Opinions

Een prettige Oekraïense film met uitstekende CGI-effecten. De aarde is verwoest, de laatste overgebleven mens is alleen in de ruimte, en er is nog een element dat ik niet zal noemen omdat het een spoiler is. Meeleven met een ruimtevrachtwagenchauffeur die de sociale vaardigheden van een zak uien heeft en meer valt er eigenlijk niet over de film te zeggen of better gezegd het script. Om honderd minuten te vullen is het plot te dun, en werd het soms repetitief. De film moet het hebben van de impact van de laatste 35 minuten waar het naar toewerkt. De film is verder gewoon degelijk, ziet er goed uit, een prachtige set en het einde was prima. Ja voor een eerste speelfilm van de regisseur is dit best goed! (gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)

Het klopt dat deze film losjes gebaseerd is op waargebeurde feiten. Het waren echter de Britten die in mei 1941 de Duitse onderzeeër U-110 en niet de Amerikanen (die op dat moment zelfs nog niet bij de oorlog betrokken waren) die de eerste Enigma-machine op zee buit maakten. Maar ach de Britten zelf beweren ook graag dat de Britse inlichtingendienst verantwoordelijk zou zijn voor het breken van de Enigmacodes. Echter Alan Turing (zonder twijfel veel belangrijk werk verricht) en zijn team bouwde succesvol voort op het werk van de Poolse wiskundigen Deze hadden al een decoderingsapparaat uitgevonden dat de codes kon ontcijferen.

Enfin geschiedvervalsing of niet. Moet ik toegegeven dat deze fictieve Amerikaanse onderzeeërmissie veelbelovend begon: roest, duisternis, het gekraak van de duikboot, getergde gezichten en lichtelijke paniek onder de Duits sprekende bemanning. Je waant je direct op de U-boot. Echter na het begin verandert de film ook meer in zaken als eer, macht en kameraadschap De Duitse bemanning van de onderzeeboot wordt (eenmaal zelfs ten onrechte) negatief in beeld gebracht. Oftewel de gebruikelijke Hollywood-heroïek. Toch valt er weinig te klagen over de actie-momenten. Het geluid van de Asdic-peilinstallatie van de opsporingsschepen plus de ontploffende dieptebommen brachten goede spanning.

Ondanks dat er veel onlogica in de film was, zijn onderzeeboten wel ideale filmlocaties om spanning op te roepen Dus, als domme oorlogsfilm met snelle actie om de aandacht af te leiden van de plausibiliteit was het zeker nog de moeite waard!

In de jaren '80 werd de de VHS-camcorder populair dus op elke verjaardag of bruiloft was er wel een vader of oom met zo'n ding te vinden en de "home movie" was een feit. Deze film probeert te lijken op een echte homevideo-opname. En is daarmee één van de vroegere pogingen tot een found footage-film. Een film die daarnaast ook de pech had dat de mastertapes werden vernietigd bij een magazijnbrand waardoor de release van de film op video onmogelijk werd.

Daarom werd de film pas in 2018 voor het eerst officieel uitgebracht. Helaas weet deze film ook precies die aspecten erin te stoppen waarom het found-footage-genre er één is van vele missers. Zo ik heb goed nieuws en slecht nieuws. Het goede nieuws is dat dit echt aanvoelt als een "home movie" van de familie Van Heese die de vijfde verjaardag viert van het jonge meisje Michelle. Het slechte nieuws is dat een "home movie" van een familieverjaardagsfeestje niet iets is waar je op zit wachten.

Zodoende is camera onscherp of op een muur gericht. Gaan de zinloze gesprekken nergens heen en iedereen roept vaak willekeurig door elkaar. En met de personages heb je toch al moeite om, om te geven. Grootste probleem van de film is echter dat binnen enkele minuten de lichten uitvallen en niet meer aan gaan. Afgezien dat door de analoge camera dit lelijk is om te zien, zit je ook hele stukken naar zwart beeld te kijken! Tja en met een herhalend plot van help...er is iets, is er ook maar weinig werkelijke schrik, Een funest om je met de film nog enigszins te kunnen vermaken.

Oké de film heeft het geluk dat het hoort bij een stukje ontstaansgeschiedenis van de found footage-film maar het is geen geval te bestempelen als hoogtepunt binnen het found footage-genre. Misschien als je geïnteresseerd bent in het subgenre van gevonden beelden is het bekijken een soort must, maar het voelt nu gedateerd aan. En helaas hoort dit bij de mindere kant van het genre!

"Een lange tijd geleden in een sterrenstelsel hier ver, ver vandaan..." Euh een Star Wars-film...? Nee...dit is Japans en had maar het halve budget! (destijds wel de duurste Japanse productie) Nu zit er zoveel Japans in Star Wars (Vaders samoerai-outfit, semi-Japanse namen als Kenobi en Yoda, verhaalelementen geleend van The Hidden Fortress, etc.) dat je misschien niet van een rip-off of kloon hoort te spreken?

Naast de invloed van Kurosawa's film-plot (en Star-Wars) is het ook een hervertelling van de Japanse roman 'Nanso Satomi Hakkenden' dat gaat over acht krijgers die voorbestemd zijn om samen te komen. Voor deze sciencefiction-variant worden er acht magische bollen (die lijken op walnoten) de ruimte in geschoten, en nagereisd door prinses Emeralida, totdat ze de voorbestemde helden vinden. De zaden komen terecht in de handen van een krijger-prins, een robot, een stel sympathieke idioten van de aarde en de oorlogsvermoeide generaal Garuda.

Het resultaat is een hopeloze maffe en opzichtige combinatie van Sword-&-sorcery-fantasie en Sciencefiction. Gedurende de 105 minuten durende speelduur van de film zijn er een verscheidenheid aan creatief ontworpen miniatuur ruimtevaartuigen, (in de vorm van een zeilschip, een gigantische gevechtsstation, onderling verbonden star-fighters en zelfs een hele planeet vliegt) lasergeweer en zwaardgevechten. Ook de kostuums lijken op dat wat ze hadden hangen met een allergaatje van de mode uit de jaren 70 tot gehoornde pakken van middeleeuws Japanse harnassen en zelfs marine-uniformen.

Wat de film bijzonder maakt, is de verbazingwekkend kleurrijke campy kracht en cheesy enthousiasme waarmee het wordt uitgevoerd. Hoewel het gebrekkig is en enigszins ook gedateerd, is het ook een zeer leuke niet-al-serieus-te-nemen film! Ongegeneerd puur leuk en het blijft consistent entertainen!

Enigszins teleurstellende misdaadthriller. Magdalena Koleśnik zet wel een solide prestatie neer maar het tech-subplot was niet het beste idee. Want hoe waarschijnlijk... is het dat een onderzoeksjournalist op een e-mail met een beschadigde DOCX-bestand van een onbekende bron direct na een sms-bedreiging opent?? Helaas is de film dus voorspelbaar, en in de laatste 30 minuten blijk het hack-plot opeens best vergezocht. Er bevinden zich daar ook een paar details die zeer ongemakkelijk zijn (pedofilie) Blijkbaar is het een boekverfilming waar het einde beter in was! Nu laat het einde je ontevreden en met een zeker gevoel van onvervuldheid achter. Een beetje een twijfelgeval maar omdat "Red Right Hand" van Nick Cave and the Bad Seeds is te horen in de film (en aan het einde) rond ik af naar boven!

Degelijke Italiaanse misdaadthriller, die nooit meer werd dan dat! Want helaas wordt het in de steek gelaten door een script vol voorspelbaarheid. De goede openingstitel met een vleugje Hitchcock en een Goblin-achtige muziek was aardig hoopvol maar als dan vervolgens de film Inspecteur Franco Amore een eervolle carrière geef maar hem vanaf het begin louche klusjes laat doen, raak elke waarschijnlijk en veel van de spanning zoek. Jammer want het acteerwerk van de charismatische Pierfrancesco Favino en Linda Caridi was helemaal niet slecht!

Wat een lekker filmpje! Redelijk spannend en er kwam mooie gore in voor (één scene was zelfs om je vingers bij aflikken zo goed.) Mensen die in Cannibal Holocaust de diertje al zo zielig vonden kunnen deze misschien beter niet kijken! Me Me Lai zag ervoor iemand die in het oerwoud woont misschien iets te mooi er uit, maar dat was wel veel leuker kijken! Deodato maakte met deze film al een zeer goede kannibalenfilm. Drie jaar later heeft hij die geperfectioneerd.

“One thing’s for sure. It wasn’t a floating chainsaw.”

De film gaat over wat er gebeurt als een grote witte haai besluit dat de mensen die blijven spelen in het water bij de badplaats Port Harbor te lekker zijn om te laten liggen. Klinkt helemaal niet bekend, toch? Tja het was ook niet ongebruikelijk dat de Italiaanse filmindustrie hun eigen versie van een populaire Amerikaanse film maakte. Zo ook deze film getiteld L' Ultimo Squalo, wat vertaald betekent 'The Last Shark' en werd geregisseerd door Enzo G. Castellari (Keoma & The Inglorious Bastards) Er is hier bijna niets origineels te vinden. Het houdt zich aan hetzelfde plot als de film waar het zo trots leent! Niets zal verrassen tenzij je 'Jaws' nog nooit heb gezien. Het heeft de politicus die niet wil riskeren om de windsurfwedstrijd af te gelasten. Je hebt een toevallig haaienjager. Het enige wat anders lijkt, is dat de hoofdpersoon een horrorauteur is in plaats van de lokale sheriff. Echter zijn naam is Peter (Benton) en laat Peter (Benchley) nu net de horrorauteur van Jaws zijn. Het enige leuke aan de film is wanneer we getuige zijn van het bloedbad van de haai, maar die momenten zijn er weinig. Tja...maar dat zat ook niet mee! We krijgen wel een paar afgebeten lichamen te zien, maar dat is het dan ook. Dat kwam omdat tijdens het maken, het mechanische wezen nogal wat problemen had. Zodoende moest men noodgedwongen met het hoofd van de robot te werken. Die gigantische kop springt uit het water. De mond beweegt een beetje. Daarna gaat het weer onder water.enz. enz. Ook werd er een oplossing gevonden door uitgebreid gebruik te maken van stockbeelden. Regisseur Castellari verdient wat waardering omdat hij toch veel bereikte met wat hem werd gegeven. Tja het is geen al te slechte film, maar ook niet bijzonder goed...

Wat begon met de Zweedse kunstfilm; The Virgin Spring (1960) kreeg met The Last House on the Left (1972) een grimmige grindhouse-bewerking. De basisstructuur van die films en deze is hetzelfde; een jong meisje (of meisjes) verlaat de veilige omgeving en wordt belaagd door gewelddadige mannen die haar verkrachten en (bijna) vermoorden. Deze film volgt dus datzelfde plot en zit een beetje tussen beide films in.

Als je veel zinloos uitbuitende naaktheid en gore verwacht, dan zul je dat bij deze dus niet veel van vinden. In de loop van de film wordt er nauwelijks een ketchupzakje bloed vergoten, en de naaktheid strekt zich uit tot één blote kont. Het geweld en de verkrachtingsscène, is grotendeels ingetogen. Behalve één scène waarin Lisa met een mes ter dood wordt verkracht die was best effectief ! Slecht is de film ook zeker niet! De film bezit Italiaanse flair en ziet er visueel best mooi uit. Als Margaret en Lisa vastzitten in de treinwagon, baadt het in een blauw licht waardoor de krappe ruimtes nog strakker en beperkender aanvoelen. Gezien het onderwerp was dit verbazingwekkend smaakvol gefilmd.

Maar... de film heeft ook mindere aspecten zo zijn er veel oninteressante minuten! Eerst met het voorstellen van Blackie en Curly. En later met de vader en moeder van de twee meisjes. Ze kopen een brommer voor hun dochter, vader zie je in het ziekenhuis, relatieproblemen en een etentje/feestje bij hun thuis. Die scenes maken de film een stuk langzamer. En beginnen met het kwellende "A Flower's All You Need", een variatie op een eerder Morricone-nummer hier uitgevoerd door Demis Roussos was misschien ook niet zo'n goed idee! Conclusie; voor mij is het niet de beste in subgenre maar wel goed dat het wat anders probeert dan domweg de Amerikaans voorganger te kopiëren zoals zovele andere Italiaanse films.

Dit is een film over het afbrokkelende huwelijk van Anna en Tom, dat wordt bedreigd door de verschijning van Ellinor, een jongere en opwindendere vrouw. De vrouw heeft iets met wolven, wat op Tom aanstekelijk werkt...maar of dat nu onder horror valt? Met goede wil was het misschien nog eerder een soort psychologische thriller. Maar het was één ​​en al gepraat, en de hoofdpersonen zijn niet heel interessant. Daarnaast ziet het eruit als een tv-film, iets wat ook niet meehelpt om er positief over te zijn! De film duurt niet zo lang echter voelt het als 3 uur. Helaas kom ervan de wolven ook geen spannende situaties dus nergens joeg het je de stuipen op het lijf....

De film laat zich het beste vertalen als: 'I Can Hear the Sea.' En is de eerste Ghibli die niet door Hayao Miyazaki zelf is geregisseerd. Nu las ik ergens dat de film is gemaakt voor de televisie en als test diende voor de jongere generatie tekenaars van de studio om ook een kwaliteitsfilm te maken en dat zo snel en goedkoop als mogelijk. Tja, voor die test is Mochizuki niet geslaagd want de film ging over het budget heen en ook de deadline werd niet gehaald maar wat erger is, is dat de film zelf niet de kwaliteit bezit als andere Ghibli's. De film gaat over Taku Morisaki, een jonge jongen die in Kochi, Japan woont en terug blikt op zijn schooltijd. Hij herinnert zich de driehoeksverhouding tussen hem, zijn beste vriend Yutaka Matsuno en de nieuwe studente Rikako Muto. Zeer langzaam ontrafelt dit verhaal over jeugdliefdes zich. En misschien is het verhaal dan nog wel oprecht, de personages zijn saai en het verhaal erg rechtlijnig. De kwaliteit is dus wel minder maar het valt gelukkig nog wel binnen de perken. En het is haast aandoenlijk om te zien hoe de jongen worstelt met opgroeien en proberen te begrijpen van het andere geslacht. Ik mistte toch vooral de spectaculaire gedetailleerde landschappen waar stoere tienermeisjes erop uit trekken om toffe kleine avonturen te beleven. Het is een degelijke realistisch en volwassen film en meer niet...

Umma is het Koreaanse woord voor 'moeder' en deze film gaat over drie generaties vrouwen. Over de moeder die uit Korea naar Amerika is gekomen. Over Amanda (Sandra Oh, die eveneens executive producer was) die hieraan een traumatisch verleden heeft overgehouden (iets met elektriciteit) en over tienerdochter Chrissy (Fivel Stewart) die een leeftijd heeft bereikt waarop ze het nest wil verlaten. Door de aanwezigheid van moeders geest komen traditie en ouder-kindrelatie onder druk te staan. Oh en Stewart geven zeer solide uitvoeringen.

Helaas, valt de film tegen want waar de film zoveel tijd besteedt aan het omarmen en verkennen van het drama, vergeet het goede angsten achter te laten, aangezien dit toch een horror zou moeten zijn. Er werd lukraak met "Boe!" momenten en nep-build-ups gestrooid. Maar nergens lukt het de film om de schrik echt goed te krijgen. Ook het einde, wanneer blijkt dat de enige horror die zich manifesteert, helemaal niet zo dreigend was, doet afbreuk aan de film. Tja het lijkt alsof iedereen die betrokken was bij de opnames, gewoon liever bij de dramatische scènes wilde blijven.

Wat best gek was want Raimi Productions (van Sam Raimi de maker van o.a. Evil Dead en Drag me to Hell) staat toch bekend om zijn horrorwerk. Daarnaast was ook André Øvredal (van Trollhunter, The Autopsy of Jane Doe, Scary Stories to Tell in the Dark) betrokken. Gedurende zijn 83 minuten stapelt de film scènes met gemiste kansen. De film had zowel een paar goede als minder goede elementen maar het is net als veel andere moderne als horror verpakte films meer een drama over verdriet en trauma.

Eigenlijk is de film niet veel meer dan één lang grap, maar voor Cageliefhebbers is dit absoluut een vermakelijke film. Tja...en treft dat even ik ben een Cage-fan! Best gedurfd ook want een acteur of actrice die zijn of haar carrière en levensstijl belachelijk maakt in een film, er zullen er niet veel zijn! Niet dat dit overdreven goofy werd, neuh, het plot is zelfs veilig Hollywood te noemen, maar de film heeft wel een grote dosis charme. Grijnslachend toekijken hoe de film subtiel en minder subtiel verwijst naar de carrière van Cage, is heerlijk! Met deze film lijkt Cage alle grappen, memes en parodieën die over hem te ronden gaan, te overstijgen. Laat de film dan misschien niet de meest memorabele zijn, het was nog steeds een zeer plezierig filmfeestje én nog maar eens een bevestiging dat Cage (al dan niet door geldproblemen) als acteur zo veelzijdig, dat hij zelfs zelfspot niet uit de weggaat!

Misschien iets te gul, maar dit was een best vakkundig gemaakte film en er flink van genoten. Oké het is al eens eerder gedaan. Je ken het wel; Kinderen, tekeningen van experimenten , afdrukken van voetstappen en handen, potten met dingen in sterk water, scherpe voorwerpen, flikkerende lichten, een lift en politieoproepen die door een kwaadaardige entiteit worden onderschept. Maar de uitvoering was erg goed en dat mag ook beloont worden! Het was goed te zien dat regisseur Tal Lazar een achtergrond als cameraman had want hij weet goed gebruik te maken van het gegeven van een paar bewakers alleen in een groot, griezelig en spookachtig gebouw en weet dit ook optimaal te benutten. Het grootste deel van de tijd volg je in de film dan ook twee personages; beveiliger Tiffany (Manni L. Perez) die net heeft ontdekt dat ze zwanger is en haar collega Joey (Chris Bellant) die verliefd op haar is. Het script laat ons al vroeg weten dat er iets in het gebouw een slechte bedoeling heeft, de griezeligheid wordt gehaald uit het feit dat je niet precies kan zeggen wat. Een terugkerend liedje (vader Jacob) gezongen door kinderen creëert daarnaast een extra griezelige sfeer. Enige manco was, dat als je meer te weten krijg van wat er aan de hand is, er veel van het hoe en waarom erg vaag blijf. Een beetje meer detail zou nuttig zijn geweest. Maar over het algemeen is 'The Unborn' een aardige en effectieve manier om zeventig minuten door te brengen.

Wilde hem eerst 2 en half geven maar geef toch maar drie sterren! Het is niet zo slecht als ik had verwacht! Nu mis ik ook wel dat vonkje waardoor je echt meeleef met de karakters. Nu is het vooral toch platonisch. Waar ik me ook erg aan stoorde was het feit dat Zamperini steeds er zo netjes uit zag! In het bootje had hij aleen een sik en en snor.( voor de rest was ie gladgeschoren) Terwijl de andere een chaotische baard had. Murw worden geslagen en alleen een paar schrammetjes. Het leek of dat de hoofdpersoon een lichtkrans om zich heen had. Denk dat het daar ook een beetje mis gaat! Door dit wat dramatischer te maken, meer op de wanhopigheid, de martelingen in het kamp, en het zware leven in een jappenkamp te richten was er een betere band geweest. En zodat het allemaal wat meer met de werkelijkheid overeenstemt. Want net als de kampen in Europa waren deze ook niet zo`n pretje. Er zijn over jappenkampen wel meer films gemaakt en daar zitten wel mooier pareltjes tussen! De mooiste scene vond ik als het kamp wordt ontruimd en ze door de verwoestingen van een stad lopen. En euh.....? Zat die haai er nu in om mensen weer wakker te schudden?

Doordat de mensheid aan de vooravond staat van het steeds grotere aandeel van kunstmatige intelligentie en robotica, ontstaan er natuurlijk vragen en angsten over waar gaat het heen. Dit vertaald zich meer en meer in films die handelen over dat thema. Zo ook deze low-budget film "Uncanny" van Matthew Leutwyler die blijkbaar zelf drie jaar eerder gemaakt is dan "Ex Machina" van Alex Garland.

In plaats van een bijna onbereikbare omgeving vindt het grootste deel plaats in een beveiligde onderzoeksfaciliteit genaamd Workspace 18, een penthouse in de stad en bestaat de cast uit maar drie acteurs (met één bijrol eigenlijk vier). Dat betekent ook dat alles uit de vaardigheid van de acteurs en het verhaal moet komen. En daar slaagt film goed in. David Kressen (Mark Webber) is een roboticus die zijn creatie Adam (David Clayton Rogers) aan een turingtest, een experiment om antwoord te vinden op de vraag of een machine menselijke intelligentie kan vertonen, wil onderwerpen. Hoe kan je dat beter doen dan een vrouw van vlees en bloed Joy Andrews een week hem te laten observeren.

De film bevat maar weinig actie of special effecten. Dit kwam ook doordat er natuurlijk maar weinig budget was. De spanning die er is, wordt dan ook compleet opgebouwd uit het samenspel van de personages en de dialogen (waaronder Bijbelse referenties, sommige subtieler dan andere) tussen hen. Het script is dan ook slim maar op een subtiele manier. Wat goed aan sloot bij de rustig bijna terughoudende (niet groot uitpakkende) manier waar regisseur Matthew Leutwyler te film heb geschoten. Dit had een goed effect op het verhaal en de uiteindelijke ontknoping . De film is met recht een slow-burner maar wie volhoudt, krijgt uiteindelijk waar voor zijn tijd met deze independent sci-fi-film.

Met meer dan 45 miljoen verkochte exemplaren is Uncharted een succesvolle spelfranchise. Een verfilming ervan kan dan ook dan niet uitblijven! En dat werd een prima film om te kijken. De games heb ik niet gespeeld maar als ik erna google blijkt dat het qua verhaal niet veel uit de games haalt maar meer een oorsprongverhaal verteld. Natuurlijk zijn er wel de bekende personages; Nathan Drake,(Tom Holland) Victor "Sully" Sullivan (Mark Wahlberg)en Chloe Frazer (Sophia Taylor Ali) uit de game.

Voor wie een rustige introductie verwacht, gezien het een origins-verhaal betreft, komt bedrogen uit. Je komt als kijker gelijk middenin een flitsende actiescène terecht. De film is vanaf het begin dus direct goed popcornvoer! Na de beginscène werd het wat rustiger en krijg je de introductie van de beide heren maar tussendoor kent het voldoende actie, soms ook best onwaarschijnlijk (wat niet hindert) en geslaagde gezellige humor. Wahlberg is niet echt een favoriet maar ondanks dat ik hem ook hier weer vind spelen alsof hij een automatische piloot is, is dat exact wat Tom Holland nodig had voor het charisma van zijn vertolking.

Ook de dames krijgen genoeg screentime en vooral Sophia Ali deed het erg goed als de onafhankelijke Chloe. Tati Gabrielle (bekend als Prudence in The Chilling Adventures of Sabrina) doet daarentegen niets wat ze al niet eens eerder heeft gedaan (maar doet dat wel goed!) maar ze had ook het geluk dat Antonio Banderas helemaal niet overtuigend was! Nu was ik, zoals gezegd, totaal niet bekend met de Uncharted-games. Ik keek de film dus onbevooroordeeld, zonder last te hebben van enige voorkennis. Wat dan overblijft is een vermakelijke spektakelfilm met prima actie op exotische locaties.

De film eindigt met twee post-credit scenes, die allebei inspelen op een vervolg. Gelukkig zijn we dus voorlopig nog niet van deze nieuwe franchise af en dat is helemaal niet erg als het plezier zo van het scherm spat. Ja er was helemaal niets mis met dit spelletje Bingo!

Grinnik...Als aan het begin de weinig serieus te nemen titelkaart 'Gebaseerd op een waargebeurd verhaal' wordt getrokken, had de film al een puntje voor! Wat echter volgt is een heerlijke vrolijke charmante film over de punkrock-band DUH die bestaat uit drie moderne komische stereotype leden die je volgt tijdens hun eerste tour. In die vorm van een natuurlijke roadmovie lijkt het bij elke bocht mis te gaan. Als Oom Peckerhead op de eerste avond van hun reis er om middernacht een beetje een bloedbad van maakt, bepaalt dit hoe de rest van de reis verloopt...Eigenlijk is het meer een film over een monster en zijn rockband-vrienden.

De film begint ook prima met bloed. En ook al zijn ze er niet vaak, de scènes waarin Peckerhead zijn ding doet, (maar zeker voldoende) zijn erg fijn! Er was een mooie hoeveelheid gebruik van praktisch effect en bloed als het nodig was, en ze hielden het bloed absoluut niet tegen. Er wordt ook nooit echt gezegd wat Peckerhead eigenlijk is, maar het lijkt het meest op een zombie, dus houden we het maar op een Part-Time zombie? Het is ook niet heel belangrijk want de sterkste kwaliteit is het ontwapende spel van de vier personages en het ontbreken van voorgebakken Hollywood-humor. Daarnaast waren de enkele uitgevoerde liedjes die volgens mij speciaal voor de film waren geschreven, erg goed passend. Ja dit was een plezierige film!

Een groots, kleurrijk,spannend, misschien iets te lange film vol met sterren. Vol romantiek, actie, humor en welk genre al niet meer. Het verhaal speelt zich af ergens voor de Amerikaanse Revolutie. We zien een strijd tussen de koloniale bezetters en indianen. Met Boris Karloff als het opperhoofd Guyasuta van de Senecas-stam. Gemaakt door de prima allround-regisseur Cecil B. DeMille (The Ten Commandments) Misschien is dit niet de beste film ooit maar het is zeker een fantastische filmpje om je een tijdje mee te kunnen vermaken. Vakkundig gemaakt naar de Hollywood-standaards van 1947. De film zal je zeker niet teleurstellen!

Oerdegelijk en strak gedoseerd oorlogsdrama Tijdens de Tweede Wereldoorlog begroef de Duitse bezetter 1,5 miljoen landmijnen langs de Deense westkust om zo een Geallieerde invasie tegen te gaan. Na het einde van de oorlog in mei 1945, worden Duitse krijgsgevangenen gedwongen de stranden te ruimen. De meesten zijn tieners die door Hitler tegen het einde van de oorlog naar het front gestuurd werden. Met als argument dat de Geneefse Conventies niet golden.

Wat de film tegn zich heb is dat je als kijker regelmatig ziet aankomen, wat er staat te gebeuren. Je weet dat er mijnen zullen afgaan. Je weet dat de Duitse soldaten gehaat worden. En je weet dat langzaam de Deense sergeant ontdooit en er een band tussen hem en de Duitse soldaten ontstaat. De ontwikkeling verrassen niet! Het is een uitermate eenvoudige film. Wat het weel mee heeft is dat de omgeving, het zonovergoten strand en de zee een perfecte achtergrond waren, dat het spel van de jonge Duitse soldaten en sergeant Rasmussen, erg sterk was, dit een stukje vergeten geschiedenis was en dat de Denen dus aan zelfkritiek deden. Maar uiteindelijk blijft het tot met einde wel veel in cliché hangen...

Dit herkenbaar oosters spookverhaal blijkt tevens niet meer te zijn dan een Sociaal-politiek drama. De film speelt zich af tijdens de oorlog tussen Iran en Irak (1980- 88) Die oorlogvoering was wreed. Echter in de film is er bijna nergens een voelbare dreiging van enig krijgsgeweld. Wel is er een raketaanval (zoals in The Devil Backbone), en het constant afgaan van het luchtalarm om vervolgens in de schuilkelder te gaan zitten.

Veel tijd gaat er ook verloren aan het benadrukken van de fundamentalistische wetgeving. Meermalen wordt de beperking van de vrouw door strenge Islamistische wetten in beeld gebracht. Positief was dat de film er wel in slaagt om de tijdsgeest van Iran anno 1988 weer te geven. Maar een unieke setting en kritiek op politiek-religieus fanatisme, leveren geen film op die je de stuipen op het lijf jaagt. Het is uiteindelijk een horror maar ook hier stelt de film teleur! Een in hijab gehulde djinn, om dieperliggende angsten te verklaren en enkele jumpscares zijn goede angstpotentieel.

Er waren maar weinig overtuigende horror aspecten (een zwak metafoor) of matige dreiging van gruwelen van een oorlog. Uiteindelijk bleef er dus alleen wat dramatiek over en dat was niet genoeg om mij positief te stemmen!

Film die gekenmerkt wordt door een eigenaardige toon. Die toon springt werkelijk alle kanten op, maar op de een of andere manier werkt het! Het is een sfeerrijke, charmante dwaaltocht door Los Angeles waarin Garfield als detective op gympen goed standhoudt. Alles wat Sam altijd al vermoedde over L.A., de samenzweringen, de aanwijzingen op fastfood placemats, de versleutelde boodschappen in liedjes, blijkt allemaal waar. Het is dus een soort geflipt neo-noir-avontuur met veel elementen uit andere genres en een surrealistische aanpak. Andrew Garfield nu niet meteen mijn favoriete acteur is hier uitstekend op zijn plek. De film werkte door zijn heerlijke eigenzinnige en fantasierijke trip beduidend beter voor mij dan zijn de vorige film ('It Follows') van de regisseur! Wat een beetje ontbreekt is echte waanzin. Maar het is nog steeds een meer dan prima geslaagde film!

Abstract, ja. Bijzonder ja ook! Kunstzinnig tja ook wel! Maar pakte het me? Nee niet echt. Anders dan bij Lars von Trier of Stanley Kubrick( voorbeelden die hier veelvuldig worden genoemd en die ik enorm waardeer. Raakt dit me toch veel minder. Niet dat het slecht!

Fijne, boeiende en stoere actie -Science-fiction-film met een simpel uitgangspunt; een bemanning die monsters op de bodem van de oceaan vinden. En ja, inderdaad het doet allemaal aan Alien denken! Maar luid het spreekwoord niet; "Beter goed gejat dan slecht bedacht" Deze film onderscheidt zich vooral doordat er kunstenaarschap is in de beelden en het boeiende geluidsontwerp. De cinematografie is stijlvol en uitermate bekwaam. Zwaailichten, vonken van kapotte apparatuur en het gekraakt van metaal dat onder druk staat door water. Het vergroot allemaal de spanning! Ook bezit de film een goede cast, met op de eerste plaats een verrukkelijke en indrukwekkende Kristen Stewart. Oké er is van mij uit wel één opmerking want wanneer de film een ​​volledige monsterfilm wordt, hadden ze de onderwater-duisternis wel iets kunnen afzwakken. Maar een monster dat sterk doet denken aan Xenomorph de oude octopus-draken-god uit Lovecraftiaanse horror doet het voor mij altijd wel! Deze no-nonsense B-film met een A-lijst cast is verder gewoon top-notch!

Sekssymbool en populair pin-up-girl van de jaren '40 en '50 Jane Russell werkte regelmatig samen met Howard Hughes. Deze had samen met Russell al meer dan eens de controverse opgezocht. (The Outlaw (1943), The French Line (1954) Door haar in deze film regelmatig in bikini te laten zien, (en de slogan op de poster) denk ik dat ze deze film ook zo wilden slijten. De film moet ook de nodige kosten hebben gehad omdat erop locatie in Mexico en Hawaii is gefilmd, er speciaal een onderwatertank werd gebouwd en opgenomen werd met een nieuwe camera voor Superscope.

Tja de titel geeft eigenlijk een goede beschrijving van de inhoud want verder dan dat de lieftallige Jane Russell mooi was kwam men ook niet. Het is dus veel onderwater rondzwemmen tussen wrakstukken. Het sleept zich maar wat voort met weinig spanning en geen noemenswaardige gebeurtenissen. Aan de positieve kant, zijn de onderwaterbeelden op zijn minst half fatsoenlijk en … dat was het wel. Een groot deel wordt besteed aan praatjes over de waarschijnlijkheid dat iets van waarde zich in de oude romp bevindt.

Ook is er een heel stuk film om aan een andere boot te komen om uit te kunnen varen. Die krijgen ze uiteindelijk van Lori Nelson Zij speelt de gehele verdere film, die vrouw op de boot die in beeld is te zien. Ze mocht de haaien in de gaten houden... Ach ja ze was al betaald dus dan haar ook maar een rol laten spelen. Waarschijnlijk kwamen ze er plots ook achter dat ze een bijzondere en waardevolle schat nodig hadden. Daarom was er (opeens) een priester-antiquair die kennis had van Spaanse Galjoenen.

Als je Jane Russell in zwemkleding verwijdert uit deze film, krijg je een vergeetbare film met een alledaagse verhaallijn die echte diepgang mist. Het enige andere dat opvalt, zijn enkele aardige maar niet uitzonderlijke onderwaterscènes De rest van de film is een weinig verrassende productie uit de jaren vijftig.

Zucht, ik zag hier niets anders in dan een voorspelbaar prul. Waar deze film dan ook zijn goede waardering aan te danken heb, is mij niet echt duidelijk? Enfin, dit was niets anders dan de zoveelste oninteressante found-footage film. Aangevuld met wat gewone beelden. Sterker de paar scenes die nog enigszins de moeite waard waren, zijn degene die dus juist niet waren gefilmd met een schuddende handy-cam. Verder zijn alle kenmerken die het subgenre tot een vervelende ervaring maken aanwezig. Veel saaie dialoog die er dan ook weinig toe doet, is er zo goed als geen bloed te zien, zijn de personages irritant en rennen die natuurlijk menigmaal rond zodat de camera elke kant kan opschieten (maar nooit de goede) Voordat er iets leuks valt te beleven zijn we al meer dan een half uur in de film en dan nog is het maar redelijk tam. Alhoewel mensen die geen (of weinig) horror hebben gezien kunnen misschien sommige beelden als gewelddadig ervaren, echter de meer ervaren horror-fan zal ook daar niet echt warm van worden. De film is opgebouwd rond immigratie-problematiek en die ontaard langzaam in halfzachte martelpraktijken. Het was vooral niets bijzonders!

Twee jaar voordat regisseur John Brahm de film The Lodger (1944) maakte, (gebaseerd op hetzelfde fictieboek over Jack the Ripper als Alfred Hitchcocks gelijknamige zwijgende film uit 1927) waagde hij zich aan deze horrorfilm. Na de opening met een somber landhuis bovenop een klif, is er direct de meest briljant scène van de hele film te zien. Hierin zien we de camera in één lange Take een halfduister interieur aftasten. We zien een slapjes bungelende hand en het roerloze lichaam van een hond die het ergste doen vermoeden. Echter dan verbreekt Brahm de spanning en blijkt het dat we in het ootje zijn genomen. Verder is het vooral puur B-filmmateriaal met een krakkemikkige intrige en een plot dat wel wat weg heeft van een kruising tussen The Wolf Man en Hound of the Baskervilles. Maar dan net als een boulevardklucht; een frivole, luchtige inhoud, rijke aankleding en een redelijke rolbezetting. En het is dan ook vooral de stijl van de Duitse regisseur Brahm die het geheel naar een iets hoger niveau tilt.

Ecologische horror die zich afspeelt tussen twee naburige boerengezinnen. Echter is het meer een traag waarschuwend horrorverhaal over fracking (controversiële techniek waarbij water, zand en chemicaliën onder hoge druk in schaliegesteente worden geïnjecteerd om gas en olie te winnen), dat zich vermomt als een drama uit de jaren '70. Een enigszins soap-achtig huiselijk drama wat in de laatste 20 minuten met wat body horror-elementen komt. Een film met een boodschap. Boeren versus kapitalistische organisatie. Veel van de focus van de film ligt op het grondig leren kennen van elk lid van beide families en in het verval rakende plattelandsleven van Pennsylvania. Hoeveel problemen kan je opvoeren om te laten zien hoe de twee families worstelen om te overleven? Blijkbaar waren de makers vergeten dat dit een horrorfilm was en werd er gauw wat horrorfilmmateriaal aan het einde geplakt?

Paranoïde spanning. Wat een opmerkelijk werkje is dit …een buitenaardse invasiefilm maar draait grotendeels om een alledaags kantoor, wat met een uitvergroting van het maanoppervlak geplaatst op de muur suggereert dat het een onderzoekscentrum is. Er zijn zelfs geen scènes met speciale effecten of man-in-een-pak Alien. Desondanks weet de film ​​een ongelooflijk goede sfeer van onaardse vervreemding te bereiken. Het draait om wetenschappers die aan het TP91-project werken, een formule waarmee de mensheid zichzelf door tijd en ruimte kan projecteren. Ze weten niet dat er wezens uit een andere wereld zijn die niet willen dat de mensheid slaagt. De verhaallijn is klassiek Koude Oorlog...Commie's zijn ook niet te vertrouwen...de scene met schoolkinderen is opvallend verontrustend en uiteraard is de vijand dichterbij dan je denkt. Het einde geeft een leuke kleine wending. Met een zeer laag budget wordt het verhaal verteld waarin goed wordt geacteerd, sympathieke en plezierige personages, vermakelijk, griezelig naar maatstaven van uitkomen, er is slim camerawerk, er wordt effectief noir-achtige belichting gebruikt. Een erg leuke B-filmpje uit de oude doos.

In een boekenzaak komen s'avonds de schilderijen van de hoer, de duivel en de dood tot leven om uit de boeken griezelverhalen te lezen van respectievelijke Anselm Heine (The Appiration) Robert Liebmann (The Hand), Edgar Allan Poe (The Black Cat), Robert Louis Stevenson ("The Suicide Club") and Richard Oswald (The Haunting). Die 5 verhalen zien we vervolgens op film. En die zijn zeker niet slecht verfilmd. Vooral Conrad Veidt als de dood is erg indrukwekkend. Niet alle verhalen zijn even sterk uitgevoerd maar er valt genoeg te beleven. Zeer leuke film uit de vroege Duitse expressionisme.