogan van de film; Bloed. Seks. Eten.

In zijn kern is de film een liefdesverhaal maar horrorfans hoeven zich geen zorgen te maken! Er zijn voldoende brite scenes met met veel bloed. Ondanks het lage budget ziet de film er soms ook verbluffend goed uit. Denk dat het acteerwerk opzettelijk campy en melodramatisch was gehouden, wat het helaas een beetje stroef doet overkomen. Echter April Consalo... zucht...is vermoedelijk de leukste kannibaal die ik heb gezien in een film! De film was genieten geblazen tot aan het einde, dat een beetje abrupt en niet helemaal af was. Maar regisseur Aimee Kuge, levert een spetterend debuut af.

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote posted

vote posted

Intrigerend concept. Het idee om te communiceren met het gesimuleerde bewustzijn van de doden is griezelig, fascinerend en geloofwaardig genoeg om als echte technologie over te komen. Er hangt een sluimerende verontrustende sfeer maar hoewel dat een prima opzet was, blijft de film helaas te lang hangen en wordt repetitief. Wel zijn er een aantal beklijvende momenten (meerdere stemmen tegelijk was zeer plausible) Echter had de film minder dialoog en meer pit nodig want nu valt het helaas in het water doordat het niet heel veel verder komt dan wat er in plot wordt vermeld.

Het is fijn voor David Cronenberg dat hij voor het verwerken van zijn verdriet een uitlaatklep heeft gevonden in een film maar iets interessant leverde het niet op! Eerder was de film heel conventioneel Het is zo'n beetje als het gemijmer van een oude man en zijn angst voor de dood. Het uitgangspunt belooft wel een tijdje een Cronenbergiaanse film maar rommelt uiteindelijk maar wat aan met naakte mensen op bed, een complot rond Hongaarse investeerders, en Eco-terroristen Ook visueel is er maar weinig aantrekkelijks te beleven. Vincent Cassel tegen zijn telefoon/AI-avatar te zien praten of rond te zien lopen in steriele restaurants, in Feng shui interieurs of bij neonverlichte graven te zien staan deed het niet echt voor mij. Te vaak is er ook alleen het hoofd van één van de acteurs in beeld, die dan netjes zijn dialoog voordraagt Dat is vooral erg eentonig Oh en dialoog ja dat is er voldoende!. Vraag me wel af of dat bij deze film ook kwam door een budgettaire reden..? Deze film zal voor David Cronenberg waarschijnlijk heel persoonlijk zijn geweest maar voor mij als kijker duurde deze praterige collage van overpeinzingen een eeuwigheid...

vote posted

Haaienfilms er zijn er zoveel De killer shark is zo'n beetje overal wel opgedoken, vaak in verschrikkelijke CGI. Met dit in gedachten verwachtte ik eigenlijk weinig van deze film. Maar dankzij een klein beetje vindingrijkheid en een ietwat out-of-the-box concept, wist deze Australische thriller me behoorlijk te boeien. Een krap budget dwingt de makers uiteraard ook tot concessies en moeilijke keuzes maar ondermaats is deze haaienfilm zeker niet!

Binnen het haaiengenre onderscheidt deze film zich door de historische setting en niet te focussen op de haai maar gangsters. Ergens na de Tweede Wereldoorlog gaat het tijdens een goudroof mis en de bestelwagen met het goud raakt te water. De gangsters hebben dus een duikteam nodig om de goudstaven (of "bunion") terug te halen. Zo gezegd, zo gedaan en in een oorlogsveteraan, aboriginal en vrouw worden de duikers gevonden echter een zwangere stierhaai (samen met de witte haai en de tijgerhaai beschouwd als een van de drie voor de mens gevaarlijkste haaiensoorten) gooit de plannen flink in de war.

Nee, het genre wordt niet opnieuw uitgevonden, maar er heerst wel spanning, mede door de potentiele slachtoffers niet zomaar in het water te dumpen. De duikers zijn meer dan alleen haaienvoer. Daarnaast zijn de onderwaterscènes echt heerlijk, er heerst stilte en door vanuit of in de helm te filmen voelt het lekker benauwend aan. Er is minder haaiensensatie maar degene die er is, is een goede combinatie van praktische effecten en slimme camera-trucs. Alhoewel ze de kills wat opvallender hadden kunnen maken.

Oké het is dus niet het heruitvinden van het haaienhorrorgenre, maar met voldoende hart en ziel biedt het genoeg actie, spanning en karakterdiepte om in zijn voordeel te gebruiken en meer te onderscheiden van al die vergeetbare soortgenoten. Met ruwe maar solide acteerprestaties, een boeiende jaren 40-setting en een overtuigende bijtgrage stierhaai verdient deze Australische horrorthriller zijn plek. Geslaagde film!

Vreemd want zelfs deze Found footage film uit Tsjechië slaagt er op de een of andere manier in om de Holodomor te vergeten...maar doet verder ook precies wat al die andere gevonden films ook doen. Drie amateurfilmers, natuurlijk een stel irritante Amerikanen (alweer... bestaat er nog een andere soort?) besluit naar Oekraïne te gaan om hun eigen documentaire maken over de overlevenden van de hongersnood van 1932 maar krijgen te maken met de geest van de bekende kannibalistische seriemoordenaar Andrei Tsjikatilo. (de Sovjet-Hannibal Lecter') Het voegt niets nieuws toe aan het found footage-genre, vreemd genoeg is er geen kannibalisme maar vooral bovennatuurlijke onzin, rennen donkere gangen en uiteraard veelvuldig schuddende camera's Er is dus niet veel interessants te beleven. Erg routinematig en hoe leuk je het dus zult vinden, hangt vooral af van hoeveel je van found footage houdt of je moet een horror uit Tsjechië wil afstrepen (zoals ik) maar iets missen doe je echt niet!

Om eerlijk te zijn...weet ik na het kijken van de film, nog steeds niet precies waar het over ging...het slaagt er niet in om een heldere boodschap over te brengen, maar gek genoeg is die rommeligheid samen met de kleverigheid juist wat dit interessant maakt. Het is een film waar een vleugje cryptozoölogisch plezier vermengt werd met een ingewikkelde sub-tekst over...tja wat....zelfontdekking, seksuele ontwaking of ontworstelen aan een gewelddadige relatie?

De film begint met Kay (Chloe Pirrie is grandioos) die zichzelf een peptalk geeft op weg naar een uitje van een wandelclub voor vrouwen. De wandeling gaat naar het Canadese Kypto Peak waar tijdens haar zoektocht jaren geleden naar de raadselachtige cryptide die bekendstaat als een "sooka" cryptozoöloog Barb Valentine verdween. Als Kay eveneens een cryptische ontmoeting ervaart, wordt het raar...en slijmerig. ja er is heel veel slijm.

Dit is geen verhaal over een hoofdpersoon die zich waagt op het grondgebied van een wezen, en fysiek meer krijg dan verwacht. Nee regisseur Kourtney Roy maakt met haar debuutfilm, iets anders dan alle andere cryptide-films. Er is zelfs weinig afronding of een bevredigende ontknoping. Echter bezuinigt het niet op de praktische effecten om je eraan te herinneren dat dit nog steeds een monsterfilm is. Dit is dus niet zomaar een doorsnee-film over cryptide-wezens Dit is bizar vreemd en dus niet voor iedereen!

Het lijkt wel alsof dit jaar overspoeld wordt door tiener-slashers (Heart Eyes, Fear Street 4, Final Destination 6, enz) en ze zijn allemaal even routineus. Deze film is geregisseerd door Eli Craig, die ook verantwoordelijk was voor de horrorparodie Tucker & Dale vs. Evil. Tja sommige titels laten je precies weten wat je te wachten staat dus ja er is hier een een gek met een rode neus in een maïsveld. Blijkbaar komt de inspiratie uit een YA-roman van Adam Cesare maar daar had ik nog nooit van gehoord.

Tja je neemt een meisje die net haar moeder is verloren en nu samen met haar vader verhuisd naar het stadje Kettle Springs. De nieuweling komt in contact met groepje lokale tieners om te feesten, zuipen en lichaamsvloeistoffen uit te wisselen. Tja je heb dus een wannabe-tienercast, een heleboel scherpe landbouwwerktuigen en de mascotte, Frendo de Clown van de Baypen Corn Syrup Factory. Wat zal er nu gaan gebeuren?

Tot zover, nog best goed, bijna geruststellend rechttoe rechtaan, Katie Douglas is ook een sympathieke hoofdrolspeler, er was wat ongedwongen generatiestrijd en een plotse plotwending was zelfs een verrassing! En dan is er de tweede helft en worden sterfgevallen opeens ondermijnd door grappige bedoelde dialogen. Tja hoe kan het ook anders met een regisseur van een horrorparodie.. en de spanning en bloed niet serieus lijkt te nemen. Het komt onvermijdelijk tam en onopvallend over in vergelijking met de bloederige clowns uit de IT en Terrifier-films.

“Don’t live here, don’t surf here.”

Wie van de Ierse regisseur Lorcan Finnegan eerder werk heeft gezien, (Without Name (2016), Vivarium (2019) en Nocebo (2022) weet dat hij best aparte en unheimische films maakt. Zal niet zo gauw ook een film weten die hierop lijkt dus het is absoluut anders dan al het andere wat je ooit heb gezien! Echter hoe vreemd de film verder ook mag zijn, de inspiratie ervoor kwam uit het echte leven !Het verhaal is namelijk deels gebaseerd op de Lunada Bay Boys uit Palos Verdes, Californië.

Een man wil het voormalige huis van zijn ouders aan de Australische kust kopen. Als de koop bijna rond is wil hij dit delen met zijn zoon door te gaan het surfen. op het strand vlakbij Maar het strand blijkt in de greep van een sekte-achtige groep mannelijke surfers.die beweren dat alleen de lokale bevolking er welkom is. En dan ontstaat er een vreemde tweestrijd

Waarbij een volhardende Nicolas Cage in de brandende Australische zon steeds verder zijn menselijkheid en realiteit verliest. Op de parkeerplaats wordt drinkwater is schaars, smartphone, auto en schoenen verdwijnen en alle waardigheid ook. Beneden op het strand heerst die toxische leider over de beïnvloedbare jongere. Het zorgt voor een behoorlijk vermakelijke kijkervaring.

Vakkundig gefilmde zonnige locaties, en visueel er mooi zoals bv. voor herinneringen, dromen en/of hallucinaties het beeld uitgerekt of verdraaid wordt, waardoor je soms als kijker ook niet meer helemaal weet waar je bent. Hoe het allemaal in elkaar steekt weet ik niet en hoeft ook niet want films met een boodschap heb ik veel minder....euh een boodschap aan. Liefhebbers van Nicolas Cage (met een topprestatie) of kijkers die eens wat anders willen is deze bij vlagen ongemakkelijk broeierige filmervaring, een aanrader De film is gewoon erg leuk om te kijken!

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

vote posted

De film weet wel een prima sfeer van Slowakije in de tweede wereldoorlog te treffen maar is met 129 minuten schoon-filmerij teveel van het goede! Een somber historisch drama over een Hongaarse naaister die een Joodse jongen onderdak biedt rond de grens tussen Hongarije en Slowakije tijdens de Tweede Wereldoorlog.

De film streeft ernaar om een vrouw die gevangen zit tussen haar afkomst en het denken in de tijd waarin ze leefde te portretteren, echter dat had voor mij wel wat beter gekund. Helaas bezit deze film maar bar weinig emoties (tenminste voor mij) en is de maker veel meer bezig met het visuele aspect van de film. De personages zijn daardoor te afstandelijk om mee te leven en de poging tot metaforische verbeelding (insekten) halen je uit de film en het is in een ander formaat Misschien zou het plot pakkender zijn geweest, als de film korter en minder volgens Filmische regels was geweest?

Het verhaal zelf lijkt niet eens te weten wat het probeerde te zeggen. Kwam dit omdat de film een boekverfilming was, door enthousiasme of onkunde? Letterlijk vertaald is de Slowaakse titel Emma en Doodskop maar Emma leek soms te gast in haar eigen film en de Doodskop; (Duitsers en Slowaakse nationalisten) komen af en toe op de koffie. Het geluid, camerawerk en de visuele kant zijn echter prachtig en denk ik ook dat het met de goede bedoelingen is gemaakt, maar dat is dan ook helaas alles.(Gekeken op 31 mei)

“seems to have a taste for foul men”

Voor zijn debuutfilm bouwt Schrijver/regisseur Dean Puckett voort op zijn korte films uit 2018 The Sermon en Satan’s Bite. In Folk-horror zit vaak een religieus element dus het verhaal is eigenlijk wel redelijk bekend; in een hechte religieuze gemeenschap in Cornwall vermoord domineesdochter Magpie (Emma Appleton Renfri in "The Witcher") haar gewelddadige echtgenoot. Oei, een rebelse vrouw, dat is hekserij en als onbedoeld (of opzettelijk?) er ook een boswezen het gemunt heeft op andere mannen in het dorp...is er maar één boosdoener!

De sfeeropbouw werkt goed, de tijdsduur is kort dus Puckett verspilt geen tijd om op gang te komen en er gebeurd genoeg tot aan de uitkomst die het wachten waard was. Ook de griezelige, sfeervolle muziek van Unknown Horrors mag er wezen. Het werd gefilmd over een periode van twaalf dagen en de opnames vonden plaats op de Bodmin Moor in Cornwall. Het wezen is een mix van praktische en computer-gegenereerde effecten en effectief genoeg! Opvallend is ook dat Puckett bloederige scènes niet schuwt (gelukkig maar!) wanneer het wezen toeslaat. Ja dit was een behoorlijke en degelijke rechttoe-rechtaan folk-horrorfilm.

vote posted

Jeetje...waarom krijg dit filmische equivalent van een flatline, een 5,3 op IDMB ? (ten tijden dat ik dit schrijf) De film draait om een ​​arts-assistent die een traumatische inzinking krijgt na het verlies van een patiënt. Waarna hij in een plattelandsziekenhuis, een tweede kans krijg en geobsedeerd raakt voor een tienermeisje met mysterieuze symptomen van een patiënt met ademhalingsproblemen. Het kan een intrigerende setting zijn, toch?

Helaas wordt het een 91 minuten durende sleur van toonloze dialogen vol gedetailleerd medisch jargon, angstdromen die te onsamenhangend zijn om ook maar een klein beetje te verontrusten, onwaarschijnlijke plotontwikkelingen en een verhaal dat uiteindelijk ook nergens heen gaat, De elementen die het wat spannender maken kwamen ook te laat en in de laatste akte moet het ​​zogenaamd gaan om een schokkende onthulling maar die is gewoon barslecht opgezet.

Tja...op andere manier verandert het in een ongeïnspireerd medisch thriller -drama, die wanneer het uiteindelijk eindigt, zowel intrige als logica mist. En niets is zo erg dan dat een hond-monster met kaarsen op zijn kop mij doet afvragen waarom ik eigenlijk zoveel films kijk...

De mortuis nil nisi bonum oftewel "Van de doden valt niets dan goeds te zeggen." maar...wat als het laatste wat iemand maakte verre van goed is? Deze film is namelijk de laatste film die regisseur Pearry Reginald Teo maakte voordat hij op 44-jarige leeftijd aan vermoedelijk een overdosis drugs overlijdt. De regisseur maakte altijd wel leuke eigengereide werkjes....echter hier was het best onder de maat.

Ook geen idee of dit al voltooid werk was of dat de regisseur er nog aan bezig was? Het verhaal zelf gaat over de liefde-relatie van het meisje Eve, die in een kunstgalerie werkt, en de kunstenaar Sabian Maynes die opzoek naar roem en fortuin door middel van zwarte magie, de voodoo-geest Erzulie Freda heeft opgeroepen. Dit wordt uitgevoerd in een moderne Californische stijl waar ik toch enigszins een betere sfeer in mis.

De film zot ook vol met gebreken. Zo is audio een ramp! Het is te hard of te zacht. En iemand had blijkbaar bedacht om door de stem van de Voodoo Godin (Alexandra Bard) te vervormen het demonischer klonk. Maar steeds staat juist dan de audio hard en wordt het niets anders dan gebrabbel.

De acteerprestaties zijn verder middelmatig te noemen. Sabian werd gespeeld door Perish Dignam en alhoewel hij camera-ervaring op deed als performancekunstenaar en horrormodel voor muziekvideo's is hij eerder een opvallende verschijning dan een acteertalent. De regisseur deed het in het genrewerk altijd wel verrassend leuk, deze kent dan ook wel enkele leuke momenten maar over het algemeen was te zwak om goed te zijn!

Om eerlijk te zijn kan ik het me niet voorstellen dat een film die de titel "Monkey Killer" draagt, er potentiële kijkers zijn, die zich heel erg vergissen in wat voor film dit zal zijn! Mocht dat toch zo zijn is er nog het feit dat de film niet alleen geschreven en geregisseerd werd door Geovanni Molina, maar dat hij ook de hoofdrol vertolkt. Een film waarin één en dezelfde persoon bijna alles zelf doet, tja, niet verwonderlijk dat dit dus een lowbudgetfilm was!

Nou goed, ik zet met enige regelmaat dit soort filmpjes op maar goed zijn ze vaak niet! En dat is bij deze ook niet anders. Tijdens het spelen van een groepje kinderen sterft er eentje, en omdat de rest bang is om de gevangenis in te gaan, begraven ze hem. Jaren later pleegt een man met een latex Apenmasker moorden op het clubje. Wat volgt zijn de dingen die vaak gebeuren in dit soort werkjes; veel gepraat, heen-en-weer geloop, slecht acteerwerk gebruik van stock-video en te donkere en snel gesneden beeld tijdens een moord. De film is erg basic en als er geen toereikende ideeën of budget is om iets extra te doen...tja dan kan de film ook niet veel voorstellen!

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote posted

De vijfde, ja…er zijn nu al vijf... Mickey Mouse-slasher-films!

Wederom ook een ​​goedkope horrorfilm die "misbruik" maakt van de publieke domeinstatus van Mickey Mouse's debuutfilm, Steamboat Willie. We hadden er al één die zich afspeelde in een speelhal (The Mouse Trap (2024, 2*) en dit jaar kwamen Mouse of Horrors (2,5*) in een pretpark, I Heart Willie in een verlaten huis, en Screamboat met een veerboottocht erbij. En bij deze Mouseboat Massacre gaat het over een gezin dat samen met de therapeut een een drugsverslaafde dochter op een soort RTL 4 programma 'Verslaafd!' achtige manier naar een afgelegen plek brengt in de hoop hen te helpen.

Euh, ik geloof dat dit ook het plot was van Three Blind Mice (2023)... en da tis niet voor niets want hetzelfde Britse bedrijf ITN Studios (van ook het Pooniverse) en dezelfde persoon, Harry Boxley zitten er achter. Enfin na het bekijken van een vervloekte videocassette (à la The RING) ... raakt het meisje op de een of andere manier verbonden met de moordenaar. Al het andere is wat je zou verwachten. Te traag en teveel geklets voor de eerste helft... hersenloze moordpartijen die helaas nooit extreem goed in beeld voor de tweede helft.

Maar hey...ze zijn er! Zoals ook porno-ster Atlanta Moreno er is om zonder pardon haar borsten te showen en om er later doorheen te worden gestoken terwijl ze een man berijdt. Het is dus precies wat je ervan kan verwachten. En dat is ook helemaal prima maar in de buurt komen van een aanbeveling dat iedereen dit moet zien...omdat het goed is...Nee echt niet!

vote posted

Leuk filmpje! Maar het heeft niet echt iets nieuws of creatiefs te vertellen. Yup het is het weekendje-naar-een-hutje-in-het-bos wordt ruw verstoord door.... om vervolgens met grappige details, sub-tekst, pakkende grappen en flashbacks op smaak werd gebracht. De wendingen zijn voorspelbaar maar juist deze herkenbaarheid maakt het over het algemeen ook wel weer luchtig en gezellig! Jack Quaid hangt de gewoonlijke pias uit dus de meeste lof gaat naar Sophie Thatcher...(die ik hier veel vindt lijken op Anya Taylor-Joy) De film voelt alsof je "hem al vijf keer van begin tot eind had gezien, echter was dat juist pluspunt! De beats zijn bekend, maar de lol spat er vanaf waardoor dit erg leuk werd!

De film is zeker niet perfect! Het concept en de griezelige momenten zijn de enigszins bekende maar voelde toch fris aan in de manier waarop het werd gepresenteerd. Chad Archibald is dan ook een bekwaam regisseur. De film gebruik de boze geest als een metafoor voor verdriet of trauma maar waar de vele andere meestal alleen drama tonen en de horror vergeten, weet dit sterk te overtuigen door een paar solide horrormomenten De demonvrouw die zich voedt aan zielen was ook lekker griezelig. De film doet het ook knap om dit vanuit het perspectief van de moeder die het jonge meisje probeert te redden, te laten volgen. Dit geef zoveel meer spanning Verder goede acteerprestaties over de hele linie, met name die van de vrouwelijke hoofdrolspeler Ashley Greene. Verder zorgde een redelijk budget en een lekker tempo voor de rest. Ja de film is inderdaad voor de hand liggend maar weet door kleine elementen te zich onderscheiden en hoe voor de hand liggend het ook is, het bouwt spanning op vanuit zijn horror...wat ik als horror-fan alleen maar kan toejuichen en met een positieve waardering belonen!

vote posted

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote changed, original voice was 3,0 stars

Voor een lowbudgetfilm als dit, is het eigenlijk nog eens zo slecht niet! Beetje zoals The Walking Dead, The Last Of Us en eigenlijk al die andere zombie-apocalyptische films met een vader/dochter-dynamiek Het plot is vrij eenvoudig, de actie is zo gedoseerd dat je niet gaat vervelen, de ondoden zijn menselijker en niet hersenloos (dat scheelt budget) en wat wel gaaf was, er is een gekke wetenschapper. Natuurlijk laten de visuele effecten te wensen over, maar er zijn meerdere locaties en die zien er goed uit voor een film met dit budget. Het acteerwerk van Luca Papp is stijfjes en van Matt Devere onhandig maar dat gebrek wordt gecompenseerd door hun chemie in deze film. De bij-personages zijn echter minder charismatisch In de tweede helft is de film dan ook nog steeds niet veel verder gekomen. Er was dus niet genoeg inhoud om de speelduur van 118 minuten vol te houden. Maar de makers hadden voldoende passie en energie zodat het de film naar een beter niveau tilt.

vote posted

De film is gebaseerd op een videogame uit 2015 voor de PlayStation. Maar ik weet eigenlijk niets van die videogame dus wat daarvan in de film is gekomen...geen idee. Als speelfilm is het bovennatuurlijke slasher die zich afspeelt in een spookhuis waar telkens monsters verschijnen uit de personages hun angsten. Het videogame -concept kwam vooral naar voren omdat er elke dag weer werd gereset. Ik herkende Odessa A'zion uit Hellraiser maar de andere uit de cast ging niet echt een lichtje bij branden. De verdere film is gewoon de typische tienerhorrorfilm zonder veel originaliteit maar met net voldoende bloed en een lekker snel tempo.

Het voelt allemaal nogal...als makkelijk scoren... Dezelfde jaren '80 liedjes, dezelfde gemene-meisjeskliek, dezelfde pestkop voor de DJ, hetzelfde buitenbeentje-meisje die smoor is op de vriend van het gemene meisje. In 2021 kwamen Fear Street 1994, 1978 en 1666 uit en waren dit prima films meteen redelijk succes. Gek genoeg zijn die drie films, niet gebaseerd op specifiek werk Maar met succes en meer dan 160 Fear-boeken kon een vervolg niet uitblijven en baseren zich nu dus op het boek The Prom Queen uit 1992.

Echter of de maker ook echt het boek aan houden, weet ik niet maar deze Prom Queen is een gewoon herhaling van Prom Night (1980) Een weinig verheffende slasher uit de echte jaren '80 met Jamie Lee Curtis erin. In die film zag je ook een er niet toedoende dansjes-scène en tjonge die werd hier gewoon gekopieerd! Beide films verschillen echter wel in de onthulling van de identiteit van de moordenaar. En eerlijk is eerlijk Prom Queen maakt ietsepietsie meer gebruik van slasher-gaat-los-op-het-gala idee dan Prom Night (1980) of de remake uit (2008).

Tja de film gaat volledig los op zijn jaren tachtig -hommage! De bioscoop draait Phantasm II, en kondigt Miracle Mile aan. De tienerkamers zijn gevuld met posters van Johnny Depp, Patrick Swayze, Prince, en zombiefilm Zombie Flesh Eaters. En de soundtrack staat vol met overbekende hits van Billy Idol, Eurythmics, Bananarama, Duran Duran, Tiffany, Rick Astley en Laura Branigan. Het spul dat je bijna 50 jaar naderhand eigenlijk ook niet warm of koud meer wordt! Uiteraard zijn er ook een paar bloederige moorden maar net als de rest van de film wil het maar niet memorabel worden! Het biedt vertier maar is verder middelmaat.

Zeer vermakelijke whodunnit in een hip jasje! Niet dat de nieuwste Blumhouse productie nu direct iets anders doet dan wat we eigenlijk al kennen. Het voldoet met een budget dat net voldoende is (rond de $ 5 miljoen), een "opvallend" idee met vaak een sociaal thema, weinig locaties en niet te heftig precies aan de voorwaarden. Het plot is simpel; slachtoffer van huiselijk geweld, gaat weer op date en krijg last van een AirDrop-dreiging. Hoewel sommige openbaringen vrij voorspelbaar zijn, zit het hem vooral in de herkenbaarheid en het opbouwen van spanning; de ongemakkelijkheid van de eerste date, en wie zit erachter. Langzaam aan wordt het groter en groter tot een wat actievollere climax (op het randje van geloofwaardigheid) Verder komt het vooral op het acteerwerk aan van de charmante Meghann Fahy en Brandon Sklenar Die beide prettige eye-candy zijn. Deze film was best een fijner wegkijker !

vote posted

Zucht daar is er weer één...een grief-horror. Er zijn al talloze horrorfilms die draaien om verdriet en de meeste vallen gewoon tegen. Waarom? Tja dit soort films...doet voor het grootste deel van de speelduur alsof het naar iets potentieel diepgaands of angstaanjagends toewerkt ... maar het komt nooit echt. Het is maximaal drama combineren met metafoortje wat in een horror-element lig. Ook hebben ze gemeen dat ze langzaam naar hun climax gaan. Dat is bij deze niet anders! Deze film heeft ook nog eens als nadeel dat je de eerste 45 minuten ofzo je door moeder en dochter gebekvecht mag worstelen. Misschien mis ik de clou of insteek ook wel want waarom zou je iemand waarvan je houd terughalen uit de dood? Dat lijkt me enkele egoïstisch...maar goed als de horror eindelijk aan het einde verschijnt, levert het wel een paar aardige praktische effecten en verontrustende beelden op. Er is echter gewoon niet genoeg van. De film zag er verder verzorgt uit maar het is een sleur om door te komen, door het tempo en de uiteindelijke uitkomst