Log

In de vroege ochtend van 9 april 1940 vaart Gruppe 5 van de Duitse invasiemacht de Oslofjord in. Onder de schepen bevindt zich de de 16.000 ton zware kruiser Blücher. Echter in de langgerekte fjord lag het fort Oscarsborg, dat onder het bevel van majoor Birger Kristian Eriksen stond. Deze gaf bevel om het vuur te openen op de voorhoede van Operatie Weserübung en bracht zo de gloednieuwe kruiser Blücher met kanonvuur en torpedo's tot zinken. De ondergang van de Blücher betekende dat de aanval op Noorwegen, lang genoeg werd vertraagd om de Noorse regering en het koninklijk huis om (met de goudreserves) de hoofdstad en het land te verlaten.

Tja wederom een Norsk Krigsfilm die ditmaal gaat over de verantwoordelijkheid en twijfels van de man die tijdens de Duitse invasie tegen bevel om verdere instructies af te wachten het artillerievuur openende. Debuterend regisseur Daniel Fahre, gooit er ook een hoorzitting in, van de onderzoekscommissie over de keuzes die toen werden gemaakt, voor wat extra emotie. Met het heden in het zwart-wit en het verledenzwart in kleur.

De film moet het verder vooral hebben van de complexiteit en tactieken van het besturen van de militaire vesting. Tja ls je eigen baseert op een gebeurtenis uit de Tweede Wereldoorlog, staat de uitkomst natuurlijk vast! De beschieting van het schip halverwege was ook erg mooi in beeld gebracht. De cast is prima, maar het tempo en toon lopen niet soepel en daardoor sleept het soms. Uiteindelijk een degelijke film die op momentjes wel oké is.

“My sun doesn’t recognize me; the night is left to me.”

Juhan Liiv was een bekende Estse dichter en prozaschrijver. Zijn meest beroemde werk is het donkere en sombere korte verhaal "Vari" ("De Schaduw"). In 2024 werd de 160e geboortedag van Juhan Liiv gevierd en dat het 130 jaar geleden was dat het verhaal "Schaduw" voor het eerst werd gepubliceerd. Maar dit is dus niet de gebruikelijke biopic.

Vandaar dat hij als hoofdpersonage is te zien in dit fictieve misdaaddrama. De patriottische poëet Juhan keert naar zijn geboorteplaats waar net een brute moord is gepleegd en helpt de lokale veldwachter om het mysterie op te lossen Terwijl hij ook vecht tegen zijn eigen innerlijke demonen. (de echte schrijver leed aan schizofrenie) Alles draait om een ongelukkige, arme familie en een pot geld.

Naast de thrillerelementen speelt het plot zich bovendien af tegen de historische achtergrond van Estland van 1890. Het land viel toen onder het Russische Rijk waar keizer Alexander III (overigens zeg men het idool van Poetin) met grof geweld en onderdrukking stakingen en opstanden en ander ongerief (joden, Rooms-katholieken en protestanten) de kop indrukte.

Ondanks dat ik geheel niet bekend ben met Juhan Liiv, zijn invloed of zijn poëzie, is het thrillerplot en het tijdsbeeld intrigerend genoeg om hier optimaal van te genieten! Een prima mysterie, cool camerawerk dat regelmatig het perspectief van Juhan laat zien, alles kwam aan het einde netjes samen, goed acteerwerk en geloofwaardige personages, Ja ik vond dit historisch noir-drama met een enigszins ongewoon gedurfd script erg leuk! Gekeken op 19-0-2025

vote posted

Vijf jaar na zijn de poging om A Ghost Story for Christmas, voor de BBC nieuw leven in te blazen, kreeg schrijver en regisseur Mark Gatiss wederom een kans een kort film te maken. Voor deze gelegenheid besloot Gatiss af te zien van een bewerking van het werk van Mr. James maar zich te laten inspireren op de essay "Ghosts - Treat Them Gently!" uit 1931 van auteur MR James. In feiten is dit pas de tweede film met een eigen verhaal sinds The Ice House (1978)

Dit (horror)verhaal is in essentie een aangrijpend liefdesverhaal, gesitueerd in de hedendaagse tijd. Het begint met dat de zelfingenomen stemacteur,/voorlezer Aubrey Judd (Simon Callow) die de nieuwste aflevering van een langlopend hoorspel radioshow "The Dead Room: aan het inspreken is. Uiteindelijk komt het een beetje neer op het mijmeren van een oude man tegen zijn jonge producer Tara (Anjii Mohindra) dat vroeger alles beter was...Echter zijn liefde was in het verleden taboe en werd door de maatschappij als 'ontaard' beschouwd.

Denk dat het eerlijkst is om dit te omschrijven als vakkundig gemaakt, en dat die omschrijving ook de belangrijkste tekortkoming aangeeft: de film is niet bijzonder griezelig. Er is niets bijzonders indrukwekkends aan een paar pratende mensen. Het haalt nergens een bevredigend spook-niveau en het zal waarschijnlijk dus ook niet lang blijven hangen. Gekeken op 17-10-2025

De cinematografie is echt goed gedaan - het acteerwerk is een beetje een mengelmoes. Het lijkt er ook op dat sommige mensen, in ieder geval in de Engelse versie die ik zag, nagesynchroniseerd worden... Het verhaal volgt Maria Black een gevierde adult-filmactrice die na een auto-ongeluk en een daaropvolgende coma overleeft en vervolgens uit haar ziekenhuisbed verdwijnt. Drie jaar later keert ze terug en een wending zet de rest van het plot in gang...Het verhaal is interessant gepresenteerd en met een speelduur van ongeveer 70 minuten schrapt het veel bijzaken, om zich voornamelijk te richten op de bloederige effecten, die samen met behoorlijke CGI ondanks het beschikbare budget, best goed zijn. Ook al speelt het zich af in de pornowereld, blijf alles op dat gebied netjes en is er geen naakt te zien. Visueel wisselen de beelden zich af tussen zwart-wit en verzadigde, neon kleuren. Een respectabele lowbudget sci-fi-actie horrorfilm uit Argentinië die, ondanks de korte speelduur, vaart verliest, en daarna weer opleeft. Gekeken op 09-11-2025

Ik zette Mr. K op zonder er iets van te weten en met lage verwachting want tja... het is een Nederlandse film maar...eerlijk gezegd...dit was erg leuk om te kijken. Het is niet zo strak of iconisch als films waar het een voorbeeld aan neemt (Delicatessen, Hotel Poseidon en een vleugje Lovecraft en Time Bandits) maar het zwemt absoluut in dezelfde vijver. Een eenzame goochelaar "De Grote Illusionist" (een fantastische Crispin Glover) komt aan bij een vervallen grand hotel...dit is het begin van ontmoetingen met vreemde figuren; een norse receptioniste, een oude man die zich onder zijn bed verstopt, twee theedrinkende oude dametjes een dissonante fanfare en een keuken waar niets anders dan eieren worden gekookt. Misschien zijn het allemaal metaforen of symboliek (Nederlandse films kennende) maar gelukkig niet pretentieus, wel eigenzinnig maar niet op een vermoeiend manier, en is daardoor gewoon een vermakelijk spektakel voor een een gek filmavondje. Nochtans houdt de regisseur Tallulah Hazekamp Schwab (what's in a name) het ook nog vrij netjes. Ze had van mij nog wel meer of gekker mogen uitpakken …Verder werkte het voor mij uitstekend! Meer van dit soort Nederlandse werkjes graag?

vote changed, original voice was 4,0 stars

Je heb een budget gekregen om een film te maken, echter dit is vrij laag dus moet je daar vindingrijk mee omgaan. In deze film komen de herkenbare kenmerken van een low-budget-film allemaal langs; de digitale glans, de tamelijk preutse houding ten opzichte van seks en geweld, (of zijn het bezuinigen op de effecten), veel te veel leunen op dialogen om het verhaal te vertellen, en een willekeurig muzikaal intermezzo dat nergens op slaat en niets toevoegt.

Het begint als een slasher-film, je-weet-wel een zomerkamp waar een gemaskerde moordenaar de jonge kampbegeleiders afslacht. Na de opening, laat het zijn uitgangspunt varen en verandert de slasher in een 'wie heeft het gedaan'-verhaal en gaan de sheriff en zijn hulpsheriff uitzoeken wie de dader is in een plaatselijk restaurant. Tja alle actie wordt vervangen door gesprekken tussen een groep weinig interessante personages die vastzitten in een eetcafé.

Duidelijk dus met een beperkt budget gemaakt. Het ziet er wel netjes uit. Toch lukt het de film niet echt om iets interessants of origineels te creëren dat memorabel is, maar het verdient wel een pluspunt voor de poging om iets anders te doen. Voor de gemiddelde kijker denk ik niet echt de moeite waard, maar het is niet het slechtste wat je kunt kijken. Oh en blijf kijken tot na de aftiteling!

vote changed, original voice was 3,0 stars

Een low-budget film die veel meer leunt op humor dan op horror. Het is dus een komische mockumentary op de talloze spookjachtprogramma's die zijn te zien bij verschillende tv-zenders. De Britse Steven Nesbit schreef het script, deed de regie en acteert in de hoofdrol als Wallace Peebles, een onderzoeker van bovennatuurlijke verschijnselen. Hij krijg hulp van aspirant-hoogleraar Poppy, cameraman Chet en zelfbenoemde grootste Peebles-fan en plotsklap producent Snow. Maar over het algemeen zijn ze niet erg goed in wat ze doen. Die cast heeft het duidelijk naar hun zin en acteren expres (tenminste dat hoop ik!) wat overdreven. Bij vlagen was dit best amusant op een ongedwongen manier, met een aantal grappige momenten, bijvoorbeeld de onnozele ondertitels zijn een terugkerende grap. Het geheel verliest echter al snel zijn aantrekkingskracht maar ach de film duurt slechts 72 minuten! Een hele goede film neuh...maar het had wel wat charme...

Poeh, (zoals ik het interpreteer) druipt het snobisme van deze film af! Als kwaliteitsfilmer haal je natuurlijk je neus op voor space-opera's want de nadruk ligt op spektakel en helden en niet bij drama en uitwerking van personages. Oef stel je voor? Deze film verteld het verhaal over een intergalactische strijd tussen goed en kwaad te midden van keuvelende inwoners van een vissersdorp in Noord-Frankrijk. Zelfingenomen toont het een handvol anti-Star Wars/Sciencefiction dingen; ruimteschepen die eruitzien als Franse architectuur, en zwevende, zwarte klodders. Ook de enkele seksscènes die van zo ver mogelijk worden gefilmd om een ​​PG-13-rating te behouden, (wel flitsen van borsten en billen van de mooie dames Anamaria Vartolomei en Lyna Khoudri) lijken een bewuste keuze voor kritiek. Echter de hele film riekt meer naar goedkoop te willen scoren. De beelden zijn niet echt het probleem; het is veel meer wat regisseur Bruno Dumont ermee wil zeggen. De film laat verder maar nergens echt indruk achter en verwijst nogal zeurderig naar Star Wars.

Een ongelooflijk gestileerde hommage aan Euro Spy-films uit de jaren 60. En met gestileerd, bedoel ik ook echt gestileerd, wat tegelijkertijd de grootste kracht en zwakte van de film is. De film ziet er namelijk wel fantastisch uit, maar afgezien van die visuele pracht, blijft de film steeds in dezelfde toon hangen en is hij behoorlijk repetitief binnen zijn eigen logica. Er gebeurde verhaal technische dus niet zo gek veel. Er is een gepensioneerde spion die vermoedt dat zijn voormalige vijanden weer zijn opgedoken wanneer zijn intrigerende buurvrouw verdwijnt. Is het een droom, een film of een herinnering. Echter door de mooie caleidoscopisch beelden was er eigenlijk geen enkele spanning. Het werk van Bruno Forzani, en Hélène Cattet, kende ik, waardeerde het ook goed en ze balanceerde altijd wel op het lijntje van niet-lineaire, surrealisme maar deze meandert tussen heden en verleden en dat greep me toch een stuk minder.

Het zesde avontuur van de Franse tegenhanger van 007 was niet helemaal overtuigend, maar het is nog steeds de moeite waard om te bekijken. In tegenstelling tot de vorige drie zie je nauwelijks iets van de landen waar deze film zich afspeelt. Sterker nog, het grootste deel van de film speelt zich af in hotelkamers, kantoren en gangen. Acteur Frederick Stafford keerde ook niet terug in zijn rol omdat hij bezig was met de opnames van Alfred Hitchcocks Topaz en werd vervangen door John Gavin. Zodoende beweerden ze ook dat OSS 117 plastische chirurgie had ondergaan om op een moordenaar te lijken... eh...oké...Verder Iets met Arabieren, iets met moorden, iets met de slechterik die een zilveren pak draagt. Tja de film verliest een deel van zijn "trashy" charme die de voorgangers hadden. Was dat omdat deze meer Italiaans was? Hoe dan ook, deze film is anders, niet slecht of vervelend (misschien budgettair) maar gewoon anders

De vijfde film waarin de Franse tegenhanger van James Bond, Hubert Bonisseur de la Bath aka OSS117 wederom gespeeld door Frederick Stafford na de verdwijning van een buitenlandse agent op onderzoek uitgaat in Japan. Als je denkt dat sommige scènes wel heel sprekend lijken op de vroege Bondfilms, dan klopt dat! Want hoe kan je beter op een Bondfilm lijken dan regisseur van het eerste uur Terrence Young (Dr. No; From Russia With Love; Thunderball) mee te laten schrijven? (en niet gebaseerd op een van de OSS 117-romans) De films kiezen door een gebrek aan budget, voor een meer ingetogen benadering. Er zijn dus minder gadgets maar daarvoor terug krijg je mooie setting van Japan, in de jaren '60 en er is ook geen sprake van yellowface zoals in de Bond-film van een jaar later. Kortom ook deze was weer een zeer geslaagde Franse spionage-thriller

Hé dat was gek ik had blijkbaar nog geen enkele Vietnamese film gezien...(ging daarvan wel vanuit) Dus weer een land afgestreept. Horrorelementen zijn in deze film niet al te prominent aanwezig, maar het verhaal was oké, en zoals het hoort zaten er hier en daar plotwendingen in. Detective Kien, naar wie de film is vernoemd, wordt naar de stad gehaald om de verdwijning van een lokaal meisje te onderzoeken. Iedereen geeft de schuld aan een verdrinkende geest. Maar is dat wel zo? De film had best strakke cinematografie en is goed gemaakt. Echter het mysterie is door de flinke tijdsduur op een bepaald niet zo boeiend meer. De pogingen om spanning op te bouwen mislukken helaas jammerlijk want het hele spookgedeelte raakt een beetje ondergesneeuwd. Ook door de volgorde van de gebeurtenissen werd het soms een beetje rommelig En de ontknoping (die is niet helemaal nieuw) niet zo vindingrijk, dan dat ze dachten. Aan het einde, nadat de film bijna is afgerond, dan...blijkt dat men ging voor een oplossing in een tweede deel....

vote posted

Koreaans gesnotter. Op zich is dit best aardig. Een degelijk uitgangspunt; typische rampenfilm maar net even anders. Alhoewel dat niet superduidelijk was. Tja we weten allemaal dat moeders alles voor hun kinderen over hebben...Dus de film hoefde niet dit nog erger te maken door dit kind te laten ziek zijn en nog meer trauma mee te geven van verlies Emoties en de relatie tussen moeder en kind...met zoveel emotionele boe-boe scenes en strijkers op de achtergrond, het is soms gewoon lachwekkend! Echter tjonge... die Ja In was echt irritant, vooral in het begin ergerde ik me enorm, die had van mij toch heel gauw mogen gaan zwemmen! De conclusie van deze film verbetert kijkervaring niet, integendeel, het verzwakt hem juist. Uiteindelijk is het (wéér) een film-verhaal over dat de band tussen het kind en de moeder, belangrijk is. Overdreven sentimenteel zoals alleen Koreaanse films dat kunnen...Enfin niet iets waar ik nu op zat te wachten...

De derde OSS-film van regisseur André Hunebelle Waarin om financiële redenen de Amerikaanse Kerwin Mathews werd vervangen voor de Tsjechische Fredrick Stafford. Geen grote ramp want het was wederom een zeer geslaagde Eurospy-film. Hubert Bonisseur de la Bath oftewel OSS 117 wordt ditmaal naar Brazilië gestuurd om de politieke moorden op belangrijke figuren te onderzoeken, gepleegd door ogenschijnlijk gewone burgers. Er wordt tijd besteed aan het leren kennen van de personages, natuurlijk ook de aantrekkelijke vrouwen. Van de stranden van Copacabana (Rio de Janeiro) naar de jungle van Bahia is er voldoende actie; vechtpartijen, explosies, geweervuur, … en een vlammenwerper-scène... ronduit geweldig. Het Eurospy-genre heeft niet het budget van de Bond-films maar deze OSS117-films (met wel een relatief hoger budget) zijn desondanks prima heerlijk en sprankelend vermaak!

vote posted

In heel veel dingen eigenlijk gewoon een Amerikaanse film. Niet alleen door de hoofdrolspeler maar ook in de stijl en komedie. Een film vol verwijzingen naar genrefilms van de jaren '80 en '90 Of eigenlijk meer een parodie daarop die over het algemeen nogal flauw was. Vanaf het moment dat hoofdpersonage Zach (Chris Cavalier), aan het begin de vierde muur doorbrak door rechtstreeks tegen het publiek te praten, wist ik het ….dit gaat niet de leuke Finse horror/komedie worden waar ik op hoopte...

Misschien dat de verwijzingen naar films zoals "Gremlins (1984)", "Ghoulies (1985)", "Critters (1986)" en "Munchies (1987)" me over de streep hadden kunnen trekken? Helaas! Het is het eeuwige verhaal van nerds, oftewel losers die in de problemen raken maar uiteindelijk toch de wereld redden en (te) vaak goedbedoeld… niet grappig proberen te zijn. Met een gastoptreden van Christopher Lambert die zijn Highlander-zwaard grijpt en citeert zichzelf en een cameo van Joe Dante, via een videogesprek.

De kleine "moordende sneeuwpoppen" die dus "The Creeps" worden genoemd zijn in sommige scènes poppen, maar in andere CGI. Eenmaal werden ze afgebeeld alsof het computerspel-monsters waren. Er is wat bloedvergieten, en de monsters spreken hun eigen taal, zoals "Critters". Echter komt de "actie" bijna tot stilstand zodra de overlevenden in een supermarkt landen en de boel barricaderen. De wezens keren nog eens terug, maar er was niets wat echt impactvol was. Het is enigszins oké maar meer ook niet!

Het personage Hubert Bonisseur de la Bath (creatie van de Franse auteur Jean Bruce) is nooit zo legendarisch geworden als James Bond maar met deze derde meer Bond-achtige film (dan de voorgangers) is meer dan goed vertoeven. In het verhaal wordt OSS 117 (Kerwin Matthews) naar Thailand gestuurd omdat er een agent is vermoord en de pest in Zuidoost-Azië uitbreekt. In Bangkok ontmoet hij Dr. Sinn....en met zo'n naam en een mooie dochter moet je wel verdacht zijn! Er is een enigszins vreemd tempo (van het eerste deel overgenomen) maar moet toegeven dat eenmaal gewend het ook wel prettig was. Gelukkig leunt de rest van deze film meer op actievolle avonturen waarbij de eerste helft een rustiger tempo bezit dan de tweede helft. Tragisch is dat de mooie Pier Angeli (Kirk Douglas en James Dean vielen beide voor haar) op 39-jarige leeftijd overleed aan een overdosis. Om deze recensie positief af te sluiten: hoewel het even duurt voordat het verhaal echt op gang komt, was het een erg leuke Eurospy-film.

Zo maak je een film/boekverfilming op de juiste manier. Vergeleken met "The Running Man" uit de jaren 80 is deze versie in vrijwel elk opzicht veel beter. Deze was veel grootser opgezet. Het is regisseur Edgar Wright die dit verhaal van Stephen King bewerkt …tot een vermakelijke actiefilm die tenminste wel de essentie van het oorspronkelijke verhaal weet te vangen! Wat wil je nog meer? Door zijn tempo, montage en de soundtrack.is er voldoende energie om er een zeer vermakelijke actie-blockbuster van te maken!

Wederom actie, bloed en een compleet doorgedraaide Sisu die genadeloos moordt...wel lastig om een vervolg te maken van iets wat misschien niet echt een vervolg nodig had maar de makers zijn erin geslaagd. De film leunt nog meer op bloederig, gruwelijk, cartoonesk geweld, maar behoudt de basis: een zwijgzame held die weigert dood te gaan. Het plot was wel iets zwakker dan het eerste deel. (die draait om twee partijen die vechten om een bot/euh..goud) Hier draait het om de wraak voor de moord op zijn kinderen en vrouw. Maar zoals het hoort in een tweede deeltje is het geweld wel heftiger, wreder en bloeddorstiger! De productiewaarden zijn over het algemeen hoog (wel wat twijfelachtige CGI) de regie is vakkundig om de spanning in bepaalde scènes op te voeren en de opwinding in andere te maximaliseren. Toegegeven, niet meer zo verrassend als het eerste deeltje maar met een vlotte speelduur van 90 minuten vol overdreven actiescènes en een hoop bloedvergieten, kan ik eigenlijk er niet over klagen.

Trachtenbergs "Predator"-films zijn bevredigend omdat hij liefde toont voor de brute enigszins domme buitenaardse trofeeënjagers. Met alle respect voor de Yautja hóór...maar als je het intergalactisch reizen heb ontdekt maar voor eigenwaarde nog agressie en moord... ? Enfin zie ze toch maar graag doen en deze film is een welkome afwisseling op de gebruikelijke formule. Geen groepje slachtoffers met een held, maar vanuit het perspectief van de Predator compleet met zijn buitenaardse taal....bonuspunten daarvoor...echter zodra androïde Elle Fanning verschijnt, als een kakelende kip zonder... benen! OEF, en dan voegt men ook nog een vertederend dierenvriendje toe die voor de komische noot moet zorgen. Deze film heeft het grootste budget van alle Predator-films en dat is duidelijk te merken. Het Disney-achtige script en de PG-13-rating. Gelukkig zitten er wel nog steeds enkele coole actie-dingen in en genoeg ruimte voor behoorlijk geweld, (mogelijk waser sprake van een compromis?) zodat ik er in ieder geval een beetje overheen kon komen.

Waarom zijn er niet meer van dit soort films? Films die in ieder geval een beetje afwijken van het gebruikelijke...die tenminste proberen/durven iets af te wijken van de standaard. Zoveel Italiaanse genre-cinema komt er over ik weet, ook niet meer uit. Dit is een genrefilm die uitblinkt in actie en daarnaast uitbuiting van immigratie laat zien: ondergronds, door de Chinese maffia, en openlijk, door de Italiaanse maffia. Twee stereotiepe organisaties in oorlog...Een film die op een heerlijke manier China en Rome, Kip Kung Pao en Pasta all'Amatriciana, oosterse kungfu-films en Italiaanse komedie te combineren. De openingsscène in de keuken doet denken aan de vechtscènes van Jackie Chan en verder lijkt het ook een eerbetoon aan Bruce Lee. Met een strakke montage van de actiescènes alhoewel de choreografie wel vrij conventioneel is. Kortom, de film biedt een zeer plezierige kijkervaring, ook al begint de speelduur naarmate je naar einde toe gaat, de film wat tegen te werken. Ook regisseur Gabriele Mainetti derde is weer een lekkere film!

Gewoon oké, niet heel bijzonder maar niet elke film kan hoogstaand zijn maar dit was nog wel een oké post-apocalyptische survivalthriller. Zoals ze ook wel eens noemen een "opvuller". De film richt zich meer op overleven dan op het vechten tegen monsters of 'hybriden'.Tja…ze hebben er echter ook een open einde aan gegeven...en dat trekken veel kijkers niet! Waarschijnlijk ook met de bedoeling dat er ooit eens een vervolg kan komen. Als het inderdaad als cliffhanger was bedoeld, dan was dat niet zo handig. En eerlijk gezegd was wat meer Milla Jovovich ook prettiger geweest! Echter zou wel willen dat elke B-film er zo uit zag! Ach misschien heeft de film niet het grote budget om de film beter te maken, maar met de acteurs die erin spelen, de degelijke special effects en een niet onaardig plot, doet hij het verder prima. Gewoon prima doorsnee film.

vote changed, original voice was 3,0 stars

Eerlijk gezegd is dit niet veel meer dan een soort slecht doorgevoerd nihilisme. Er gebeurt bijna niets en wat er wél gebeurt, is filmisch betekenisloos. Het is een film over vier mensen die vastzitten in een auto op een weg die nooit eindigt. Het plot doet niet veel meer dan voortborduren op dat uitgangspunt. De tijd verstrijkt en het enige wat de film dus toont zijn overdenkingen over het leven...van Generatie Z-vrienden...wat anders dan dat die eindeloze weg symbool staat voor de weg naar de toekomst? Zucht eindeloos geleuter dus, over de relaties tussen deze jongeren, over hun dromen en toekomst verwachtingen. Met erg slecht geluid tijdens deze autorit...de dialogen kan je soms nauwelijks verstaan door de ruis van de auto of domweg door het achtergrondgeluid. Ik kan niet anders dan denken dat deze langdradigheid een bewuste keuze was, bedoeld om het publiek net zo vast te laten zitten als de personages zelf. Helaas slaagt deze herhalende cyclus uiteindelijk er niet in om enige energie, enthousiasme of horror in het verhaal te brengen. Niet echt een film waar ik enthousiast over kan zijn.

vote posted

vote posted

Tjonge Oz Perkins levert zowaar twee gave films in één jaar af! En hij stelt me wederom niet teleur! Oz is iemand die weet hoe je monsters creëert, die weet hoe je ze bouwt en tot leven brengt! Deze film komt langzaam op gang met serene cameravoering en minimalistische dialogen. Maar ondertussen gebeuren er vreemde, beangstigende dingen die tijdens de onthulling zich ook zeker kenbaar maken. Er zijn geen schrikmomenten in de vorm van volumeknop standje hard. Horror verschijnt met subtiele krakende en gorgelende geluiden en met een griezelige angstaanjagende sfeer. Kleine aanmerking is wel dat Perkins enigszins terughoudend leek, meer voor een ongemakkelijk gevoel ging en ook de uitleg van het achtergrondverhaal had wel wilder gemogen. Maar krijg je dan wel weer de fantastische acteerprestatie van Tatiana Maslany voor terug. Oz Perkins blijft een werkelijk opmerkelijk regisseur die gewoon zijn eigen plan trekt. Het maakt van hem één van de meest interessantste horrorregisseurs die er hedentendage rondloopt. Alleen jammer dat hij in waardering altijd een beetje tussen de wal en het schip valt want tjonge wat blijven zijn films goed!

In de eerste film weet je niet helemaal wat de personages precies van plan zijn en waar het verhaal naartoe gaat. Dacht dat dit moeilijk zou zijn om te herhalen maar het gaf voor het grootste gedeelte hetzelfde gevoel. Hoewel we nu natuurlijk weten waar de hoofdpersoon (of hoofdpersonen) zich mee bezig houden. Toch was het wederom erg vermakelijk! Door het gecreëerde perfectie wereldje waar het zich in afspeelt, bezit de film een passend ​​gelikte, zonovergoten uitstraling. Het tempo lig lekker hoog, is vakkundig gemaakt en CW is nog steeds een heerlijk hoofdpersonage om naar te kijken. Alleen de conclusie had wat gewaagder mogen zijn en meer bedoeld als opening voor een vervolg...en dat was jammer.

vote posted

vote changed, original voice was 5,0 stars

Historische religieuze overlevering.

In de officiële Bijbelse evangeliën staat niets over de jeugd van Jezus Christus, en hoe hij opgroeide blijft dus een raadsel. Wel bestaan er onofficiële evangeliën die soms de wat meer smeuïge verhalen over Jezus vertellen. Een van deze ongeautoriseerde Apocriefe pseudepigrafen (geschreven onder een alias en niet opgenomen in de canon van het Nieuwe Testament) is het Kindheidsevangelie van Thomas. Tja en als de identiteit van de auteur onbekend of twijfelachtig is, kan het zomaar een ketter, demon of duivel zijn...(alsof de vier canonieke evangeliën, allemaal uit niets anders dan harde feiten bestaan) Die evangelie is controversieel omdat voor veel christenen het idee dat Jezus menselijke twijfels en de mogelijkheid tot zonde kent, onacceptabel is. Tja en deze film baseert en inspireert zich op dat evangelie...Echter verrassend genoeg is het niet zo blasfemisch als de reacties doen vermoeden.

Het gaat over de ontmoetingen van een "jongen" (Noah Jupe) met een mysterieus meisje (Isla Johnston), die hem door hun beide in verschillende situaties te brengen, tevergeefs probeert te verleiden om van zijn pad af te wijken. De Timmerman en tevens stiefvader (Nic Cage) heeft zich toegelegd om de jongen op het rechte pad te houden. Moeder (FKA Twigs) is er ook maar is eigenlijk van erg weinig betekenis Deze film laat eigenlijk zien dat de jongen die een goddelijke taak moet vervullen wellicht dezelfde verleidingen heeft ervaren als de meeste tieners in hun puberteit. Het eindproduct is dus meer een duistere coming-of-age dan een echte horrorfilm.

Geen provocatie maar een oprechte film over de eeuwige confrontatie tussen goed en kwaad. Als verfilming dus misschien geslaagd omdat het een oorspronkelijke onofficieel verhaal vertaalt naar de filmtaal Maar de film doet ook weinig interessants met deze ideeën. Er zijn een paar aardige maar korte, visioenen van de hel, meerdere malen wordt er een Kronkelende slang verwijderd via de mond en er is een berg waar de gestraften zich op houden. Maar voor wie is deze film nu eigenlijk bedoeld? Was het de bedoeling dat ongelovigen zoals ik er plezier aan zouden beleven, of was het bedoeld om gelovigen aan te spreken door Jezus' menselijke kant op een zelden besproken manier te laten zien? Ach het resultaat was best vermakelijk...!

Opvallend leuke vermakelijke film! Kombucha: ontstaat door telkens verse thee te 'voeren' aan een gelatineachtig vlies/zwam' dat SCOBY (Symbiotic Culture of Bacteria and Yeast) wordt genoemd. Bedorven (gefermenteerde) thee Klinkt niet echt smakelijk he? Dat moeten de makers van deze film denk ik ook gedacht hebben! Eerst in een korte film van 7 minuten; om vervolgens er een volwaardige speelfilm van te maken! Het voelt ook niet aan als een low-budgetproject, maar het is meer vergelijkbaar (en zelfs beter) met Blumhouse-films. Het werd een heerlijke film vol probiotische onzin en tegelijkertijd werknemers uitbuiten en vermoorden onder het mom van een goede balans tussen werk en privé. Tja sommige bedrijfsculturen...vragen er gewoon om dat er een bacteriële cultuur op los wordt gelaten. De film is goed gefilmd, het acteerwerk was solide. (maar soms ook wat stroef) en er zijn een paar mooie, smerige praktische effecten. Hoe dan ook, ik was aangenaam verrast

Pre-James Bond (Tenminste als je de Bond-aflevering uit 1954 op de Amerikaanse televisie niet meerekent) Een Franse poging om een spionnen--film Francise op gang te brengen. Vijf jaar voordat de 007-franchise van start ging. Een verfilming van een boek van de Franse Schrijver Jean Bruce, over de spionageactiviteiten van geheim agent Hubert Bonisseur de La Bath, alias OSS 117. Helaas probeert het over te komen als een geestige film-noir en is er veel gebabbel. Het draait om het onderzoek van de verdwijning van gevoelige documenten en microfilms die bewaard werden in de kluis van een Engelse aristocraat. Er volgt een kat-en-muisspelletje en wat sexy flair. Maar het plot is zo dun en flauw dat het die positieve aspecten tenietdoet. Er is vrij onbeduidend spel, dat toch wel enigszins vastzit aan zijn script; oplopen, tekst en weer weggaan En een man op een bed is ook niet heel interessant. Oké nu was de versie die ik zag ook een onduidelijke waardeloze video maar echt overeind blijven deed de film niet.

De film begint met een koude oorlogsetting; nucleaire onderzeeboten zijn het afschrikmiddel om een allesvernietigende atoomoorlog af te houden. Er staat dus nogal wat op het spel! Daarna maak je kennis met de hoofdpersoon...of toch niet? Gaaf gedaan was dat! Deze Franse spionagefilm is de tweede in rij, er was al een poging in 1957 maar dit was toch al een stuk beter! (misschien dat de eerste Bond-film er invloed op had?) Een Franse spionagefilm maar euh... de spion is een Amerikaanse spion van de CIA?? (ook gespeeld door de Amerikaan Kerwin Matthews) Onze held onderzoekt, verzamelt aanwijzingen, slaat enkele slechteriken in elkaar en begroet onderweg mooie vrouwen. Het is een actie-avonturenfilm met spionage-elementen in de stijl van James Bond (Dr. No, geheime schuilplaats, (onderwater)gevechten) waarin de hoofdactie bestaat uit dat de personages van kamer naar kamer lopen en met elkaar praten. Naast vechtpartijen en mooie vrouwen, krijg je ook een relaxte spion, een vrolijke jazz-soundtrack en landschappen van Corsica in zwart-wit. Wanneer je de laatste akte ingaat, zou de spanning moeten toenemen, maar dat gebeurt dan weer helaas niet .. Toch was het aangenaam om naar te kijken.

Deze Britse low-budget productie maakt gebruik van de Giallo-stijl maar dan zonder de kenmerkende flair. Het verhaal volgt John Abbott, een narcistische tv-presentator van het sensatiezoekende true-crimeprogramma Lights, Camera, KILL De inhoud van het programma raakt het onderwerp van wraak. Een redelijk uitgangspunt en de moorden zijn aardig bruut en met praktische effecten. Helaas valt er over veel andere aspecten niet veel lof te uiten. Er gebeurt in de hele eerste helft niets bijzonders en een onsympathiek personage werkt dan ook niet mee. Het tempo is ook doelbewuste langzaam...luttele minuten kijken naar actrice Kristin Jaap (en oh ze is best een leuke dame) die speelt dat ze thuiskomt, aan de telefoon hangt met iemand en Scandinavische praat is toch wel slepend. Ondanks al de minpunten, wil ik ook niet te streng zijn omdat het niet eens zo heel slecht was en dat het voelt alsof er wel moeite is ingestoken.

vote posted

In plaats van de Indonesische film "Keramat" kreeg ik de meer obscure Maleisische film met dezelfde naam. Deze film is nogal van twijfelachtig kwaliteit. De personages zijn slecht uitgewerkt. Het camera en acteerwerk lijkt wel op iets wat uit een Maleisische soap komt. En...bij nader inzien veel van wat ziet is eigenlijk ook gewoon soapachtig. Pogingen tot Jump-scares komen niet verder dan proberen...waardoor niets echt eng was. Tja al met al was dit nogal tegenvallend. Bovendien denk ik dat de meeste waarderingen op IDMB/Letterboxd vooral de Indonesische film "Keramat" zijn bedoelt. Die is ook niet heel goed maar wel beter dan dit!

vote changed, original voice was 2,0 stars

vote posted

vote changed, original voice was 3,5 stars

De The Asylum-studio staat bekend om het razendsnel produceren van hun mockbusters. Voor deze nep-versie van "Predator: Badlands" hadden ze zes opnamedagen nodig en twee weken voor het VFX-team en de eindmontage. Het kwam dus uit vóór dat de film in kwestie überhaupt draaide in de bioscoop. De enige knappe prestatie, in een verder weinig bijzondere film. Afgezien van zijn naam hebben de films verder ook niet heel veel gemeen. Een alien crasht, doodt gasten met wapens, en de lokale bevolking denkt dat het hen helpt in de strijd tegen de krijgsheren die hen mishandelen. Er gebeurden dus dingen die niets voorstelden, waardoor die gebeurtenissen relatief zinloos waren, maar voor een lowbudget Asylum-film was het net vermakelijk genoeg. Helaas is het ook een film die zich slechts de minimale sci-fi-actie kan veroorloven, dus als het al potentieel had wordt dit tenietgedaan door alleen maar gepraat en vrijwel geen actie. Sowieso een halve punt minder voor het gebruik van AI!

Not all monsters are a hoax.
They don't look like Bob Gimlin in a hairy costume. (Big Foot)
Or a toy submarine photographed in black and white.(Loch Ness)
The monsters of the 21st century feed in broad daylight.

WOW...dit was Gaaf! Het volgt de conventionele aspecten van horror-mockumentaries maar de griezelfactor gaat bij elke minuut verder omhoog. Door middel van een reality-onderzoeksprogramma volg je een zus die haar broer helpt een mysterie te ontrafelen in een klein stadje in Texas dat onder (de vloek van) iets gebukt gaat. Die broer (man) vindt dus een tape em via gevonden beelden, interviews, uitzendingen van een televisie-evangelist, sms-berichten, podcasts, YouTube-video's en telefoongesprekken wordt het mysterie verteld. Het hield me de hele tijd op het puntje van mijn stoel. Dat en een aantal behoorlijk goede horrorscènes, het zou een spoiler zijn om ze te beschrijven, maar er is genoeg bloederigs, samen met nog een andere mysterieus iets of iemand. Het verhaal ademt ook de sfeer van een Lovecraftiaanse mythologie. Wat het voor mij alleen maar beter maakte! Tjonge dat Rustic Films van Benson & Moorhead timmert aardig aan de weg met films die meer dan de moeite waard zijn om te kijken!

vote posted

Deze Indonesische film bezit helaas veel verspilde potentie. Het idee dat natuurminnende geesten/demonen wraak nemen is goed, maar de film slaagt er gewoon niet in om angst aan te jagen. Het blijf hangen in de standaard "spookhuis" dingen maar dan in een trein. Het plot weet eigenlijk na de helft al niets nieuws meer te brengen en wordt dus repetitief. Sommige scènes zijn door exploderende hoofden en lichamen in CGI nog flink bloederig. Hoewel het niet slecht is en enigszins vermakelijkheid biedt, is dit uiteindelijk slechts een "spookhuisfilm" Die meer een gemiste kans is, nog steeds kijkbaar, maar de uitwerking voelt wat ondermaats.

vote changed, original voice was 2,0 stars

Zoals de meeste mockbuster-films van The Asylum is dit geen goede film maar er zijn elementen die hem functioneel en soms zelfs ietwat vermakelijk maken. Onoverwinbare gespierde cyborgs willen werelddominantie bereiken door een nog grotere cyborg te "bevrijden" Een groep mensen die proberen te voorkomen, wordt opgejaagd door die TR-4-klonen (ene stuntman Paul Logan, dat bespaard in de kosten) op aarde en brengt hen vervolgens naar een ruimtestation waar de aan/uit-knop zich bevindt...De film bezit dezelfde problemen als al die andere producties van de studio; plotelementen die nergens op slaan, stuntelige montage, lachwekkende geluidseffecten, slechte dialogen en non-acteren. De computeranimatie goed noemen, gaat te ver maar sommige effecten zijn niet eens heel slecht. De film bied twat vertier en in dat op zicht valt het dus enigszins mee! Bekeek deze film voor The Asylum Movie Club op Letterboxd

Geanimeerde mockbuster van de filmstudio The Asylum, bedoeld om te profiteren van de populariteit van Dreamworks Trolls. De film bezit een mengelmoes van wel erg vreemde keuzes. Er is echt hele slechte 3D-animatie in te zien. Alhoewel de ogen van de trollen gedetailleerd en vaak glazig bijna eng waren en zo uit een horrorfilm zouden kunnen komen. Ware het niet dat de animatie gewoon lachwekkend slecht was. Oh en waarom stonden die trollen nooit stil? ADHD ofzo? Het verhaal volgt het standaard vertelling over een sociaal geïsoleerd jochie dat op een zomerkamp vriendschap sluit met een trol om zo een einde te maken aan de vete tussen de mensheid en trollen. Nog zoiets ongelofelijks; voor de stemacteurs hebben ze; Dick Van Dyke, Jerry O'Connell, Ja Rule en Tionne "T-Boz"Watkins (meidengroep TLC) ingehuurd...die moeten toch ook aardig wat gekost hebben? En gek genoeg was het stemwerk meer voordracht dan acteren. Dit voelt niet eens meer als een afgewerkt product, die is puur haast werk om samen te vallen met de releasedatum van Trolls. Er is geen enkele reden om deze film te kijken...En Ja en ik keek dit echt vrijwillig voor The Asylum Movie Club op Letterboxd

Een langzame, Russische folk-horror die op sfeervolle manier verdriet, trauma en rituelen combineert tot een vreemde koortsdroomfilm. De film speelt zich af op een afgelegen eiland, omringd met bossen en de bewoners voeren vreemde griezelig ceremonies uit. Voor wie de The Wicker Man (1973) heeft gezien niets nieuws natuurlijk (of Midsommar voor mensen met een korte termijn geheugen of te jong zijn?) Het verhaal voelt wel vaak onsamenhangend aan en dat kan je doen verdwalen in de symboliek. Er is ergens aan het begin een Ouroboros te zien dus het niet-lineaire verhaal komt uiteindelijk wel samen. Ook voldoet het daardoor misschien niet helemaal aan de eisen van horror, maar iets in de sfeer, effecten of toon laat deze folk-horror toch voldoende slagen. Mijn versie had denk ik nasynchronisatie, wat uiteraard ook niet handig is. De film is voor wat hij is, oké, maar ook wat te mainstream .

Verrassend solide Oekraïense Zombie-actiefilm die uitzonderlijk goed gebruikmaakt van zijn budgettaire beperkingen. Het onderwerp dat de Sovjets (of Duitsers) experimenten om supersoldaten te creëren is natuurlijk niet nieuw, maar het blijft interessant. Deze film werd in slechts een paar maanden gemaakt, met zo'n $500.000 alleen dat is al opvallend en dan is dit land ook nog in oorlog...Vanzelfsprekend is er dus ook veel anti-Russische retoriek, maar dat is niet verwonderlijk, en daarom ook niet storend! Het uitgangspunt is dat de vernietiging van de Kachovka-waterkrachtcentrale in juni 2023 (door de Russen) een reeks geheimen onthulde die tot dan toe onder het water van de dam verborgen lagen. Met opvallend genoeg een paar erg leuke toevoegingen aan het zombie-genre. Trouwens dit maak onderdeel uit van een franchise waarvan The Witch: Revenge (2024) over een eeuwenoude heks die de Russische indringers een bloedige dood, de eerste was. Deze was naar mijn menig zelfs leuker dan de heks van Konotop. Het meeste in de film escapistische onzin en dat maakt deze film voorspelbaar maar ook erg leuke vermakelijke aangelegenheid. Aan het einde hebben ze een hint toegevoegd voor een volgende deel.

Deze film werd opgenomen met een budget van een paar honderd , waarna de post-productiekosten van o.a. het geluidsontwerp nog ongeveer $ 900 waren. En ik kan niet anders dan zeggen dat dit voortreffelijke solide film van 39 minuten is, geworden! Het verhaal gaat over de Jack-O-Lantern-moordenaar die met pensioen is en de gepeste middelbare scholier Daniel, die voldoende tijd had om de ware identiteit van de killer te ontdekken. De productie is ongekend hoog, de acteerprestaties zijn goed, degelijk en niet verschrikkelijk. Het is verder ook vrij simpel, met voldoende speelduur en geen overbodige opvulling en het masker voor de moordenaar was best cool ! Qua humor is het misschien een beetje cheesy, maar vond die aanpak hier ook goed passen. Kortom een uitstekende slasher!

vote changed, original voice was 3,5 stars

Welke found footage-film uit 2008 over een buitenaardse invasie doet deze film van "The Asylum" na? En Oef, wat een onbekwame found footage-film...ik bedoel, het subgenre leent zich goed om kosten te drukken. Maar hier is het wel heel erg kostenbesparend. Dezelfde scène maar steeds op een andere plek en iemand betalen om met filters het er beschadigd uit te laten zien. Een aardbeving in Tokio, Japan maar euh..vliegtickets zijn te duur dus speelt het zich gewoon af in Los Angels, Amerika. Wat gek genoeg ook eigenlijk de meest opvallende prestatie in de film was! Gelukkig volgt het aantrekkelijke meisjes zodat je het einde net weet te halen. Maar eerlijk gezegd kan je na een half uur al niet veel meer schelen hoe het afloopt, de hele film bestaat namelijk alleen maar uit mensen die met elkaar praten en bij de daadwerkelijke interessante delen draait de camera weg, springt op zwart of loop zogenaamd vast...Bekeek deze film voor The Asylum Movie Club op Letterboxd