Opinions

Regisseur Jean Rollin, de Franse meester van de erotische horror en dan vooral van erotische vampier-films, waagt zich dit keer aan de zombies. En dan wel de nazi-zombies om te verstaan. Geen reden natuurlijk om geen knappe meisjes met weinig kleren aan te tonen. Zodoende is het maar slechts één minuut en twintig seconden wachten op het eerste naaktshot. Kort daarop worden dit onderwatershots, waarbij de camera zich regelmatig onder het dartelende naakte meisje bevindt. Verder is dit natuurlijk gewoon trash. Alles is zo over de top slecht dat het lachwekkend entertainend wordt. Regie, montage en muziek is totaal inconsistent. Bij sommige scènes stel je achteraf de vraag; waarom ze in de film voorkwam? De acteerprestaties zijn erbarmelijk beneden peil (je lacht je eigen regelmatig een breuk) Maar wel veel naakt! Dat krijg je zelfs in veelvoud met een compleet team van volleybal-vrouwen (let echter op de volleybal (?) die ze bij zich hebben) die hun opwachting maakt om te skinny-dipping in het meer. De make-up van de zombies is nog nooit zo slecht geweest! Groene verf die in bepaalde scènes domweg door het water van het gezicht afbrokkelt! Hoe dan? Neen, een meesterstuk in de horror is dit absoluut niet, een origineel idee ook niet want er was al de film Shock Waves (1977) (ondanks dat daar geen naakt in zat was die toch beter), maar één van de hilarische zombie-flicks misschien!

Bij deze Thaise film is nogal moeilijk om een review te schrijven. Omdat ik aan de ene kant best wel positief wil zijn. Het zag er werkelijk waar zeer mooi uit. Acteerwerk was keurig en het verhaal had genoeg in zich om best spannend te zijn. Helaas is de film aan de andere kant te lang waardoor er te veel informatie in gestopt wordt die er niet toedient. Hierdoor verschuiven de horrorelementen naar de achtergrond en zie je te veel een niet interessant drama rond een gezin. Het dienstmeisje dat in het plot wordt aangehaald komt in een later stadium gewoonweg opeens niet meer voor. En dan waren er nog de plotseling opduikende beelden zoals in Hardcore Hendry. Hierdoor kreeg ik het gevoel dat de regisseur niet wist wat hij precies wilde. Jammer want ik gun zo'n prachtig gefilmde Thaise film toch alle goeds maar helaas het zit er niet in.

Tweede van de in totaal vier verfilmde romantische romans van Barbara Cartland geregisseerd door John Hough, die allen zijn gemaakt voor televisie. Het waren roerige tijden in Engeland koning Charles I was door onthoofding in 1649 geëxecuteerd, een Republikeinse regering onder leiding van Cromwell (1648-1660) nam de macht over en in 1660 kwam koning Charles II aan de macht. Veel van deze machtsstrijd was er in de film niet te zien, want het zijn vooral de intriges aan het hof van Barbara Castlemaine (minnares van de Koning) en Rudolph Vyne, die het leven van Lady Panthea Vyne en Lord Lucius Vyne aka 'Silver Blade' het leven zuur maken.

Ondanks dat de film professioneel werd geregisseerd door John Hough, en 90 minuten vol zit met van alles; ontsnappingen, een kruisverhoor in de rechtszaal, duels, romantische tête-à-tête, een huisvredebreuk en een beul die met zijn bijl zwaait, is het verder ook niet bijzonder opmerkelijk. Niet meer een rechttoe-rechtaan plot met voldoende tempo en eindigen doet het natuurlijk 'happy' Ik vond vooral de acteerinspanningen (of waren het de Negligé-jurken) van de betrokken dames leuk. Emma Samms was zowel mooi als verraderlijk, en Lysette Anthony als Panthea had genoeg zoetigheid. De mannen zijn wat bleek, vooral Hugh Grant is nooit bijzonder(of het moet zijn door zijn onmogelijke haar?)

Tja een film over Christine die zichzelf Lady Bird noemt. En meer valt er voor mij eigenlijk niet over de film te melden. Je kijkt mee naar het leven van een tiener. Enigszins afstandelijk waardoor de band met het lijdende voorwerp best moeilijk werd. Ook brengt de film niet veel nieuwe vondsten. Alles aan deze film is degelijk en toch wel aan de veilige kant. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het een Oscar-Nominatie heeft ontvangen. De vierentwintig-jarige Saoirse Ronan speelt de zeventienjarige Christine degelijk maar ook haar rol is van het beproefde recept. Hoeveel rollen als jong meisje of bijna volwassen vrouw kan ze nog spelen voordat ze niet meer geloofwaardig overkomt? Ondanks dat een paar sterke scenes, viel de film in zijn geheel nogal tegen.

Film-noir met bijzonder opvallend camerawerk want men probeert het verhaal te vertellen vanuit het perspectief van de eerste persoon. Zeker voor die tijd een verrassend experiment. Best gewaagd ook aangezien ze een populair personage gebruikten. Het is een verfilming van een roman van Raymond Chandler (ook van de The big Sleep) die zich afspelen rond detective Phillip Marlowe. Hoofdrolspeler Robert Montgomery, die bekend stond om zijn uiterlijk, is gek genoeg voor het grootste deel van de film buiten de camera. We zien het gezicht van Montgomery alleen als hij in de spiegel kijkt. Op zijn zachtst gezegd was dit intrigerend! Ook omdat dit soort first person scenes anno nu toch veel meer gemeengoed zijn. Het mysterie-verhaal zelf was adequaat, misschien iets te luchtig, waardoor het niet altijd even spannend werd. En dan is er nog het subtiel aanwezige kerstthema; dat begint bij de opening met titelkaarten die op kerstkaarten lijken. Maar ook met kerstliedje, kerstbomen of kerstkransen aan de deur. Of als inspecteur Kane (Tom Tully) luistert ia de telefoon naar de voordracht van 'The Night Before Christmas' door zijn dochtertje. Het is geen klassieke bewerking van Philip Marlowe-verhaal, noch lijkt op een klassieke film noir. Maar misschien juist daardoor was dit nog steeds erg leuk om naar te kijken.

Tegenvallend! Actrice Svetlana Khodchenkova valt direct op in deze film Zij is een zeer mooie vrouw die we al eerder tegenkwamen in films als; Tinker Tailor Soldier Spy,The Wolverine en het in 2016 uitgekomen Viking. Hier speelt ze de rol van de historische bekende Elisabeth Báthory (1560 –1614) een Hongaarse gravin die in kasteel Csejte woonde, in het huidige Slowakije. Ze is de bekendste seriemoordenaar in de Slowaakse en Hongaarse geschiedenis. Báthory en vier vermeende handlangers werden opgepakt op verdenking van het martelen en vermoorden van meisjes en jonge vrouwen. Hoeveel dit er zijn geweest, is nooit helemaal opgehelderd. Haar helpers werden gedood en Báthory zelf opgesloten in een kamer zonder ramen, met alleen een spleet voor lucht, eten en drinken. Vier jaar later overleed ze daar. Een gruwelijk geschiedenis en daarom ook een dankbaar onderwerp!

Deze film slaagt er nog wel in om vermakelijk te zijn en het publiek te onderhouden. Echter is het opgezet als een historische kostuumdrama waarbij alleen de eerste 20 minuten enigszins opvallen. De film begint namelijk niet met de gravin maar met Aletta een zigeuner-meisje Isabelle Allen (“Les Miserables”) en haar broertje. Uiteindelijk komen zij natuurlijk terecht in het kasteel van de gravin. Nu weet niemand of het volgens de historie vertelde verhaal correct is en deze film laat dit ook lang in het midden echter uiteindelijk kiest het er toch voor om zich op die gruwelijkheden te baseren. Waardoor de film op beide vlakken faalt. Door niet te tonen wat deze gezellige edelvrouw allemaal uithaalt (we zien alleen wat geronnen bloed en wat spanning in het te makkelijke climax) slaat de genre-aanduiding Horror zo beetje nergens op. Maar ook als accuraat historische vertelling is het niet goed genoeg. De kostuums, locaties en het spreken van verschillende talen waren nog wel goed uitgevoerd maar helaas geldt dat niet voor de personages zelf. Domweg zijn er in het script dus te weinig dynamische elementen. Het einde is al even absurd; een voice-over vertelt ons nog even over de honderden lichamen die begraven op het terrein buiten het kasteel het bos in een mystiek gebied hebben veranderd. Maar ach de film was allang daarvoor gedoofd als een kaars.

Zoals de titel al doet vermoeden, is Lady Usher een moderne hervertelling van Edgar Allan Poe's korte verhaal ‘The Fall of the House of Usher‘ (1839) Maar tja...het is een low-budget en niet zonder problemen! Zo is een fijne gotische sfeer verdwenen. Krijgen daarvoor terug een soort high-school setting en als er dan uiteindelijk naar het huis van Usher wordt afgereisd, mist dat ook een beetje stijl. Terwijl toch een groot deel van de film het Morgan is die het huis verkent. Kenmerkende elementen als krakende deur, donkere gangen of de wind en bliksem zijn er niet! Hm, de vrouw des huizes Lady Usher is niet blij met haar onverwachte gast en wat volgt zijn twee kibbelde dames over Roderick Usher. Er wordt zonder veel andere gebeurtenissen rechtaan rechttoe naar de uiteindelijke ontknoping en wat naaktheid gewerkt. In de hoop dat deze schokkend genoeg is! Niet dat iemand met bekendheid van het Poe-verhaal een echte verrassing staat te wachten! In het Poe-verhaal wordt een incestueuze relatie tussen Roderick en Madeline nooit expliciet vermeld maar er zijn zeker wel implicaties Wat rest is een redelijk simpele, goedkoop ogende, ineffectieve B-film

Buitengewoon grappig film van Alfred Hitchcock. Vooral in het eerste gedeelte van de film, waarin de personages worden voorgesteld aan de kijker, zijn er veel goede Engelse grappen. Aan die grappen komt abrupt een einde als er plotseling iemand wordt gewurgd. Wat direct ook het tweede deel langere deel van de film inluidt. Hierin staat de suspense centraal. Hitchcock manipuleert er weer lustig op los, zodat je zelfs als kijker op een zeker moment gaat twijfelen of Miss Froy nou wel echt of niet bestaat. Wanneer het mysterie ontrafeld is, volgt er nog een slot-apotheose vol actie. Niettemin is de film, die gebaseerd werd op een roman van Ethel Lina White, van begin tot einde erg vermakelijk. De hoofdrollen worden vertolkt door Margaret Lockwood en Michael Redgrave. Vooral Lockwood valt op, niet in de eerste plaats omdat ze een brunette is, Hitchcock gaf de voorkeur aan blondines, maar ook door haar goede en uitgebalanceerde acteerwerk. En dan zijn er nog Naunton Wayne en Basil Radford als de Britten Caldicott en Charters, die uitsluitend geïnteresseerd zijn in cricket. Zij zorgen voor de komische noot.Een bijzonder vermakelijke film en misschien wel een van de betere uit de vroege carrière van Hitchcock. Wie zich niet laat afschrikken door zwart-wit beelden en het duidelijk zichtbare krappe budget kan aangenaam verrast worden door deze film!

Wow dit was een geweldige slasher-film! Even voor de duidelijkheid bij de omschrijving van slasher-film staat; horrorfilm die altijd draait om een seriemoordenaar, vaak is deze gemaskerd en stalkt zijn slachtoffers totdat hij ze op gruwelijke wijze vermoordt. Nou deze film houdt zich dan ook perfect aan die regels en brengt een goede, overtuigende, lange, blanke moordenaar met een camera op zijn schouder en met een groot chromen schedelmasker, op het scherm. Vandaar ook de illustere naam; ChromeSkull Hij is niet eens zo bijzonder eng maar als hij begint te moorden is absoluut een badass slechterik! En wat wil de slasher-liefhebber nog meer? Moorden die allemaal brutaal en bloederig op het scherm zijn te zien? Yes ook die zijn hier te zien en bijna allemaal met geweldige praktische effecten! Het acteerwerk was best voldoende onder hen bevinden zich bv. ook; Lena Headey (Cersei Lannister in Game of Thrones) en Richard Lynch (redelijk wat horror- en actiefilms) Ook had ik niet echt een probleem met hoofdrolspeelster Bobbi Sue Luther zoals sommige andere kijkers, ze was de vrouw (nu ex) van de regisseur en had best een sexy stem, maar ik snap wat ze bedoelen. Tja...het budget zal ook maar net toereikend zijn geweest. Nu is dit een slasher... en kijkers die dus opzoek waren naar een goed verhaal...dat vind je niet bij dit soort films, het is vaak niet veel meer dan een excuus om het bloed te vergieten van domme personages! Er is geen achtergrondverhaal! Je krijg geen antwoorden op het waarom wil hij haar wil vermoorden? Maar wie kan dat eigenlijk wat schelen? Dit gaat geheel volgens de clichés...ja echt waar ze zijn er allemaal...geen telefoon, geen gas, de moordenaar die zijn slachtoffers kilometers ver volgt Je hoeft er dus niet teveel over na te denken, alles verloop precies zoals het hoort maar dit was absoluut een Top notch slasher!

Zeer leuke Engelse guilty pleasure, die flinterdun gebaseerd is op Bram Stoker's Dracula. Het plot draait om een oud monster, een soort van serpent, dat bij tijd en wijle uit zijn grot in de Derbyshire heuvels te voorschijn komt om zich te goed te doen aan ons mensen. Peter Capaldi en (ja echt) Hugh Grant steken daar natuurlijk een stokje voor. En terwijl de mannen de helden zijn, zijn de vrouwen vamps (bijna letterlijk in Amanda Donohoe geval) of hulpbehoevende konijntjes die misschien wel te vaaK in hun ondergoed lopen dan goed voor ze is. Die erotische ondertoon zorgt voor heerlijk campy scenes. Zoals de bizarre droom van lord James D'Ampton (Grant) in een vliegtuig met uiteindelijk stoeiende vrouwen in kousen. Of Lady Sylvia Marsh (Donohoe) die rond zwaait met een grote fallus of in een haar ondergoed en latex laarzen een spelletje slangen en ladders speelt met een vijftienjarige jongen. Helaas komen er ook scenes voor met een soort LSD-trip-achtige nachtmerries die de vaart uit de film halen. Daarnaast was dit een horror dus had het van mij af en toe best wat verder mogen gaan. Verder waren de special effects prima in orde en de "Are You Being Served?"humor was redelijk leuk. Met iets meer lef om echte gruwel/gore te laten zien was de film zeker beter geslaagd geweest, nu blijft het een beetje aan de brave kant en dat is jammer!

Leuk, snel en actievol! In 2017 voerde de Amerikaanse luchtmacht een luchtaanval uit in de provincie Nangarhar, Afghanistan. Door de grootste niet-nucleaire bom in hun arsenaal (de MOAB) in te zetten, wilden ze een tunnelcomplex vernietigen, omdat deze werden gebruikt door de Islamitische Staat. Neil Marshalls nieuwste wezen-film verbeeldt een andere reden voor...

Veel van je plezier hangt af van hoe goed je kan vermaken met 80's en 90's actie en monster B-films? Charlotte Kirken (de echtgenote van de regisseur en mede-scriptschrijver) en haar co-sterren zijn zo uit een direct-to-video-film gestapt. De cast communiceert volledig in oneliners en elke stap in het verhaal voelt bekend aan! Maar Marshall is ervaren genoeg om het plot op de achtergrond te houden en te bouwen rond een constante stroom aan actiescènes met de helden tegen de wezens en de Taliban.

En het dreigende en moordende schepsel is een mooi uitziend CGI-schepselontwerp. Alhoewel de monsters niet al te origineel zijn (ze lijken een beetje teveel op eerdere monsters) Zijn ze wel gemakkelijk de beste troef van de film! De actie en de vormgeving van het monster maken het gebrek aan originaliteit van de film meer dan goed Hoewel het zeker niet de beste films van Marshall niet kan evenaren, is het wel een plezierige schepselfunctie. Het is hersenloos plezier en dat weet het. Uiteindelijk is het bedoeld om bloederig leuk te zijn en dat is het gewoon …

Gatver dit was een soort van Hallmark-film met tja... horrorelementen kan je het eigenlijk niet eens meer noemen. De eerste 50 minuten zien we dan ook een gelukkige familie vader, moeder, dochter en schoonzoon. Die jongen en het meisje houden handjes vast, geven elkaar kusjes en natuurlijk is er ook een huwelijksaanzoek. Om dan nog een beetje spannend voor de dag te komen is er het laatste half uur iets wat op een home invasion lijkt. Die heeft natuurlijk weer alles te maken met romantiek. Ik kan ook geen één moment opnoemen dat ik iets leuks heb gezien. Dit was gewoon ronduit slecht!

Vermakelijk maar net niet voldoende slasher. Het is geen uitblinker maar ach, je kan het ook slechter treffen. Bedenk een idee om eens stel tieners naar een bepaalde plaats te krijgen laat er een moordenaar of meerdere op los. Maar goed dat is het wel vaker. Nu is dit idee wel heel bespottelijk: het erven van een motel met bijhorend landgoed? De erfgenamen zijn een blonde en een donkere zus maar opeens is er nog een blonde zus? Tja en dan de moordenaars, die worden direct zichtbaar en ook daarvan hoeven we dus geen spanning te verwachten. De gore was ook aan de magere kant, de tweede en "derde" kill waren de enige die eigenlijk er mee door konden. Gaatjes in het hoofd schieten is zo saai! Bij elkaar opgeteld zijn twee kills en een topless seksscène met Malea Richardson niet voldoende voor een goede horror.

“Now I know why they call him Dick”

Portie humoristisch onzinentertainment. Amateurisme, onervarenheid, ja misschien wel, maar op een zeer leuke manier. Het grootste pluspunt van deze film is dat, het met veel liefde en creativiteit is gemaakt! Omschrijven wat het nu precies is, is haast onmogelijk! Hm, oké het is zoiets als een liefdeskind van Monty Python, HP Lovecraft en SpongeBob SquarePants en een klein vleugje Creature From the Black Lagoon.

Het gaat over Kapitein Seafield (Ryland Brickson Cole Tews, die ook de film schreef/regisseerde), wiens vader is gedood door een meermonster tijdens een vistrip. Om wraak te nemen huurt hij een superteam in, bestaande uit Shaun Shaughnessy (wapenmeester), Nedge Pepsi (sonar individu) en Dick Flynn (voormalig N.A.V.Y. (Nautische atleten en Venture Yunit) matroos)in. Natuurlijk gaan de dingen niet volgens plan

Voor iets dat (volgens IDMB) is opgenomen voor $7.000, is het opmerkelijke vindingrijkheid. Er zijn een aantal werkelijk indrukwekkende scenes! En er zit van alles in; een boek met hiërogliefen, een droom, een vloek, een spookschip, een spookleger, zelfs een piraat en in de slotakte een behoorlijk gedenkwaardig wezen! De vier mensen die een meer-monster proberen te vangen zijn vreemd lief Het niveau van de humor is aanstekelijk, zelfs als de grappen niet raken en de doe-het-zelf-visuele effecten blijven verbazen.

Door zijn luchtigheid is er geen bloed en expliciet geweld. Maar het is erg knap dat, ondanks de vele absurde en humoristische momenten, de verhaallijn interessant blijft. Deze film zit boordevol speels filmische eerbetoon aan oude en nieuwe films maar is budgettaire en met zijn cast en crew (de eerste keer) een B-film Toch is dit verdomd wild en groots! Heerlijk!

“Alice kept secrets. She kept the fact that she kept secrets a secret.”

Deze film is technisch gezien een documentaire en lijkt wat op zo'n misdaadshow of documentaire die je kan zien op Investigation Discovery waarbij er dan verslag wordt gedaan van gebeurtenissen. Op het genoemde tv-kanaal draait het om misdaad maar bij deze is het de vraag of er wel of niet een spook is. De zestienjarige Alice Palmer verdrinkt tijdens het zwemmen in het plaatselijke stuwmeer Lake Mungo in Australië. En aan de hand van geënsceneerde interviews met "ooggetuigen", en wazige beelden homevideo filmpjes (de broer van Alice videocamera's door het hele huis plaats) of foto's, probeer men dan spanning op te bouwen. Toch ook hier weer hetzelfde probleem als vele in zijn soort (mockumentary/fake/found footage) er gebeurd maar weinig echt interessants. Wel positief was dat deze pseudo-documentaire het niet probeert met camera-schuddende, goedkoop-angstaanjagende, sensatie. Tja... ik zal denk ik nooit een groot fan worden van dit soort documentaire-achtige films, ze zijn stijf, om nog maar te zwijgen over wat er gebeurd want dat is meestal maar vrij saai.

Een gigantisch monster duikt op en ontketent zijn woede op de inwoners van een stad, waarbij het een spoor van vernietiging achterlaat. NEE, het is Géén Tyrannosaurus rex, ook Géén King Kong en ook Géén titaan uit de wereld van Godzilla. Wat uit "het meer" kruipt, zal die iconische filmreuzen ook niet lastig vallen, maar het is duidelijk dat dit een creatie is die is geïnspireerd was op de films van de genoemde Kaiju. Wel te verstaan een Thaise Kaiju want de stad in kwestie is Bueng Kan in het noordoosten van Thailand. Een "Thaiju"...dus?

Voor het eerste halfuur ofzo houdt het een zeer goed en bloederig tempo aan, terwijl de wezens een spoor van vernietiging en lichamen in hun kielzog achterlaten. Deze scènes zijn duidelijk beïnvloed door andere monsterfilms (Gwoemul van Bong Joon Ho) maar ze zijn redelijk effectief zodat je het "waar-heb-ik-dat-eerder-gezien" makkelijk over het hoofd kan zien. De effecten, een mix van animatronics, man in pak-effecten en CGI zijn ook bovengemiddeld goed. De digitale effecten zijn zelfs een klasse hoger dan de gebruikelijke kwaliteit van veel Amerikaanse creature features. (vergelijk dit maar eens met Konga TNT, of Ape vs. Monster)

Helaas, nadat half uur, wanneer het tijd is om aan het (haast verplichte) huiselijke subplot tijd te besteden, weet het nooit meer dezelfde energie te vinden. Het moment dat het dichtst in de buurt komt, is wanneer de film de beroemde jeepscène uit Jurassic Park probeert na te bootsen. Zelfs de muziek-score was in gekopieerde Hollywood-stijl. Maar hoe goed de cinematografie en effecten soms ook zijn, de poging tot dramatische scènes bedoeld om een menselijke emotie of moralistisch toon op te roepen, maken dit een stuk minder leuk! Het einde duurde ook flink lang! (bestaat uit drie delen) Toch was het wel één van de leukere monsterfilms!

Deze film is wel duidelijk gemaakt in de jaren '60 maar bezat een paar dingen die in veel van zijn Hollywood-tijdgenoten niet voorkwamen; zo zijn de liefdesscènes net wat (zestiger jaren) explicieter, en het geweld in de vechtscènes grafischer. De film bezit een gekke scene waarin Guinevere de geneugten van zeep leert kennen, wanneer Lancelot en zij samen baden (Nu niet het slimste wat je kunt doen met de verloofde van je koning.) Verder richt de film zich alleen op de romantisch tragische driehoeksverhouding tussen Arthur, zijn vrouw Guinevere en zijn nobele kampioen Lancelot. Wel dan weer een film waarin Lancelot correct wordt afgebeeld als afkomstig uit Frankrijk, (gebeurd niet vaak) zijn volledige naam is ook Lancelot du Lac, alhoewel wat een beroerd Frans accent! De gevechten te paard en te voet, met lansen, speren, bijlen, knotsen waren niet flitsend, gewoon flink op elkaar in slaan of steken. Onbedoeld misschien door het budget maar het zag er zo veel authentieker uit. Dat was helaas niet te zeggen van de papier-mâché helmen! Vraag me ook af; zou regisseur Cornel Wilde, de rol van Lancelot spelen om meer passie op het scherm te krijgen of wilde hij niemand anders in buurt van zijn vrouw? Een beetje vreemd was ook de leeftijd van de cast; Guinevere, Jean Wallace was (al zag ze er goed uit) toen al veertig en dat terwijl Arthur zelf wordt afgeschilderd als een soort schooljongen maar Brian Aherne was al 61 jaar. Ach al met al was het misschien een beetje vreemde en oubollige film maar het was wel een erg leuke om naar te kijken.

Twintig jaar na het verschijnen van de Dead-trilogie kwam er dit een vierde deel, die op net zoveel punten wel als niet werkt. Zo zijn de zombies lekker bezig! De zombies trekken hoofden van rompen, rukken armen af, knagen aan navelpiercings en smullen van ingewanden, huid, hersens en vingers. Jammer is wel dat de thematiek er wel erg dik bovenop ligt! Het wordt bijna letterlijk uitgespeld...De film richt zich dus duidelijk meer op vermaak en actie en iets minder op morele vraagstukken dan zijn voorgangers. Daarnaast is er ook vreemde logica; Hoe kan het dat dollars nog steeds waarde hebben terwijl de rest van de wereld in puin ligt? Hoe kan het dat als de zombie-uitbraak inmiddels lang is gebeurd men nog steeds niet weet dat je ze in hun hoofd moet knallen? Ondanks die vraagtekens werkt het als vlotte zombiefilm gewoon goed. Hij ziet er goed uit, de bloedigere effecten zijn goed en ruim aanwezig en ook het acteerwerk is prima.

Al was het land van herkomst Georgië, doet dit in uitvoering niet veel onder voor de Amerikaanse horror. Het zijn zelfs drie Amerikaanse toeristen Chris (Sterling Knight), Alicia (Spencer Locke) en Daniel (Dean Geyer) die backpackend door het Georgische platteland trekken. Wat volgt is een thriller/horror die keurig (lees veilig) net genoeg horror-elementen laat zien. Nooit ergens naakt, nooit te schokkend of te bloederig. Het eerste gedeelte begint nog enigszins goed maar al snel volgt er een twist die veel van de geloofwaardig aantast. Daarbij speelde Dean Geyer zo slecht dat ik blij was toen hij vertrok. Echter luidde dat het tweede gedeelte in en werd hij vervangen door Ilya (Kote Tolordava) die zelfs nog erger was! Er moet dreiging uitgaan van hem maar dit gebeurde nergens, sterker omdat dit gedeelte erg lang was, irriteerde hij mij steeds meer! Ook het laatste gedeelte met de wraak gaf maar weinig voldoening en het drama van het einde veroorzaakte zo goed als geen impact.

“gooey coffee table”

Stel je een niet zo verre toekomst voor waarin buitenaardse overheersers zijn neergedaald. Ze zijn er niet om te doden met laserstralen of om de bevolking tot slaaf te maken. Deze film is dan ook zeker géén actievolle prent! Gebaseerd op een YA-boek van M.T. Anderson vraag het zich meer af kan het wel een invasie worden genoemd?

Deze Vuvv zijn namelijk best genereus en geven gratis geavanceerde technologie en behandelingen voor elke denkbare ziekte! Samen met Adam en zijn vriendin Chloe raak je in situaties waardoor je meer te weten kom over deze wereld. Heerlijk ook dat ze de film kleinschaligheid houden. Het meeste speelt zich af in het huis met daarin de families van beide jonge liefdes en de school. Tweemaal zijn er wat meer buitenaardse wereld-dingen te zien, een kort tripje naar de zwevende schotelstad en een ruimteschip.

De Vuvv-aliens zelf zijn schattig ontworpen maar toch gaat ook iets genadeloos en verontrustend van ze uit. Ze zijn het beste te beschrijven als vleselijke salontafels met krabben-oogsteeltjes en peddels als rasp-handen die ze tegen elkaar wrijven. Een uiterlijk die ik nog nooit had gezien voor Aliens! Gebrek aan visuele vindingrijkheid kan regisseur Cory Finley niet worden verweten!

En ook de rest van de film zit boordevol ideeën en verhaallijnen die voor amusante situaties zorgen, waardoor het fabelachtige scenario verandert in een ingehouden nachtmerrie Ja van dit soort creatievere ongebruikelijkere Sciencefiction-films kan ik zeer goed genieten!

Als er echt iets jaren '90 was moet het wel Stephen King Tv-miniserie zijn geweest! It (1990), Golden Years (1991), The Tommyknockers (1993), The Stand (1994), The Shining (1997), Storm of the Century (1999) en in 1995 ook deze van Tom Holland naar een kort verhaal van Stephen King (uit de bundel Four Past Midnight, 1990) Budgetten waren toentertijd voor televisie, een stuk minder dus acteerprestaties zijn misschien minder optimaal en is dit duidelijk te zien aan de special effecten die zijn gebruikt.(of juist niet) Het begint met de introductie van de belangrijkste personages met uiteraard sterk uiteenlopende karakters. Tijdens een vlucht naar Boston komen de tien passagiers tot de ontdekking dat een groot aantal medepassagiers spoorloos zijn verdwenen. Lange tijd weet de tweedelige miniserie een griezelige sfeer te creëren, niet door wat er op het scherm te zien is, (echt veel gebeurt er niet) maar door wat er juist niet op het scherm te zien is. Natuurlijk zou het beter zijn geweest als de speelduur was gehalveerd en er betere special effecten in het laatste stuk zouden zijn toegepast maar het was niet echt een concept dat toen bestond (althans niet in de huidige vorm) Ach nu misschien een beetje meer camp maar k heb me er zeer goed mee geamuseerd

Deze film vertelt het levensverhaal (één van de meerdere; Bugsy 1991, Lansky 1999) van de beruchte gokgigant die altijd enig verband met de georganiseerde misdaad ontkende en accountant Meyer Lansky door middel van een reeks interviews met de journalist/schrijver David Stone. Het leek soms net op levenscoach/therapeut Lansky... tja de manier waarop men het verhaal vertelt is nogal problematische; Het verhaal gaat veel meer over het fictieve personage van Stone.(misschien de vader van de regisseur die hem interviewde) Hij is aan de telefoon met ex en dochter, zijn problemen met alimentatie of geld of het nutteloze subplot van een avontuurtje met de vrouw in het badpak bij het zwembad. En als het verhaal over Lansky gaat is het ook niet heel spannend; Lansky gokt, gaat de alliantie aan met Ben "Bugsy" Siegel, de moeilijke relatie vanwege het opvoeden van zijn gehandicapte kind of ervaart liefdesverdriet. En dan zijn er ook nog de FBI-agenten opzoek naar de $300 miljoen dollar. De filmmakers missen echter elke kans om iets meer te doen dan de gebruikelijke gangsterbiopic-elementen. Nee deze gangsterfilm zal iemand, die net als ik, er geen groot fan van is, niet op andere gedachte brengen.

"Urban legends are everywhere. But some are real."

Zo begint deze film en doet een poging om stedelijke legende te combineren met slasher-horror. Helaas werkt het niet. Volgens die legende dwaalt de geest van een oude vrouw met een lantaarn over een weg. Maar de film begint eerst met een lange dosis introductie van personages die in een bar zitten en ons alles vertellen wat we over hen moeten weten. Ik hoopte dat als ze eenmaal uitgepraat waren en men naar het Lantaarn-weggetje gingen, het beter zou worden. Geen geluk, de geest die op de weg zou moeten rondspoken, komt niet opdagen! Tja de lokale mythe was niets minder dan een excuus! De film nadert ondertussen al een uur dus misschien tijd voor wat actie? Helaas... want de identiteit van de moordenaar als ook de poging om het publiek erover te misleiden mislukken omdat het script rechtstreeks uit de syllabus van Stalk en Slash komt. Zowel MM als de IMDB-pagina classificeren het als een komedie maar als dat is waar de regisseur LaReau voor ging, faalt hij nog erger dan hij deed om eng te zijn. De film is aardig geschoten, eveneens aardig acteerwerk en met een prima locatie van een dichtgetimmerd huis maar de film biedt ook te weinig schrik, magere effecten of moorden en een te voorspelbaar slotscène Ondanks dat ik wel een beetje heb genoten was van deze film helaas een teleurstelling.

In deze film zat zeker een goede dystopische wereldopbouw, maar kreeg niet echt een gevoel dat ik naar een Sci-Fi-film zat te kijken. Veel meer hield de film zich bezig als een metafoor over de hedendaagse wereld. Je ziet mannen en vrouwen rondlopen met karretjes met kabels. Mensen die maar een beetje aanmodderen om de eindjes aan elkaar te knoppen. Weinige tijd om veel te rusten en je mag maar 3x per dag de badkamerknop op een apparaatje gebruiken. Tja... het verhaal richt zich dus vooral op sociale en politieke kwesties. Er wordt nog wel iets van een samenzwering ten tonele gebracht maar heel uitzinnig spannend werd het daar ook niet door. Deze film kampt daarnaast met iets waar meer lage-budget-films mee kampen. Er wordt weinig getoond en veel gepraat. En dan laat de film je in de steek door een nogal abrupt einde. Niet mis met een open einde maar hier voelt het alles dan bevredigend aan. Desalniettemin was het ook niet heel slecht.

Het is waarschijnlijk makkelijk om gaten te prikken in het plot van "de laatste adem"! Je krijg sowieso geen nauwkeurige verbeelding van haaien. Deze film biedt ook niet veel nieuws in het genre, wat betekent dat je eigenlijk domweg een aantal zeer eetbare personages in een gevaarlijke situatie krijg te zien. Er gaan dus vrijwel zeker mensen dood En de horror is natuurlijk afhankelijk van dwaze beslissing. Het doet daarom alles wat je al eerder zag in films met hongerige CGI-haaien.

Maar de film is bedoeld als een spannende rit en omdat het zich onderwater en in de beslotenheid van een wrak afspeelt, weet het grootste deel van de tijd het wel zijn doel te bereiken! Denk dat regisseur Joachim Hedén een groot duikfanaat is want hij deed ook al zijn vorige film "Breaking Surface"(2020) en het script van The Dive (2023)De aanvallen zijn af en toe prettig goed, met wat versnipperd vlees en ontbrekende ledematen. Wat lijkt op een mix van praktisch en CGI-bloed.

En dan is er nog het laatste filmoptreden van Julian Sands als de rode mutsje dragende Jacques Cousteau look-a-like Levi. Als je voorbij de gebreken kunt kijken, is dit een beter dan gemiddelde haaienthriller met verschillende goede schrikmomenten. Ja, het had misschien beter gekund, maar gezien dat de afgelopen jaren er veel soortgelijke films onze kant op zijn gezwommen, weten we ook dat het nog veel erger had kunnen zijn!

Twijfelachtig! Maar doordat er sommige scenes met veel historische details en overtuigende productiewaarden werden weergeven toch nog best aardig! Het begint met een overbodige proloog waar het titelduel in is te zien. Ook de titel van de film geeft de ontknoping al aan! Waarom dan de keuze om daarmee te beginnen? Hierna trapt de film af en blijkt de film drie bedrijven te bezitten. De eerste twee hoofdstukken zijn gebaseerd op het boek van Eric Jager uit 2004 en het derde en laatste, vrouwgerichte perspectief door Nicole Holofcener.

De waarheid volgens Jean de Carrouges; (Matt Damon)De film begint erg hak-op-de-tak en start in 1370 bij de Slag bij Limoges (hierdoor dacht ik ook even dat ik te maken had met Engelse troepen aangezien deze hier een slachting onder de Franse verdedigers van de stad veroorzaken) een scene die is gemaakt om gemakshalve de vriendschap te onderstrepen. Daarna zie je een berooide Carrouges deelnemen in de Schotse-Campagne en hoewel hij vijf van zijn negen strijders en geld had verloren, had hij ook een ridderorde op het slagveld gekregen, waardoor hij sociale status en geld ontving. Tijden terugkeer maar afwezigheid om zijn loon op te halen, volgen de gebeurtenissen, die een dramatisch effect zouden hebben op het leven van alle betrokkenen.

De waarheid volgens Jacques Le Gris (Adam Driver) een leenman (vazal) van graaf Pierre d'Alençon (Ben Affleck) een favoriet aan zijn hof en een beruchte rokkenjager was in tegenstelling tot zijn failliete rivaal niet op de Schotse expeditie geweest maar was wel rijker geworden. Beiden heren waren erg ambitieus en jaloers. Er ontstonden kleine ruzies over geld en eigendom. Wat uiteindelijk resulteert dat Le Gris op de ochtend van 18 januari 1386 met de hulp van Adam Louvel. Marguerite de Carrouges verkrachtte

De waarheid volgens Marguerite de Thibouville (Jodie Comer); en volgens de film de enige waarheid. Als enige dochter van de verrader maar zeer rijke Robert de Thibouville werd ze uitgehuwelijkt. Door de verbintenis van Marguerite en Carrouges hoopte de Thibouville de status van zijn familie te herstellen, terwijl Carrouges hoopte op een erfgenaam van de jonge Marguerite en het waardevolle landgoed Aunou-le-Faucon. Tja de film mist in het laatste gedeelte maar weinig subtiliteit; en projecteert het moderne mannen benadelen vrouwen.

Dat dit veel genuanceerder lag bv. de invloed van de kerk en een maatschappij die gericht was op overleven (kindersterfte, geweld) Toegegeven, het was een door en door mannelijk periode maar passieve jonkvrouwen nee.. Ze stonden wel onder voogdij maar er was ook er gelijk erfrecht Ook mochten ze eigen zaak uitbaatten, protesteerden tegen bestuurders, of werkten zelfs samen met hun echtgenoot.

Tja en omdat de echte rechtszaak een hij/zij-verhaal was, is het helemaal niet ondenkbaar dat Marguerite voor meer welvaart /macht van haar man, zijn rivaal Le Gris verleidde. Tenslotte was het aanraken van een vrouw al voldoende om strafbaar te zijn! Nergens krijg je ook te horen dat verschillende uit de huishouding en Adam Louvel zijn gemarteld om te kijken of ze waarheid sprak (ach het was maar lager in rang personeel) De film was dus beter gebaad bij een einde wat het één en ander in het midden liet!

Enfin uiteindelijk komen we bij het verbluffende bloedstollende eind duel Niet het laatste gevechtsproces wel het meest spraakmakend (er was nog een ander laatste duel van Guy Chabot de Jarnac tegen François de Vivonne dat pas plaatsvond in 1547). De enige opmerking daarbij was dat ze de omheining van arena te klein hielden. Het leek nu teveel op een sportstadion. Maar verder was dit erg goed!

Echter drie keer hetzelfde verhaal met een wat andere blik op de gebeurtenissen en zo krijgen we de ‘feiten’ drie keer in herhalen scènes te zien. Een herhaling van twee en half uur film is een te grote opbouw naar dat gevecht De cast was goed maar deed verder weinig bijzonders (geen was opvallend) en Amerikanen Franse namen en steden te horen uitspreken …bleh! Maar het heerlijk brute eindgevecht maakte het meer dan goed!

Eerste Wereldoorlog-film die nu eens niet de loopgraven laat zien! Op 4 augustus trokken de eerste Duitse troepen België binnen. Tijdens de opmars besloot Duitse legerleiding over te gaan op executies en vernielingen op de Vlaamse burgerbevolking nadat hun troepen, naar eigen zeggen, door burgers (zogenaamde francs-tireurs) waren beschoten. Hier is meer te lezen over de "verkrachting" van Belgie

In tegenstelling tot de meeste WO1-films, focust deze zich meer op de beleving van de gewone man. De boer Leonard en de rest van de dorpelingen komen tussen de twee legers te zitten, ze zijn op hun eigen aangewezen (het laatste front waar de titel naar verwijst) Het leven gaat zijn gangetje zoonlief, is verliefd geworden op de dochter van de dorpsdokter. Maar een match tussen rijk en arm is uit den boze! Maar dan voltrekt zich een groter drama op het erf van de boerderij!

Historisch zal je overigens niet veel leren want het verloop van het verhaal is eerder een wraakfilm dan een oorlogsfilm. De film is een uitbreiding van de kortfilm A Broken Man uit 2015 waarin Koen De Graeve de hoofdrol vertolkte. Regisseur Hayet-Kerknawi gebruikt dit zelfgeschreven scenario nu om een langere versie te switchen tussen boerendrama en oorlogsactie. Tijdens de sentimentele liefdesperikelen sputtert de film nogal eens en hoewel de actie erg goed zijn, gooit het budget daar roet in het eten!

Door te werken met verschillende nationaliteiten wordt er in de film Engels gesproken maar probleem daarvan is dat niet elke acteur evengoed overkomt dan in zijn eigen taal. En waarom de Duitsers dan wel met een vuistdik accent laten praten? De Schotse Iain Glen (Game of Thrones, enz) is tenminste wel een goed en opvallend acteur. Ach voor een debuutfilm is dit een zeer verdienstelijke ambitieuze poging maar helaas is het soms wat stuurloos.

Prima nieuwkomer. De film is voor een appel en ei gemaakt maar nergens is dat echt te zien. Het verhaal vraagt zich af wat er gebeurd nadat het laatste meisje een massacre heeft overleeft? Camryn (Akasha Villalobos) heeft zo'n aanval overleeft en we zien een teruggetrokken meisje dat kampt met PTSS. Ze werkt en ga naar huis meer niet totdat er een nieuwe medewerker in de wasserette komt werken. Met deze Nick veranderd ook het leven van Camryn. De film creëert spanning door de kijker te laten raden of er nu wel of geen killer is. Wat uiteraard ontaard in een climax. Die climax ziet er weliswaar indrukwekkend goed uit maar is op één of andere manier niet bevredigend. Het acteerwerk van de gehele cast is voor deze Low-budget zeer goed. Karakters zijn goed uitgewerkt en zeer sympathiek. Hierdoor overtuigd de film nog meer. En ik mag toch wel zeggen dat dit een zeer goed en interessant debuut is van Benjamin R. Moody.

Zeer interessant gegeven, afschuwelijke uitwerking. Ik hoopte op een soort Henry: Portrait of a Serial Killer (1986). Misschien wel juist mijn fout want daardoor mistte ik zowel kwaliteit als gore. Daarvoor in de plaatst krijg je 80 minuten lang de hoofdrolspeler in beeld? Toch heeft deze film 11 prijzen gewonnen voor beste film? Geen idee hoe dat komt?

Nog één keer; "Destiny is All"

In 2015 ging de serie The Last Kingdom van de BBC gebaseerd op Bernard Cornwell's The Saxon Stories in première. Na twee seizoenen was de BBC niet langer betrokken en was het Netflix die serie voortzette. Na de uitzending van het vijfde seizoen (vorig jar) kondigde Netflix aan dat de serie werd geannuleerd. Waarom men het laatste en afsluitende deel niet meer wilde verfilmen als serie, weet ik niet? Volgens mij lag het niet aan de kijkcijfers dus aandeelhouders of bezuinigen? Gelukkig kwam er nog wel een film!

Enfin deze film is dus het vervolg op die eerste vijf seizoenen. De hoofdpersoon van de serie is; Lord Uhtred of Bebbanburg (licht geïnspireerd op Uhtred (de Dappere)of Bamburgh, (ca. 970 - 1016), waar de schrijver een afstammeling van is) Met zijn verhaal verweven is de vorming van England, van de gebeurtenissen van het bewind van Alfred de Grote (848/849 - 899) via Edward (874-877 - 924, eponiem de Oudere) naar nu in deze film Aethelstan (893/894 – 939) die wordt beschouwd als de eerste koning van Engeland.

Wat dus begon als een soort tegenhanger van de Vikings-serie, groeide onder Netflix uit tot één van de betere historische series en kwam nu ten einde met deze film. Kwalitatief ziet er weer goed uit! Eigenlijk gewoon een goede voortzetting van hoe de serie er toch al uitzag. Tja de grote vraag was dan ook meer hoe prop je toch algauw 6 uur serie in twee uur en weten ze het spannend houden...? De slag van Brunanburh staat natuurlijk vast!

En moet zeggen dat ze grandioos geslaagd zijn! Oké het voelt gehaast maar dat is begrijpelijk omdat het een film is in plaats van een serie. Echter als je de eindstrijd zo spannend weet te maken verdien je lof! Tja...en zucht uiteraard komen er weer onzinnige opmerkingen van conservatieve zemelaars want oh..oh Aethelstan kust met een man... maar zo gek was dat ook weer niet, het was historische fictie en hij is nooit getrouwd geweest en had dus geen kinderen... er was zeker de mogelijkheid! Als je trouwens kijk naar de jaartallen kan een de hoofdpersoon ook nooit zolang geleefd hebben! Uhtred beleed het oude viking-geloof en was een held, dus verdiend een plaats in Walhalla bij Odin of in Sessrumnir bij Freya!