Opinions

Standaard jaren '90 slasher-formule filmpje en ook vrij ongeïnspireerd gemaakt door regisseur Jeff Burr. Michelle (Kate Hodge) en Ryan (William Butler) zijn op weg van Californië naar Florida. Bij een tankstation ontmoeten ze Tex (Viggo Mortensen) en freaky eigenaar Alfredo (Tom Everett) Hierna volgt er nog een wilde vlucht-rit waarbij ze dan kennismaken met Leatherface (R.A. Mihailoff) en tenslotte na een crash Benny (Ken Foree) en dan is er nog de ontsnapte Sara (Toni Hudson) Wat volgt is veel geloop in een bos met verder maar weinig angstaanjagende gebeurtenissen. Echter is het wel een stapje in de goede richting qua Leatherface want hij hanteert in ieder geval weer de kettingzaag. Helaas boezemt hij ook geen angst in! Om een gunstigere keuring (voor de Amerikaanse markt in ieder geval) te krijgen zijn de bloederige scènes eruit gesneden. Iets wat de film ook geen goed doet! Naar welke versie ik nu gekeken heb weet ik niet? De weinig gore die ik zag overtuigde mij in ieder geval niet!

Het was een degelijk kijkbeurt! Een solide thriller/mysterie over een Amerikaanse jonge vrouw die op zoek gaat naar antwoorden over haar biologische ouders in Noorwegen. Er zijn onderweg een paar wendingen, die soms een subtiele bovennatuurlijk element bezitten, (de horrorelementen) maar voor het grootste deel van de looptijd is het ook vaak niet meer dan een thriller met wat drama. Het is meer een keurige standaardfilm van het type 'Meisje onderzoekt haar afkomst, en ontdekt de duistere familiegeschiedenis'. En ja alles wordt aan het einde netjes uitgelegd. De cast bestaat uit een paar bekende Scandinavische gezichten. De belangrijkste hoofdrol is echter voor Alicia von Rittberg (Fury). Zij komt niet uit Noorwegen maar uit Duitsland. Wel ziet ze er zeker erg Scandinavisch uit en aangezien ze toch geen Noors spreekt, maakt het eigenlijk ook niet uit. Scenarioschrijver Thomas Moldestad, komt wel uit Noorwegen. Hij schreef mee aan het scenario voor Noorse horrorfilm Cold Prey / Fritt Vilt (2006) Doordat het het begint als een soort spookverhaal volgens het boekje, en geleidelijkveranderd naar een iets verwrongen familiedrama, was het een best aangename verrassing Al met al dus geen slechte film.

Een ietwat onsubtiele thriller die alle clichématige vakjes afvinkt. Idiote mannelijke jongvolwassen die een grote rots beklimmen om te proberen een vastberaden vrouw te vermoorden. Oftewel een paar vrouwelijke klimmers, Kelly en Sophie, komen vier ogenschijnlijk aardige jongens tegen tijdens het beklimmen van de Dolomieten, Italië. Uiteindelijk komt Kelly vast te zitten op een rotswand en worstelt om te overleven. Verder zijn er door de film heen veel afgezaagde romantische flashbacks naar haar klimtraining met haar overleden vriendje. Nog goofier werd het toen het meisje van dit vriendje via een Obi Wan-achtige stem instructies ontvangt hoe ze moet overleven. Het waarom iemand eerder haar spullen pakt om een berg te beklimmen dan domweg naar de politie te lopen ontging me maar goed ze moest natuurlijk op die bergwand belanden. De leider van de jongens is niet de beste acteur, hij levert irritant slecht acteerwerk. Maar eerlijk is eerlijk over het algemeen waren de gedeeltes op de berg niet slecht, , maar erg herkijkbaar is dit ook niet!

Deze film was best aangenaam om naar te kijken. Je zal hem kunnen omschrijven als een vroeg voorbeeld van body horror en het is een soort voorloper van de feministische commentaar op hoe vrouwen van een bepaalde leeftijd worden gezien in de westerse samenleving. Het is tevens de laatste uit het tijdperk van Universal-studio, want rond de jaren '60 waren er veel B-film-concurrenten om te beconcurreren. Het is ook niet de standaard verhaallijn van veel Universal horror's; waarin het goed-tegen-het kwaad strijd want alle personages missen gebrek aan moraliteit. En dat is eigenlijk best verfrissend. Wel zijn er een paar opmerking over het script; zo is de voorstelling van Afrika vrij typerend voor Hollywood in dit tijdperk. Doordat de film uit de jaren '60 komt, kan het daar natuurlijk maar weinig aan doen Maar de andere opmerking had wel voorkomen kunnen worden want het wordt best wel melodramatische manier gebracht. Er is veel nadruk op een liefde-driehoek, waardoor er beetje het gevoel van een soap van 80 minuten ontstaat. Maar dat zijn slechts minimale opmerking; want dit was zeker de moeite waard.

"I snorted Mama!"

De ergste nachtmerrie komt tot uiting in dit kersthorrorverhaal; de simpele daad van vriendelijkheid en kerstliefde, wordt voor de zachtaardige priester David de ultieme geloofstest. Wat volgt is een soort psychologisch en theologisch kat-en-muisspel tussen de vrome David en de hedonistische Terry. Beide mannen proberen de ander in hun manier van leven te betrekken.

Die zachtmoedigheid van Graham Skipper (Almost Human en Beyond the Gates) in combinatie met de ongegeneerde directheid van Jeremy Gardner (regisseur van The Battery en coregisseur van After Midnight) zorgt voor ongemakkelijke situaties. Want alle drie de centrale personages zijn op hun eigen manier onaangenaam, Terry en Lexi met hun aanmatigende grofheid, David met zijn pompeuze vroomheid. Wat uiteindelijk leidt tot een confrontatie!

Tja deze film is een hele vreemde aangelegenheid, de spanning is meer psychologisch, schuwt ongemakkelijke, schrijnende situaties niet maar het zijn alleen horror-aangrenzende -elementen van religieuze hypocrisie en manie en niet pure horror. Hm, ja het is lastig om aan dit duistere amusante kerstverhaal een waardering te hangen!

Oei, ik draag Nicolas Cage best een warm hart toe (ben ook van mening dat regelmatig zijn films wel meevallen of zelfs best goed zijn) maar dit moet denk ik dé slechtste Cage film ooit zijn, en dat is op zich dan wel weer een prestatie! Tja oké nu weet ik dat hij financiële problemen had maar om je naam te verbinden aan dit pro-religieuze pamflet? (een interpretatie van het Bijbelboek de Openbaring van Johannes) Hoe dan? En om nu te zeggen dat hij niet wist... Dat kan volgens mij ook niet want de film is een remake van de eveneens twijfelachtig in kwaliteit maar succesvolle Left Behind (2000) en er kwamen zelfs twee vervolgen, Dit keer was er wel een iets groter budget maar de film is verder ongeïnspireerd of gewoon niet goed gemaakt. Nu is het natuurlijk een Christelijke film en zodoende is het in zijn camerawerk vooral een behoudende film. Daarnaast is de film met speciale effecten en actie net competent genoeg gemaakt. Met het acteerwerk kan de film zich ook niet redden. Dit varieert van redelijk (Cage, draagt de film zo ongeveer alleen) tot matig niveau (op zijn best) en verder abominabel en zelfs lachwekkend.

Deze film is opgezet als een soort natuur-documantaire en via een voice-over wordt er verteld dat de inwoners van Fouke, Arkansas, jarenlang ontmoetingen hebben gehad met een angstaanjagend Big Foot-achtig wezen dat in de lokale moerassen leeft. De film heeft ook eigenlijk geen ander plot, dan dat...er over de ontmoetingen verteld werd. De cast bestaat uit lokale bewoners die vaak zichzelf spelen, wat de documentaire-uitstraling alleen maar versterkt. Hoewel hij nu gedateerd eruit ziet, is het nog best leuk en sfeervol film. En omdat "Boggy Creek" midden jaren 70 een flinke lowbudget-hit was, kreeg het in 1984 een vervolg getiteld "Boggy Creek II: And the Legend Continues" Ook verscheen er een onofficiële vervolg in 1977 en twee in 2010

Regisseur Olaf Ittenbach, de Duitse kroonprins van de Gore, is geen regisseur die Oscar-waardig materiaal zal maken. Zijn films kenmerken zich vooral door makkelijke scripts, slecht acteerwerk maar zeer goede gore fx. Doordat de regisseur zelf fan is van extremere horrorfilms weet hij altijd wel fijne films te maken voor de liefhebber. Zijn liefde voor het hardere horrorwerk straalt er dan ook er vanaf! Ook deze mag er dan ook weer wezen. Al is dit niet de beste uit het oeuvre van de regisseur. Je kan de film een beetje omschrijven alsof Peter Jackson een shitty, direct-to-video Lord of the Rings film heeft gemaakt . Echter wordt er ook met verschillende tijdzones gewerkt waardoor we ook vuurgevechten krijgen te zien. Ach zolang er maar hoofden ontploffen valt er als fan niets te klagen! Toch zijn er deze keer minder bloederige scènes en is er gebruik gemaakt van computer gerendeerde effecten.(de demonen) Deze zien er te goedkoop uit. Daarnaast zijn er een stel visuele fx waarbij een groene achtergrond is gebruikt en ook deze werken niet! Legend of Hell is nog wel een ambitieuze inspanning van Olaf Ittenbach om iets nieuws te proberen, maar helaas is het niet erg goed. De punten zijn voor de getoonde ambitie, sommige visuals en de bloedige veldslagen die de highlights van de film zijn.

Heerlijke spookhuis-film. Waarin vier onderzoekers 7 dagen in het beruchte huis van Belasco moeten zien te overleven. Als ze dat lukt krijgen ze van natuurkundige en miljonair Lionel Barrett een leuk bedrag aan geld. Dit verhaal is natuurlijk overeenkomstig met de film: The Haunting (1963) Toch weet de film zich makkelijk staande te houden en te onderscheiden tegenover die film. Het is prachtig om te zien hoe de film is opgebouwd, we zien aan het begin het team kort samen/voorgesteld worden. Waarna door hun verschillende meningen en filosofieën er een zeer mooie spanning wordt gecreëerd. Sowieso zit het met de sfeer en performances van de kleine cast wel goed. Waarbij vooral actrice Pamela Franklin als het gevoelige medium Florence Tanner en Roddy McDowall (Planet of the Apes) als Benjamin Franklin Fischer opvallen. Clive Revill als miljonair Lionel Barrett noemde het huis de "Mount Everest of haunted houses". Zo hoog wil ik niet gaan maar de Kangchenjunga onder de spookhuis-films is dit zeker wel!

Deze film is op geen enkele manier bijzonder en ook niet bijzonder eng, maar het doet precies wat je van B-horrorfilm kan verwachten! Wie ken het 16e-eeuws Mexicaanse volksverhaal over La Llorona aka 'De huilende vrouw of 'The Weeping Woman' niet? Ze verschijnt al jaren in horrorfilms (in 1963 was ze er al!) en kreeg nog meer naamsbekendheid door in het hoge budget 'Conjuring Universe' op te treden. Echter voor wie productie en acteerkwaliteiten minder belangrijk zijn (en voor welke horror-fan is dat echt een must?) is er deze cheesy presentatie van hetzelfde spookverhaal. Nou ja... het gaat over een rouwend stel dat een Airbnb huurt in een buurt met hm...kartelgeweld? Maar zeg nu zelf...er is toch niets mooiers dan Danny Trejo die een CGI-geest neerschiet met een jachtgeweer...? Of een "dreigende" sjaal die uit het water springt om kinderen te ontvoeren..? Of La Llorona die kakelt en gromt...? Ach wat wil je als de schrijver ook schreef voor verschillende films voor 'The Asylum'? (waar consistentie en continuïteit niet zo belangrijk zijn) Halverwege de film bevindt zich wel een mooie historische hervertelling van de legende en die flashback vormt de kern van wat de film nog de moeite waard maakt. Op zijn best is het vermakelijk B-popcorn-entertainment met behoorlijke visuals en jump-scares.

"Next thing you know, you'll want the vote".

De jaren '70 waren een Gouden Eeuw voor tv-films.(ook de "Miniseries" werd in dit decennium geboren) Het is misschien nu niet eens meer voor te stellen maar die producties trokken op één avond miljoenen kijkers. Lizzie Andrew Borden was een Amerikaanse vrouw die verdacht werd haar vader en stiefmoeder met een bijl om het leven te hebben gebracht op 4 augustus 1892 Borden werd echter vrijgesproken, maar niemand anders was verdacht en daardoor is er tot op heden nog steeds discussie over wie de moorden heeft gepleegd. Het is dan ook geen wonder dat er ook een televisiefilm over haar is gemaakt. Bovendien zegt men dat deze tv-film bloedvergieten op televisie introduceert...

De film begint met te zeggen dat dit verhaal 'grotendeels op feiten en vermoedens is gebaseerd' Nu ben Ik geen expert in de Borden-zaak, maar het lijkt inderdaad redelijk dicht bij de meeste feiten te blijven. De film wordt verder gepresenteerd als een reeks hoofdstukken ("The Crime", "The Verdict") die je meenemen vanaf de dag van de moorden tot het einde van het proces. Geheel in periode-setting en met een feministisch tintje. Dit zijn toch vooral typisch tv-film beelden,

Pas aan het einde als er een verklaring komt voor de manier waarop Lizzie de moorden zou hebben gepleegd, waren er de nodige bloedspatten, waardoor dit toch nog een beetje op een slasher-film lijkt. De moord zelf was niet in beeld maar wel het zwaaien met de bijl gevolgd door de afloop. In deze hypothese deed Lizzie het volledig naakt (ze waste vervolgens het bloed af) waardoor alle bewijsmateriaal op haar kleding werd geëlimineerd. Er schijnt een "Europese versie" te zijn waar men de volledige naaktheid van Montgomery kan zien!

Dat brengt me bij Elizabeth Montgomery...Destijds was zij vooral bekend vanwege de komedie Bewitched 1964-72 (die vijf Emmy Award-nominatie kreeg).Hierna maakte ze een reeks tv-films die echt lieten zien waartoe ze in staat was.)nog twee Emmy Award-nominatie voor deze en een andere tv-film) En het is ook Montgomery die deze tv-film maakt! De transformatie van haar naar 'psycho' in deze verder traditionele (rechtbank)thriller is waarom dit best interessant was! Nadeel bij de versie die ik heb bekeken was dat de kwaliteit helaas echt verschrikkelijk was!

Tweede film die uitkwam bij de Britse studio Tyburn-Film opgericht door de zoon van (Horror)regisseur Freddie Francis. Het doel van Tyburn was om films te maken die zoveel mogelijk op 'rivaliserende' Hammer-films leken. In 1974 raakte deze Britse horror al uit de gratie dus een groot budget kan er niet zijn geweest.Ondanks dat is er wel wat kwaliteit te zien. Regisseur Freddie Francis levert uiteraard prima werk met zijn visuele stijl. De film heeft een prachtige 19-eeuwse sfeer en genre-icoon Peter Cushing speelt solide. Echter hoofdrolspeler David Rintoul is ... nou oké niet slecht... kuch. Nu duurt het lang voordat er iets gebeurt en als het eindelijk sneller gaat, is het voorbij. Veel tijd gaat er op aan een soort Sherlock Holmes-speurtocht, die meerdere malen langs het huis van plezier voert. De wolfman zelf ziet er erg fatsoenlijk uit (als is het een vrij directe kopie van de wolf van Hammer, alleen met wit haar) Over het algemeen was het onderhoudende semi-atmosferische Hammer-kloon maar ook erg zwak op veel belangrijke vlakke.

Dit is een film geproduceerd met een klein budget en beperkte locaties maar is als je daar rekening mee houdt helemaal niet zo slecht. Uiteraard is goed ook wat anders....het zit ergens tussen amateurisme en makers met een laag budget De film is geregisseerd door twee mensen, een man (Shane Beasley) en een vrouw (Leya Taylor)...die de special effecten deden bij de films Harvest Lake, Headless en Found. De acteerprestaties zijn niet bepaald....goed en tijdens de nachtscènes is de belichting slecht. Maar ondanks dat alles een lage kwaliteit bezit, wordt er wel oprecht moeite gedaan om een ​​goede horrorfilm te maken. Het gaat over een man die werkt als clown bij een autowasstraat en die dan samen met zijn toekomstige zwager foto's gaat maken voor op sociale media maar omdat hij op Wasco een circusclown en verkrachter brengt hij deze weer tot leven? De film kent een beetje bloed, maar de effecten waren niet echt geweldig (wat vreemd was door de bovenstaande films) Tja als je lowbudget-horror niet erg vindt, is dit er eentje die nog redelijk acceptabel was.

Oeps verkeerde film...in de veronderstelling dat ik Legion of the Dead van The Asylum uit 2005 keek was het blijkbaar deze Olaf Ittenbach-film. Nu is dit het eerste semiprofessionele project van de regisseur en werd er ook gefilmd in Californië. Waardoor dit dus niet opvalt, het zeg natuurlijk veel over de film...

De regisseur heeft natuurlijk een reputatie op Gore-gebied maar voor een Olaf Ittenbach-film is hier heel weinig bloed. Tja achteraf schijnt er niet eens een ongecensureerde versie beschikbaar te zijn. Enfin twee vrienden reizen lukraak door de woestijn, kibbelen, en krijgen een lift van de psychopaat de ‘Kern River Killer’ Ze weten te ontsnappen naar een nabijgelegen bar.

Twee gangsterachtige sukkels in goedkope pakken kibbelen en slagen erin om komische te zijn Terwijl ze op weg zijn naar de bar en ondertussen slachtoffers maken. Over bar gesproken, de serveerster aldaar blijkt liever te serveren dan met de duivel te rommelen. Het mogen duidelijk zijn, je heb hier te maken met een look-a-like-versie van "From Dusk Till Dawn"

Film belooft een legioen maar dat bestaat maar uit 9 mensen en uiteindelijk doet het niets Het zijn alleen maar cheesy praatzieke demonen. De film draait in deze geknipte versie eigenlijk alleen nog maar om komedie En hoe verder je naar het einde toegaat wordt het steeds verwarrender doordat je denk ik scenes mist. Tja de effecten hadden de aantrekkingskracht kunnen zijn maar als ze die eruit halen, is het überhaupt gewoon minder goed Als er dus een origineel met ontbrekende bloederige elementen is, kan die beter zijn maar de versie had dit helaas niet!

Where's my mummy?

Toch nog de juiste Legion of the Dead Naasat deze The Asylum-productie is er namelijk ook een film van Otto Ittenbach uit 2001 met dezelfde naam en die zich gek genoeg ook afspeelt in Californië. Nou goed in die staat van de VS stuiten twee crossmotorrijders op een tombe waarbij zij, geheel volgens traditie, de eeuwige rust van Egyptische koningin Aneh-Tet verstoren.

In plaats van verrast te zijn door het bestaan ​​van zo'n tombe in Californië, legt een egyptoloog uit dat de Egyptenaren ‘trans-Atlantische handelsroutes’ hadden ontwikkeld Iets wat ze wisten omdat er overeenkomsten waren tussen de Egyptenaren en de Inca's....euh we hebben hier dus iemand die professor is maar niet weet dat zowel Californië als Peru aan de Stille Oceaan liggen...

Over 'legioen van mummies' (die op de poster staan) gesproken die hordes zijn er uiteraard niet! Verder dan een kwintet kwamen ze niet. En Zach Galligan (het jongentje Billy Peltzer uit Gremlins, Waxwork) en Bruce Boxleitner, (de oude Tron en Capt. John Sheridan uit Babylon 5) zijn hier natuurlijk ook alleen maar voor hun 'naamsbekendheid' en komen maar in kleine bijrollen langs.

Maar ach goed volgens de normen van low-budget, direct-to-video-films is dit helemaal niet zo slecht! Want wanneer ze tot leven komt, scheurt ze haar omhulsel af, en is er naakt onder en blijft een groot deel van de film naakt of luchtige gekleed. En er zijn een paar scènes met laagwaardig bloedvergieten (zoals 'face melt'-momentjes, of mummie-actie), het levert tenminste voldoende entertainment op

“My name is Legion, for we are many.”

Hoewel de film veel interessante elementen bevat, is de uitvoering van het verhaal een beetje onevenwichtig. Het verhaal volgt een bejaarde sjamaan , Antonio Poyju genaamd, die in een psychiatrische instelling zijn medelotgenoten trakteert op verhalen over hoe hij in zijn jonge jaren boze geesten afweerde. Echter demonen uit het verleden keren terug naar het heden...

De film leent daarbij ideetjes die doen denken aan de Evil Dead-films; Nee niet Ash, maar de praktische demon-en gore-effecten! Degenen die nu hopen op de volgende Evil Dead (of iets vergelijkbaars) te zien, zullen teleurgesteld worden, omdat veel van wat op die films lijkt, hier pas verschijnt als de film zijn laatste act nadert.

De film wisselt tussen het verleden en het heden, wat het tempo vertraagt. Daarnaast zijn de beelden van het verleden interessanter omdat hier meer de mystieke, sjamanistische praktijken zijn te zien. Deze komen vaker met bloed en spanning. De meerderheid van de dingen in het heden zijn een beetje flauw. Als de film meer op de laatste 20 minuten had geleken, dan had ik hem waarschijnlijk wel leuker gevonden, maar desondanks heb ik een redelijk goede tijd gehad met kijken dankzij de sympathieke hoofdrolspeler, het enigszins boeiende verhaal.

In de Eerste Wereldoorlog bestond Polen niet maar tijdens de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) ontstonden er gunstige omstandigheden voor de Poolse zaak. De bezetters (Het Russische en Duitse Keizerrijk) van Polen stonden tegenover elkaar. Deze film gaat over de vorming van het Poolse legioen (‘blauwe leger’), en tracht te eren dat door hun zware gevechten, in november 1918, na 123 jaar afwezigheid op de politieke kaart van Europa, Polen weer haar onafhankelijkheid herwon.

De film start dan ook met beelden van de Eerste kader compagnie, die het Poolse Legioen worden, en volgt hen vervolgens via de oversteek van de grens van Rusland, tot aan de slag om Kostiuchnówka (4 tot 6 juli 1916) Deze gebeurtenissen over het oost-front staan bij ons niet gauw in onze geschiedenis-boeken, helaas biedt deze film verder ook niet veel meer inzicht of meer duidelijkheid.

Steeds en steeds meer krijg het liefdesverhaal de overhand totdat die liefdesromantiek bijna het hele verhaal overneemt. En doordat er zoveel tijd wordt gebruikt voor melodrama, kun je op een gegeven moment zelfs vergeten dat er ook actie plaatsvond tijdens de Eerste Wereldoorlog. Bovendien is het verhaal zo gevoelloos geschreven dat steeds saaier werd. Ook ontbrak het aan chemie tussen geliefden, en er werden nogal wat secundaire personages geïntroduceerd om vervolgens twee scènes later te worden gedood. Ondanks dat, was de cast nog best goed en ook sommige vecht-scènes waren goed gemaakt (als we een oogje dichtknijpen voor de kwaliteit van CGI) Deze film was nog wel leuk, maar ergens moet er iets misgegaan met het script, want het had veel spannender kunnen zijn.

Een jaar na "Cat People" en niet meer dan een maand na "I Walked With A Zombie" werkte producer Val Lewton en regisseur Jacques Tourneur voor derde keer samen aan een film. Ditmaal met een scenario dat is gebaseerd op de roman Black Alibi (1942) van de Amerikaanse auteur Cornell Woolrich. En wederom zijn ze erin geslaagd om er een zeer fijne film van te maken, Waarbij ze gebruik maken van veel van dezelfde technieken als de twee eerdere films. Schaduwrijke atmosfeer, effectief gebruik van geluid, trage opbouw en de suggestie van geweld in plaats van directe weergave. Alhoewel de scène waarin een meisje aan de andere kant van de deur door het beest wordt verscheurd, is met zijn gegil en onder de deur door sijpelende bloed naar verhouding bijzonder expliciet was. Wat de film nog meer bijzonder maakt is dat het één van de eerste Amerikaanse films is die een seriemoordenaar bezit (voordat die term werd gebruikt) Ik denk dat je dus wel kan spreken van de eerste Slasher.

Om meer publiek te trekken stond de filmtitel van de toen populaire The Wolf Man uit 1941 model. Echter een echte creature-film is dit niet! Geen transformaties bekennen. De enige luipaard die we zien is wanneer de danseres Kiki Walker (Jean Brooks) in een nachtclub een luipaard gebruikt tijdens haar nummer. Die luipaard is zo bang dat hij wegvlucht. Het is een vrij simpel plot. Nu was het verhaal misschien niet de meest opwindende whodunit maar dankzij de erg mooie beelden, enge suggesties,een prima cast en met een paar echte goede scares voor zijn tijd, slaagt de film erin om heel entertainend te zijn. De film is op zijn best wanneer hij zich concentreert op kleine details en rustige sfeer. Ondersteund door het geluid van het klikken van castagnetten, een koud ritmische geluid dat 's nachts door de verlaten straten van de stad weergalmt, zoals ook het klikken van de botten.

Het is een knappe prestatie van Val Lewton en Jacques Tourneur om voor de derde keer samen een zeer goed film te creëren. Hun eerste samenwerking was natuurlijk een meesterwerk die wellicht ook de kijk op horror veranderde. Maar helaas lig later werk vaak langs die hoge lat van een succesvolle film (laat staan twee) Dat is dan ook moeilijk te evenaren. Toch is deze film met grotendeels dezelfde ingrediënten een zeer goede en sterke film.

Een team van commando's die op een 'onmogelijke missie' worden gestuurd...Yup het hoofdbestanddeel van zo'n beetje elke Macaroni Combat film. Helaas veel te routinematige en te krap budget. Het idee dat de Britse officier zijn Duitse tweelingbroer vervangt, is het enige originele aspect van de film, maar gaat veel te gemakkelijk. Het schaalmodel van de dam dat aan het einde wordt gebruikt, ziet er behoorlijk slecht en nu gedateerd uit! Achter de camera is regisseur Pradeaux hetzelfde, hij doet nooit echt iets opmerkelijks. De laatste 25 minuten van de film zijn best spannend, maar in het eerste uur is er geen noemenswaardige actie. Men probeert het nog enigszins spannend te maken met enkele momenten om de detectie te voorkomen van het Britse team die bezig is met de voorbereiding van hun inval. Helaas slaagt dat soms maar gedeeltelijk. Zeker niet de meest spannende of originele oorlogsfilm, zelfs een vrij typisch voorbeeld van het genre maar nog wel een aardige degelijke productie.

1993 was het jaar dat de eerste Leprechaun-film uitkwam. Dat was best een leuke film! Hierna kreeg de film uiteraard vele goedkope vervolgen; hij ging naar de ruimte en dook ook in 'de achterbuurt' op, als rapper. Nu 25 jaar later is er dan opeens deze Tv-film die een direct vervolg is van de originele film. Ondanks dat hij werd gemaakt door Syfy in combinatie met Liongate (deze bezitten de rechten) was het niet eens zo heel slecht.

Lila is op weg naar de groene (als in klimaatneutraal) studentenvereniging AU (Alpha-Upsilon) Het vreemde toeval wil dat dit het huis van haar moeder Tory Reding (het personage van Jennifer Aniston in het eerste deel) was. Ze wordt niet opgehaald van het busstation maar een lokale bewoner wil haar er best even naar toe brengen. Het is de inmiddels op leeftijd zijnde Ozzie Jones (Mark Holtons speelde Ozzie ook in het eerste deel) Aldaar ontmoet ze haar mede-studentes Katie, Rose en Meredith. Niet zoveel later gaat ook de Leprechaun weer op moordtocht.

De film is niet zonder fouten, maar vele ervan kunnen worden toegeschreven aan een te laag-budget. Nu had ik de trailer al bekeken en door de regisseur had ik net iets meer gore verwacht. Daarnaast was het acteerwerk niet heel sterk maar de dames deden hun best. Ach uiteindelijk maakte niet veel uit want ze zijn toch maar kabouter-voer. Ook wilden ze blijkbaar wat hippe zelf-gefilmde beelden erin te stoppen, het voegde niets toe aan de film. In uitvoering was de film zeer 2018, vrouwen die hun mannetje staan in de hoofdrol, technische snufjes en milieuvriendelijkheid. Het was natuurlijk ook een komedie en soms waren de grappen een beetje te geforceerd modern. Al zaten er ook paar hele leuke tussen.

Omdat het een Syfy Channel TV-film is, is het gemakkelijk om aan te nemen dat dit het zoveelste hap-slik-weg-spul is maar er is hier wel degelijk wat echte magie aan het werk. En die komt in de vorm van de SFX. De film werd namelijk geregisseerd door Astron-6/ SFX-kunstenaar Steven Kostanski, Het is minimaal wat te zien krijgen. Maar wat we zien was erg goed en met weinig CGI. De bloederige moorden en andere vloeistoffen zijn indrukwekkend praktisch werk. De make-up van de kabouter lijkt op die van de oude; pokdalige groene huid, een vlassige rode baard en doordringende tweekleurige (had de oude niet) ogen

Je kan nu niet echt spreken over een erg goede film. Daar was het script te mager voor maar doordat er nog verdienstelijke knipogen naar het verleden waren en de Special effecten van een bovengemiddelde kwaliteit, is dit denk ik wel één van de betere vervolgen van het eerste deel.

Met Dylan 'Hornswoggle' Postl als de Leprechaun staat er aan het begin van de film. Het bizarre is dat dit bijna langer in beeld staat dan dat we de Leprechaun zien! Verder is het vooral een beetje heen en weer lopen. En heeeeeeeel veeeeeel gillen en janken! De oude Leprechaun waren meer horror dan deze film. Vraag me af is anno nu dan allemaal zo braaf geworden?

Prima film die een psychologische thriller combineert met (body)horror. Bij de openingsscène moest ik even checken of het wel dezelfde film was dan dat ik dacht dat ik ging kijken. Die scene paste er zo niet bij en voegt ook later niet veel meer toe. Enfin, als er dan eenmaal een tijdsprong van drieëntwintig jaar werd gemaakt kwam toch nog goed. De eerste pakweg veertig minuten waren vooral spannend. Natuurlijk zijn er ook wat jump-scares (twee) zodat de boel een beetje wakker wordt gehouden. Wat vooral opviel was hoe goed alles gefilmd was. De black-outs van fietskoerier Helen (Alanna LeVierge) waren zeker zeer overtuigend in beeld gebracht! Regisseur Cody Calahan levert hier zeer puik werk. In die minuten komen we ook te weten waarom ze die black-outs heeft. Dit werd Verdwijnende-tweeling-syndroom genoemd en was zeer goed gevonden. Na die veertig minuten gaat de film geleidelijk aan in zijn horrorversnelling en zien we wat meer gore en bloed. Perfect getimed! Zeker omdat de film ook zo zijn schoonheidsfoutjes heeft en cliché niet uit de weggaat. Er is bijvoorbeeld een hele boel gedoe met een niets toedoend schilderij? Echter is het door goed camera&acteerwerk (LeVierge), de paranoïde toon, de horrorelementen en de grandioze climax een zeer toffe film geworden. Zeker het bekijken waard!

Deze Oekraïense horrorfilm is een hybride tussen survival-thriller en een kleine slasher-uitbarsting en bezit een aantal intrigerende beelden. Een groot deel van de film zie je hoofdpersonage Mia in de sneeuw strompelen, het levert mooie beelden op van de Kaukasus op. Helaas weet men niet goed of ze de gruwel van barre omstandigheden wil laten komen of van de killer, waardoor de film minder doeltreffend was maar de finale was dan weer wel erg sterk!

De film zit vol troosteloze snelwegen, vieze trailer-parken, ongure kroegen en strip clubs en "white trash" Dit zijn mooie locaties in een verder vrij magere film. Drew Glass (Niko Nicotera) komt terug naar Green Country (Oklahoma) om zijn pleegzus en tevens geliefde June Glass (Sam Quartin) te redden van maffiabaas en adoptievader Larry Glass (Mark Boone Junior). De rijke selectie aan personages zijn alle niet voldoende ontwikkeld om ook maar enigszins te imponeren. Waarom Drew weg was, is niet geheel duidelijk. June lijkt vanuit Europa, als kind verkocht te zijn als seksslavin maar ook dit kwam niet uit de verf. En ook de verhaallijn over het klein meisje Rooney uit plot is sterk onderontwikkeld. Alles bij elkaar zal dit misschien 5 minuten duren. En laten we over de platte bij-rollen maar zwijgen. Grootste publiekstrekker is natuurlijk Marilyn Manson, hij speelt de Native American (Indiaan??) Pope. Een interessant personage, bovenverwachting goed gespeeld, maar net zo plat als de rest. Met een zo'n slecht uitgeschreven script is het best vreemd dat de film toch 102 minuten duurde? Dit komt vooral doordat er zoveel minuten niets of weinig gebeurd. Vragen worden er wel opgeworpen zoals; Bestaat er een God? Is hel niet gewoon hier op Aarde? Is er een leven na de dood? Is humanisme de oplossing voor destructieve, conservatieve ideologieën? Maar antwoorden zijn erin de ze film verder ook niet te vinden. Of het moet zijn dat heroïne de enige God is en dat de criminele onderbuik van het Zuiden en het Midwesten van Amerika zijn loyale discipelen zullen zijn.

Oké onevenwichtig is het misschien wel maar het positieve overheerst over algemeen want er zijn erg mooie beelden, een prachtig duister sfeertje, meer dan goede gore scenes, prima performances en een prettig mysterieus verhaal. Helaas zijn er een beetje geforceerde dialoog, vreemde toevalligheden en is het concept natuurlijk niet heel nieuw. De film wordt bij elkaar gehouden door Liam Cunningham, die de meesten zullen herkennen als Davos van Game of Thrones. Maar ook de rest van de cast doet het prima. Mede door budgettaire reden heeft de film zo zijn gebreken maar dit claustrofobische bovennatuurlijke thriller/horrordebuut van regisseur Brian O’ Malley was voor een eerste film zeker niet slecht. Sterker dit was solide genre-werk.

Het begint in deze, voor William Castle atypisch gimmick-vrije, jeugdthriller, allemaal met de regisseur zelf die een dodelijk auto-ongeluk veroorzaakt. Waarna je vervolgens wordt voorgesteld aan de (irritante) zoon van de overledene en een meisje op een boot. Na een half uur, maken we dan eindelijk kennis met het belangrijkste plot-gedeelte: de oom wil de jongen, als zijnde een spel, vermoorden terwijl hij en zijn vriendinnetje besluiten om de oom dan maar eerst te doden. Dit uitgangspunt is zeer solide maar de uitwerking laat hier en daar te wensen over. Op zijn best heeft de film een ​​vleugje cartoonachtige zwarte humor. Er zijn ook losse eindjes, bijv. Tante Justine's toewijding aan haar overleden vriendje en een ogenschijnlijk welwillend ondersteunend personage dat zijn eigen dood vervalst. En ook al vond ik het einde, waarin men het probeert af te schrijven als een levensles voor de kinderen, wel grappig en Castle-waardig, sluit het niet echt aan bij de rest van de film. Uiteindelijk is Let's Kill Uncle een kinderfilm die net als de meeste van dit soort films van midden jaren zestig, meer luchtig en avontuurlijk is dan dat je echte horror kan verwachten.

In april 1943 werden 688 Joodse Berlijners per trein naar Auschwitz afgevoerd. Als verjaardagscadeautje aan Hitler, zodat de stad nu 'vrij van Joden' was. De film volgt de pure hel van de mensen in de veewagens die wanhopig proberen te overleven. De personages zijn redelijk uitgewerkt en met korte flashbacks krijgen de personages iets meer gezicht en achtergrond. Jammer genoeg zijn die flashbacks te gewoontjes om echte meerwaarde te bieden. Alle acteurs acteren wel overtuigend. Met een speciale vermelding voor de zeer jonge Lae Yavas (als Lea Neumann) die de rest van de hoofdpersonages makkelijk overklast met haar spontaan en sobere spel. De film haalt beslist het niveau van de betere tv-film, maar als bioscoopfilm kan hij niet helemaal overtuigen. Toch toont de film een goed sfeerbeeld van een gitzwarte bladzijde uit de wereldgeschiedenis.

“Level 16” is een heerlijke claustrofobisch film doordat het bijna volledig is opgenomen in kille, sombere slaapzalen, smalle gangen en kleine kamers waar de meiden samen naar instructievideo's en films kijken, (een verdienste van Art director Diana Magnus (Cube) en is gehuld in een kleurenpalet van grijstinten. Ze zijn compleet afgesloten van de buitenwereld, waar ze ook voor worden gewaarschuwd want deze is 'giftig'. Beetje bij beetje ontvouwt voor de toeschouwer een grimmig mysterie.

Niveau 16 is niet zoals de andere niveaus. Het is het laatste niveau voordat de tijd van de meisjes aan de Vestalis Academie voorbij is. Met nog zo weinig tijd, is het des te belangrijker om een ​​goede indruk te maken, en Vivien (Katie Douglas) is vastbesloten de beste van het beste te zijn. Ze volgt de regels; wees schoon, gehoorzaam, bescheiden en geduldig, nauwgezet. Maar ze wordt onverwacht in een kamer geplaatst met iemand die ze jaren geleden voor het eerst ontmoette. Iemand met een geheim dat alles zal veranderen.

Regisseuse Danishka Esterhazy leverde hier goede prestaties zowel in regie als ook als schrijfster van dit verhaal wat raakvlakken heeft met 1984 en de serie The Handmaiden's Tale. De film heeft naast een boeiend en verrassend verhaal ook prima acteerwerk van de jonge meiden. De film geeft wel geen vrolijk beeld van de toekomst, maar is uiteindelijk toch een fantastische dystopische (horror)film!

Het is duidelijk een beetje geïnspireerd door "The Thing" en "Aliens" onder water maar met dat verschil dat het zich onder water afspeelt. Visueel was het net zo effectief als die twee andere onderwater films die werden uitgebracht in 1989. Het was eigenlijk ook geen wonder dat het op "Aliens" lijkt, want er is daar een goede reden voor. De innovatieve make-up en schepselprotheses zijn gedaan door niemand minder dan Stan Winston Hij en zijn crew werkte namelijk ook aan die film. De ster van de show was absoluut het decor en het schepselontwerp!

Daarnaast is er een behoorlijke cast met typische waar ken ik die ook alweer van; Peter Weller (Robocop), Daniel Stern (Marv from Home Alone), Ernie Hudson (Winston Zeddemore from the Ghostbusters films), Richard Crenna (First Blood), Meg Foster (Masters of the Universe, Lords of Salem). Voeg er nog een muziekscore, waarin echte walvisgeluiden in de compositie zijn gebruikt aan toe en je heb heerlijk entertainende creature feature!

Hm, positief was het dat er ondanks de genre- aanduiding erotiek, er niet van die verschrikkelijk scenes waren, waar er een paar mensen tegen elkaar aan liggen te rijden. (meestal dood saai) Minder was dat er ook géén horror in de film was te vinden (of je moet het praten over legende van Elisabeth Báthory, het ene dode meisje en het einde als horror-ervaren?) De film is in een langzaam, bijna dromerig tempo. Het type kunstzinnige film, stijl maar niet veel inhoud. Gek genoeg was het ook gewoon dat vrouwen met hand en riem moesten geslagen horen worden? Het is hoe dan ook op geen enkele manier een geweldige of gedenkwaardige film, behalve in één opzicht: visueel. Dit werd gemaakt in een tijd dat dit soort lesbische vampierfilms blijkbaar erg populair waren. De regisseur wist wel net iets meer mysterieuze sfeer op scherm te brengen, dan zijn tijdgenoot Jean Rollin. Maar tja....eveneens als die regisseur dit deed mij helemaal niets.