Fear Below (2025)

Ergens in Australië in de jaren 40 krijgt een aantal duikers van een stel gangsters de opdracht in een rivier de waardevolle lading uit een gezonken auto te bergen. De berging wordt bemoeilijkt door het troebele water dat het zicht van de duikers behoorlijk belemmert en door de aanwezigheid van een vraatzuchtige stierhaai. Door deze aspecten ontstaat een aangename beklemmende sfeer die visueel niets aan de verbeelding overlaat. De ietwat duistere muziek onderstreept de beklemming. De auto’s, kleding en het duikgerei doen inderdaad geloven dat het verhaal zich ergens in de jaren 40 afspeelt. Best knap aangezien het budget niet veel franje toeliet. Het zal de reden zijn dat de film zich weinig variatie permitteert als het om de locaties gaat. Bijna de gehele film speelt zich op dezelfde plek af. Regisseur Matthew Holmes slaagt er echter wonderwel in om dezelfde plek er niet steeds hetzelfde te laten uitzien. De beelden onder water maken indruk. Het minieme zicht wordt goed weergegeven. Dat de onderwaterbeelden baden in sepiakleuren die het zicht nog beperkter doen schijnen, stimuleert de fantasie van de kijker. Elk moment kan er iets uit het duistere niets opduiken. Holmes weet met veel inventiviteit een behoorlijk spannend tafereel te schilderen. De haai wordt zowel digitaal als handmade gepresenteerd. De digitale effecten zijn ok. De praktische effecten vond ik niet erg geslaagd. Erg veel schokkende actie komt er overigens niet bij kijken. Met een afgebeten arm en een afgescheurd been heb je het wel gehad. De doorgewinterde horrorkijker zal er niet rechter van op zijn stoel gaan zitten. Dat gebeurt ook niet als je de personages in ogenschouw neemt. Die zijn plat vormgegeven. Goed of slecht. Sympathiek of onsympathiek. Aan het einde van de film volgt nog en armoedige showdown en klaar is kees. Fear Below is geen onaardige film, maar is geen film die je snel nog eens opzet.