Log

Een langzame, Russische folk-horror die op sfeervolle manier verdriet, trauma en rituelen combineert tot een vreemde koortsdroomfilm. De film speelt zich af op een afgelegen eiland, omringd met bossen en de bewoners voeren vreemde griezelig ceremonies uit. Voor wie de The Wicker Man (1973) heeft gezien niets nieuws natuurlijk (of Midsommar voor mensen met een korte termijn geheugen of te jong zijn?) Het verhaal voelt wel vaak onsamenhangend aan en dat kan je doen verdwalen in de symboliek. Er is ergens aan het begin een Ouroboros te zien dus het niet-lineaire verhaal komt uiteindelijk wel samen. Ook voldoet het daardoor misschien niet helemaal aan de eisen van horror, maar iets in de sfeer, effecten of toon laat deze folk-horror toch voldoende slagen. Mijn versie had denk ik nasynchronisatie, wat uiteraard ook niet handig is. De film is voor wat hij is, oké, maar ook wat te mainstream .

vote changed, original voice was 2,5 stars

Verrassend solide Oekraïense Zombie-actiefilm die uitzonderlijk goed gebruikmaakt van zijn budgettaire beperkingen. Het onderwerp dat de Sovjets (of Duitsers) experimenten om supersoldaten te creëren is natuurlijk niet nieuw, maar het blijft interessant. Deze film werd in slechts een paar maanden gemaakt, met zo'n $500.000 alleen dat is al opvallend en dan is dit land ook nog in oorlog...Vanzelfsprekend is er dus ook veel anti-Russische retoriek, maar dat is niet verwonderlijk, en daarom ook niet storend! Het uitgangspunt is dat de vernietiging van de Kachovka-waterkrachtcentrale in juni 2023 (door de Russen) een reeks geheimen onthulde die tot dan toe onder het water van de dam verborgen lagen. Met opvallend genoeg een paar erg leuke toevoegingen aan het zombie-genre. Trouwens dit maak onderdeel uit van een franchise waarvan The Witch: Revenge (2024) over een eeuwenoude heks die de Russische indringers een bloedige dood, de eerste was. Deze was naar mijn menig zelfs leuker dan de heks van Konotop. Het meeste in de film escapistische onzin en dat maakt deze film voorspelbaar maar ook erg leuke vermakelijke aangelegenheid. Aan het einde hebben ze een hint toegevoegd voor een volgende deel.

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote changed, original voice was 2,5 stars

‘I object’

De 61-jarige martial arts-legende Donnie Yen is misschien geen spring-in-het-veld meer maar weet in deze niet helemaal werkende genrehybride nog redelijk de schurken te bestrijden. Yen regisseert zichzelf in deze veelgebruikte verhaallijn van een onterechte drugsbeschuldiging die op minderbedeelde wordt afgewenteld, in stand gehouden door corrupte advocaten en een afwijzend rechtssysteem. Waarna een heldhaftige politieagent besluit de meest rechtvaardige aanklager bij het ministerie van Justitie van Hongkong te worden om persoonlijk de scheuren in het rechtssysteem te dichten. De gevechtsscènes zijn bevredigend en meeslepend gechoreografeerd door actiefilmregisseur Takahito Ôuchi, maar lijden erg onder de rechtszaalthriller-gedeelte. Wat vermoedelijk veel meer zegt over Yens leeftijd, hoewel in deze film lijkt alsof de jaren zijn vaardigheden niet hebben aangetast. De film duurde wel wat lang naar mijn smaak, maar Donnie Yen was bevredigend genoeg!

Dit had een film van iets meeer dan een uur kunnen zijn. Het verhaal was eenvoudig maar door overbodige uitleg, meanderende zijsprongen en een ingewikkeld web van twisten die dit laten vastlopen in inconsistenties en ondoorzichtige motieven, weten ze het zodoende tot meer dan twee uur op te blazen. De eerste helft was nog oké, de tweede helft was gewoon onlogisch, monotoon en soms slepend lang en in derde akte barst het nog wat los, maar dat is te laat. Hoewel sommige gevechtsscènes best geweldig zijn, lukt het niet om het ​​verhaal goed te vertellen. Ook een beetje een showcase voor Jackie Chan, met 71 ook niet meer de jongste dus fysiek wil het allemaal niet zo meer lang lukken...daarom gaan er veel tijd naar dramatische acteerscènes van Jackie Chan en zijn vaderlijke band met Zhang Zifeng. De film Gun Chung (2007) maar meerdere herkende die film in dit script...Deze film weet niet wanneer hij moet stoppen, en Jackie Chans beste film vind ik dit helaas ook niet!

Oei...deze Amazon Prime-productie kan alleen maar ten prooi zijn gevallen aan, naar wat ik denk, bemoeienis van de studio. Want deze Donald E. Westlake onder het pseudoniem Richard Stark verfilming is narratief enorm onevenwichtig. Hoewel de toon nog amusant is, is het ook vreemd vlak. Het is niet vlot, terwijl het dat wel wil zijn, de ene keer wil het flauwe komedie doen, om vervolgens weer meer een serieuze actiefilm te zijn. Las ook ergens dat er een ongebruikt scenario voor Lethal Weapon 2 is gebruikt...En hoewel Mark Wahlberg de kar moet trekken steelt Lakeith Stanfield, elke scène! Er waren zoveel nutteloze scènes en rommelige onzin om de te lange speelduur te vullen. Het is een film die speciaal voor streaming is gemaakt, dus dat is merkbaar in de visuele effecten. Tja de film kent dus net zoveel ups als downs maar bezat wat entertainmentwaarde...

Laat ik het maar gelijk vertellen; Als zombiefilm of komedie is Tina Romero's debuut niet geslaagd De film komt met een heleboel niet-heteronormatieve onzin. Daarnaast kies Tina met dit regenboog-zomedy debuut om haar ouderlijke connectie te gebruiken om haar eigen carrière te starten of te bevorderen. Een "Nepobaby" dus...Night en Dawn zijn klassiekers, en dan begeef je eigen eigenlijk al op glad ijs! De film neemt het "queens"-deel van de titel letterlijk en volgt een groep drag-artiesten die verstrikt raken in een chaotische nacht vol metallic-groene zombies. "Glam-gore" Het probleem is dat de film flamboyant luidruchtig is, meer voelt als een aaneenrijging van aan elkaar geplakte sketches en de satire is voor iedereen die buiten gay-drag-gemeenschap valt niet te snappen. Als je verwacht dat er spanning of schrik zal zijn...helaas...Misschien is dat de film nog doet wat hij belooft...als Cringy over-the-top queer-filmkomedie maar Tom Savini in een cameo hebben en geen noemenswaardige make-up & effecten is doodzonde!

vote changed, original voice was 4,0 stars

De film begint met Harper die aankomt op de boerderij van haar moeder met haar pasgeboren baby en een postnatale psychose. Tja...dit is weer zo'n film, die een verhaal over een vrouw die worstelt met een psychische aandoening combineert met een bovennatuurlijke aanwezigheid Die een emotionele toestand (angst, verwarring en isolement) verward met horror. Uitermate ingetogen, die met een bijna meditatief tempo verhaald over psychiatrische aandoening die kort na de bevalling kan ontstaan. Trachten om een onheilspellende sfeer in de film te brengen is niet echt een horrorbenadering. Nergens is de film bloederig, spookachtig of heel spannend Het sleept zich voort waardoor de ontknoping onnodig lang op zich laat wachten.

vote posted

Een post-apocalyptisch actie-film met goede stunts, en een gebrek aan diepgang zoals het ook wel een beetje hoort! Wie zit er nu op drama of uitverdieping van personages te wachten in dit soort rechtaan rechttoe knokfilms? Qua verhaal is gewoon heerlijk simpel. Je heb de held Dave Bautista met een stoere chick Olga Kurylenko en een schurk Kristofer Hivju. De inzet een kluis ergens in Frankrijk met de Mona Lisa....waarom niet? Je kan maar beter direct elke vorm van logica overboord gooien.Destructieve zonnenvlammwn jaja.De actiescènes waren clichématig, maar goed en lekker bloederig gedaan. Deze film is zeker niet voor iedereen weggelegd, (kijk maar naar het gemiddelde) en het is ook niet de beste maar ik vond dit echt een solide leuke cheesy actiefilm

In plaats van wat je van Chan zou verwachten, geen pure actiefilm met een mix van vechtscènes en komedie, maar leunt het meer op sentimentaliteit en familie-drama met gelukkig wel enkele toffe vechtscènes en een paardenscheet-grap. Chan speelt als het ware zichzelf als een uitgebluste stuntman, die worstelt met het ouder worden, betalen van zijn rekeningen en zijn moeizame relatie met zijn vervreemde dochter. Hoewel het script van deze nieuwe Jackie Chan-film niet zo sterk is, de humor niet altijd even goed overkomt en het minstens 20 minuten te lang duurt, is het een aardige en ontroerende film over een paard en baasje en zijn dochter. De film sluit wel af met een kleffe ode-tekst aan alle stuntmannen in ""de 100-jarige geschiedenis van de Chinese cinema" …euh .. ik weet het niet. Oké, Hong Kong is nu wel (gedeeltelijk) China maar laten we niet doen alsof Jackie Chan en zijn Stunt Team geen Hongkongse actiefilms (zeker als je ook videotapes ziet van eerder werk) hebben gemaakt!

Maffe film.... Niet zozeer de verhaallijn want die is gewoon middelmatig. Het conflict tussen het Han-leger en de Hunnen en een centrale staande romance tussen twee generaals en prinses Meng Yun (de mooie Gülnezer Bextiyar) Nee daar is niets maf of bijzonders aan! Er was ook geen al te goede verbinding tussen dit moderne verhaal en het historische verhaal en ze hadden maar weinig invloed op elkaar. Want tja dit is ook de tweede opvolger van de film Shen Hua "The Myth" (2005) met martial arts-ster Jackie Chan. En die is misschien te oud om zoveel vechtscènes te doen...daarom hebben ze zijn gezicht op het lichaam van een jongere acteur geplakt tijdens de scènes die zich afspelen in de Han-dynastie. Geloof namelijk niet dat ze hem gewoon verjongd hebben. Echter lijkt het alsof er ook niet veel moeite werd gedaan om het publiek ervan te overtuigen dat de generaal uit het verleden Jackie uit het heden is. Dat had ook een negatief effect op het verhaal. Als je dus verwacht dat Jackie een paar komische gevechtsscènes uithaalt, zal je tot de laatste akte moeten wachten want dan gaat hij aan de slag .Ach het is goed genoeg om te kijken.

Een Chinese film over Chinatown in San Francisco van begin twintigste eeuw. De film gaat over de vooroordelen tegen Chinezen in Amerika. Terwijl het zelf ook gebruik maakt van vooroordelen, alle acteurs die de Native Americans spelen, zijn overduidelijk Chinezen die bruin zijn geschminkt Er waren veel witte mensen in de film, waarom dat niet een paar indianen laten overkomen? Oké film neigt dus duidelijk naar een sterke politieke boodschap vanuit een Chinees perspectief. Is dat erg? Niet per se. Zolang het maar niet te overdreven patriottistisch wordt! En dat heeft deze film mee! Waar deze film uiteindelijk wel tekort schiet is het voorspelbare plot. Goh...de bekende acteur John Cusack speelt hier de senator Grant..moet ik meer zeggen? Ondanks dat en de overdreven komedie, het vreemd aanvoelende politiek slotakkoord aan het einde was de rest van de film eigenlijk best vermakelijk! Na de animatie-film Ne Zha 2 was dit de best bezochte film van 2025 in China

De Amerikaanse streamingdienst Tubi is gratis en haalt zijn omzet uit advertenties. Het maakt ook Original films maar door het lage budget zijn de films vaak ook niet heel erg goed. Echter door dat de dienst succesvol is, lijkt het ook dat het budget iets omhoog is gegaan, waardoor het denk ik voor beginnende filmmakers ook interessanter wordt. Hoe dan ook de originele TUBI-films worden absoluut beter. Op horrorsites en forums kwam de laatste tijd vaak deze "Match" langs als een aanrader. Dus gaf ikhet een kans!

En WOW...dit was verrassend sterk....achteraf ook niet gek want regisseur Danishka Esterhazy weet regelmatig verfrissende leuke horrorfilms te maken! Hier doet ze het met een zeer solide monsterfilm in jaren 80-stijl die zich afspeelt in de moderne tijd, waarbij Paola tijdens haar app-date 'Henry' tegen het lijf loopt. En het is bloederig en smerig! Er zitten scènes in waar sommige mensen van zeggen dat ze er misselijk van werden. Nou... als horror-fan ben je meer gewend dus hangt het ook een beetje van de persoon af maar ik heb me prima vermaakt. Ja dit is TOP-vermaak!

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Hoewel er binnen de gelederen van de SOE de nodige weerstand bestond tegen de inzet van vrouwen voor de gewapende strijd, zou de organisatie uiteindelijk 38 geheimagentes inzetten. De belevenissen van verschillende van deze SOE-agentes vonden hun weg naar het witte doek Echter het levensverhaal van de Poolse agente Krystyna Skarbek alias Christine Granville die werkte voor de Britse Special Operations Executive werd steeds maar in de ijskast gezet.

Hoe het dan ook gelukt is om deze biografische spionagethriller, geregisseerd door James Marquand (zoon van regisseur Richard Marquand (Return of the Jedi), wel van de grond te krijgen is mij niet duidelijk....Enfin laten we maar zeggen dat het beter is dat er een film is met tekortkomingen en het ontbreken van een coherent verhaal, dan helemaal geen verfilming.

De film begint in 1942 met de Poolse spionne Krystina Skarbek die zich vrijwillig aanmeldt als spion tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ze vertelt het verhaal van haar eerste en laatste missie. De film is acceptabel en redelijk, maar niet bijzonder, omdat de oorlogsscènes noch spectaculair noch erg goed gefilmd zijn. Soms slaagt Marquand er niet in een balans tussen de tijdlijnen te bewaren. Waardoor er een verwarrende manier van vertellen ontstaat.

Krystina Skarbek wordt vertolkt door Morgana Polanski, dochter van regisseur Roman Polanski en actrice Emmanuel Seigner, maar omdat ze alleen in wat kleine bijrollen (voor mij het bekendst als de Franse prinses Gisla en de vrouw van Rollo in de serie Vikings) heeft gespeeld, heeft resulteert het niet in een goede prestatie. Ze heeft uitstraling en doet haar best, maar ze is technisch gezien nog niet goed genoeg.

Tja om eerlijk te zijn is het maar tamelijk rommelig verslag van het gevaarlijke leven dat Krystyna Skarbek alias Christine Granville ooit leidde. Personages duiken net zo snel op als dat ze weer verdwijnen, en de operaties waaraan Skarbek aan deelneemt gebeuren soms maar gewoon waardoor ze niet altijd even duidelijk voor kijkers zijn. Ze was de langst-dienende vrouwelijke Britse agente in het veld en verdiende een film! Uiteindelijk werd ze in 1952 in Londen doodgestoken door een geobsedeerde en afgewezen aanbidder.

vote posted

Nogmaals een film over het bloedbad van Nanking. (Na o.a. Tu cheng xue zheng (1987), Nanjing 1937 (1995), Nanjing! Nanjing! (2009), John Rabe (2009), Jin Ling Shi San Chai (2011) Na de val van de toenmalige Chinese hoofdstad Nanjing trekt het Japanse Keizerlijke Leger op 13 december 1937 de stad binnen. In de daarop volgende zes weken (tot begin februari 1938) beging het Japanse leger ontelbare misdaden, zoals verkrachtingen, plunderingen, brandstichtingen en moord.

De film begint met de chaos van de evacuatie van de Chinese troepen en volg dan een postbode die tijdens de verschrikking wordt gedwongen om foto's te ontwikkelen voor een Japanse militaire fotograaf, die de moorden op Chinezen documenteert, in de fotostudio treft hij een ondergedoken gezin, een collaborerende tolk en een operazangeres. Met gevaar voor eigen leven ontwikkelde hij deze negatieven maar verzamelde ze ook in een album. Dat fotoalbum was (naast dagboeken van John Rabe en Minnie Vautrin) cruciaal bewijs voor verschillende veroordelingen van de hoofdschuldigen.

De moeilijkste, maar essentiële scènes zijn natuurlijk die waarin Japanse troepen hun oorlogsmisdaden begaan. Al lijkt men daar (misschien maar gelukkig) enigszins terughoudend te zijn. De film is in ingetogen kleur gefilmd, waardoor het bijna zwart-wit aanvoelt, dit kwam de grimmige omstandigheden ten goede. Hoewel de film meer dan twee uur duurt, vliegt de tijd om. Alleen in het laatste deel werd soms wel wat te melodramatisch. De film werd China's op twee na grootste binnenlandse hit van het jaar. Het is een goede film maar ook een beetje dubbel, een film die wreedheden uit het verleden herdenkt uit een land die vandaag de dag eveneens mensenrechtenschendingen begaat.

Op 1 oktober 1942 werd een Japans vrachtschip, de Lisbon Maru, gebruikt om 1816 Britse krijgsgevangenen naar Japan te vervoeren. Het schip werd voor de kust van China getorpedeerd door een Amerikaanse onderzeeër, zich er niet van bewust dat er geallieerde gevangenen aan boord waren. Toen de Lisbon Maru zonk, lieten ze de Britten te achter en toen ze probeerden te ontsnappen, beschoten de Japanners hen. Hun redding kwam in de vorm van een vloot Chinese vissersboten van de nabijgelegen eilanden in de Zhoushan-archipel. Deze Chinese vissers wisten de veel Britse soldaten in veiligheid te brengen, waardoor er 988 militairen die dag werden gered.

Deze ware gebeurtenissen vormden de inspiratie voor de documentaire Li Si Ben wan chen mo (2023) - IMDb die meer dan 6 miljoen dollar opbracht aan de kassa, wat een zeldzaamheid voor een Chinese documentaire is. Niet verwonderlijk dat ze het nu proberen met een grote bioscoop-actiefilm. Er werd $80 miljoen voor uitgetrokken, en Guan Hu (actie-oorlogfilm The Eight Hundred en Cannes-prijswinnaar Black Dog 2024) en tv-regisseur Fei Zhen Xiang aangetrokken voor de regie. Er werd zelfs gefilmd met IMAX-camera's

Het verhaal draait hier om twee heldhaftige broers, van wie er één de Britse gevangenen ontdekt en bevrijdt, en een vrouw de reddingsbrigade leidt. Niets van dit alles is in werkelijkheid gebeurd de eilanden waren niet eens bezet de Japanners. Alhoewel de acties van de Chinese vissers natuurlijk heldhaftig waren, is dit vooral een bombastische Chinese kaskraker (het Chinese equivalent van Bay's Pearl Harbor) met het voorspelbare verhaal dat men spectaculair met eer en moed heeft gevochten tegen de bezetter.

vote posted

vote changed, original voice was 2,0 stars

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote changed, original voice was 2,5 stars

Russische blockbuster met veel voor dit land bekende acteurs..Films over onderzeeërs of duikboten weten door hun setting bijna altijd wel voor wat spanning, drama en claustrofobie te zorgen. Hoewel bijna alle onderzeefilms min of meer wel allemaal proberen dezelfde hachelijke situatie over te brengen. Daarom laat men In plaats van een ontmoeting of jacht in oorlog of bijna oorlogstijd, nu het mythische Scandinavische zeedier met enorme afmetingen, de Kraken los op een Russische atoomonderzeeër. Inzet een verdwenen duikboot met een superwapen dat moet worden vernietigt...en oh...de bemanning mag ook worden gered. Echter is het soms wel wat lang uitgesponnen met weinig inspirerende personages en dan werkt de speelduur en voorspelbaar plot ook niet echt mee. De grafische effecten en special effects zijn niet van topklasse, maar wel voldoende spektakel oplevert. De algehele samenhang van verhaal, plot, drama en acteerwerk zijn verder solide. Ach het was vermakelijk.

Mischa Barton haalt haar Britse privédetective terug voor een tweede moordmysterie. Zo'n gemakkelijke mysterie-zaak die je op luie zondagmiddag op tv zal kijken. Dit is overigens een vervolg op Invitation to a Murder (2023) Dat eerste deel kreeg een vrij onopvallende digitale release, maar iemand vond dat dit vervolg ook een bioscooprelease verdiende. Na de openingssequentie, waar een man door de straten van Caïro haast, naar een winkel met artefacten wordt je voorgesteld aan het ensemble: een actrice, een journalist, een vertaler, een secretaresse, een ambassadeur en zijn dochter en amateurdetective Miranda Green, om de moord​​zaak op één van hen op te lossen. In beide films in de Miranda Green-serie is het volop genieten van de jaren 30-elementen Waardoor in de films de geest van Jessica Fletcher, bekend van "Murder, She Wrote" rondwaart. Wat misschien gedeeltelijk ook formulewerk is, maar ach dat is verder ook prima is, en alles blijft op een comfortabele manier verlopen. Een bioscooprelease is overdreven maar Miranda Greens detectivewerk werkt wel heerlijk escapistisch...en geen idee wat daar verkeerd aan is? Op naar de uitgestrekte Zuid-Afrikaanse savanne van 1937 voor het volgende deel "The Mystery of the Golden Spear" van de Miranda Green-serie.

Dit is een op zichzelf staande Witcher-spin-off die vlak voor seizoen 4 van The Witcher even gauw op Netflix werd gedumpt. Het project begon als een serie maar werd ingekort tot film en tijdens de twee maanden opnames werd besloten om niet verder te gaan.

Het is een prequel, die zich richt op "The Rats", de tienerbende die Ciri in aflevering 8 van seizoen 3, tegenkomt. Het begint ook met Ciri vastgebonden op een kar, leunend tegen een vat met daarin gepekelde hoofden en vervolgens verteld bestuurder Leo Bonhart het achtergrondverhaal van de groep van zes buitenbeentjes die leven van diefstal. Het is allemaal ongedwongen en aardig om te kijken maar er is in deze standalone ook nergens iets essentieel te bekennen.

Iedereen praat over wat ze hebben gedaan, er is wat actie en praktische effecten, maar van begin tot eind komt het niet veel verder. Het mist de sfeer van de Witcher-wereld. En misschien is het probleem dat het personages zijn waar niemand om geeft, omdat ze waarschijnlijk betekenisloos zijn in de serie. Geen van de acteurs heeft genoeg charisma om de serie te dragen. Waardoor gek genoeg Dolph Lundgren is, die de Witcher Brehen, de Kat van Lello speelt, die hier de beste spelende acteur is!

Het eerste en tweede seizoen van de serie vond ik geweldig, volgde mooi het boek met een aantal goede toevoegingen. Maar daarna ging het hard bergafwaarts. Het is zelfs nog schokkender, want dit de derde toevoeging in de Witcher-wereld die Netflix dit jaar verprutst (samen met Sirens of the Deep en seizoen 4) Oké er was natuuurlijk ook al Blood Origin (2022) Tja dacht dat ze daar wel enigszins van geleerd hadden maar nee...Ideetje misschien is het tijd om voor "The Witcher Universe" een compleet nieuwe aanpak te komen?, Misschien zelfs een reboot, want dit gaat vermoedelijk zo niet werken...

Hm, dacht dat een film was die zich afspeelde in 19de eeuw met verwijzingen naar historische momenten en figuren uit de Franse geschiedenis...echter dit is maar een klein gedeelte, de meeste tijd gaat het over enkele moderne Parijzenaren die plotseling ontdekken hoe belangrijk het is om terug te blikken op hun familiegeschiedenis...Dat moderne gedeelte had ook weinig tot geen zin, tenminste voor mij....Een jonge vrouw van het platteland gaat aan het einde van de 19e eeuw naar Parijs om haar afwezige moeder te vinden en bevindt zich midden in een stad die een grote verandering ondergaat. Ondertussen zoveel jaren later moeten verre familieleden een erfenis verdelen. Sommige scènes tussen heden en verleden missen continuïteit. De decors en kostuums waren wel goed verzorgd, maar het eerbetoon aan Parijs lijkt nogal geforceerd en het maatschappelijke commentaar of eerder de clichés ervan was ik algauw beu. Typische Franse cinema...ja en dat was mij allemaal maar te gewoontjes, Het plot verrast niet één keer, en het onderzoek belandde ook bij een beroemde naam uit de kunst...en verwijzen naar de rol van kunst (wat een knap staaltje eigendunk?)

De sympathieke Tim Key is zo'n beetje de kern van de komedie, als hij als man met een groot hart en fanboy, na het overlijden van zijn vrouw, tweemaal de lotto wint, boekt hij zijn favoriete folk-duo McGwyer en Mortimer. Gebaseerd op de korte film "The One and Only Herb McGwyer Plays Wallis Island" draait het in wezen om de emoties en gevoelens die gepaard gaan met een gedeelde muziekervaring. Een superlieve film dus, maar het voelde ook een beetje langzaam. Het is eigenlijk de bromance van Planes, Trains and Automobiles-formule maar dan op een Brits eiland en met folkmuziek. Nee, het is niet echt een diepgaande film, maar het is meelevend, eenvoudig, lief, en grappig. Een prima en oprechte film die gelukkig niet vervalt in teveel sentimentaliteit!

vote changed, original voice was 4,5 stars

"Ga je gang"

Scherp, intrigerend en vermakelijk van de eerste scène tot de laatste wending. Een hedendaagse paranoïde thriller die zich makkelijk staande weet te houden tussen de films uit de hoogtijdagen van het genre in de jaren '70. Dealmakelaar Ash treed op als tussenpersoon voor klokkenluiders en bedrijven. Hij communiceert uitsluitend via praat-naar-tekst-relayservice die dove mensen helpt met telefoongesprekken te voeren. Dit maakt het kat-en-muisspel duidelijk een stuk spannender! Een film die je tegenwoordig niet veel meer ziet, en die volledig draait om spanning, een paar onverwachte wendingen en het acteerwerk. De derde akte had ik liever enigszins anders gezien en het heeft ook last van dat het (iets) te lang was, maar het verpest de film niet of zo.

Dit was een aangename verrassing. Een ingetogen, onderzoek-thriller met een variatie op het buddygenre. Waarin het erg leuk was om te zien dat, de relatie tussen de twee hoofdrolspelers Jack Quaid en Jeffrey Dean Morgan uitgroeit tot een van vertrouwen en begrip. Zonder zoetsappig of gladjes over te komen. Het mysterie-thriller aspect en een vleugje komedie zorgen dat het nooit verveeld. Geweldige chemie en een paar aardige grappen tussendoor, ik heb hier uiteindelijk meer van genoten dan menig bioscoopfilm die hetzelfde probeert...

Een cynische, langzaam op gang komende psychologische drama-thriller over de neiging van een gesloten eilandgemeenschap om zich sekte-achtig te gaan gedragen wanneer Jezus-achtige wonderen, irrationeel gedrag bevordert, met destructieve gevolgen. De horror van het collectieve opportunisme... Grimmig, onheilspellend en met de prachtig locatie van Keels, Newfoundland en Labrador. De film begint met een sterke openingsscène, vanaf daar loopt het gaandeweg met een langzaam tempo en een duistere sfeer naar een explosief einde die de kijker wel achterlaat met vragen. Verrassende film; die met wat het verkent raakvlakken had met horror doordat het de slechtste kant van de mensheid liet zien!

Dit draaide op het Imagine Film Festival dus ik dacht...het moet toch een aardige film zijn....maar euh...een Post Malone van Ali Express ontmoet een laten we zeggen; "twink" (homoseksuele man met een slank postuur) en "slechterik" *Kuch* en daar kijk je anderhalf uur lang na....Echt ...een film over een gast die wanhopig belangrijk wil zijn, een relatie aangaat met een beroemdheid, vervolgens uit de groep wordt gegooid en dan chanteert om te blijven...nog voor de 30 minuten verveelde ik me enorm. Wat een trage film over jongens die dingen doen en daarna nog meer dingen doen en waarbij denk ik het einde dan de rest goed moest maken? Maar het lukt de film niet (tenminste voor mij) om met iets overtuigends (inclusief einde) te komen. Verbijstering had ik meer van de waardering, dan voor deze nietszeggende worsteling!

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote changed, original voice was 3,0 stars

Actiefilm die goed heb gekeken naar Sly Stallone's 'Cliffhanger' uit de jaren 90. Deze film neemt je qua uitgangspunt en locatie terug naar die tijd. Gewelddadige schurken doorkruisen het gevaarlijke koude winterse landschap van Montana op zoek naar verdwenen geldkisten, en sleuren een paar onschuldige helden mee. De openingsscènes waren vermakelijk en verrasten me met hun kwaliteit. Maar toen kwam de tweede akte en bleek het budget toch te beperkt. Alhoewel het is nog steeds een redelijke film met een kat-en-muisspel maar waarin de actie enigszins achterblijf, en dit compenseert door ruimschoots aanwezig bloed en het vermengd met Indianenreservaat perikelen.

Ga niet teveel woorden hier aan vuil te maken, denk dat alles wel gezegd is over deze zoveelste Holocaust-film De Oostenrijkse film gebaseerd op het boek van Adolf Burger (hier gespeeld door ugust Diehl) won de Oscar voor beste buitenlandse film van 2008. Solide prestaties van cast en makers, goed gefilmd en geregisseerd. Helaas ook vaak de gebruikelijke concentratiekamproutine. Natuurlijk heeft iedereen zijn eigen visie op wat er moet gebeuren maar het is Sorowitsch (Karl Markovics) die het meest menselijke en alles doet wat nodig is om zo lang mogelijk in leven te blijven. De wreedheden die de nazi's in het kamp begaan, worden vaak alleen maar gesuggereerd. In zekere zin brengt het niets nieuws maar door de goede uitvoering in alles, was dit een degelijke en uitstekende film.

Als groot fan van de Deathstalker 1 (1983) en 2 (1987) en sword-and-sorcery-films (Excalibur (1981), The Beastmaster (1982), Krull (1983), Dragonslayer (1981), Clash of the Titans (1981, The Sword and the Sorcerer (1982) in het algemeen was ik zowel sceptische als enthousiast om te zien dat er een reboot kwam. Maar als iemand dit goed weet te doen moet regisseur en speciale effecten kunstenaar Steven Kostanski het wel zijn! (check de man zijn oeuvre maar eens?) Maar toch....problemen met budget of consistentie...ze kunnen zo maar het laten tegenvallen. '

Technisch gezien is dit een remake van de gelijknamige film uit 1983, geproduceerd door Roger Corman. En ja Kostanski is trouw aan de originele film qua presentatie, vertelstijl en toon, maar hij vertelt een heel ander verhaal. Het is eenoprechte liefdesbrief aan het zwaard-en-toverijgenre...tjonge en wat een begin...want binnen de eerste minuten wordt een man onthoofd terwijl het bloed eruit spuit in het beeld gebracht Waarna er een eerste blik op de rode Dreadite-krijgers te zien is. Dit alles op de klanken van Blitz/Berlin met het gitaarwerk van niemand minder dan Slash.

Het centrale uitgangspunt is natuurlijk de reis van de onverwachte held. De, door oorlog verscheurd mythisch koninkrijk Abraxeon, scavenger Deathstalker, bemachtigd op een met lijken bezaaid slagveld een vervloekt amulet. Om te overleven, moet hij deze vloek verbreken en monsterlijke huurmoordenaars trotseren. Hij krijg daarbij hulp van de tovenaar-goblin Doodad (Laurie Field met de stem van Patton Oswalt)en dievegge Brisbayne (Christina Orjalo) Daarnaast is Daniel Bernhardt (acteur, stuntman en vechtkunstenaar) perfect gecast als Deathstalker; zijn personage is een sympathieke schurk met een aantal verrassend grappige momenten.

Naarmate de gebeurtenissen zich ontvouwen, leeft Kostanski zich uit met praktische effecten, ongelooflijke fantasierijke wezens (monsters gespeeld door mannen in pak) en hilarisch veel over-the-top bloed! En het is dat gevoel van wereldopbouw en verwondering, met veel artisticiteit die nodig is om hiervan een grandioze denkbeeldige werkelijkheid te maken! Wat "Deathstalker" uiteindelijk zo goed maakt, is dat het namelijk zich vasthoudt aan wat er al eerder was, maar tegelijkertijd gebruikmaakt van wat er vandaag de dag beschikbaar is!

Met knipogen naar het Kaiju-genre, specialist in stop-motioneffecten Ray Harryhausen (er is zelfs een gevecht, wat aan hem doet denken) en natuurlijk het zwaard-en-toverijgenre (het vierbladige zwaard is uit de Albert Pyun)-film en een personage lijkt op Man-E-Faces uit He-Man) De sets, kostuums, make-up zijn grotendeels praktisch, en men gebruikt verschillende animatietechnieken, van stop-motion tot geschilderde landschappen, om deze ​​wereld te creëren waarin je 102 minuten lang verdwaalt.

"Deathstalker" draait de klok eigenlijk terug naar een tijdperk waarin het tot leven brengen van je verbeelding, handgemaakte speciale effecten vereiste Misschien is dat nostalgie, heimwee naar de magie van genrefilms die me als kind en nu als volwassenen zo aantrek. Maar als ik dit vergelijk met die film over Viktor's monster, is dit zonder twijfel een veel leukere film! En de Oscar gaat...niet naar Steven Kostanski op zijn best! Echter is dit een echte aanrader!

Deze film leek nog niet helemaal te hebben besloten of het een horrorkomedie of een regelrechte slasher was. Hoe dan ook, het was verrassend vermakelijk. Kekke horror in een pretpark met naast een psycho-slasher-tweeling ook nog een motorbende en bloederige vallen. De giechelende, roodharige tweeling zorgt ook voor wat lucht en een lach. Het is grappig, maar niet belachelijk, beetje bloederig en een beetje schrik. Beter dan menig ander lowbudget film maar er zijn hier ook dingen die niet zo goed gingen.

Fantasie-horror met heksen, wat zombies en draken, gedaan door The Asylum. Dramatisch gedaan natuurlijk maar ik kan wel van deze films genieten. Ja het is enigszins amateuristisch, maar in de beste zin van het woord, (niet iedere film kan een hoog budget bezitten zoals The Rings of Power of House of Dragons) het streeft er ook nooit naar om iets anders te zijn. Denk dat het een mockbuster moet zijn van Netflix's The Witcher. Het verhaal is verder vrij rechttoe rechtaan; een middeleeuwse stadje wordt geteisterd door demonische beesten, die komen van een een machtige heks. Een groepje onverschrokken helden vertrekt om haar duistere magie te trotseren en de vrede te herstellen. De acteerprestaties in de film waren redelijk, maar ook niet memorabel...euh…. althans koning Koenraad was niemand minder dan Doug Bradley. De kostuums en rekwisieten in de film waren redelijk, de effecten archetypisch Asylum. Als je een diehard fantasy-avonturen of D&D-fan bent. kan je deze film misschien nog leuk vinden. Ieder ander zal hieer niets vinden!

Er zijn veel scènes waarin mensen rondrennen, onkruid aan deurklinken vastbinden of ruzie maken over de vraag of vampiers echt bestaat. Het is eigenlijk niet eens een griezelfilm maar meer een moordmysterie met enkele gothic-elementen. Regisseur Tod Browning weet hoe hij moet filmen en weet soms daadwerkelijk wat griezel op het scherm te toveren. Genoeg mistige kerkhofscènes, vleermuizen en het vampiermeisje Luna Met een verrassend einde dat het een beetje verklaart, maar niet echt en een grap die Bela Lugosi in de laatste scène maakt. Luchtige film van 60 minuten die sfeervol is gefilmd

In 1925 had slechts de helft van de Amerikaanse huishoudens elektriciteit en in 1945 was 85 procent van de huishoudens voorzien van elektriciteit. In 1937 was elektriciteit dus nog vrij nieuw en enigszins eng. Hoewel de film absoluut geen horrorfilm is, bevat hij wel sciencefictionelementen. Het verhaal gaat over een zekere meneer Mallory... een bejaarde man die het nieuw beveiligingssysteem met een "elektrisch oog" heeft uitgevonden, maar dat vervolgens door zijn voormalige zakenpartner en zijn eigen advocaat wordt gestolen. Tijd voor wraak want er is een "Night Key" ingebouwd die alles uitschakelt. Hoewel het verhaal vaak voorspelbaar en vrolijk is, is het in iets meer dan een uur, met wat elektronische technologie desalniettemin boeiend.

Deze film is opgezet als een soort natuur-documantaire en via een voice-over wordt er verteld dat de inwoners van Fouke, Arkansas, jarenlang ontmoetingen hebben gehad met een angstaanjagend Big Foot-achtig wezen dat in de lokale moerassen leeft. De film heeft ook eigenlijk geen ander plot, dan dat...er over de ontmoetingen verteld werd. De cast bestaat uit lokale bewoners die vaak zichzelf spelen, wat de documentaire-uitstraling alleen maar versterkt. Hoewel hij nu gedateerd eruit ziet, is het nog best leuk en sfeervol film. En omdat "Boggy Creek" midden jaren 70 een flinke lowbudget-hit was, kreeg het in 1984 een vervolg getiteld "Boggy Creek II: And the Legend Continues" Ook verscheen er een onofficiële vervolg in 1977 en twee in 2010

Een vreemd filmpje met een concept dat zowel grappig als verontrustend is en een richting die toch makkelijk te volgen was Het uitgangspunt van deze film ("Een vrouw ziet een ei elke keer dat ze haar ogen sluit, maar eiren komen uit") is anders dan alles wat je ooit hebt gezien, Tegen het einde zakt het een beetje in, maar zeker de moeite waard om te kijken als je van vreemde Japanse films houdt. Maar de montage is echter fantastisch, en het is slechts 70 minuten lang.

Zag van regisseur Pierre Tsigaridis al Two Witches (2021) Dat was een prima film dus was ook benieuwd naar deze en eerlijk gezegd dat was helemaal niet mis! Een vervloekt artefact, waarvan gezegd wordt dat het een demon bevat die zich aangetrokken voelt tot het terroriseren van kinderen zorgt voor heel veel problemen. De film opent sterk met griezelige POV-shots, slim gebruik van duisternis en een oprecht verontrustende sfeer. De scenes in het huis zitten vol met behoorlijk gestoord gedoe. Ja het weet je vaak ongemakkelijk gevoel te geven en er is genoeg vreemde energie om boeiend te laten blijven, Gek genoeg springt de film dan twintig jaar vooruit en verliest hij veel aan kracht en wordt wat traditioneler en lang niet zo eng (of vies). Ik vind dit nog steeds een goede film, maar alleen is hij niet zo strak en samenhangend als ik zou willen.

Deze film is onderdeel van de Amerikaanse wekelijkse televisieserie ABC Movie of the Week. Het is dus een voor televisie gemaakte film en daar gaat het direct mis! Het is het verhaal van een kleiner stadje in de bayou waar een inwoner dood wordt aangetroffen en de sheriff op onderzoek uit gaat. Er zijn wat voodoo- en Cajun-elementen om het mysterie op te leuken maar het is vooral voorspelbaar over wie en wat... Het focus zich op het moordmysterie rond het slachtoffer en pas laat in de film wordt duidelijk dat de moordenaar een weerwolf is, en het einde is een beetje een teleurstelling. Het is niet zo'n hele slechte film, maar gewoon te gedateerd en te tam maar ja....met het beoogde publiek van die tijd was dat ook wel te verwachten

Redelijke spionagefilm Het was oorlogstijd dus ook The Invisible Man-franchise ,werd omgebouwd tot een soort van WOII-propagandafilm om de Duitsers en Japanners zwart te maken De Onzichtbare Man sluipt nazi-Duitsland binnen om informatie te krijgen over een aanval op de VS. Het plot is complete onzin en dient alleen om effecten te laten zien en op een amusante manier de vijand in de war te brengen. De eerste onzichtbaarheidsscène met een parachute is erg slim gemaakt. De effecten werden dan ook voor een Oscar genomineerd. Oh en Peter Lorre was geweldig als Japanse agent!

Het is goedkoop maar prima. Het is een Scarecrow die Art the Clown "Terrifier", nadoet, met vergelijkbare scènes. Iets beter dan andere low-budgetfilms vooral door behoorlijke pogingen tot bloederigheid. Want ja het is bloederig, heeft goede praktische effecten, helaas is het plot is zwak, het acteerwerk op zijn best middelmatig maar hé als de sterfgevallen goed zijn... Het is kort en er was potentieel dus twee jaar later kwam er meer met Die'ced: Reloaded (2025)

Deze groots opgezette verfilming van Guillermo del Toro blijft meer trouw aan het literaire bronmateriaal. (maar niet helemaal) Wel in de manier waarop het verhaal verteld wordt; als een raamvertelling waar op een schip op de noordpool, eerst de schepper Victor Frankenstein (vond dit niet bepaald goed gespeeld door Oscar Isaac) zijn versie van de feiten verteld, daarna neemt het monster (prima vertolkt doo Jacob Elordi) het woord. Het tweede gedeelte van de film is ook het beste gedeelte! De regisseur kreeg voor Mary Shelley's klassieker uit 1818 een slordige 120 miljoen dollar. Echter om hetzelfde verhaal dat al op zoveel verschillende manieren is verfilmd, op zo'n klassieke Hollywood te zien...ik had wel een verrassendere versie verwacht. Net zoals Frankensteins schepsel is deze film ook een wonderbaarlijke creatie. Uit de kostuums en het production design spreekt een liefde, maar je kunt je afvragen of die echt nog zo nodig geschapen moest worden?

Uiteindelijk toch iets teveel een Nederlandse film die maar weinig blijvende indruk achterlaat. Op de poster prijkt een quote van Jan Doense dat ‘Vleesdag’ met afstand de bloederigste “Nederhorrorfilm” ooit zou zijn. Misschien wel want die lat lig niet zo heel hoog, echter natuurlijk ook gewoon marketingstunt. Dat betekent overigens niet dat het geen goede film is!

Dierenrechtenorganisatie versus de varkenshouder beide hebben hun eigen motieven, geen van beide kanten is echt "goed". Enigszins vergelijkbaar met The Devil's Rejects. Het is niet moeilijk te begrijpen dus het wordt allemaal snel en efficiënt opgezet, echter zijn de eenvoudige dialogen en het letterlijk benadrukken wat er op het spel staat, iets wat typische Nederlands lijkt. Al doen de acteurs nog zo hun best, daarmee sta je 1-0 achter.

Waar de film wel punten ophaalt is de splatter-effecten. Er zijn op een boerderij/slachthuis voldoende gereedschappen aanwezig om de rode lichaamssappen op het beeld te toveren. Misschien niet zo extreem als de marketing deed vermoeden, maar liefhebbers van gore kunnen nog steeds hun lol op! Alhoewel ik van de strenge leeftijdskeuring van achttien jaar en ouder, ook niet veel snap...Tja voor mij een beetje een gemengde filmervaring, vooral door het te houterige script en de dialogen. Maar zeker tof dat iemand het toch weer probeert met een Nederhorror en er ook gedeeltelijk goed in slaagt.

Ach deze film is eigenlijk best aardig. Natuurlijk sterk geïnspireerd door SAW maar och...dat was oké. Een groep 'vrienden' worden door een voormalige, in ongenade gevallen tv-presentator gevangengenomen om een ​​reeks pijnlijke en bloederige spelletjes te spelen. De eerste 15 minuten moet je zien door te komen met weinig sympathieke gasten maar dan gaat het los. Het is visueel best een solide horrorfilm maar met een lager budget, wel een uitstekende prestatie van Jackie Earle Haley en volop brute, praktische gore De eerste moord op één van het viertal was echt genieten. Echter het onoriginele plot, niet likeable personages en de rommelige poging tot sociaal commentaar verhinderen echter dat het meer werd dan gewoon oké.

De film begint als een soort goedkope 'western' uit Mexico, maar zakt vervolgens verder af naar een nog bedenkelijkere niveau. Tijdens zijn vroegtijdige dood spreekt een oude sjamaan een vloek uit over klein Mexicaans plattelandsdorpje waarna iets kwaadaardigs in de schaduwen loert. Het lukte blijkbaar niet om van de film iets samenhangends te maken. Je gaat soms plotseling van de ene plek naar de andere, er gebeuren dingen. Oh, en soms willekeurige personages zoals tijdens een geforceerd komische moment met twee voyeuristische mannen die gluren naar een meisje dan doucht. kortom erg veel bijna niet te volgen chaos. Tja duidelijk een Mexicaanse horrorfilm met een laag budget, enkele middelmatige speciale effecten van vooral nadat er een moord is gepleegd. Scènes van iemand die een Wolf (Nahual)-kostuum in de kast had hangen en in de laatste act een slappe plotwending. Helaas maar dit was een teleurstellende Mexicaanse weerwolffilm.

"Hey Jesus, I'm not doing so well"

Het is een eeuwenoude horrortradities, dat als een moordenaar kaartjes verkoopt, hij niet lang dood blijft. De eerste "zwarte telefoon" was een vermakelijke horrorfilm die bij mij vooral bij blijft door het spel van Ethan Hawke als de Grabber. Echter voor een horror-fan was de film ook wel een beetje braaf. Dat is bij deze niet veel anders! Het wil niet meteen zeggen dat de film slecht is. Sterker nog, ik vind sommige delen van de film zelfs beter dan de eerste film!

Het verhaal van Joe Hill waar de vorige film op gebaseerd was, had geen vervolg dus de bedenkers kregen meer vrijheid. Echter halen de filmmakers veilig inspiratie uit andere horrorfilms. Regisseur Scott Derrickson grijpt terug naar het succes van de Super 8-filmpjes in zijn eigen Sinister (2012). En zodra de film zich naar het kamp verplaatst, krijgt de kijker een combinatie van A Nightmare on Elm Street en Friday the 13th in de sneeuw. Iedereen die Dream Warriors (1987) heeft gezien, kan raden hoe deze film verloopt...

Daarnaast is de film doorspekt van een religieuze boodschap. Niet alleen is het kamp een christelijk kamp, ​​maar ook het meisje Gwen bazelt veel christelijke mijmeringen over Jezus en religie. Deze religieuze momenten voelen er ingepropt. Alsof de filmmakers een persoonlijke agenda willen doordrukken naast een boeiend, samenhangend verhaal te creëren. Het is erg storend, kost tijd en het achterwege laten van dit prediken, levert sowieso een veel betere film op!

Het pleit voor de filmmakers dat ze van Black Phone 2 niet een Hollywood-cash-in proberen te maken. Doet het zelfs prima als het zijn nachtmerrieachtige logica de vrije loop laat. Maar is een stuk minder door zijn theologische debatten. Natuurlijk is daar ook Ethan Hawke als de horroricoon Grabber. Al had die in deze film wel iets meer van hem gezien mogen worden! Tja en op het aller-allerlaatst mogen de tenen nog eenmaal krom als Derrickson met een mierzoete reli-scheet zijn verhaal uitblaast.

Heerlijk! Och de film is niet perfect, en ik denk ook niet dat het dat beoogt, maar het is wel bovenal eerlijke entertainment! Verwacht een overvloed aan bloederige decors, waarvan de meeste er geweldig uitzien. kan ook niet anders als de praktische effecten van niemand minder dan Steven Kostanski van Astron-6 komen! De film bevat zelfs beelden uit "Manborg (2011)", die de hoofdpersoon bekijkt op zijn kleine TV. Met een loodgietersprobleem in de toiletten, ontkom je bijna niet aan de pre-puberale toilet- en seks humor maar de film is zelfbewust genoeg om daar ook grappen over te maken! Het is grappig, charmant en ondanks het lage budget levert het mij precies wat het belooft. Het enige wat het tegenhoudt om geweldig te worden, is het ontbreken van een compleet knotsgekke finale. En met zijn lekkere korte duur van 74 minuten had deze monsterfilm ook een prefecte speelduur.

De debuutfilm van Abel Ferrara, is duidelijk gemaakt met een tekort aan budget. Niet bepaald de slasher-film, wel een typisch New Yorkse film waarin de economische en artistieke frustratie van de jaren 70 is te zien. Het gaat over een kunstenaar die worstelt om zijn hoofd boven water te houden. De rekeningen stapelen zich op, zijn vriendin begrijp (net als iedereen) hem niet, niemand waardeert zijn kunst, en zijn art-manager al helemaal niet. Het zou natuurlijk het gezondst zijn om therapie te zoeken maar Reno ziet een advertentie voor een boormachine en heeft een beter idee. Regisseur Ferrara speelt zelf het hoofdpersonage en irriteert soms mateloos en door zijn DIY (Do it yourself) stijl zijn er vaak ontwikkelingen die helemaal nergens heen gaan. Vermoedelijk werd er invloed van drugs gefilmd? Niet bepaald gepolijst dus en met domweg pizza eten, veelvuldige punkoptredens of plotsklap een lesbische douchescène gebeurd vaak ook gewoon niets! Als documentaire over New York eind jaren 70, is het misschien vermakelijk en de praktisch effectwerk zijn erg goed. Daardoor best te bekijken maar het voelt niet echt als een goede film. In het Verenigd Koninkrijk was dit een zogenaamde Video nasties en was verboden tot 1999.

Het is een goedkoop gemaakte film, geregisseerd door een voormalig lid van The Exploited en dat is niet eens het grootste probleem. Want voor een crowdfunding lowbudgetfilm was de productiewaarde nog enigszins goed. Echter het script en het verhaal zijn verschrikkelijk. Wat kan er eigenlijk misgaan met een versie van "The Dirty Dozen" ? Waar een groep buitenbeentjes de opdracht krijgt achter de vijandelijke linies een ​​geheime nazi-bommenwerper te vernietigen. Alles dus....ten eerste het overmatig gebruik van digitale effecten, met name de kogelinslagen die lijken alsof een meloen openbarst. Slecht acteerwerk; de titulaire Dick Dynamite, is de no-budget-light-versie van Schwarzenegger. De humor slaat steeds de plank mis! Vaak piemelhumor wat ik eigenlijk ook had kunnen verwachten met door de held zijn voornaam...In het middengedeelte voelt het al geheel repetitief...en dat gaat het een tijd door! De film lijkt ook zelfbewust en geconstrueerd als "laten we een slechte film maken" waardoor het algauw tegen gaat staan! Terwijl Nazi's vermoorden mij bijna nooit gaat vervelen. Na vijf minuten kijken weet je of dit je ding is of niet. De mijne in ieder geval niet!

Oh...door zijn poster (en enkele azijn-zeuders hier) dacht ik dat een goedkope prul zou zijn. En oké natuurlijk heeft het zo zijn minpunten, maar dit was een goede spookhuisfilm met een geweldige onheilspellende sfeer en paar zeer toffe spannende scènes Het verhaal is geschreven door scenarioschrijver Simon Barrett (You're Next, The Guest)en gaat over een stel overvallers die zich schuil willen houden in een verlaten huis na een bankoverval en dan te maken krijgt met bovennatuurlijke krachten. Het heeft een stevige dosis bloed, geweldige praktische effecten, de wezens zien er echt cool uit helaas is er ook afschuwelijke CGI maar de cast met Henry Thomas, Michael Shannon en Mark Boone Junior is absoluut geweldig. Oké misschien is het soms wat rommelig en zijn er elementen die je eerder zag. Maar een scene met de belichting van een kamer, die verlicht werd door kaarsen en een lantaarn en beelden van mysterieuze voetafdrukken, gecombineerd met de donkere, onheilspellende hoornmuziek, maakt het één van de beste en memorabele scenes! Kijkers die op basis van de titel denken dat er vogels zijn worden ook teleurgesteld want dit is metaforisch. Dode vogels worden gezien als een waarschuwing of een slecht voorteken, net voordat er iets staat te gebeuren!

Hoewel de Jester nooit zo populair zal worden als de 'Terrifier'-clown (die is veel harder met zijn werk!) denk ik wel dat hij onderscheidend genoeg is, voor heel wat plezier! Vooral ook door de onthulling in deze film van de reden waarom de Jester moordt. Want ja deze keer krijg je ook wat meer achtergrondinformatie. Voor deze "Nar" begon het allemaal in 2016 met een korte film, naar drie shorts kwam er in 2023 een volwaardige film. En in 2025 is het alweer tijd voor tweede optreden. Ondanks het hergebruik van beelden/ideeën uit de korte films waarop het is gebaseerd, is deze film beter dan zijn voorganger of de korte films. Nieuw is tienermeisje-goochelaar Max die op Halloweenavond de sinistere Jester tegenkomt. Die uiteindelijk de bovennatuurlijke moordenaar te slim af moet zijn met zijn eigen magie. Met een sterkere regie, beter tempo, geweldige herfst-/Halloweensfeer, interessante onthulling van de oorsprong en verdraaide creatieve moorden met behoorlijke bloederige effecten verdient het een terechte hoge waardering!

Geen idee wat ik eigenlijk bij deze film kon verwachten...bij sommige sites had het een horror-aanduiding dus misschien iets wat griezeliger zou zijn... ik weet het niet precies. Ondanks die misvatting was er vanaf minuut één meer dan uitstekend werk door een extreem verontrustende gevoel te creëren. Eigenlijk ook door de hoofdrolspeler een trieste film. De eenzaamheid druipt van het scherm. Davids pijn en wanhoop zijn voelbaar. Het sprong zo heen en weer tussen medelijden hebben met David of je ongemakkelijk voelen of dat het gewoon verontrustend was. De film neemt zijn tijd... maar tjonge...die was behoorlijk indrukwekkend! Er zitten grappige momenten in, een paar spannende momenten, een paar ontroerende momenten Het heeft dus wel iets griezeligs, maar het heeft ook veel meer dan dat, en dat ik het goed zal vinden had ik ook niet verwacht. Een film die bijna als een voorspellende parabel van kunstmatige intelligentie was. Andy als de ChatGPT en ik twijfel er niet aan dat er ook zo iemand als David bestaat...

De focus ligt op het gescheiden stel Klara en Miles dat vastzit in een huis dat ze proberen te verkopen en door iets bovennatuurlijks gedwongen wordt de problemen onder ogen te zien die tot de ondergang van hun huwelijk hebben geleid. In wezen is deze film van Jas Summers in zijn een kern dus een drama met waar het mogelijk is, een vleugje horror. Wel zitten er wat interessante Voodoo-aspecten in de film maar de schrikmomenten zijn mager. Het voelt ook misleidend om dit een horrorfilm te noemen want 'enge' dingen die de personages meemaken blijken alleen in hun hoofd zitten Visueel is het eveneens wisselvallig, vlakke cinematografie wisselt met wat leukere beelden. Maar uiteindelijk is de kijkervaring redelijk vergeetbaar. De film zelf valt ergens tussen een Lifetime-film en een doorsnee horrorfilm en is verder ook niet echt aan te raden.