Log

Een curiositeit die de moeite waard was om te kijken! Oftewel een enigszins eigenzinnig ,maar sentimenteel moraliteitsverhaal waar men met 7 mythen (christelijke traditie of niet?) en een paar lompe Hollywoodstereotypen een ambitieuze mix van fantasie en komedie probeert te tonen. Het tempo is echter traag, de humor gedeeltelijk flauw en bepaalde elementen (met name de vertolking van Dr. Lao) zijn niet goed verouderd. Maar een film waarin een hitsige scene zit waar een faun de lust van een preutse lerares opwekt, en een slang met snor die zijn menselijke gelijkenis vertelt dat de man het meest onvolmaakte wezen is dat hij ooit heeft gezien, heeft het zeker zo zijn momenten. Sommige visuele effecten, zoals het stop-motionmonster van Loch Ness, houden ook verrassend goed stand. Gelijke delen geweldig maf en ouderwets.

vote posted

“Just drive for now”

Er zijn veel negatieve reacties te vinden voor deze film en tot op zekere hoogte begrijp ik het ook wel. De film bezit voor een groot gedeelte maar één locatie; namelijk een door Nick Frost bestuurde taxi. Het betekent dat er ook veel dialoog in de film zal zitten. Maar ben wel fan van dat droge Engelse ondertoontje en het afspelen op één locatie. Ook zeker een paar keer moeten lachen! Daarnaast is er voldoende bovennatuurlijke, mysterie en dreiging En zelf een klein beetje effectieve bloederigheid.

Voor mij als jarenlange horror-fan was er dus genoeg te beleven. Ook een dubbelzinnig einde wordt vaak niet gewaardeerd. Daardoor vermoedelijk een echte hate-of-love-it film! Want vond dit tocht een goed gemaakte film met prima acteerprestaties en een griezelige sfeer. Na een behoorlijk effectieve opener, stapt Anne, een jonge vrouw die twijfelt over haar relatie en haar gewelddadige verloofde Patrick, in een Londense zwarte taxi.

Er hangt vanaf dat moment een gespannen sfeer; hoe langer het stel achterin de taxi zit, hoe meer ze ervan overtuigd raken dat er iets ernstig mis is. Wat is er aan de hand? En waar kom opeens die spookachtige aanwezigheid vandaan? Het verhaal ontwikkelt zich op een broeierige, onvoorspelbare manier, waardoor ik de hele tijd op het puntje van je stoel zat. Nog iets meer geholpen door de goede ondersteunde elektronische muziek. Voor mij toch een zeer solide filmbelevening!

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Zie het bij deze toch net iets anders want ik vond deze film bloedstollend (woordgrapje) goed met een verrassend zoete kern. Het centrale idee is enigszins bizar, aangezien de personages leven in een wereld waar horrorfilms worden gemaakt door echte moordenaars die moeten blijven "werken" om in hun onderhoud te voorzien. Jeffrey Dean Morgan (Negan Smith uit The Walking Dead) is zo'n killer. Hij maakt slashers-films om die vervolgens worden te verkopen in zijn videotheek. Daarnaast heeft hij een tienerdochter die maar al te graag in zijn voorsporen wil treden Echter wordt die verliefd op een van haar beoogde slachtoffers. De moorden zijn opvallend bloederig met een paar echt goed uitgewerkte praktische effecten en het coming-of-age-aspect van het verhaal is aandoenlijk door de sympathieke acteerprestaties van Sari Arambulo en Molly Brown. Uiteraard zijn er knipogen naar de slasher-franchises en daarnaast ook één naar regisseur Matthew John Lawrence vorige waarin de band DUH een rol had. Tja als het acteerwerk van de relatief onbekende cast goed was, de gore en effecten, hoewel spaarzaam, top waren, krijg je een tiener-horrorfilm met een vleugje bloederige pit, die tenminste veel goed doet en niet voelt als de zoveelste hap-slik-weg studio-bedenksel

vote changed, original voice was 3,0 stars

Degelijke low-budget horrorfilm. Niet echt iets wat we nog niet eerder hebben gezien, maar wel prima gedaan. Een broer en een zus krijgen het aan de stok met drie lokale drugsdealers. Broer is een beetje een doetje en als wraak roept hij met zijn grootmoeder een best wel coole Windigo op. Wat een aantal aardige en bloedige sterfgevallen tot gevolg had. Er zitten een paar onnauwkeurigheden in script oftewel onlogica; last hebben van de vloek en toch de Windigo oproepen, politieagent die eerst een aardig gast is, dan weer niet enz. Deze film heeft ook wat last van een middelmatige mannelijke hoofdrolspeler, maar als je niet meer verwacht dan een vrij standaard monsterfilm krijg je met deze precies wat het belooft! En een man-in-pak in plaats van beroerde digitale effecten is een pluspunt! Een solide film!

Ben altijd wel te porren voor films die zich op één locatie afspelen! Deze is over het algemeen ook opvallend en vermakelijk, maar het voelt ook alsof er maar net genoeg materiaal is voor een speelfilm. Het plot is simpel Ciro, een crimineel die inbreekt bij een 4x4 SUV om de autoradio te stelen. De auto is echter voorzien van een beveiligingsmechanisme waardoor hij vast komt te zitten. Regisseur Mariano Cohn zag dit geven blijkbaar bij het nieuws op televisie. En ja de beperkte ruimte en de interactie met de eigenaar van de auto, Dr. Ferrari waren spanned, prima en leek een humoristisch ondertoon te bezitten. Echter in derde akte gaat het andere kant op met meer maatschappelijke kritiek. Dit haalde het tempo en spanning toch meer uit de film waardoor het einde voor mij minder bevredigend was! De film heeft maar liefst drie remakes: een Braziliaanse remake; A Jaula (2022) - IMDb Een Bollywood/Telugu-talige remake getiteld; Dongalunnaru Jagratta (2022) - IMDb en dit jaar werd er een Amerikaanse remake Locked (2025) uitgebracht. (de reden waarom ik deze originele versie keek)

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote posted

Wat meteen opvalt is de zeer off beat toon en bedachtzame tempo van deze film. De hele film beweegt zich in een compleet eigen wereld. Als je dat niet kunt waarderen, zal je flink moeite hebben met deze film! Daarnaast wordt de film geclassificeerd als horror (aangezien hij ook op Shudder staat), maar veel schrikmomenten zijn er niet. Deze film doet veel dingen eigenzinnig en dat levert uiteraard ook lage waardering op.

Het begint met een bloedige noodkreet die zijn weg vindt naar Jasper, een 'dead letter'-onderzoeker op een postkantoor, gaat via een Scandinavische databroker naar een bizarre relatie van een excentrieke man die is geobsedeerd door modulaire synthesizers en zijn ontvoerde keyboardbouwer. De grootste kracht van de film schuilt in de sfeervolle aanpak. De film bezit een eighties-retro, uitgeklede look, want echt bijdraagt ​​aan de realiteit van de film.

Regisseurs/cameramannen Joe DeBoer en Kyle McConaghy hebben duidelijk ook oog voor goede acteurs, want de meeste acteurs zijn geen grote sterren, maar de acteerkwaliteit is over de hele linie uitstekend! De cast is sterk, met uitstekende acteerprestaties van Tomas Boykin als Jasper, en John Fleck als Trent die ook echt griezelig is en doet denken aan Jeffrey Dahmer.

De sfeer is perfect, gefilmd in een korrelige, jaren '80 esthetiek die aanvoelt alsof hij uit een verloren archiefrol uit 1980 is opgegraven. De muziek van de film is uiteraard vaak van synthesizer met af-en-toe wat orgel-klanken en draagt ook ect bij aan de griezeligheid. Nu is de film fictie, maar het was erg leuk om in de aftiteling "waar zijn ze nu"-scenes te zien! Ja dit levert best iets origineels af, met een horror-achtige sfeer en is één van die films die me eraan herinnert waarom ik van horror houd en hoe rijk en gevarieerd het genre kan zijn.

De film Dead Mail (2024) maakte indruk dus opzoek gegaan naar eerder werk van regisseurs Joe DeBoer en Kyle McConaghy. En net als die film is dit erg goed gemaakte, zeer onderscheidende sciencefictionfilm. Hoewel de budgetbeperkingen soms wel duidelijk is, is het productieontwerp en visueel wel behoorlijk sterk.

In een alternatieve geschiedenis, 1959, wordt Minston County geregeerd door de hypocriete lokale despoot Bascum, en zijn groepje Misfitte-bewakers staan erom bekend spontane amputaties bij opstandige burgers uitvoeren. Bascum voert ook wrede behandelingen en experimenten uit om slecht gedrag te "corrigeren". Donnie, de zoon van een van zijn slachtoffers, werkt samen met de mysterieuze vreemdeling Milt om een ​​einde te maken aan deze wrede heerschappij. En er is de constante angst dat er een bom gegooid zou kunnen worden.

De cinematografie is bovendien zeer goed waarbij er door een filter alles vies en somber uitziet Het gaf zoals in de synopsis al wordt aangeven, de film echt een halverwege jaren '40, en begin jaren '50 dystopische gevoel. Verder vond ik dat de soundtrack echt goed paste bij de film. Deze bezit eveneens (als bovenstaande film) een eigen tempo, het script is wederom opvallend en het ziet er erg cool uit voor zijn budget. Domweg een absoluut geweldige film!

Een nachtelijke wandeling door het bos. Tja en dat is wat je hier ook krijg te zien; een zus van een overleden vrouw en der ex-vriend slepen middenin de nacht met Lizzie's dode lichaam naar een zogenaamd mystieke plaats om haar weer tot leven zal wekken...Voor één of andere reden speelt het zich af in de jaren '90 maar overgrote deel van de film hoor en zie je de ex en de zus alleen praten over het leven, complottheorieën, oude rituelen en herinneringen aan Lizzie. De film is repetitief en bezit te veel droge dialogen. Pas aan het einde zijn er een paar rituele handelingen maar die zijn niet genoeg om het einde of de film de moeite waard te maken.

Deze horrorfilm, al is het eerder een spannend drama, is niet slecht, Niets bijzonders maar gewoon fatsoenlijke en oké. Maar hé, wat wil je het is Blumhouse. Je kan ook niet verwachten dat die opeens iets geheel anders gaan doen...ik bedoel, deze… deed het ook gewoon weer met een metafoor over verdriet, (de personificatie van de depressie van de moeder), enkele schrikmomenten en de vrouw in de tuin is niet te eng. Dit om een ​​zo breed mogelijk publiek aan te spreken. Diepgang, originaliteit en schokkende horror kan/mag je hier dus niet verwachten. Het is dan ook opvallend dat er is gekozen voor een niets verklarend einde. Daarvoor rond ik het af naar boven maar meer dan oké was het niet en je bent ook zo weer vergeten.

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote changed, original voice was 3,0 stars

Er waren geen al te hoge verwachtingen, want de Found Footage Hell House-franchise vond ik ook maar een wisselvallig bedoeling. Maar dit is regisseur Stephen Cognetti's eerste traditioneel gemaakte horrorfilm en een Shudder original. Vandaar dat ik deze wel wilde proberen! Alhoewel Shudder lijkt de film zelf ook maar nauwelijks te promoten. Ach het is niet zo'n slechte film maar net als vele andere gebruikt het een metafoor voor verdriet. De film begint (ook net als vele andere) wanneer Chuck Wilson na de dood van zijn moeder met zijn vrouw Maria en zijn zus Isabelle naar het stadje Ashland Falls verhuist. Dat hele stadje heeft last van een geest genaamd Helen Foster. Er hangt een beklemmende sfeer, echter een paspop is de belangrijkste bron van schrikmomenten. Waarom een paspop? Men kies er voor om het te vertellen met drie dezelfde verhalen. Er is een risico op herhaling maar zo ervaart elk persoon wel zijn eigen spook met voldoende schrikmomenten. Die personages zijn misschien ook wat matig, maar er is toch genoeg om je te boeien. Het einde is wat te abrupt, maar de effectieve schrikmomenten maken het wel een plezierige film! En ach al met al is het een prima, zij het gebrekkige, eerste poging tot een traditionele horrorfilm.

Kom op zeg....wat een belachelijke waardering weer op IDMB! Rechttoe-rechtaan exorcismefilms hebben we er genoeg. Echter komt het niet vaak voor dat je ook maar iets enigszins vernieuwends tegenkomt in een exorcismefilm en laat deze film dat nu juist wel doen! Vanaf het begin interessant doordat de twee hoofdpersonen opgroeien in een sekte, de één ontsnapt naar een carrière in de psychiatrie en de ander als priester en vreemde dingen die gebeuren met exorcisten die allemaal op dezelfde dag werden vermoord. Oké de film weet niet altijd even goed om de personages en concept over te brengen. Echter zijn er een paar budgettaire probleempjes. De praktische effecten werden wel redelijk goed uitgevoerd, CGI iets mindere en helaas waren er visueel zowel mooie beelden, als middelmatige, en de acteerprestaties van hoofdpersonages zijn goed, maar van anderen voelen niet zo sterk. Veel films over exorcisme en bezetenheid volgen hetzelfde plot, als er dus eentje komt die het anders probeert en dat ook nog een schot in de roos blijkt te zijn, verdiend dat gewoon een dikke pluim!

vote posted

vote posted

In Amerika is professioneel worstelen, oftewel show-worstelen, enorm populair. Dit is dan ook niet de eerste film die zich afspeelt in deze gesimuleerde worstel-wereld. Wel is dit er één die netjes en serieus (niet grappig) behandelt en die ook een vermakelijke film oplevert! Een klein worstelgezelschap accepteert een grote, goedbetaalde klus in een rustig, afgelegen stadje, maar beseffen te laat dat een sekteleider een ander satanisch plan met ze voor heeft! Er zijn vijf van deze wedstrijden die het grootste deel van de schermtijd in beslag nemen. Het maakt de film ook engszins herhalend maar de film is gemaakt door de regisseur van WolfCop (2014) en deze bezit een soortgelijke energie. Het is lowbudget, maar goed gefilmd, op een paar oneliners na is het script serieus, en het gebruikt een effectieve neo-giallo-stijl. Het acteren is helaas wel één van de wat zwakkere punten van de film. De professionele worstelaar Chris Jericho speelt de schurk, en hij is helaas geen goed acteur! De film bezit gelukkig een vlot tempo, is opvallend sympathiek en maakt de boel niet ingewikkeld. Het is een leuke, bovengemiddelde horrorfilm

Het is een film van The Asylum maar het is geen mockbuster maar een film die meer op zichzelf staat. Schoolmeisjes in korte rokjes willen feesten. Ze nemen valse paspoorten. Ze ontmoeten de verkeerde jongens. Er gebeuren erge dingen. Ze willen wraak. Ze besluiten strippers te worden. Het is ook geen J-sploitation, maar moet een rape/revenge-film zijn Echter daarvoor bezit het ook maar weinig uitbuiting in de vorm van bloed en gore. Wel veelvuldig de borstjes van de drie Aziatische meisjes als ze zich rond een paal bewegen, of schootdansen, of als ze een douche nemen. Tja als je om de haverklap topless Aziatische meisjes wil zien, was dit misschien nog je ding maar de makers benadrukken ook steeds dat ze minderjarig waren. Serieus minderjarig is gewoon een bar slechte idee zelfs voor lowbudget-onzin.

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote posted

Beetje een frustrerende film. Deze horrorfilm volgt namelijk het toch wel uitgekauwde onderwerp over de hel van online daten. Een film waarin Alex, een jonge kantoor-mus die een groot deel van haar vrije tijd besteedt om via een Tinder-achtige telefoonapp met mannen te daten, oppervlakkig te praten en acceptabele seks te hebben. Die cyclus wordt doorbroken wanneer ze contact maakt met ene Kyle..met een "vreselijk" geheim. Dit is dus niet het meest originele idee maar bezit ook een aantal kwaliteiten, waaronder een sterke hoofdrol van Blu Hunt ("The New Mutants", "The Originals") Soms is er ook best goede sfeer, er zijn enkele seksscènes en het nachtelijke Los Angeles (er zijn geen stadsscènes overdag) zag er goed uit! De horror begint pas in het laatste deel en die is solide, hoewel ook niet zo bijzonder opvallend. Jammer dat het resultaat dus nooit meer is dan een beladen romance die zenuwslopend probeert te zijn, maar vooral faalt om meer pit in de film te krijgen.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Eerste Engelstalige film van de Spaanse regisseur Galder Gaztelu-Urrutia (na twee El Hoyo-films) Het uitgangspunt is dat van een rampenfilm; een virus treft de rijkste mensen, wat resulteert in massale paniek wanneer mensen van hun rijkdom proberen af te komen. Om de een of andere reden wordt de naderende dood aangekondigd door helderwitte tanden. Alle drie de films leveren kritiek op de moderne kapitalistische maatschappij. De film begint met een geweldige vaart en werkt goed tijdens de paniek die we zien onder de rijken die proberen met de situatie om te gaan. Echter is het probleem van de film dat het een idee heeft, maar niet goed weet wat het er verder mee moet doen. De speelduur is iets minder dan twee uur en werd vaak hierdoor alleen gevuld met een hoop zinloze details over Mary Elizabeths leven, waren uitstapje naar Alaska en de ontmoeting met haar vader (Timothy Spall) echt nodig? Zodra je halverwege bij Mary Elizabeths moeder (Lorraine Bracco) in Barcelona aankomt, vertraagt ​​de film. Hierna kwam het als je het gezelschap naar Afrika volgtook niet meer goed. Typisch een film met één goed idee en een te lange tijdsduur.

vote posted

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

“Where there are no lions hyenas rule.”

Als regisseur James Ashcroft en (co-)scenarist Owen Marshall films op dit niveau blijven maken, zijn ze een gouden duo! Hun vorige "Coming Home in the Dark" was een boven verwachting goede Thriller en ditmaal gaan ze meer op de mysterie-horror-toer. Hoewel dat ook niet helemaal accuraat is, want dit is geen doorsnee Annabelle- of Chucky-film. (het voldoet dus niet aan de “standaard” horrorfilm)

Een rechter (Geoffrey Rush) komt door een hersenbloeding in een verzorgingstehuis terecht. Zijn leven verandert hierdoor niet alleen drastisch, maar een medebewoner (John Lithgow) terroriseert met een plastic pop zonder ogen, Jenny Pen, aan zijn hand vastgemaakt, iedereen in het tehuis. Slim wordt er gespeelt met of de oude man ze niet allemaal meer op een rijtje heeft of dat handpop Jenny Pen een bovennatuurlijke kracht bezit.

Ondanks dat de pop voor verschillende horrormomenten zorgt (als een schaduw, of als een gigantische Jenny met gloeiende ogen), komen de meer alledaagse confrontaties het harder aan. Ondraaglijke close-ups, langzame zooms en desoriënterende camerahoeken dragen daarnaast ook bij aan het sluimerende gevoel van angst en de lange gangen met knipperende rode rookmelders maken het er niet comfortabeler op.

De film is daarmee ook gemener dan je aanvankelijk zou denken, en het is zeker niet bang om de kijker een aantal fikse stompen in de maag te geven. En als je iemand bent die niet goed tegen ouderenmishandeling kan, is deze film af en toe behoorlijk niet prettig om naar te kijken! En wie wil dat nu niet... John Lithgow en een babypop die Geoffrey Rush in rolstoel terroriseren in een bejaardentehuis? Ja dit was wederom weer een gedurfde en brute film die met kop en schouders boven veel andere horrorfilm uitsteek.

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote posted

Als je eigen bedenk, dat dit gemaakt is met een budget van een appel en ei, is dit eigenlijk niet eens zo heel slecht Het is een Asylum-film en dus een echte mockbuster voor de actiefilm San Andreas (2015) Natuurlijk worden alle mogelijke clichés gebruikt en worden er een paar lachwekkende special effects aan toegevoegd. Zoals de meeste van de Asylum's films wordt er wel vaak gereden en door de personages veel gepraat. De ramp is niet indrukwekkend en heeft niet veel impact, maar een hoop rare momenten maakt eeen en ander goed Want tja, deze moderne B-film zal het meest herinnerd worden om een nijlpaard!!! Die is het beste aan deze film. De film kreeg ook nog een vervolg met San Andreas Mega Quake (2019)

We weten allemaal wat je, de vorige zomer hebt gedaan...Inderdaad dit is niet zo creatief, het is een slasher die opent met een proloog voordat hij terug-flitst naar “Een paar dagen eerder”. Het bevindt zich ergens tussen horror en thriller in en heeft soms zo zijn momenten, maar het zijn er niet genoeg om het boven het gros uit te tillen. Meest opvallende is denk ik wel de land-aanduiding; Verenigde Staten terwijl veel aan de film gewoon Noors is! Regisseur Alex Herron is Noors en het huisje staat in Noorwegen. Letterlijk gaat het over een groep vrienden die rouwen in een een afgelegen chalet om de dood van hun vriendin. Hoewel er tussendoor kleine schrikmomenten in de film zitten, begint het slashen pas na meer dan een uur. Maar dan dient een ander probleem zich aan, er is een ernstig gebrek aan potentiële slachtoffers... Tja en de onthulling van de moordenaar is daardoor ook een beetje voorspelbaar....Het acteerwerk was goed, Noorwegen is natuurlijk een mooie locatie en een paar aardige kills in de laatste 20 minuten, maken dat het niet heel slecht was maar het had ook niets nieuws te bieden.

vote posted

vote changed, original voice was 2,5 stars

Weer een dag, weer een Indonesische horror over geesten. Met talloze horrorfilms per jaar is Indonesië een zeer productief land. Veel van deze films beweren te zijn geïnspireerd op waargebeurde verhalen, en maken veelvuldig gebruik van clichés Het is die herkenbaarheid, die er vermoedelijk voor zorgt dat horrorfilms populair zijn in Indonesië. Anders is dat dit verhaal, ook is gebaseerd op een populaire horror-podcast van 30 minuten (van ene Mizter Popo) Het verklaard misschien ook waarom dit binnen die constante stroom horrorfilms, een wat leukere onderhoudende Indonesische spookfilm was.

Het is een horrorthriller waarin het meisje Mawar op haar 20e verjaardag het graf van haar ouders bezoekt. Op het kerkhof doet ze een verjaardagswens; ze wil een vriendje en tja uiteraard Mawar wordt die wens werkelijkheid. Gelukkig heeft ze een paar vriendinnen die haar ziel proberen te redden. De vertolkingen van de meisje zijn eerlijk gezegd ook best behoorlijk goed. Dit is ook nodig want het verhaal wordt ook gedreven door het idee dat vriendschap belangrijk is als dingen moeilijk worden. Verder volgt de film de traditionele benadering van het omgaan met een ongewenste geest. Daardoor werd het uiteindelijk relatief fris en onderhoudend verhaal.

Je denkt dat het ergens heen gaat als Aitana en haar vrouw Gabi, samen met hun pas geadopteerde zoontje een verrassingsbezoek brengen aan het ouderlijk huis op kerstavond … de ouders gedragen zich echter vreemd en Aitana lijkt te zijn vervangen door een Roemeense vluchtelinge Nadia. Helaas draait de film alleen maar rondjes om een plot dat je al eerder zag in films uit 2017 en 2018. (raad zelf maar welke?) Allemaal erg "been there done that" Er is één het-is-een-droom schokkende scene maar dat is niet voldoende om van een goede horrorfilm te spreken! Er wordt geplaagd met demon-aanbidding of culinaire cultus. Maar van enige spanning komt hier niet veel terecht?

Irritant krabben...

Er is niet veel te zeggen over deze film. Het voelde onnodig lang aan! Een motivatiecoach/spreker die de hele film aan haar hoofd krabt, wordt achtervolgd door een oude erfelijke parasitaire vloek, wat leidt tot een reeks voorspelbare gebeurtenissen. Er zijn enkele momenten met een griezelige sfeer, maar die worden overschaduwd door repetitieve scènes. Hoeveel flashbacks van haar moeder die verdrinkt of momenten waarop ze zichzelf krab, kan je verdragen? Het verhaal gaat ook vaak nergens heen en dan helpt een voor de hand liggende metafoor van familietrauma ook niet mee! Het is een uur lang proberen een voorgevoel van angst of horror op te roepen maar daar nauwelijks in slaagt! Er zijn niet veel bloed- en gore-effecten, tot iets voor het einde Die zin wel netjes gedaan. Visueel is de film ook niet zo heel slecht, en het ontwerp van de wezens, doordat het uit boeddhistische Vietnamese folklore kwam, was best cool. Maar de film is veel te Irritant, langzaam, voorspelbaar en frustrerend om als een goede besteding van je tijd te worden beschouwd.

Wow verrassend goed weer! Regisseur Osgood Perkins, de zoon van Psycho’s Norman Bates hoofdrolspeler Anthony Perkins is (naar mijn mening) wars van trends en doet gewoon zijn eigen ding! Het levert hem niet altijd de gewenste waardering op maar fans weten het ondertussen wel bij Perkins krijg je kwaliteit! (5 films 4x een 4 of zelfs meer) Wie denk dat dit lijkt op de onverwachte hit-film van vorige jaar wordt teleurgesteld! Nee hoor! Alhoewel deze film gebaseerd is op een kort verhaal van Stephen King uit 1980, en Perkins zijn liefde voor het werk van de schrijver laat blijken...voegt hij, wat lijkt ook iets persoonlijk toe! En laat horror nou net het genre zijn waarin je op dat vlak meer creativiteit kwijt kunt.

De film opent met een cameo waarin vader/opa Petey (Adam Scott (Severance) onder het bloed, de titulaire aap (geen speelgoed) probeert te verpatsen in een pawn shop. Dit aapje lijkt verdacht veel op de Japanse jaren '50 Musical Jolly Chimp maar deze trommelt. En inderdaad, een paar seconden later....vervolgens belandt je met een voice-over bij de tweeling Hal en Bill Shelburn als kinderen die er achter komen dat de opwindbare aap dood en ongeluk lijkt te brengen. 25 jaar later probeert volwassen Hal, wat hij als soort familievloek is gaan zien, dit te ontlopen. Wat bemoeilijk werd door de relatie met z’n zoon Petey ((Colin O’Brien, de jonge Willy Wonka), En tja, misschien dat z’n tweelingbroer er ook wel heel anders over denkt? En dan wordt het interessanter....

Perkins kiest vanaf de openingsscène al zeer duidelijk niet voor pure horror, maar voor morbide cynische humor. Wel zijn de sterfgevallen die er zijn lekker in overdreven expliciete gore Wel was dit vaak met CGI. Wat net ietes minder was. In het ‘Stephen King-verhaal zelf zijn er maar een beperkt aantal moorden dus hier kon de regisseur eens lekker creatief losgaan! Wat me overigens ook opviel, was het enigszins ‘aparte’ acteerwerk in de veelal bijrollen. Elijah Wood duikt plots op als een soort guru, Perkins zelf is te zien als hippie-achtige oom. Daarnaast zijn hoofdrolspelers Theo James (The White Lotus) en kind-acteur Christian Convery ook zeer prima in hun dubbelrol.

Voor King-liefhebber zijn er voldoende verwijzingen en knipogen naar eerdere King-verfilmingen. Wel balanceert Perkins soms door teveel enthousiasme op een dun koord Die priester was bijvoorbeeld echt *kuch* té creatief geschreven! Hoe Perkins hier eigen jeugdtrauma op een subtiele manier verwerkt met Stephen Kings werk past perfect. Het is te hopen dat regisseur Osgood Perkins excentrieke stijl niet verloren gaat, door tegenvallende kijkers. Maar gelukkig is dat tot heden nog niet aan de orde want niemand minder dan James Wan produceerde deze heerlijke King-verfilming. Dit is één van de beter geslaagde horrorfilms naar een King-verhaal Maar je moet wel wat afstand nemen van wat je gewend bent!

vote posted

Ondanks dat er misschien wat meer gore, is is het in wezen de zoveelste in de rij slasherfilms die andere genres nabootsen door een gemaskerde moordenaar in de plot van andere, bestaande films te stoppen. Misschien dat de scriptschrijvers dus nog wat lof verdienen voor het vinden van toch weer een nieuw concept. Voor alle duidelijkheid ik heb het over Happy Death Day (Groundhog Day), Freaky (Freaky Friday), Totally Killer (Back To The Future) en It's A Wonderful Knife (die spreekt voor zich) Met dat verschil dat ze nu proberen om een heel genre aan te pakken in de vorm van de romantische komedie. Niet verwonderlijk dat de scriptschrijvers van die oppervlakkige tiener-slashers van de laatste jaren; Michael Kennedy, Christopher Landon en Phillip Murphy (geen slasher maar het niet veel betere Hitman’s Wife’s Bodyguard) hieraan mee deden. Eén van de producers kende Olivia Holt van Totally Killer (nog zo'n tiener-slashers) en was men klaar om hun nieuwste product eruit te poepen. Heel moeilijk is de film niet want het neemt enkel het uitgangspunt van een kat-en-muisspelletje tussen wel/niet verliefd stelletje en een moordenaar met rode, LED-hartvormige ogen. Goh, zullen ze de avond overleven? Wanneer de focus op horror ligt is het eigenlijk nog best oké maar dat gaat verloren door zoveel kleffe romcom-momentjes en proberen grappig te zijn. Tja logische dat het voorspelbare oogrollende teleurstelling werd!

Dit is één van de twee horrorfilms met Popeye als moordenaar die dit jaar uitkwamen Dit omdat het tekenfilm-personage nu in het publieke domein is terechtgekomen. De eerste was de Britse Popeye's Revenge (van ITN, het bedrijf achter de Poohverse) en deze is de Amerikaanse poging. Beide zijn bijna gelijkwaardig maar deze heeft meer mijn voorkeur omdat je tenminste hier wel "I yam what I yam!" hoort en nog veel meer paaseieren bevat (je kan zelfs Wimpy spotten) Zelfs minder budget denk ik maar voor mij dus wel de betere! Maar goed er is dus een oude conservenfabriek ergens in Amerika waarvan men zeg dat de lokale legende oftewel het Sailor Man-monster de plek onveilig maakt. Een makelaar wil deze fabriek verkopen en een groep studenten is van plan om op de plek een ​​documentaire te filmen. Raad eens wat ze tegen komen in deze faciliteit? Er is ook een wending maar die is vanaf het begin al te raden, maar was wel oké. Soms is het lage budget wel te zien maar het levert spetterende moorden en dikke gore-effecten en die zijn praktisch in plaats van CGI! Van mij Geef mij maar meer van dit soort slasher-films.

De stroom van horrorfilms met "geliefde personages in het publieke domein" gaat maar door! Dit keer is het E.C. Segar's iconische zeeman Popeye die veranderd in een moordenaar. Deze werd geproduceerd door ITN, het bedrijf achter de Poohverse echter zal Popeye geen deel van dat universum gaan uitmaken. Ach zolang je dit soort films niet te serieus neemt, vallen ze ook best mee, dit was toch een licht vermakelijke vintage slasher-film. Wat het plot betreft, is het gewoon een doorsnee Friday the 13th-kloon, dienovereenkomstig zijn er ook bloed en een stel borsten (van Atlanta Moreno)

Na een tekenfilmpje waarin werd uitgelegd dat Popeye een jongen was met enorme onderarmen en een vreemde kracht Wat naar verloop van tijd ontaardt in het per ongeluk doden van een van zijn kwelgeesten, de dood van zijn ouders door een boze menigte en dat de jongen schijnbaar daarna is verdronken. Gaat een groepje jongere het meisje Tara helpen om het huis op te ruimen wat ze heeft geërfd. Het typische slasher-script kwam van Harry Boxley, die al een drietal soortgelijke films heeft geschreven, Piglet, Mouse of Horrors en Cinderella's Curse.

Tja de zeeman gaat aan de slag om een groep vervelende twintigers af te slachten met soms een anker en rookt ondertussen een pijpje, maar hij eet niet één keer spinazie! Wel zorgt een rookmachine voor non-stop mist die aan zijn verschijning voorafgaat, het geeft alles een klein beetje een griezelig tintje. Is het goed? Niet echt. Maar is het dom bloederig entertainment? Absoluut! Al had ik wel verwacht om "I yam what I yam!" ergens een keer te horen!

'O My Gosh' wat een chaotische puinhoop...Een stel Britten arriveert bij hun AirBNB midden in het bos, maar het blijkt dat dit het verkeerde adres was, heel logische dat je dan maar inbreekt....Al is dudielijk te zien dat ze niet de deur forceren maar draaien aan de deurknop...hilarisch...! In dit huis vinden ze vier bedden, één te zacht, één te hard, enzovoort. Ze vinden ook vier stoelen, kommen en vier borden. Enfin niet belangrijk maar er moest wel iets terug te zien zijn van het sprookje van Goudhaartje...De personages waren op zijn best matig Alhoewel ik dit niet goed kon vast te stellen, aangezien het grootste deel van de dialoog achteraf in ADR (Automatic Dialogue Recording) is opgenomen. Was er geen geld voor geluidsman? Was de geluidsband voor groot deel verprutst? Helaas was dit niet heel veel beter! Sowieso is de editor geen groot talent want er zijn tal van montage-problemen; er zijn zoveel onsamenhangende scènes en verwarrende overgangen dat de verhaallijn flink werd verstoord. En de gore en het bloed kwamen naast dat ze amateuristisch waren gewoon te laat! (pas het laatste halfuur) Samengevat, de film slaagt er niet in om welk vlak ook het echt goed te doen. Daardoor is het ook een beetje een merkwaardige film!

"Haven't you seen any horrorfilm ever? No I have a sex life! "

Na Winnie The Pooh (2022) mag je in de VS sinds 1 januari 2024 ook zonder de toestemming van Disney aan de slag met het verhaal en de figuurtjes uit 'Steamboat Willie'. (veel andere door Disney gebruikte verhalen waren al publieke domein, en zolang ze niet op de grote studio lijken ook gewoon te gebruiken) In ieder geval, is dus de eerste Mickey Mouse...euh Steamboat Willie slasher-film. En voor alle duidelijkheid de moordenaar is dus niet Mickey Mouse of Steamboat Willie maar een man met een masker van het beroemde knaagdier die Mike heet. En verder gaat het over mensen die rondhangen en praten in en arcadehal. Echter zijn er een paar elementen die zo goofy en dom zijn. Er is maar één kill (zonder bloed) die oké was en Mickey kan teleporteren. Huh...ja echt hij kan teleporteren! Eerlijk gezegd, als ze wat bloedige moorden hadden toegevoegd, had dit veel plezier kunnen opleveren, maar er is gewoon te veel gepraat. En waarom trouwens dit vertellen als flashback met agenten ​​die een gothic-meisje ondervragen? Tja het was beter dan verwacht maar helaas zijn er flink wat slechte keuzes gemaakt waardoor het niet een goede film! werd

Oh dit was veel meer dan ik had verwacht, dit is zelfs tot nu toe een verrasendere horror-hervertelling van personages uit kinderboeken die in het publieke domein zijn belandt die ik heb gezien. Deze horrorversie J.M. Barrie's "The Boy Who Never Grew Up" is anders dan de vele andere. Maar in plaats van een goedkope hervertelling waar het bekende personage op de slasher-toer gaat, is dit veel meer een gruwelijke sombere herinterpretatie die afwijkt van het bronmateriaal.

Peter Pan nu een psychotische, drugsverslaafde volwassene. Het treurige achtergrondverhaal van Tinkerbell is dat van een androgyne verschijning met een stockholmsyndroom wiens "feeënstof" heroïne is. En hoewel de jongens die Pan ontvoert nooit oud worden, komt dat niet door de magie van Neverland. Daarnaast is er Wendy's zoektocht om haar broer te redden. Het acteerwerk in Neverland Nightmare is verrassend bekwaam. Megan Placito is een geweldig laatste meisje en Martin Portlocks uitbeelding van Peter Pan is buitengewoon effectief!

Toegegeven, er zijn meerdere scènes waar er leentjebuur werd pleegt. Zo is er iets uit IT, lijkt er een moord uit Terrifier 2 te komen. Maar ach het spreekwoord zeg niet voor niets; "Beter goed gejat dan slecht verzonnen": Wel blijft de film in de veilige zone met kinderen, de scènes die daadwerkelijk schokkend zou zijn, blijven netjes buiten beeld. Het geweld dat we wel zien, is nog steeds hard, behoorlijk gemeen en goed weergegeven met praktische effecten. Kortom een goede horror als eindresultaat!

Een oorlogsverhaal gebaseerd op ware gebeurtenissen met de bekende biopic-dingen. Een oké verhaal over gewone mensen die midden in een oorlog heldhaftige daden verrichten. Vrij eenvoudig verteld; soms lijkt het ook wel wat geënsceneerd, Irena Gut is een Poolse verpleegster die uiteindelijk huishoudster wordt van een Duitse majoor maar ook wat Joodse mensen in zijn huis verstopt. Goede weergave van de tijdssfeer en prima acteerprestatie van Sophie Nelisse (Yellowjackets) maken hiervan een degelijke film