Log

Hoe tijden veranderen....of toch niet? The Toxic Avenger, bedacht door Lloyd Kaufman en Michael Herz van Troma Entertainment, ging in 1984 in première. Uiteraard kwam dit niet in de bioscopen, cinefielen en critici gingen er met een wijde boog omheen maar de film vond wel zijn weg naar VHS en werd het een verrassend grote underground-hit. De film leverde door zijn mix van buitensporig geweld, naaktheid, grove humor, splattereffecten, milieu-commentaar en anti-establishment karakter een flinke schare fans op!

Jarenlang werd er gesproken over een reboot...en in 2010 werd er een "gezinsvriendelijke" remake aangekondigd. In 2013 gonsde zelfs de naam Arnold Schwarzenegger rond, drie jaar later die van Guillermo del Toro totdat in 2019, Macon Blair werd aangekondigd om het te schrijven en regisseren. En in 2023 was het eindelijk zover...de nieuwe Toxie ging in première...en toen konden ze geen distributeur vinden. De film zou te gewelddadig zijn en om dezelfde reden schijnt het financieel tegen te vallen.

Maar voor een film die draait om chaos en bloederigheid, voelt het nog best vreemd conservatief en politiek correct aan. Het is een zachte R-rating. Deze versie bezit een gestroomlijnder plot en minder T&A, maar blijkbaar voor vele kijkers behoudt het wel de anarchistische geest van de eerste film. Gelukkig maar...en een goede remake weet ook dat het een dwaze onderneming is om te proberen het origineel te herscheppen. Oh, vergis je niet, dit is nog steeds geen hoge kunst, het is een luchtige film met een ongemakkelijk tempo en een beetje te lang, maar hij is ook inventief, onderhoudend en (het belangrijkste) erg leuk.

Het basisplot van een zero-to-hero-metamorfose wordt voortgezet in de reboot, maar met een paar belangrijke wijzigingen die het geheel op zichzelf laten staan. Melvin Fred Junko III werd vervangen voor Winston Gooze, een man van middelbare leeftijd die ook als conciërge werkt en onderbetaald wordt door de hebzuchtige baas van de chemische BTH-fabriek. Ongeneeslijke ziek, nog maar kort te leven en dat leven was al niet rooskleurig dus dit dwingt hem naar onbekend terrein...met alle gevolgen van dien.

Deze nieuwe Toxie is niet zo komische grof, onsamenhangend of anarchistisch als Lloyd Kaufmans origineel, maar dat zijn maar weinig dingen! Het is natuurlijk ook geweldig dat er iemand Macon Blair geld, tijd en middelen gaf om deze gekke overdreven momenten op het scherm te laten zien. Het is logisch dat deze film onverkort uitgebracht moest worden zonder knipwerk! Een liefdevolle ode die niet probeerde de vreemdheid van een monster met een dweil te verdoezelen, Een hartverwarmende en bloederige filmervaring, Elijah Wood, Peter Dinklage en Kevin Bacon en de rest hebben het overduidelijk naar hun zin heeft. Lloyd Kaufman (een traditie) en Macon Blair zijn ook nog even te zien! Oh en de studio geeft (minimaal) $ 5 miljoen om medische schulden kwijt te schelden. Dat is bewonderenswaardig.

vote changed, original voice was 3,5 stars

Jammer maar helaas...want het is wel een kundig gemaakte film! Echter is dit weer een psychologische drama waar sub-tekst en metaforen voor horror moeten doorgaan. Het verhaal speelt zich af in Sag Harbor, New York, in de jaren 90 waar Charles Blakey (Corey Hawkins), een zwarte man financieel in de problemen zit en dreigt zijn ouderlijk huis te moeten verkopen. En dan staat Willem Dafoe voor de deur als Anniston Bennet, een mysterieuze blanke zakenman met een flink pak geld...om zijn kelder een paar maanden te huren. Helaas géén gekte maar een psychologische, symbolische confrontatie over erfgoed, geschiedenis en afkomst als middel om de eigen plaats in de wereld te begrijpen in één uur en vijfenvijftig minuten. Een lange traumatherapie sessie ..De film ziet er goed uit, bouwt een verontrustende sfeer op, Willem Dafoe is zoals vaak geweldig met zijn aanwezigheid, Corey Hawkins deed het ook goed als nietsnuttige sul maar helaas wekt het eindresultaat alleen de suggestie van iets spookachtigs.

vote changed, original voice was 3,0 stars

Yup...lichtvoetige Devil-worship hekserijfilm cheesiness zoals ze dat alleen in de jaren 70 kunnen maken... Een echtgenoot koopt een lelijk schilderij waarop zijn vrouw op de brandstapel staat...ik weet het niet....maar kijk schat je bent een heks..? Het is gewaagd...! Het is de start van een ingetogen heksenreïncarnatiefilmpje. Het barst nooit vol los in een razernij van shock en horror en qua sfeer doet meer denken aan een iets wat voor seventies-televisie is gemaakt Maar hoe dan ook, er zat wel genoeg in om van te genieten. In het satanische plot is er naaktheid, lichte marteling, een brave heksenhond, mysterieuze locals, rituele dolk, een behoorlijk goed uitgewerkt einde en Tom Selleck. Trouwens is het onvoorstelbaar hoeveel in deze film je aan tv-serie Magnum P.I. doet denken....

Onvergetelijk verschrikkelijk slordig Italiaanse horror. Terwijl de Exorcist II: The Heretic door vele problemen nog op zich liet wachten, hadden de Italianen hun versie al af! Het verhaal begint...een zwarte Mis, een non keert terug uit Afrika, ze blijkt de zus te zijn, een vreemd medaillon brand in de borst van de hoofdpersonage Piero en zo beginnen er vreemde dingen... Nee geen demonische manifestaties maar plotelementen zonder logisch verband ertussen. Satanische priesters, zondaars, heksen en allerlei andere onzin, zonder dat het ons ooit wordt uitgelegd. Een exorcist arriveert voor de strijd tussen goed en kwaad, wat blijkbaar wat meubels verplaatsten en een woordenstrijd met heel veel pseudofilosofische gezwets was...aan het einde kreeg de totaal overbodige zusterzus dan nog wat te doen! Opeens blijkt John Boormans vervolgfilm van The Exorcist, ondanks zijn productieproblemen, helemaal zo slecht niet meer!

Stille film met het verhaal over de Historische en Bijbelse (niet bij naam in het Nieuwe Testament) figuur Salóme. Ze was de dochter van Herodias. Deze had haar man verlaten en leefde daarna samen met Herodes Antipas, de tetrarch van Galilea. Johannes de Doper berispte hen over deze onwettige verbintenis. Toen Salomé danste op een feest ter ere van haar stiefvaders Herodes’ verjaardag mocht zij als dank een geschenk uitkiezen. Waarna ze (op verzoek van haar moeder) het hoofd van Johannes de Doper vroeg.

Deze film is een bewerking van dat verhaal voor een toneelstuk van Ierse schrijver Oscar Wilde. Het werd een verbluffend schouwspel, dat weelderig en creatief is vormgegeven, en terwijl de set is gebonden aan één locatie, afgezien van één shot van een man die van een klif valt. Het was wel een beetje traag ondanks de korte speelduur. Maar de meesten zullen dit als eerst bekijken als historisch document, daarna pas als als entertainment. Waardoor de spektakelere decors en kostuums direct in het oog springen.

Producent, co-regisseur en ster Alla Nazimova en (haar geliefde?) Natacha Rambova hadden de vrije hand om Salomé's wereld te creëren. Het werd een wereld waarin pruiken zijn voorzien van glimmende versieringen, acteurs kousen dragen met daarop de schubben, de koning zijn entourage hoofdtooien dragen die lijken op schelpen en de cast (ook volgens geruchten) homoseksueel oogt. Het werd een financiële flop maar tjonge wat ziet dit er gaaf uit!

De op één na oudste Hammer-productie waarvan alleen een ingekorte Amerikaanse versie van 62 minuten genaamd Phantom Ship, bewaard is gebleven Het kreeg een horror-aanduiding maar eigenlijk is het een mysterie die handelt over én van de grote raadsels van de zee. Het schip werd zonder bemanning en Kapitein Briggs en zijn familie maar met de lading alcohol intact en de persoonlijke bezittingen onaangeroerd op volle zee aangetroffen. Niemand van degenen die aan boord waren geweest, werd ooit nog gezien of gehoord en de reden voor het verlaten van de Mary Celeste is nooit achterhaald. De film zelf is een vergeetbare zwart-wit B-film; waar volgens de tien kleine indiaantjes-formule op mysterieuze wijze verdwijnen of omkomen maar dan op een schip Wat heel toevallig ook een van de beroemdste "spookschepen" uit de geschiedenis is. Niet veel spanning, maar ach het is zondag, en het lage budget en de gedateerdheid en Bela Lugosi versterken de sfeer.

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote changed, original voice was 3,0 stars

Ook al was het misschien de bedoeling om een remake van de film Witchboard (1986) te maken, is het totaal geen remake geworden, (er zijn wel een paar elementen terug) behalve dat dit nog dezelfde naam draagt. Vergeet dus het demonische Ouija-bord van de "Witchboard"-films! Chuck Russell (van enkele jaren 80 horrorklassiekers "Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors", remake "The Blob" en het goofy "The Mask" uit 1994) kiest voor zijn versie voor een "pendulumbord", en verplaats een gedeelte van de film naar Frankrijk tijdens de heksenvervolging.

Het andere gedeelte met Emily, haar verloofde Christian, verleidelijke Brooke en Babtiste speelt zich af in hedendaagse New Orleans. Het is zeker geen perfecte film, eerder een onevenwichtige film, het lijkt gemaakt voor tieners maar er is een verbijsterd hoeveelheid computer-gegenereerd bloed. Die bloederige scènes zijn dan weer veel minder geschikt voor wat je doorgaans ziet. Ook het acteerwerk is...tja het zijn enigszins capabele spelers maar ze doen alsof ze in een Shakespeare-verfilming staan...

Grootste probleem is ook hier weer dat Russells film met zijn bijna twee uur speelduur te lang is. Het voelt een beetje als de ongedwongen midbudget-horrorfilms die erin de jaren 80 en 90 waren. Leuke horrorfilms voor een pizza-avond zonder dat je ​​complexe visuele metafoor moet ontcijferen. Deze neemt zichzelf gelukkig niet al te serieus, heeft een paar bloederige kills en er is een gemene kat die af en toe opduikt om de boel te verzieken.

Vaak is het zo dat in horrorfilms, als een astronaut door een noodlanding terug op aarde landt dat er een buitenaards wezen mee terugkeert. Als Kate Mara, die als Sam de hoofdrol speelt, dus door haar adoptievader, generaal William Harris (Laurence Fishburne) in een afgelegen huis in quarantaine wordt geplaatst kan het niet anders dan dat een buitenaardse entiteit komt aankloppen...De film is niet echt iets nieuws en eerder voorspelbaar maar het was wel een leuke, kleine Sciencefiction-horror-thriller die het veel weet te halen uit de speelduur van 90 minuten en het budget. De film vertrouwt veel op Mara's acteerprestaties en die zijn gewoon behoorlijk solide. Aan het begin speelt de film ,et een ​​gevoel van mysterie, is er intrige van de overheid of NASA? Dit biedt best wat spanning, uiteindelijk komt de ontknoping en neigt meer naar jet sentimentele van Spielberg...Waar de regisseur nog een paar knipogen naar lijkt te hebben verwerkt! Kortom ook al gebeurt er hier niets heel verrassends, is toch prima gemaakt en vermakelijk.

Je moet wennen aan het middelmatige acteerwerk en de dialogen en het leunt zwaar op de clichés van de Vietnamoorlog. Yuo...er zijn hier gespierde soldaten, sigarettenrook en snorren terwijl er oneindig veel kogels worden afschoten op bijna kogelvrije dinosaurussen en uiteraard begeleidt door een Vietnamrocksoundtrack. Het plot is flinterdun, meer een aaneenschakeling van actiescènes dan een iets van een verhaal. Een verkenningseenheid die een reddingsmissie uitvoert en dino's. tegen het lijf loopt. De special effecten zijn solide voor een film die duidelijk geen budget had maar visueel voelt het algauw repetitief aan. De film neemt zichzelf veel te serieus met meer een focus op personages en dan is er nog het einde: vlak, ongeïnspireerd en je meer verbaasd dan tevreden achterlatend. "Vietnam meets Jurassic Park", is op zijn best een aardige wegkijker maar 135 minuten kom op zeg...? Wat dit "onzinnige" verhaal nog minder leuk maakt! Een halve punt meer voor de fantastische CGI-dinosaurussen.

Vreemde arthouse-horrortrip met een feministische inslag. Eerder maf dan eng maar de mythologie was intrigerend en de sfeer was meer dan oké Maar ik heb op de een of andere manier het gevoel dat er meer potentie in had gezeten. De film lijdt nu onder een erg trage lange opbouw in het eerste gedeelte en tweede deel is bewust (of niet) erg vaag. Daarnaast zit alle informatie over waarom, in het einde, wat teveel is en het alleen maar meer verwarrend maakt. Ik vond de personages wel leuk en dan vooral Carla Juri, sommige van spaarzame horrorelementen werkten. Het was een aardig folk-horrorverhaal, een beetje pretentieus en mij gevoel zeg me dat niet alles klopte.

Naar een verhaal van Peter Straub die mogelijk het bekendst is van zijn samenwerking met Stephen King. Deze film floreert absoluut in een dromerige sfeer. Het heeft ook een prima Mia Farrow en een groot oud huis waar het misschien spookt. Het had potentieel maar verder vind ik het een beetje een gemiste kans. Het komt langzaam op gang en er werd niet veel nadruk gelegd op het bovennatuurlijke. Zo weinig dat als Mia Farrow is ingetrokken in haar huis, en er snel een medium langs komt om een ​​seance te doen maar er is letterlijk niets griezeligs gebeurd, behalve dat haar kachel de neiging heeft om vanzelf aan te gaan. Belangrijke mensen sterven in de film en het gaat gewoon volledig onopgemerkt voorbij. Toch heb ik ondanks het ontbreken van veel bovennatuurlijke griezeligheid toch redelijk genoten.

Hooguit een verontrustende thriller...die nu last heeft van zijn leeftijd. Horrorfilms uit de jaren 70 plaatste de onschuld van een kind tegenover een kwaadaardige kracht maar anders dan The Exorcist of The Omen bevat deze film geen bovennatuurlijke en eigenlijk is de film daardoor ook maar braaf en door zijn titel ook voorspelbaar te noemen. Een boerderij,, in de jaren 30, waar twee twaalfjarige tweelingbroers, een goede, Niles en een hopeloos geval Holland een zorgeloos leven leiden. Maar langzaam blijkt er een mysterie aan het licht te komen. Maar tja er zijn weinig verassingen, er is maar lichte spanning en niets griezelig dus strompelt de film een ​​beetje door naar de laatste akte die enkel als aangrijpend is bedoeld. Nog een vermakelijke film voor op een verloren avond of zondagmiddag je tijd mee te doden, maar er was meer kwaadaardigheid of meer spanning en minder dialoog en acteerspel voor nodig om een goede ​​horrorfilm te zijn.

Dit is een film geproduceerd met een klein budget en beperkte locaties maar is als je daar rekening mee houdt helemaal niet zo slecht. Uiteraard is goed ook wat anders....het zit ergens tussen amateurisme en makers met een laag budget De film is geregisseerd door twee mensen, een man (Shane Beasley) en een vrouw (Leya Taylor)...die de special effecten deden bij de films Harvest Lake, Headless en Found. De acteerprestaties zijn niet bepaald....goed en tijdens de nachtscènes is de belichting slecht. Maar ondanks dat alles een lage kwaliteit bezit, wordt er wel oprecht moeite gedaan om een ​​goede horrorfilm te maken. Het gaat over een man die werkt als clown bij een autowasstraat en die dan samen met zijn toekomstige zwager foto's gaat maken voor op sociale media maar omdat hij op Wasco een circusclown en verkrachter brengt hij deze weer tot leven? De film kent een beetje bloed, maar de effecten waren niet echt geweldig (wat vreemd was door de bovenstaande films) Tja als je lowbudget-horror niet erg vindt, is dit er eentje die nog redelijk acceptabel was.

"I may have underestimated May's taste."

Ondanks de titel van de film speelt de magnetron niet de hoofdrol...Het draait hier om Donald, een middelbare bouwvakker die de gastronomisch magnetron-gerechten van zijn vrouw May zat is. Maar er achter komt dat ze wel lekker smaakt. Die Donald werd gespeeld door Jackie Vernon die de stem in de animatie Frosty de sneeuwman verzorgde. Ik ga niet zeggen dat dit goed is of dat het grappig was, maar op een of andere manier was er wel iets van jaren '80 charme aanwezig. Veel van de humor-oneliners, zijn onhandig en vallen gewoon in het niet. Er is wat bloedige...dingen maar bar weinig gore-effecten en veel vrouwelijk vlees, letterlijk en figuurlijk! De komische aspecten en acteerprestaties zijn wisselvallig of het is allemaal een product van zijn tijd. Leuk om eens gezien te hebben maar niet echt goed!

Deze dark fantasy voor jongere, gebaseerd op een roman van J.A. White, geregisseerd door David Yarovesky (The Hive, Brightburn, Locked) en geproduceerd door Sam Raimi voor Netflix was niet mis! Als horror-fan is deze film misschien ook wel herkenbaar..Alex is namelijk een jongentje dat wordt buitengesloten door zijn klasgenoten vanwege zijn liefde voor horror. Daarom wil Alex zijn "Night Books" verbranden in de kelder maar de lift brengt hem onverwacht naar een spookachtig appartement, waar de heks Natacha woont. Het deed een beetje denken aan horrorserie uit de jaren 90, Are You Afraid of the Dark of een wildere Goosbumps. Sowieso leek lekker op randje van wat angstaanjagend is voor een kind? TOP! Ja dit was leuk! Als een moderne bewerking van Hans en Grietje. Voor volwassen natuurlijk vrij makkelijk te raden wat er gaat komen maar wel erg leuk! Het was voor mij een prima film om te kijken.

Snap dat je door een lager budget teruggrijp naar sciencefiction B-films uit de jaren '50 maar ik mist hier toch de charme van dat soort films! Zwart-wit is vooral een handigheidjes om eventuele foutjes te verbloemen. Het is ook een film die dat doet met humor maar dezelfde grap die veel te lang werd uitgerekt, was gewoon niet grappig. Het acteerwerk is expres slecht bedoeld, maar ook dit werd min of meer algauw eentonig Nu ben ik sowieso al geen groot fan van dit parodie-aspect Tja deze film vond ik niet zo leuk, had misschien hier en daar zijn momenten. Maar uiteindelijk vond ik het niet leuk

Britse thriller-horrorfilm waarin Pollyanna McIntosh (The Woman , The Walking Dead) en Lee Williams in de hoofdrollen als het stel Ed en Sarah ontdekken dat de buurt van hun nieuwe thuis niet zo gastvrij is als ze hadden gehoopt. Het is geen opmerkelijke home invasion-film, die iets nieuws doet maar het is wel zeer onderhoudend entertainment. In de eerste helft speelt de film als een spookhuis met een paar behoorlijke schrikmomenten maar als je bij de tweede helft aan ben belandt dan wordt het een overlevingsfilm. De film is van het typische Britse degelijkheid die vermakelijk genoeg om je een leuke avond te bezorgen.

vote changed, original voice was 2,5 stars

Hillbilly-terreur. Henry Chatwill (Henry Silva) heeft zijn knappe vrouw betrapt met een andere man. Henry en zijn boerenpummel -vrienden nemen het recht in eigen hand. Een viertal studenten reist naar het zuiden van Amerika en is getuige van de moordpartij. Het is een goed gemaakte film waarin regisseur William Fruet erin slaagt om veel in 95 minuten durende film te proppen. Er is voldoende actie, verontrustend bruut geweld en een vleugje vrouwelijk naakt, en deze film sleept nooit.

Uiteraard zijn horroranthologie altijd de som der delen, het zijn verschillende verhalen, verschillende stijlen en soms ook verschil in kwaliteit. Nu ben ik gek op dit soort films! En deze bezit vier leuke segmenten, bijeengehouden door een eveneens vermakelijk omvattend verhaal. Als extra zijn dit vijf (meer of minder bekende) horrorfilmmakers met roots in Latijns-Amerika.

Segment 1: Chapter 1 "The Traveler" is Mike Mendez (Big Ass Spider!, Don't Kill It) Het begint met een politie-inval waar zevenentwintig dode Latino lichamen en één overlevende, een geboeide man worden gevonden. De man wordt meegenomen naar het bureau voor verhoor, waar hij ons trakteert op vreemde bovennatuurlijke verhalen. Het blijkt het verbindende schakel.

Segment Chapter 2: También Lo Vi", afkomstig van de Argentijnse regisseur Demián Rugna (Toppers Aterrados aka Terrified ,When Evil Lurks) Gustavo, een kei met de Rubiks Kubus, patronen en algoritmes opent een portaal. Voordat je kan vragen; "waarom" en "hoe" trakteert de regisseur je op verontrustende schrikmomenten en emmers vol bloed en gore. Heerlijk!

Segment Chapter 3 El Vampiro afkomstig van de Cubaans-Amerikaanse regisseur Eduardo Sánchez (The Blair Witch Project, Altered en vele series) voelt een beetje als een adempauze door de slapstickcharme over een vampier Halloween gebruikt voor zijn avondje uit. Totdat zijn zeurende vrouw hem eraan herinnert dat het zomertijd is. Er zit wel prima praktische gore in maar is erg licht in horror. Wel nog steeds warmhartig.

Segment Chapter 4: "Nahuales" afkomstig van de Mexicaanse regisseur Gigi Saul Guerrero (Bingo Hell, verschillende Into the Dark afleveringen) een CIA-informant die probeert te vluchten maar valt in handen van een machtige heks en haar volgelingen van een eeuwenoud Inca-volk. Dit volkshorrorverhaal is met zijn een inheemse ritueel zonder twijfel het meest brute stuk.

Segment Chapter 5: "The Hammer of Zanzibar" afkomstig van de Argentijns-Cubaanse regisseur Alejandro Brugués (Juan of the Dead, Into the Dark aflevering, The Inheritance) Malcolm, gaat eten met zijn ex Amy, echter hij vermoedt dat zij bezeten is. En niet zomaar van een geest, maar van King Zombie. Hier is duidelijk liefde voor The Evil Dead maar met minder gore. Alleen al de onthulling van de hamer is hilarische

Het laatste is het afsluitende Segment Chapter 6: San La Muerte van Mike Mendez (Big Ass Spider!, Don't Kill It) de onwetende politieagenten krijgen te maken met de demon waar ze voor waren gewaarschuwd. Een waardig en over-de-top en bloederig einde! Deze solide bloemlezing vermaakt en belangrijker nog, elk verhaal is op verrassende manier leuk. En het lijkt erop dat er misschien ook kans een tweede deel is

Tjonge in één jaar drie films...enfin dit is de tweede van de Daimajin-franchise. De film volgt hetzelfde plot als de eerste film: dus een kwaadaardige heer werpt een goede heer om en onderdrukt de bevolking. Anders is dat de slechteriken Daimajins standbeeld vernietigen voordat deze terugkomt...Doordat de films op elkaar lijken,, is het de climax die uiteindelijk onderscheidend was. Dat einde zit vol toffe effecten, En als god splijt hij zeeën net als Mozes, kijk doordringend en huizen en nietige mensjes worden vernietigt Het is wederom de actie aan het einde die dit het wachten meer dan waard maakte!

Hm, het is het afstudeerproject van de Duitse filmmaker Tilman Singer, die beweert dat dit een ode is aan de horrorstijl van de jaren 80. Maar dit is een avant-garde film die meer wil laten zien wat je kan doen met geluid, ruimte en sfeer dan een plot, personages of zelfs maar horror. Na wat raadselachtige gepraat en gedoe in een bar, verplaatst het zich naar een ondervraging in een oud politiebureau, Een ondervraging die aanvoelt als experimenteel theater. Naspelen van een auto-ongeluk, het citeren van oneerbiedige versie van het Onze Vader. en de verhoorkamer/theater dat zich vult met mist is het soms simpel vreemd. Echter ook al duurt het slechts 70 minuten is deze niet-lineaire film met enkel proberen te verbijsteren en te desoriënteren niet echt een aanbeveling.

Deze film is niet bepaald subtiel qua boodschap, of de onderliggende metafoor. Maar eerlijk gezegd liever zo dan dat de film horror gebruikt als lokkertje....mocht je niet doorhebben; het 'monster' is seksueel geweld. Opkomend kunstenares Jane (het enige personage met een naam) wordt op een avond bruut aangevallen door een monsterlijke, rokerige en door vliegen overspoelde verschijning die uit een afvalcontainer kwam. Hoewel ze aangifte doet bij de politie, vermoeden die dat Jane door de conventionele aanvaller, het het verhaal verzint. Deze film slaagt erin (maar niet helemaal) om niet te zwaar op de hand en prekerig te worden, weet visueel ook aardig te verassen, ondanks een laag budget, en brengt een paar leuke horror-momentjes. Dit was helemaal niet zo heel erg slecht!

Deze werd direct na Vampyros Lesbos (1971) opgenomen met grotendeels dezelfde cast en crew. Het werden de laatste films van de 27-jarige Soledad Miranda die hierna tragisch om het leven kwam bij een auto-ongeluk op de snelweg naar Lissabon. Het werd tevens postmortale doorbraak en onderstreepte haar legendarische en raadselachtige reputatie. Franco zelf, krijgt in deze film ook aanzienlijke schermtijd als een van de rivaliserende artsen. Het Droomachtig labyrinthuis op de berg is het Xanadu-gebouw uit 1968 in Calp, Spanje. De muziek is hergebruikt, net als het plot dat een herhaling was van Miss Muerte (1966) en blijkbaar was Duitse tv-ster Horst Tappert bekend uit Derrick ook op vakantie in Spanje want die loop halverwege ook eens in beeld maar heeft niets te doen. Oh...en hoe was de film zelf? Tja...doordat een medische commissie pleegt een arts-onderzoeker zelfmoord, daardoor heeft zijn liefhebbende vrouw geen seks meer dus gaat ze op zoek naar de commissieleden om te seksen en te moorden. Er is dus in deze horror meer naakt dan bloed...een film alleen voor wie daarop zit te wachten. Verder is het wel een kleurrijke maar nergens een memorabele film.

Schrijver en regisseur Calvin Lee Reeder maakte twee vreemde maar "fantastische" films (The Oregonian,en The Rambler) Helaas val je daardoor ook algauw buiten de boot, uiteraard met lage waardering (geen veilig materiaal) en vandaaruit slink ook je budget. Zijn nieuwste film kampt dan ook vooral met budgettaire beperkingen. Deze horror-scifi-mash-up laat het publiek kennismaken met Donna, (Dana Namerode, What Josiah Saw )een muzikante die onlangs de diagnose botkanker heeft gekregen. Haar keuze; haar hand amputeren of verdere verspreiding van de kanker. Dan is daar opeens de kwantumfysicus Sam die beweert dat hij met een kwantumdislocator (het A-Frame) haar kanker kan genezen. Voor zo'n lowbudget film slaagt het erin om visueel een flinke impact te maken. Gore-fans zullen ook een paar scènes waarderen met overvloedige hoeveelheden bloed en slijm. Wat uiteindelijk tegenhoudt om geweldig te zijn, is dat het door het gebrek aan budget te weinig diepgang van personages bezat of meer bizarre wetenschappelijke experiment kon laten zien. Beetje lastig om er een ​​waardering aan te geven. Voor sommige momenten zou ik zeggen 3* maar andere delen zijn echt geweldig...dus geef ik het wat hoger!

Deze Italiaanse mysterie-film is meer opvallend stijlvol dan bloederig De naam Baba Yaga is in de Slavische en Russische folklore een soort heks. Maar hier is het Valentina (Isabelle De Funès) een modefotograaf die een toevallige ontmoeting met de verleidelijke vrouw Baba Yaga heeft En daarna te maken krijg met vreemde en griezelige wendingen in haar leven. Ze heeft seksueel getinte hallucinaties en de ontvangst van een bondag-achtige pop die tot leven komt, werk ook niet mee. Dit alles is een plan van de lesbische Baba Yaga, omdat ze Valentina seksuele aan haar wil onderwerpen. Er is dus regelmatig naakt te zien zoals in vele Italiaanse exploitatiefilms uit de jaren 70 maar wonder wel past het hier veel beter in het verhaal. Het is visueel een heerlijke en vermakelijke film die af-en-toe ook beelden uit de strip laat zien en een coole, jazzy soundtrack,. Want dit is gebaseerd op de zwart-witte Italiaanse erotische strips (fumetti) van Guido Crepax. Ja dit was erg leuk om naar te kijken!

Bij de start van de film leek het door de regie leek rechtstreeks uit een slasher uit de jaren 80 te komen, maar als daarna Jessica Clement in beeld loop, blijkt het toch iets anders te worden. Dat verhaal in eighties stijl was ook beter dan verwacht, en hoewel de kijker soms het plot net iets eerder door had, waren er wel een paar "Oké, dat is eigenlijk best slim"-momenten. Ja, er zitten elementen in die je misschien al eerder hebt gezien maar de makers slaagden erin om iets creatiefs neer te zetten binnen de grenzen van het genre, De sfeer was behoorlijk goed, was er voldoende spanning, een paar jump-scares en heerlijke gore! Gaaf idee ook om de misdaden die moordenaar opneemt met een VHS-camcorder ook echt in de film te laten zien! Ja dit was vlot, leuk en creatief. Precies zoals alle goede home invasie-horror zouden moeten zijn.

vote changed, original voice was 2,5 stars

Engelstalige film van de Duitse filmmaker Norbert Keil, die als Body Horror verwijst naar mensen die fysieke transformaties ondergaan, er zeker onder kan vallen! Maar de echt interessante naam is hier natuurlijk die van co-scenarist Richard Stanley, niemand minder dan de cultregisseur en -schrijver van Hardware (1990) en Colour Out of Space (2019). Dit Bathory-achtig verhaal gaat over een mooie jonge vrouw, Kira Mabon (Rebecca Forsythe ,dochter van William Forsythe) die lijdt aan een ziekte die haar huid snel veroudert en hoewel de dokter haar medicijnen voorschrijft, werken zelf-gedane huidtransplantaties beter. Er zijn dan ook enkele fijne schokkende scènes die onmiskenbaar effectief werken en er is in koelbloedige rol als de wetenschapper, een actrice die al jaren in het genre voorkomt. Het begint wat duister en vreemd, maar het mysterie wordt behoorlijk goed uitgewerkt met een heerlijke vermenging van seks en geweld. Het is zeer kundig gefilmd, bezit een mooie ​​eigen stijl en is een lust voor het oog.

Heel erg jaren 70 kunstzinnige filosofische freestyle werkje over verslaving ofzo. Het staat in de top250 van horrorfilms van LetterBoxd. Maar man, wat een vervelende oninteressant, pretentieuze prul was dit weer! Ik geef toe dat het geluidsontwerp nog enigszins interessant was Maar er wordt veel gepraat. Er zitten ook veel heleboel artistieke dingen in, zoals slow motion springen door hoog gras, staren naar een open haard, dansjes doen in de kerk en veel meer religie dingen... het waarom gaat me natuurlijk allemaal volledig boven mijn pet. Bijna twee uur aan langdradige scènes waar niet veel gebeurt en die niets toevoegen aan het verhaal en waar geen enkele spanning is te bekennen, horen ook blijkbaar bij artistiek verantwoord, maar ik ben een kunstbarbaar dus raakte er behoorlijk verveeld van. Tja het is een veelgeprezen horrorfilm die enorm tegenvalt! Kan niet zeggen dat ik heel verrast ben.

vote changed, original voice was 3,0 stars

Neil Marshall is natuurlijk geen onbekende. Helaas is zijn nieuwste niet bepaald baanbrekend. Het is een onderhoudend verhaal en het is visueel aantrekkelijk, maar dit uitstapje naar erotische thriller laat te wensen over. Op het zonovergoten Malta volgt je de mooie Evie (Anna-Maria Sieklucka)en haar buren Diana (Charlotte Kirk) en Reese. Echter op het eiland worden op hetzelfde moment een reeks brute moorden gepleegd die rechercheur Claudia Cavara (Giulia Gorietti) en haar partner moeten zien op te lossen. Dat script is hm....luchtig, zonder veel diepgang maar wat de film aan inhoud mist, maakt het visueel goed. Broeierig, zwoele beelden van de lichamen van de vrouwelijke actrices. De camera schuwt ook het bloedvergieten niet. Marshall is verre van terughoudend in de manier waarop een aantal indrukwekkend bloederige moorden in beeld zijn te zien. Oké het belooft iets meer dan het kan waarmaken, maar wat het oplevert is vergeeflijk leuk om te kijken. Want zeg zelf wat is er mis met een lichtvoetige film die zich afspeelt aan de zonnige Middellandse Zee, waar een samoeraizwaard en andere messen bloederige sporen achterlaten en mooie meiden erotische losbandig zijn?

He' Bah, een Hallmark Horror. met het "zwakke, bange vrouw in gevaar" plot. Het is niet meer dan een zeer flauwe rip-off van Gaslight (1940/1944). Waarbij het hele "vrouw die haar verstand verliest"-aspect tot in den treure is uitgewerkt. Nog erger het leunt zwaar op cliché zonder ook maar iets nieuws of interessants toe te voegen. Tja...en hoe het gefilmd is, is het niet perse slecht maar ook niets bijzonders, eerder statische en braaf. De film probeerde zichzelf nog te verkopen als een psychologisch mysterie met griezelige ondertonen, maar meer dan een teleurstellend voorspelbaar Lifetime-achtige plotje werd het niet!

Het is met zekerheid te zeggen dat deze film een gooi doet naar een van de vreemdste films ooit gemaakt...en daar misschien ook wel in is geslaagd! Gemaakt door het Belgische avant-garde theatergezelschap Abbatoir Fermé en voelt ook bijna aan als geïmproviseerd toneelstuk. Er zit niet veel verhaal in. Je ziet hoteleigenaar Dave in het hotel gewoon een dag doorbrengen. Hij lijkt ook niet te weten wat er gebeurt. De plek is goor en gaat van het ene decor naar het andere terwijl er ontmoetingen zijn met vreemde personen. Het is simpelweg een lange reeks verontrustende scènes in een gemeenschappelijke setting. Het dan ook meer een surrealistische ervaring dan een samenhangend verhaal om te volgen. Dat is iets wat ik niet altijd trek maar op een vreemde manier vond ik het bij deze film een prettige ervaring. Wel een opmerking voor kijkers die deze film willen gaan kijken voor de horror-aanduiding... dit kan je niet helemaal als horror zien Alhoewel de film mij wel op de best mogelijke manier ongemakkelijk liet voelen! Echter de vreemde personages, zwarte komedie, surrealistische visioenen en een viscerale filmervaring maken dit tot een goede verbijsterende ervaring.

Anthologie-film waarin een auto-ongeluk op een verlaten bosweg ervoor zorgt dat vier jongeren rond een vuurtje wat sterke verhalen gaan vertellen. Hun verhaal vormt het omhullende verhaal dat alles met elkaar verbindt. Er zit eerst ook nog een zwart-witte wraparound over een "haakhand"-moordenaar uit de jaren 50 (The Hook) in dit omhullende verhaal maar dan worden er drie verhalen verteld terwijl ze wachten op daglicht;

Eerste segment "The Honeymoon" de urban legend, over een pasgetrouwd stel dat met een camper rondtrek en ergens strandt waar een onbekende moordenaar rondwaart. Er is een verontrustende sfeer en er hangt wat spanning maar verder is niet veel te zien! Och het was een aardig begin.

Tweede segment "People Can Lick Too" het zijn de nineties en internet is in opkomst, het elfjarig meisje Amanda praat in een chatroom met een vriendinnetje en laat weten alleen thuis te zijn maar dan onthult men met wie ze werkelijk chat. Verontrustend maar net als het vorige segment is he t alleen maar aardig.

Derde segment "The Locket" Een jongeman op een motor komt met pech te staan op een eenzame weg, net voor een boerderij waar een non-verbale vrouw woont. Natuurlijk is hier meer aan de hand. In deze werd de spanning zeer goed opgebouwd en de uitvoering met al die geluiden was zelfs best huiveringwekkend. Het laatste filmpje is dan ook een sterke afsluiter

Hoewel de anthologie er netjes uit ziet werd ook nergens heel memorabel en qua misschien net iets te licht om nu nog echt eng te zijn.

Jaren '70 eco-horror! Het is een film over dieren die terugvechten... of beter gezegd, een film over dieren die er eng uitzien. Tja de kikkers en padden zijn boos! Ze zijn het zat dat de mens vervuiling veroorzaak maar deze beestjes zijn slim! Ze hebben daarvoor zo hun connecties! Je ziet dus, in een heleboel coole close-ups verschillende soorten hagedissen, slangen, kaaimannen, alligators, vogelspinnen, krabben, bloedzuigers en een schildpad, mensen aanvallen. De kikkers in deze film deden eigenlijk niet veel. Haha ik zag er de humor wel van in! Hoe dan ook, het is superidioot maar ook best aardig en bouwt de spanning lekker op. Voor wat het is, is het best oké!

Deze vroegere Universal Studios horrorfilm bezit een vrij algemene titel die er zo maar op is geplakt. De worstelende beeldhouwer Marcel redt de misvormde maniak de "Creeper" en gebruikt hem om critici te vermoorden. Ondanks dat het in de jaren '40 gewoon een standaardfilm was met een misdaad die niet ongestraft kan blijven (Pre-code) zijn er ook paar leuke dingetjes. De film is licht en er is geen echt mysterie maar doet een poging tot diepgang; zo is de antiheld/schurk sympathiek en is ook een verrassend sterk vrouwelijk personage in Virginia Grey als journaliste Jean Medford. Het is kort, er zitten af ​​en toe leuke momenten in, en er is meerder vrouwelijk schoon, al met al erg vermakelijk! Helaas stierf acteur Rondo Hatton die een acromegalie-aandoening had, in hetzelfde jaar nog voordat dat "House of Horrors" uitkwam,

Cadi betekent 'heks' in het Turks, maar is een spookhuisfilm die zich afspeelt in de laatste dagen van het Ottomaanse Rijk. Er hangt vaag de geest rond van Henry James The Turn of the Screw, (1898) Jane Eyre (1847) en iets jongere Rebecca (1938). Ook deze film is gebaseerd op een roman en wel die van Huseyin Rahmi Gurpinar uit 1912. Het is dus een boekverfilming, nu heb ik het boek niet gelezen, maar uit recensie haal ik dat blijkbaar het einde helemaal niet lijkt op dat van het boek..

De vrouw van de lokale graaf Nefi is overleden. Hij hertrouwt met Fikriye en na enkele ongemakkelijkheden groeit er iets van liefde tussen hun twee. Er is echter één groot probleem voor de jonge vrouw: er is blijkbaar een aanwezigheid in het landhuis … of toch niet? Fikriye komt langzaam tot de conclusie dat er een heks in huis is. Echter dit hele plot wordt behoorlijk rommelig verteld, en de uitwerking is met 134 minuten nogal lang Waar de bovenstaande verhalen vaak gotische zijn mist deze film dat ook! De film lijkt meer te neigen naar het kostuumdrama die zich baad in het zonlicht. Prima film maar met hier en daar wat probleempjes.

vote changed, original voice was 3,5 stars

Tja...dit is domweg de standaard found footage-mockumentary. Je weet wel...verschillende personages verslaggeefster, cameraman, geluidsman gids en wetenschapper gaan naar een arctische omgeving om één of ander monster te vinden....en tot het einde gebeurt niets. Ja wat geluiden, overhoop gehaald kamp en een dode...verwacht geen creature feature want is bijna enkel en alleen de found footage-sugesstie…Wel is dit één van de wat betere want het acteerwerk, het scenario, de montage, het camerawerk en locatie, dragen allemaal bij aan een kijkbare film. Het beweert of vraag zich eigen af; Wat als het monster van Frankenstein op feiten is gebaseerd en nog steeds leeft in het het hedendaagse Noord-Canada? In ieder geval bevat deze dus ook wel wat achtergrondinformatie. Je kunt slechtere found footage horrorfilms treffen en je moet er van houden maar deze was tenminste (voor mij) aardig genoeg.

Als je in 2017 één van de meest succesvolle (horror)films van Indonesië maakt, kan een vervolg natuurlijk niet uitblijven! De vorige film eindigde met dat Rini, haar twee broers Bondi en Toni en haar vader er in waren geslaagd te ontsnappen aan het kwaad en een nieuw leven beginnen in het appartement van een flatgebouw. Maar was dat wel zo? In 1984, drie jaar na de gebeurtenissen, gaat het uiteindelijk weer mis!

Een van de sterkste punten van de film is de setting. Het gebouw is een grijs betonnen monster met kale treurige gangen die nog meer een nare sfeer lijkt uit te stralen. Als dan de storm losbarst en het licht uitvalt...wordt het een angstaanjagende plek. Hoewel je wel wat jump-scares krijg, en tegen het einde, ook wat bloederige momenten, draait het veel meer om sfeer en spanning, en daar blinkt de film in uit.

Want tja met net geen twee uur duurt het even voordat het op gang komt. De scene over niet-gelovig zijn van buurmeisje Tari voelt gewoon overbodig. (maar misschien wel een must) Af en toe zijn er glimpen van vreemde gebeurtenissen te zien (en natuurlijk de indrukwekkend en gruwelijk liftscene) Maar het grootste deel van de eerste helft is ingetogen, en ligt de nadruk op het voorstellen van de personages, en het voorbereiden van de scènes op het moment dat de hel losbreekt.

En die zijn gewoonweg goed! Wat het mysterie zelf betreft, krijg je niet echt veel nieuwe informatie over de sekte. Maar wat de verschrikkingen van de angst, onheil, en wilde visioenen betreft, Tjonge die zijn door de smalle gangen en uitgevallen verlichting excellent! De film eindigt met een ritueel dat met zijn herhaalde flitslichteffect een eerbetoon te zijn aan de Texas Chainsaw Massacre.(1974) Dit is een van de weinige sequels die het origineel volledig overtreft. Nu is het wachten op het afsluitende derde deel!

Nu kijk ik veel low-budget films, en vaak proberen die er nog iets van te maken....maar hier is met een budget van 18 miljoen het volgens mij niet eens geprobeerd! Met gemak is dit, één van de meest ongeïnspireerde remake-pogingen, het is slecht geschreven, creatief failliet en als horrorfilm nergens overtuigend. Oké de film van inmiddels al bijna dertig jaar geleden was ook niet de beste. Maar dat rechtvaardig niet dat deze nog minder zal zijn.

Het begint al met de speelduur want...Tjonge maar liefst twee uur omdat….euh, ja dat is me niet echt duidelijk? De spelers bezitten in ieder geval geen greintje persoonlijkheid...Misschien de sfeer of nostalgie van die film uit de jaren '90 maar dat is er niet veel. Men gooit er gewoon een veel te hip, modern sausje over. Alsof ze een remake maken maar niet weten hoe? En het werk van de moordenaar...tja die zijn als gewoonlijk buiten het zicht van de camera. Het resultaat is een remake die alleen maar verveeld.

De makers hiervan verdienen wel iets van lof, omdat ze blijkbaar voor de zes opnamedagen ook daadwerkelijk een onderzeeër huurde...het mocht wat kosten...voor een low-budget film gaan ze er dus wel voor! Het probleem is alleen dat dit geen volwaardige horrorfilm is en ook geen militaire thriller in een onderzeeër. Het mag natuurlijk niet al teveel geld kosten ant die locatie heeft al flink wat opgeslokt. Oké er is wat aan de hand met die naakte vrouw die ze vinden in een torpedobuis. Maar ahum… werd dat al niet verraden in de openingsscène? Hm, als je dit element wat voor problemen zorgt trouwens weglaat? Zal niet eens uitmaken voor veel van de verhaallijn, want vreemd genoeg is het gedeelte waar ze dingen doet gewoon vervangbaar! Het verhaal zelf is traag, de film bevat eigenlijk alleen maar dialogen en werkelijk 1 uur en 42 minuten is gewoonweg te lang!

Begin jaren 2000 waagde er dus iemand om het idee te opperen om John Carpenters tweede grote horrorfilm 'The Fog" een ​​make-over voor de MTV-generatie te geven? Kreeg zelfs Carpenter en Debra Hill zover om als producenten hun naam er aan te verbinden? Veel kan je daarover zeggen maar de regisseur die het aandurf om van Carpenters meest sinistere sfeervolle film een remake te maken, heeft lef of gewoon geld nodig.

En zo werd erin 2005, van het Carpenter-Hill materiaal, met een budget van 18 miljoen (originele 1,1 miljoen) deze versie gemaakt die zich kenmerkt door twijfelachtige beslissingen. Je krijg te maken met een soort "Beverly Hills, 90210"-versie van Carpenters-klassieker De acteurs worden in deze remake gespeeld door de hippe twintigers van toen.

Het verhaal zelf wijk niet veel af van het origineel; een Amerikaanse stadje dat zich voorbereidt om haar stichting te vieren, de welvarendheid van die stichting lig echter in een duistere misdaad. Dit relaas wordt gefilmd met visuele niveau van een tv-film, leunt op eveneens tv-vriendelijke oppervlakkige schokken en een huiveringwekkende sfeer is verdwenen. Tja misschien is het nog een knappe prestatie om een budget waar sommige makers van dromen toch een flop weet te maken. Maar verder blijft dit onbegrijpelijk..

Ja, ik vond het toch wel geweldig! Ik had er om eerlijk te zijn niet al te veel van verwacht. Het is een bioscoopfilm, lovende kritieken (veilig of zwaar op de hand) en lastige tweede film (na het fantastische" Barbarian") maar ik had het mis! Alhoewel ik film erg goed vind, vind ik het wel licht een iets mindere film. Niet in de acteerprestaties die zijn natuurlijk gewoon goed en solide en ook visueel is het zeer goed! Maar met een flink budget is er nu eenmaal meer mogelijk. Het is juist de verhaalstructuur die tegenvalt want die blijft te veel hangen in dramatische elementen en dwaalt af van het mysterie. Schuldig hieraan is vermoedelijk de speelduur. Ook is het mysterie halverwege wel duidelijk...maar dit was niet zo erg want dan gaat de film los! Ja en in die laatste pakweg 45 minuten ging de film voor mij van zeer goed gemaakt maar twijfelachtig naar een volle punt meer! Met af en toe jump-scare, heerlijke effecten waarbij de camera niet wegdraait en een interessant mysterie zijn er voldoende dingen die de film leuk en meeslepend maken!

Wat ik erg waardeerde, was dat de film me aan het begin een soort van waarschuwde waar ik aan begon; het productiebedrijf bezit de naam "Zero Budget Trash Films"....Verder lijkt het op al die andere films met geen budget. Een groep mensen die bevriend zijn met de regisseur gaan met een paar kratjes bier ergens bij hun huis (ze gebruiken volgens mij het betonnen schuurtje als hut?) de bosjes in. De vier mannen en twee vrouwen spelen dat ze drie stellen zijn, die worden lastiggevallen door een lachende, moordlustige clown Er is dus een bos, er is een clown en de clown gaat het bos in...zucht..Het acteerwerk of wat daar voor door moet gaan is op zijn best iets uit een schooltoneelstuk. Men probeert de clown wat diepzinniger te maken door een traumatisch verleden te geven. Camera-technisch is het eigenlijk nog best oké maar ja de regisseur heeft rond 30 shorts kunnen oefenen...Tja voor mij is dit te low-budget...

Soms heb je gewoon zin in lekker simpel en vermakelijk. En met deze aardige post-apocalyptische "vampier". film zit je dan ook wel goed! Er is al jarenlang een oorlog tussen vampiers die eruit zien als monsters en het menselijke ras. De wereld is langzaam veranderd in een woestenij maar het kerkelijk instituut weet uiteindelijk door speciaal opgeleide elitepriesters de vampieren onder controle te krijgen. Het werkelijke plot draait simpel om de redding van een jonge vrouw die is ontvoerd door een vampier en speelt zich allemaal af in een heerlijke western-cyberpunk-dystopie-wereld Waar het ideeën combineert die in meer of mindere mate werken. Jammer genoeg lopen de actiescènes niet helemaal soepel (mogelijk door het budget) Het einde voelt abrupt alsof er idee was voor een tweede deel. Toch is het ondanks de beperkingen en het simpele plot, vermakelijk en ja soms wil je gewoon van dit soort films zien!

Hm, ik weet het niet met deze remake/prequel van de Indonesische horrorfilm; Pengabdi Setan (1982) Het is absoluut geen slechte film. Misschien is het omdat ik een fervent horror-fan ben (alleen al de teller voor Indonesische horrorfilms staat op 28) Het is hetzelfde verhaal over een gezin dat in een spookhuis woont en die vaak vertrouwt op jump-scares. De visuele uitwerking is erg mooi en ik heb best genoten van verschillende goed geslaagde schrikmomenten. Er is zelfs een fantastische schokkende ongeluksscène. Of misschien dat het verhaal me niet genoeg grijpt, het was op sommige momenten wat langdradig, dwaalt af toe een beetje af van zijn doel en er hangt een een religieuze ondertoon. De keuze van Anwar om het verhaal zich in 1981 te laten afspelen komt waarschijnlijk voort uit zijn liefde voor het origineel. Want ja regisseur Joko Anwar is een groot fan van jaren '80 versie, lobbyde jarenlang om het her te bewerken, en kreeg uiteindelijk dus toestemming. ongetwijfeld hebben ze daar ook geen spijt van want het werd één van de meest succesvolle films uit Indonesië. Over het algemeen is de film vol sfeer, griezeligheid en een behoorlijk goed maar liet op één of andere manier bij mij niet genoeg indruk achter, voor een hogere waardering.

Prachtig stukje onkunde. Tja als de uitvoerend producenten Fred Olen Ray en Jim Wynorski zijn, zal het budget vrij laag zin geweest. Het is dus niet een goede film te noemen. Nou vooruit er was wat lowbudget charme. Een rubberen monster terroriseert een aantal personages die in een moeras op zoek zijn naar een neergestort ruimteschip. Er zijn moordende sporen, ontblote borsten en een Papier-maché Xenomorph die andere wezens in moordenaars verandert. Het moordende gordeldier is best oké, de moordende zombie niet. Om eens goedkope buitenaardse retro-actiete zien oké maar het is geen goede film,

vote changed, original voice was 3,5 stars

De debuutfilm van regisseur Jim Mickle (Stake Land, We Are What We Are, Cold In July) is voor zijn budget niet mis! Een sfeervolle horrorfilm, gefilmd in guerrillastijl op de straten van Manhattan. De film bouwt langzaam op, waardoor we de tijd hebben om de personages te leren kennen. Onder de bewoners van een appartementencomplex aan de gelijknamige Mulberry Street bevindt zich Clutch, een voormalig bokser die op zijn dochter wacht, ze zullen alle de nacht moeten zien overleven. De handcamera's zijn uiteraard een beetje een kwestie van smaak, maar ik vond ze goed passen bij de stijl van de film. Het creëerde zo knappe opnames in de kleine appartementen, drukke bars en drukke straten. En ja erg tof....rattenmonsterzombiemensen...die hadden we nog niet gezien! Het middengedeelte had wel wat tempoproblemen maar desondanks was het een plezierige kijkervaring

Een prima debuutfilm van regisseur Jordana Scott. Niets mis mee! Ach er is een wat tragere, broeierig tempo, so what? De Apocalyptische westernzombiefilm neemt tenminste zijn tijd om de wereld en personages op te bouwen. Het verhaal vraagt ​​zich af wat ons dwingt te overleven terwijl het voelt alsof we alles al verloren hebben. Hoop in een post-apocalyptische wereld met een aantal goede en mooie locatie-cinematografie (met een sepiafilter zodat het lijkt op een spaghettiwestern uit de jaren 50) Het Nieuw-Zeelandse landschap werkt eveneens goed voor deze film. En met sterke acteerprestaties van vooral Lilly Sullivan (Beth uit Evil Dead Rise) als moeder Rory die de dood van haar kind verwerkt. De zombies waren van het coole clicker-type met schokkerige bewegingen die deden denken aan The Last of Us. Tja...het enige nadeel is dat er al zoveel zombiesfilms en series zijn en dat een film met mijmeringen over overleven niet echt opvalt.

Afrikaanse folklore en ideeën over horror zijn Interessant Visueel is deze ook best oké! Het acteerwerk eveneens goed, alleen in uitvoering valt het tegen. Met slechts 92 minuten voelt dit als een hele opgave om doorheen te komen. Het tempo is veel te gezapig, het wacht veel te lang met schrik of andere spannende elementen en eigenlijk komt het ook nooit volledig op gang. Want in de eerste plaats is dit gewoon een familiedrama over generatietrauma en de blijvende gevolgen van de apartheid, dus verwacht niet teveel aan horror. In de laatste 20 minuten zijn er dan enkele horrorelementen Maar uiteindelijk slaagt het er niet in je te boeien of je iets nieuws te laten zien.

Knotsgekke horrorfilm uit Hongkong met een wel heel erg onsamenhangende plot. Sterker de vertelstructuur van de film is gewoon niet logisch maar ​​meer een reden om breed scala aan bloederige effecten en andere bizarre gekkigheid te laten zien. Het verhaal begint wanneer een vrouw een jade vaas koopt op een veiling. De vaas lijkt de vorm van een dildo te hebben en dat maakt de vrouw geil Enfin er huist dus een "Mongolische seksduivel" in...(De lamp van Aladdin is er niets bij) De titel, de duivelsfoetus zelf is er ook maar bij gehaald want die verschijnt maar in precies één shot...Oh, en blijkbaar zijn dingen ook gewoon normaal want niemand reageert nauwelijks ergens op...Totdat een taoïstische priester hulp biedt dan breek de gekte pas echt goed los! Je zult het grootste deel van de film afvragen: "Waar de fuck kijk ik naar?"- "Wat voor film zit ik te kijken?!" Oh en de muziek is "geleend" van Vangelis, de soundtrack van The Thing en Amityville, om er maar een paar te noemen. Er zijn flink veel tekortkomingen en incompetentie maar door zijn gekte wordt dat vergeven!

Meredith Baxter schijnt jaren geleden nogal een graag geziene tv-schone geweest te zijn. Na op IDMB te hebben gekeken, blijkt dat ik haar moet hebben gezien in de sitcom Family Ties als de moeder van Michael J. Fox. Echter deze televisiefilm is ondanks dat en de naam Dan Curtis (op zijn minst uitvoerend producent maar probeerde ook de film te fixen") op vrijwel elk vlak een absoluut vreselijke film.

Na een ongeluk lig Carol Enders in een ziekenhuis waar ze op onverklaarbare wijze bezeten wordt door een dode vrouw die in hetzelfde ziekenhuis overleed. Oké ook al is er misschien dus sprake van iets bovennatuurlijk maar daar zie je weinig van. Daarnaast praten de personages de gehele film over wat er gebeurt maar de kijker ziet wat er gebeurt...

Regisseur Burt Brinckerhoff is ook niet bij machten om er iets meer van te maken. Want het is gefilmd als een soap, de clichématige personages acteren alsof het een soapdrama is zonder maar enige spanning en het voelt ook alsof je naar een lange aflevering van een soap kijkt. Het kan je niet eens schelen wie de moordenaar is of of hij gepakt wordt, je wil eigenlijk maar één ding...dat het zo snel mogelijk afgelopen is!

Helaas is de marketing voor deze film enigszins afhankelijk van de wetenschap dat de gigantische god tot leven komt en er Kaiju-actie is te zien. Het geef eigenlijk zo zijn climax weg want dit is veel meer een samoerai-actiefilm die de nadruk legt op het kwaad van de mens en de spiritualiteit van dorpelingen die bidden tot een stenen god die bovenop een bergtop is uitgehouwen. Het begint als een solide kostuumdrama waarin een feodale heer door de kwaadaardige officier Samanosuke in een gewelddadige staatsgreep wordt omvergeworpen en de ware erfgenaam Kogenta moet vluchten. Ongeveer 10 jaar later is iedereen in het dorp tot slaaf gemaakt om een fort te bouwen en is er nog maar weinig hoop! Uiteindelijk, vergt het dus wat geduld van de kijker om de Majin wraak te zien nemen (dingen kapot te zien maken) Voordat het zover is krijg je een rituele eredienst, een spookachtig betoverd bos, zwaardschermutselingen en begeleidt door gave muziek (bashoorns en griezelige orgelklanken) De sets en kostuums en choreografie van de zwaardgevechten waren van een bovengemiddeld niveau voor een samoeraifilm uit deze tijd. Kortom het bezat een sfeervolle, fantasierijke en horrorachtige kwaliteit. Genoten!

Leuke horrorfilm uit de jaren '50. Waar een beetje de geest van de klassieke Universal Monster-films (is van 20th Century Fox) in rondhangt Uiteraard nu meer iets voor een middagvoorstelling met zijn lichte griezeligheid. Maar in mooie opvallende cinemascope zwart-wit beelden. Heerlijke sfeervolle setting van een landhuis omringd door moerassen van Louisiana met een laboratorium voor gekke wetenschapper en een charismatische vrouwelijke hoofdrolspeler. Elke scène die zich in het moeras afspeelt is behoorlijk goed met veel echte en nep-alligators, drijfzand, en slangen En als toetje een dronken alligator-hatende haakhand aka Lon Chaney Jr. JA... alles is verpakt in precies de juiste hoeveelheid cheesiness. De omkaderende scènes aan het begin en einde met de hypnose bij de psychiater waren niet echt nodig

Japanse versie van het verhaal van H.G. Wells en erg schatplichtig aan de Universal Monster-film van James Whale. Het plot is nogal kronkelig en verwarrend; Er zijn twee assistenten van Dr. Nakazato die werken aan een formule om onzichtbaar te worden...en rivaliseren om het hart van de dochter van de dokter Blijkt dat de Doc ook succesvol aan een drankje heeft gewerkt... met een vervelende bijwerking: het proefpersoon wordt gewelddadig. Bovendien spelen er criminele belangen. Het werd zo een enigszins ingewikkeld en onsamenhangende misdaadfilm. Een film die het vooral moet hebben van de leuke special effecten. Een goed geënsceneerde scène toont een politieachtervolging met een scooter. Niet gek want deze zijn gemaakt door Eiji Tsuburaya, die vijf/zes jaar later beroemd zal worden door zijn werk voor de eerste Godzilla.

Gebaseerd op de videogame die zelf weer losjes gebaseerd was op Dante's Goddelijke Komedie is de film eigenlijk een ​​anthologiefilm doordat regelmatig de tekenstijl veranderde tijdens het doorlopen van de negen kringen van de Hel Dit was zeker cool, helaas bevat de plotstructuur in deze film veel meer dat van een gameplay. Waardoor deze animatieversie nogal repetitief werd. Rennen van cirkel naar cirkel, Beatrice als het meisje in nood, wat coole momenten en fascinerende beelden, eindbaas verslaan en verder... Oké ik heb de game nooit gespeeld, maar deze film voelt meer als een uitgebreide reclame voor een videogame dan als een echte verfilming.

Het speelfilmdebuut van regisseur Racheal Cain, Waarin Gemma van een klein stadje naar Los Angeles is verhuisd met de droom om actrice te worden, vindt ondertussen een baan in de nachtdienst bij een slaapkliniek die gespecialiseerd is in het waarmaken van dromen. Het is duidelijk dat de filmmakers het maximale uit hun budget hebben gehaald, met beelden en muziek maar dit gaat flink ten kostte van horrormomenten De horroraspecten voelden als een bijzaak. Er zijn enkele schrikmomenten en een wezen maar de film verzandt vooral in een soort psychologisch sciencefictiondrama. Een aantal vreemdere scènes en de goede hoofdrolspeelster Chloë Levine ( The Ranger , The Sacrifice Game) maken de film de moeite waard om te kijken, maar het is niet voldoende voor een hogere waardering

Rond 1989 kregen een hele reeks B-budgetfilms-makers het idee om Alien (1979) onder water te maken, (Leviathan , Deep Star Six, Lords of the Deep en The Evil Below) vermoedelijk mede doordat die grote film The Abyss (wat helemaal geen monsterfilm onder water was) op het punt van uitkomen stond. Deze werd gemaakt door de Spaanse lowbudget-regisseur Juan Piquer Simon,

De film gaat over de bemanning van een diepzeeduikboot die eropuit wordt gestuurd om de verdwijning van een andere diepzeeduikboot te controleren. Nu is filmen met water duur, dus compenseert deze film dat door nauwelijks scènes in (of onder) het water te bevatten maar in plaats daarvan zijn er wel talloze gemuteerde wezens te vinden. De film bezit dan ook een flink aantal verrassend goede wezen-effecten en verrassend bloederige aanvalsscènes

Voor regisseur Simons waarschijnlijk een van zijn betere gemaakte B-budgetfilm, maar dat maakt hem niet leuker. Ik geef de voorkeur meer aan Pieces en Slugs, vanwege dat ze nog meer gekkigheid bezitten. Toch is dit nog steeds een lekkere Juan Piquer Simón-vehikel; goedkoop, lomp, onhandig maar met de charme van een B-film vol heerlijk vieze en groteske troep onder water! Daarvoor een half puntje meer!

Lowbudget Predator/Alien -Kloon maar ik zou liegen als ik zei dat ik niet genoot van deze solide, actie-horrorfilm. Regisseur Kaufman is zo aan ze oeuvre dol op films met vuurgevechten. Had wat probleempjes tijdens de start (er werd teveel geschoten) maar zodra ze op het ruimteschip belanden is het goed te doen! Het verhaal is simpel een paar commando's worden door aliens ontvoerd en als voedsel/trofee naar een schip gebracht. Uiteraard beschikten ze over de nodige vaardigheden om te ontsnappen. De actiescènes geven een beetje het gevoel van een videogame, niet smis mee, gewoon prima (behalve als je dat door je leeftijd dit niet meer trek) De aliens zijn cool, bloedigere praktische visuele effecten en CGI is niet hinderlijk of slecht. En oh Linda Hamilton (The Terminator) kom ook nog even mee knallen! Deze B-actiefilm is dus beter dan ik dacht dat het zou zijn, sterker vond dit nog best behoorlijk goed

Lowbudget horrorfilm die zich afspeelt in een verlaten katholieke school, Het verhaal draait om een groep christelijke jongeren die dit gebouw moeten schoonmaken en uiteindelijk te maken krijgen met drie vervloekte nonnen, die hun ziel aan Satan hebben verpand in ruil voor "straf past bij de misdaad"-achtige capriolen. De effecten en ook enkele CGI-visuele effecten zijn enigszins bloederiger maar ook best goedkoop zodat ze maar weinig indruk maken. Ach vond het een oké rechttoe rechtaan lowbudgetfilm met een jaren 70 en 80-sfeertje (ergens in de verte is er een Italiaans stijl en flair) maar het is niet bepaald memorabel,

Aangename 66 minuten durende mix van spookhuis-, gekke wetenschapper- en misdaadfilms Een wetenschapper zoekt wraak op de familie die hij verantwoordelijk houdt voor de dood van zijn dochter. Dit si tweede verfilming want er was al een stille mysterie film in 1923. Opvallend aan de film, eigenlijk een bewerking van een boek en Broadway-toneelstuk, is dat William Henry Pratt die beter bekent is als Boris Karloff zijn artiestennaam in 1920 zou hebben gekozen naar het personage van de gekke wetenschapper genaamd "Dr. Boris Karlov" Alhoewel et nog steeds een ietwat krakkemikkige horrorfilm is, is het toch erg leuke gedaan met de schaduwen van de moorden. Prima pre-code-film voor wat het is dus.

Tja het is lastig om op dit soort oude stille films een waardering te plakken.Ik zag deze op YouTube Naar verluidt een fan-edit van de oorspronkelijke versie die 88 minuten duurt maar er bestaat ook een versie die teruggebracht is tot slechts veertig minuten die naar schijnt betere beeldkwaliteit te bezitten. Het is een reis door de geest van een neurotische schilder met een zwak voor een verleidster. Een oefening in de expressionistische stijl, die de regisseur Robert Wiene datzelfde jaar nog zal verbeteren tot zijn Magnus opus Das Cabinet des Dr. Caligari. Dit zag er visueel al wel erg mooi uit, voor zijn tijd was het waarschijnlijk nog best gewaagd maar het verhaal was gewoon... een beetje te wensen over

vote posted

Het is door de vele mislukte pogingen binnen het Found footage sub-genre dat ze een niet al te beste naam bezitten Echter soms kom er één langs (zoals deze) waar duidelijk is te zien dat het met veel liefde is gemaakt. Jazeker dit was een vermakelijke film over een (nep)documentaire die een (nep)productie van een found footage Bigfoot-film volgt. Oftewel een film over het maken van een horrorfilm, die op zijn beurt weer worden gefilmd door Franse filmmakers. Die chaos van het "Patterson Project", is de ware horror en lol in deze film!

Je volgt filmmaker Chase Bradner die graag zijn debuutfilm willen maken. Met de minimale middelen, een onervaren cast en crew, een onbedoelde schietpartij, een Alan Rickman-probleempje, een verwarring in Daniel Radcliffe en diverse paranormale activiteiten, is het onvermijdelijk dat de zeven dagen durende opnameperiode vrolijk ontspoort en tenslotte volledig uit de hand loopt.

Wat zo geweldig is aan de film, is dat naast de charme van de cast, het script de balans tussen de absurde omstandigheden, de verschrikkingen en de beperkingen van deelname aan zo'n lowbudgetfilm, en de schrik voor iets mogelijk demonisch weet te vinden. Het levert een behoorlijk geslaagde film op die speelt met het mockumentary-formaat zonder te verzanden in een gimmick. Saillant detail is dat bij de filmproductie is Radio Silence Productions betrokken...op het eerste plaats zei me dat niets maar dat zijn de (gedeeltelijk) de mannen achter Ready or Not, de twee "Scream"-films, en "Abigail"

In februari 2024 keek ik de versie uit 1952, dit was een aangename film, hierdoor was ik ook nieuwsgierig naar de remake. Echter tjonge... wat een flauwe zoutloze film was dit...? De film begint met koddig gedoe van Lodewijk XV tijdens een veldslag, waarna men overschakelt naar de held Die te irritant was voor mij... maar Penélope Cru daarentegen zie graag zoals hier... Oh en naar verluidt spreekt mevrouw Cruz' fonetisch Frans, echter als leek op het Franse taalgebied valt mij dat geenszins op.Op de kosten voor historische kostuums en locaties was niet beknibbeld, die zagen er dan ook prima uit Kan niet zeggen dat deze film ​​helemaal mislukt is maar met om de paar minuten iets om je aan het lachen te maken...werd het algauw verschrikkelijk.

Een Finse superheldenfilm. Met een held die lijkt op DC's Deathstroke of Noob Saibot uit Mortal Kombat maar overeenkomsten vertoont met "The Punisher." Deze Rendel is eveneens een wraakzuchtige man die zonder superkrachten (wel spierkracht) het opneemt tegen een criminele organisatie. Er is niet echt een interessante schurk maar er zijn wel lekkere actiescènes en een dosis geweld. Het plot is dun maar wat humor en coole consistente beelden maken het vermakelijk. Ten slotte viel mij de vreemde muziekkeuzes op. Die was niet direct storend maar leidde wel enigszins af. Er volgende pas zeven jaar (in 2024) later een vervolg Rendel: Cycle of Revenge (2024)

De Slag om de Schelde was de grootste en zwaarste militaire operatie die tijdens de Tweede Wereldoorlog op Nederlandse bodem plaatsvond. De slag duurde niet alleen vijf weken en kostte duizenden soldaten en burgers het leven maar was ook op militair en politiek vlak complex. Deze prima documentaire film (zag zelf de uitgebreidere docu-serie) probeert het ingewikkelde verloop van de Slag om de Schelde te verslaan. Gelukkig niet zoals die sentimentele oorlogsfilm van vijf jaar geleden

Het Grote Offensief is, net als De Slag om de Schelde, gemaakt in opdracht van ‘Stichting 80 jaar Vrijheid Zeeland’, maar is iets heel anders geworden. De docu is een combinatie van vertelling (voice-over-stem van Gijs Scholten van Aschat), echte beelden en acteren. Een vorm die je wel vaker ziet bij oorlogsdocumentaires en ik vind die best fijn om naar te kijken. Goede aan deze was dat het niet kiest voor een eenduidige schuld of heldenrol.

Het resultaat is een soms rauwe geschiedenisles die: Eisenhower en Montgomery toont als mensen met ambities, blunders en politieke agenda’s en dat hun rivaliteit; dorpen werden verwoest, polders onder water, kwamen te staan en het duizenden doden kostte. Duitsers zijn de uiteraard wel de vijand maar leveren soms knappe prestaties. Echter de acteervaardigheden zijn soms wel erg kneuterig...zeg maar ondermaats! Voor wie het wil gaan kijken; let wel het is meer een educatieve reconstructie dan een echte speelfilm.

Regisseur Joseph Kahn neemt af en toe een pauze van het maken van muziekvideo's om een lange speelfilm te doen...deze lijkt wel wat op "Y2K", maar dit is de iets betere film. (meer misschien ervaring?) Superman...euh…professor-misschien vader Brandon Routh moet zijn dochter redden van een substantie. Het is het typische tienerhorror-spul; highschool dingen, grappen over Millennial/Gen Z, behoorlijk matig CGI, de sterfgevallen zijn teleurstellend en een soundtrack met de hitjes van weleer. Nostalgie doet het goed natuurlijk! Hier komen ze uit de jaren '00 waaronder het nummer 'Teenage Dirtbag' van Wheatus die een videoclip hadden waarin Mena Suvari (American Beauty) was te zien, en ja die speelt hier natuurlijk dan ook een rolletje. Op zijn best middelmatig omdat het een paar leuke momenten bevatte.



de montage lijkt soms ongelooflijk gammel.

Een Filipijnse horrorfilm. De film volgt verslaggeefster Vivian Vera die wordt achtervolgd door een reeks gebeurtenissen uit het verleden. Tja en schuldgevoel dat leidt tot angst...Wat volgt zijn veel schrikmomenten in een standaard film. Met een voorspelbaar plot en een rommelig verhaal. Er waren flashbacks en onnodige scènes die niet bijdroegen aan het hoofdverhaal en de onthulling aan het einde is niet zo effectief. Visueel is het ongeïnspireerd en mainstream, de acteerprestaties zijn degelijk, maar springen er ook niet echt uit. Er had ergens een potentieel kunnen zijn, maar dat strandde helaas in goede bedoelingen

"T’s the boredom that killing us."

Een goede, solide film over een man genaamd Max die in de problemen komt door het overtreden van de wet. Hij krijgt een taakstraf opgelegd in een verpleeghuis in plaats van een gevangenisstraf. Maar één van het meest voorkomende in horrorfilms is dat dingen niet zijn wat ze lijken...Was wat sceptisch met wat ik kon verwachten van een horrorfilm van regisseur James DeMonaco die de eerste drie The Purge-films regisseerde. Maar het is een horrorfilm en er was wat buzz rond deze film dus hop...gewoon proberen! En o jee, wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb!

Moet wel zeggen er was wel een aardige sfeer maar tot halverwege had ik nog steeds me bedenking. Want op wat bejaardenseks en enkele verontrustend scenes) was er niet zoveel mis? En net toen de film me begon te verliezen, begint de tweede helft, beantwoordt het vragen en boeit en dan in de finale gaat helemaal uit zijn dak!. Denk dat horrormaestro Lucio Fulci hij trots was geweest! Hoofdrolspeler Pete Davidson is een cast-lid van "Saturday Night Live", maar dit zou je niet hem verwachten. Zijn acteren was een beetje onwennig maar toch zou ik zeggen dat hij goed werk levert. Ja dit was heerlijke entertainment!

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote changed, original voice was 3,0 stars

In eerste instantie leek het een veelbelovende horrorfilm met een Indonesische folklore dat het s' nachts geen goed idee is om fluiten. Er was een interessant begin, leuk met de vriendschap tussen drie jongens, de vogelwedstrijden, het leven bij opa en oma en de lokale folklore die uiteindelijk voor problemen zorgt. Uiteraard met regelmatig een jump-scare maar die hadden weinig tot niets met het verhaal te maken. Helaas is alles in de film dus niet zo goed uitgevoerd. Na een tijdje had ik het gevoel dat ze echt niet meer wisten waar de film heen moest...de context raakt voor de kijker steeds verder zoek. Dat en het feit dat halverwege opeens niet meer om het fluiten gaat. De cinematografie is eigenlijk nog best sfeervol en goed te noemen, maar dat is het dan ook wel zo'n beetje.

Dit is een typisch Indonesische horrorfilm! Een bovennatuurlijk iets zet de boel regelmatig op stelten doormiddel van schrikmomenten. Het verhaal gaat over Ranti (Taskya Namya) stemt ermee in om met een demon te trouwen om haar verlamde dochter te redden. Het pact verandert niet alleen Ranti's leven, maar ook dat van haar familie. Hoofdrolspeelster Taskya Namya, die Ranti speelde, zette een prima prestatie neer maar verder is veel van hetzelfde. Gelukkig is het wel een film die niet helemaal gedreven werd door flauwe schrikmomenten. De film voegde met veel plezier een aantal brute moorden toe, en sommige daarvan zijn verrassend bloederig.Daardoor verdiend het zeker dat halve puntje meer! Gekeken op; 08 juni 2025 maar stond toen nog niet op MM

Fijn speelfilm regiedebuut van Tommy Dewo. In Indonesische horrorfilms stikt het van bovennatuurlijke spookverschijning! Goed gedaan dus als je hier net iets anders mee weet te doen! Alhoewel het nog wel steeds voorspelbaar was! Op een traditionele markt in Semarang, Midden-Java geloven de handelaren dat een bepaalde vorm van "zwarte" magie kan worden gebruikt als middel om klanten te trekken, maar daar hangt altijd een prijskaartje aan. Van een vloek afkomen en jezelf redden valt echter nog niet mee. Fijn dat dit zich afspeelt in de jaren '80 in plaats van in de moderne tijd! M<aar de meeste punten scored dit met de visuele effecten Die zijn behoorlijk spectaculair en er zijn enkele lekkere brute bloederige scènes. Spannend, met een goed tempo en een bewijs voor Indonesische filmmakers dat je geen twee uur nodig heb! Gekeken op; 27 april 2025 maar stond toen nog niet op MM

De laatste jaren komen er minstens 25 Indonesische horrorfilms per jaar uit! Toch lukt het de Indonesische regisseur van eerste uur, Kimo Stamboel om beter en voldoende onderscheidend te blijven! Deze film is gebaseerd op een Twitter-thread van een anonieme auteur, bekend als "SimpleMan". Dezelfde waarvan ze ook al een andere Twitter-thread verfilmde voor de in Indonesië commercieel succesvolle horrorfilm KKN di Desa Penari (2022)

Dit verhaal volgt Sri, een jonge vrouw die samen twee andere (Erna en Dini) een genereus baanaanbod accepteert en de opdracht krijgt een reinigingsritueel uit te voeren voor Dela Atmojo, een bewusteloos meisje dat lijdt aan de vloek van 1000 dagen. (de titel van de film) De film volgt de personages gedurende deze laatste vier dagen maar het is niet verwonderlijk dat dit uiteraard flink mis gaat! Echter is dat voor ons kijkers natuurlijk juist leuke ervan.

Voor een Indonesische film (van de laatste jaren) is het enigszins opmerkelijk dat er wat plotwendingen zijn en niet alles is wat het lijkt te zijn. De lange speelduur van de film is wel een struikelblok ook omdat het verhaal langzaam op gang komt, rustig voortkabbelt en niet al de tijd met horror bezighoud (kijkers die continu schrik willen, worden teleurgesteld) Maar heel erg was dat naar mening niet! Ik heb me in ieder geval niet verveeld!

Indonesische regisseur Timo Tjahjanto vormde samen met Kimo Stamboel het regisseursduo The Mo Brothers. Vervolgens gingen beiden solo verder. Timo Tjahjanto's eerste volledige solo-avontuur was de horrorfilm "May the Devil Take You", een film schatplichtig aan de jaren 80 en The Evil Dead. Het werd een succes en een vervolg kon dan ook niet uitblijven! Ook dit vervolg blijft trouw aan diezelfde formule: manische horror in Evil Dead-stijl.

Het eerste deel vond ik erg leuk, en ook dit was wederom een goede film. Je ontmoet de overlevende personages uit de eerste film opnieuw. Ze zijn inmiddels jongvolwassene en na wat omzwervingen gaat een groepje naar een weeshuis, waar ze worden aangevallen, bezeten en vermoord door de wraakzuchtige geest. Het duurt even voordat de film op gang komt en als dat gebeurt, is het verhaal niet zo sterk als in het eerste deel.

Dat maakt ook niet zoveel uit, als op horrorgebied alles uit de kast wordt gehaald. De film bezit enorme entertainmentwaarde met constante bloederige horrorscènes. zoals de erg vermakelijke opening met seance en rondvliegend zaagblad of verderop de demon versus taser. Er zitten een paar plotwendingen in, maar de focus ligt altijd op de rauwe horror. Had wel graag gewild dat er door de non-stop razernij wat zuiniger met de speelduur was omgegaan. Ach kleine detail voor een verder reuze vermakelijke film!

Lastig, vooral doordat dit meer binnen de genres mysterie en thriller valt. Er zijn verschillende opvallende elementen die deze film wel bijzonder maken; de standbeelden van de zwangere vrouw, de sekte met televisie-kamer de rode deur enz. Alleen het verhaal was dat niet echt, dat schiet een beetje alle kanten op en lijkt een beetje rommelig. Onnodig want het plot is eenvoudig; hoofdpersonage Gambir, is een succesvolle beeldhouwer, heeft een leven dat perfect lijkt, maar dat vol geheimen, wonden en "deuren" blijkt te zitten die niet geopend mogen worden. Vanaf het begin hangt er een ongemakkelijke sfeer, waardoor de kijker denkt: "Oké, hier klopt iets niet" Het thriller-aspect dus eigenlijk...echter mis ik hier iets meer pit, wat meer horror, gruwelijkheden of bloed maar er was dan weer wel boeiende cinematografie. En dit was absoluut heel anders dan de typische Indonesische thriller(horror)films die er elk jaar in veelvoud uitkomen.

Deze film is het vervolg op Planet of the Sharks (2016) van The Asylum gemaakt voor SyFy en dit was ook wat ik verwachtte bij die vorige film. Geen complottheorie-onzin maar een soort Waterworld met haaien. Euh…echter zijn de special effects, net als al het andere wel typisch lowbudgetfilms. Er waren hier een paar dingen die ik best leuk vond. Een man (de slechterik) bestuurt de haaien met mindcontrol-handschoenen., en een meisje (de goede) gebruikt... de Force? Tja daardoor was dit gewoon prima maar verder ook niet veel meer. En oh als je denk wie is die krijgsheer met zijn coole apparaat om haaien te besturen....dit was John Savage bekend van zijn rollen in films als The Deer Hunter (1978) Het is ook de bedoeling dat er ooit nog een derde deel "Kingdom of the Planer of the Sharks" uitkomt... (gekeken voor de The Asylum Movie Club op Letterboxd)

De game kende ik totaal niet en wordt omschreven als een wandelsimulator waarbij het draait om, dat de speler door een Japans metrostation loopt en onderweg allerlei onnauwkeurigheden moet opsporen om zo de uitgang van het station te bereiken, doet hij dit onjuist keert hij terug naar Exit 0. Deze film valt voor mij dan ook vooral op door zijn opvallende gele poster, met de titel "Exit 8" (waar je ook toepasselijk "Exit Infinity" kan lezen) en de betrokkenheid van Kazunari Ninomiya, van de live-action "Gantz"-films.

En wat blijkt deze film is ondanks zijn minimalistische setting, eigenlijk best goed gemaakt. Waarbij het concept en de herhaling van het steeds maar weer door dezelfde ondergrondse gang lopen op veel manieren geïnterpreteerd kan worden. Gewoon als de man die continu in de metrogangen opzoek is naar de uitgang maar dat door een loop wordt bemoeilijkt. Of als boodschap/metafoor van de man die zich verloren voelt (angst) voor het vaderschap. Een psychologisch debat dat zich afspeelt in het hoofd van deze man. Door bepaalde dingen een dubbele betekenis krijgen, werd dit een erg fijne kijkervaring

Veelbelovend debuutfilm! Verhaaltechnisch voelt wat onderontwikkeld aan. Dat begint eigenlijk al bij de opening waar er meer tijd geeft aan iets wat niet echt nodig was. Het meisje Maxx, een studente, werkt in de nachtdienst bij een verlaten, vervallen motel en dan arriveren er twee broers laat in de avond....De film speelt daarmee in op het gevoel van gevaar, plausible en nooit te overdreven. Het voelt ook wel een beetje vertrouwd maar geef niet het gevoel van "been there, done that" en het eindigt ook lekker behoorlijk fucked up Ja dit was een film van twee regisseurs die absoluut hun best doen! Niet slecht, niet goed maar gewoon een leuke kleine Thriller!

Eigenlijk geen idee waarom dit zoveel lage waarderingen ontvangt? Misschien is het omdat het van oorsprong een 14-delige streamingserie was. (de serie krijg hogere waarderingen) Die serie is bewerkt tot gothic-horror anthologie-film. Hoewel dit soort films sinds het begin van de horror al bestaan, zijn ze omdat wat onsamenhangend zijn, wat lastiger te slijten aan de doorsneekijker.

Deze verhaald over de familie Black wiens leven verweven is met de Dood zelf en bestrijkt de periode van de 14e eeuw tot de moderne tijd. In de 13e eeuw zag Alaistair Black de Dood als in het rood-geklede vrouw in het bos. In de 17e eeuw was er Ivy Black, die erachter kwam hoe ze voor onsterfelijkheid een pact met de Dood kon sluiten. Het ritueel is simpel: om onsterfelijkheid te verwerven, moet je doden. Suzie Black volgt hetzelfde ritueel, en degenen die na haar komen, doen hetzelfde. Totdat je bent aanbelandt in het heden...

Ander iets is dat deze overleveringen van de familie Zwart en Winter doormiddel van Asher, de bewaarder van het landhuis worden voorgelezen of verteld. Niet iedereen is ook even gecharmeerd van voiceovers. En dan is er nog dat de verhalen geen echte climax kennen. Het gaat geheel voor een beklemmende sfeer. Je weet wel zo'n groot oud landhuis midden in de middle of nowhere, mistige grond, overal kaarslicht, de vloerplanken kraken, de deuren piepen. Degene die dus van sfeervolle en duistere horror houden en het niet erg vinden dat er korte verhaaltjes worden verteld, is dit zeker de moeite waard van het te kijken.

Linda Fiorentino, is fantastisch als manipulerend kreng. Het is alleen jammer dat het verhaal zo weinig voorstelt om er een memorabele film van te maken. Het is te licht om film-noir te mogen heten, probeert iets door de verhoudingen tussen de seksen om te draaien en laat het plot regelrecht van ‘Double Indemnity’ komen

Prima animatiestijl, sterk verhaal, en het beste van alles geweldige bloederigheid en moorden en gewoon heel veel fucking coole dingen die in live-action simpelweg niet mogelijk zijn. Een Predator-film, Nee niet echt, maar als actiefilm met een paar monsterlijke aliens wel gruwelijk genieten geblazen!

Prima kinderfilm over kinderen in de Tweede Wereldoorlog en werd bekroond met diverse prijzen op internationale festivals. Het vertelt een verhaal over vriendschap, angst, liefde, familie en geheimen. Op de film is eigenlijk niet veel aan te merken, alles is netjes gedaan. Zonneschijn en rozengeur, daardoor misschien wel iets te netjes?

De film is de liveaction remake van de gelijknamige animatiefilm uit 2010, die ook door Dean DeBlois werd geschreven en geregisseerd. Alhoewel het een best spectaculaire en geslaagde film oplevert is het eveneens ook een exact kopie van de animatie. En misschien is dat juist het minpunt: hoe beoordeel je een remake die domweg trouw blijft aan het origineel? De film met echte mensen, echte omgeving, en geanimeerde draken is vermakelijk maar je kan net zo goed de animatie opnieuw bekijken, er is géén verschil.

Weet het niet zo goed, het was oké denk ik. Het is duidelijk een klucht om je te laten lachen met een absurde situatie die humoristische misverstanden opleveren. Tenminste het neigt naar absurditeit, maar gaat nooit echt helemaal voluit met de horror en blijf een beetje hangen in zijn boodschap (natuur en persoonlijk gewin, arm en rijk) Dolgraag had ik een echt verknipte eenhoornfilm gezien, dat had erg cool geweest.

Als de regisseur van Being John Malkovich en Adaptation een film maakt van een kinderboek (Max en de maximonsters uit 1963) dat in slechts tien zinnen met in totaal 338 woorden wordt verteld dan weet je dat het iets bijzonders kan worden! En dat klopt er is iets magisch aan deze film over de verwarrende, onhandige, baldadige, pijnlijke met soms verdriet of blijdschap van de kindertijd. Zeer mooi gemaakt met monsters uit Jim Hensons Creature Shop en een ge(s)laagde visuele stijl. Goed gespeeld, subliem vormgegeven, ontroerend en meeslepend. Dus ja ik sluit me aan bij de vele positieve reacties voor deze film

De prequel van Mad Max: Fury Road (2015) waarin het oorsprongsverhaal van het personage van Charlize Theron wordt verteld. Hierin wordt ze gespeeld door Alyla Brown, die langzaam naadloos overgaat in Anya Taylor-Joy. De actiescènes in de film zijn spannend en goed uitgevoerd, hoewel er een merkbare toename in CGI is ten opzichte van "Fury Road". Daarnaast is het meer een herhaling van zetten, waardoor het op inhoud allemaal wel een stukje minder was. Toch was dit zeker niet vervelend om te bekijken!

Het uitgangspunt, is natuurlijk ontleend aan het fantasierijke verhaal van Jules Verne. Maar waar die een duistere, claustrofobische roman schreef, is dit een goed verlicht theekransje met een zingende Pat Boone, kolderieke gekkigheid met een eend en andere onserieuze onzin. De ondergrondse scènes zijn mooi vormgeven maar doorstaan de tand des tijds niet helemaal (duidelijk in de studio opgenomen) Tja en optisch vergrote hagedissen zijn overtuigend maar gewoon gedateerd. Ach het was vermakelijke knulligheid uit de oude doos