Opinions

Giallo is Italiaans maar er zijn genoeg films die de regels van het subgenre geheel of gedeeltelijk volgen. Zo zijn er meerdere Spaanse “Gialli” of "spagnola" Deze is geschreven door horroricoon Spaans Paul Naschy, die direct ook maar de hoofdrol van Inspector Paolo Scaporella op zich neemt. Deze Spaans/Italiaanse coproductie speelt zich af in modehoofdstad Milaan (maar is geheel opgenomen in Spanje) en daar wordt Paolo geconfronteerd met een zaak waarbij een moraliserende moordenaar met zwartleren handschoenen, alleen "het schuim, rapaille, droesem, sociaal uitvaagsel, enz" van de samenleving vermoordt. En wat wil je als politieman nog meer dan thuiskomen van het werk en je rondborstige vriendin Silvana, (de schone Euro-Babe Erika Blanc) naakt op bed aantreffen en enthousiast en druk bezig is met het helpen van je huidige politiezaak. Anders dan bij Giallo is dat het stijlvolle inruilt voor een meer robuuste no-nonsense stijl. Onbegrijpelijk was de scene met de achtervolging Wie stap er dan in een achtbaan? Enfin er is verder voldoende slasher-actie (13 kills) dus valt er best veel te genieten

Blijkbaar is er een hele Waldemar Daninsky-serie waarin horrorveteraan Paul Naschy de weerwolf speelt. Bij deze allerlaatste film uit de serie is hij een familieman en succesvolle schrijver die lijdt aan een erfelijke weerwolfvloek, terwijl zijn dochter wordt lastiggevallen door een obscene beller. Een poging tot een comeback nadat Naschy een bijna fatale hartaanval in 1991 kreeg. Deze film is ook bekend omdat Paul Naschy het scenario schreef maar waar de regisseur al het geweld, het bloed en de naaktheid uit verwijderde. Maar als dat allemaal ontbreekt, is er niet veel meer dat het bekijken waard is. Sowieso is het meer een mysterie dan een horror, maar het is ongelooflijk spraakzaam, vrouwelijke wetenschappers en geesten praten en praten en Naschy heeft ook in de film hartproblemen en de weerwolf komt een lange tijd niet eens opdagen. En er zijn lichte Giallo-invloeden zoals de zwarte handschoen en dreigende telefoontjes. Het is een goedkope (een tv-producent financierde het) en vreemd levenloos doordat het lijdt onder de regisseur die schijnbaar een hekel had aan het horrorgenre.

Seventiesnostalgie...

Voor regisseur Paul Thomas Anderson geen onbekend terrein. Deze film is doordrenkt van nostalgische jaren '70 Amerikaanse televisie- en film- wereldgeschiedenis. Een tijd voordat de grootmacht zijn laatste laagje onschuld te verliest. Maar op een vreemde manier werkte deze sfeer, nostalgie en kalverliefde toch best goed!

De reden hiervoor is de plagerige chemie tussen de 15-jarige Gary Valentine (Cooper Hoffman, zoon van de overleden acteur Philip Seymour Hoffman) en de tien jaar oudere Alana Kane (Alana Haim van pop-rocktrio HAIM waarvan eveneens de hele familie is te zien) Zowel Hoffman als Haim komen naturel ‘gewoontjes’ over, met puisten, niet-gestylede kapsels en weinig make-up. Dat maakt inleven een stuk makkelijker. Het zijn niet de mooie mensen die men meestal in film ziet! En door hun atypische band; ze hebben geen relatie, want ze twijfelen continu over hun gevoelens voor elkaar. (ergens tussen aantrekkingskracht en afstoting) werkt de film!

De film bestaat grotendeels uit losse anekdotes en scènes rondom de levens van Gary en Alana tijdens ongeveer één zomer. Dit is ook niet de gehele tijd een film over een relatie tussen twee personen maar meer een film over de tijd en de wereld waarin ze leven en de ervaringen die ze opdoen. Het neemt de tijd voor allerlei zijsporen en zijdelingse gebeurtenissen, zodat het verhaal niet teveel van A naar B loopt. (Het will-they-won’t-they-plot, waar je van tevoren kan uittekenen: de jongen krijg het meisje) Er zijn verschillende ontmoetingen met bekende namen in bijrollen. Deze zijn voor het grootste gedeelte de minder geslaagde momenten in de film!

Sketches met gedoe rond een oude Hollywoodster (gebaseerd op William Holden, gespeeld door Sean Penn) die aangespoord door Rex Blau (Tom Waits) zijn stunt nadoet, de tenenkrommende slapstick met filmproducent Jon Peters (Bradley Cooper), het rare fragment met foute Japans restauranteigenaar John Michael Higgins en een burgemeesterskandidaat (Benny Safdie, regisseur van Good Time en Uncut Gems) Ze variëren van aardig tot rond vervelend. Maar daar waar de film ‘gewoon’ blijft, was dit een fijne film..!

Saillant detail; Licorice Pizza (droppizza) is de naam van een keten platenzaken die in de jaren zeventig populair was in en rond Los Angeles. Waarbij de eigenaars hadden gekozen voor een grap van komiek Bob Hope; Licorice is vertaald drop en pizza (behoeft natuurlijk geen uitleg) en daarnaast vormen de beginletters ook LP. (elpee)

Nonnenfantasieën of fantasieën over nonnen?

Een perverse priester ziet het jonge meisje Marie flirten en stoeien met een jongen. Dat mag natuurlijk niet en dwingt haar om non te worden als boetedoening. In het klooster wordt Maria onderworpen aan allerlei soorten martelingen en vernederingen door de priester de moeder-overste en de nonnen want die zijn geile duivelaanbidders met een ongewone interesse in haar jonge en sensuele lichaam. Van buitenaf lijkt het een ideale kloosterwereld, achter de muren spelen de meest wellustige orgieën zich af.

Hm, volgens IDMB was de film in 1975 al voltooid, maar vanwege censuur/leeftijd-keuring kwam de release pas in 1977. Wat betekend dat de in 1960 geboren Duitse actrice Susan Hemingway pas 14 of 15 was en niet 16? Wat gewoon te jong is om softcore-scenes te spelen! Enfin Susan had maar een zeer korte acteer-carrière. Voor de regisseur zijn doen was dit wel iets stijlvollers dan gebruikelijk. De buiten en binnen-locaties zien er sfeervol uit en de hoofdcast deed het redelijk acceptabel! Het plot is zeer losjes gebaseerd op een literaire bron van de non Maria Alcoforado.

Ten slotte blijkt stijlvol alleen maar schijn, want verder is het "business as usual" voor Franco, De film is uiteindelijk weer een voorspelbaar stukje sleaze, met de denkbare verplichte seksscène; lesbische seks, masturbatie, orgieën en een paar lichte martelingen, wat uiteindelijk een film oplevert die gewoon eentonig werd. Wat Franco-films betreft, is dit verre van zijn slechtste. Oh horror....misschien voor de katholieke kerk maar voor ieder ander gewoon een softcore film

Een ruimtesonde, met aan boord een bodemmonster van Mars, wordt succesvol binnen gehaald bij de ISS, het International ruimtestation. Hierin blijkt een eencellig organisme te zitten. Na wat experimenten komt het tot leven, om onmiddellijk te gaan groeien. Ryan Reynolds grapt tijdens een experiment over de film Re-Animator (1985) echter klaarblijkelijk heeft niemand die film gezien om nog maar te zwijgen van de grotere broer Alien. Want dat het mis gaat is zeker! Nu is het in het genre van ‘ruimtethrillers’ niet eenvoudig om nog origineel voor de dag te komen en gelukkig pretendeert ‘Life’ dat ook niet! Het is in feite even origineel als zijn titel. Toch heeft de film een paar sterke troeven in handen. Allereerst is er de sfeer, die is enerzijds beklemmend en in toenemende mate beangstigend, maar tegelijkertijd ook redelijk realistisch werkt. De locatie van ISS met zijn vele compartimenten hielp hier natuurlijk aan mee. Daarnaast is Life bij vlagen een onvervalste ruimte-horror: heerlijk bloederig en smerig. Maar de Zweedse regisseur Daniel Espinosa (Snabba Cash, Safe House) last ook verstilde scènes in en laat de verschillende personages, ieder met hun eigen zorgen en verlangens, aardig tot hun recht komen. Daarbij wordt hij geholpen door de acteurs, die alle zes uitstekend werk leveren met als grootste troeven Gyllenhaal en Ferguson. Door mensen van vlees en bloed met begrijpelijke beweegredenen te tonen en in het redelijk bekende ruimtestation te plaatsen lijkt het alsof het zo kan gebeuren. En dat is misschien wel de grootste kracht van de film, die verder niet uitblinkt in originaliteit. Maar zich wel zonder enige moeite staande weet te houden door spanning, oerdegelijk acteerwerk, visuele pracht en hoge amusementswaarde.

Bij het openen van de film dacht ik werkelijk dat ik in de verkeerde film was belandt. Ten eerste verwachte ik niet dat de film in Technicolor was en ten tweede start de film met een chaotische en weerbarstige trainingsoefening die dicht tegen slap-stick aan zat.

Maar als de hoofdpersoon Clive Candy anno 1942 in een Turks bad kopje onder gaat en na een paar slagen als een jongere versie weer opduikt in 1902 is het volop genieten geblazen. En zo begint de flashback die Candy's leven vertelt vanaf de jonge en onstuimige officier van de hogere klasse met Victoria Kruis die net is teruggekeerd van de Boerenoorlog. En die naar Berlijn gaat om een ​​'schurk' te vinden die de goede naam van het Britse rijk bezoedelt. Om vervolgens via de Eerste Wereldoorlog weer terug te keren naar 1942, als de Tweede wereldoorlog in volle gang is.

Met zijn vier thema's in het verhaal; het denk terug aan een tijd dat beroepsmilitairen nog een erecode in acht namen, het betoogt aan jongeren dat de ouderen ook eens jong waren, de romantiek van de generaal voor een vrouw en de vriendschap tussen een Britse officier en een Duitse officier, is het wel een erg beschaafde film.

De film zit verder vol met wonderlijk mooie beelden en overgangen. Zoals tijdens het duel waarbij het schot onder een hoge hoek weigert partij te kiezen en vervolgens de camera omhoog beweegt naar een buitenopname met sneeuw die op Berlijn valt. Ook de gevoelens voor Edith Hunter en de daaropvolgende levenslange zoektocht naar een vervanger was erg mooi. Deborah Kerr neemt met Edith Hunter, Barbara Wynne en Angela 'Johnny' Cannon maar liefst drie rollen op zich, ze doet dit met verve! Aangrijpend was ook hoe Theo Kretschmar-Schuldorff in een lange toespraak uitgelegd waarom hij Engeland heeft verkozen boven zijn geboorteplaats.

Het is een liefdesverhaal, een film over oorlog, een film over oud worden, een film over de geschiedenis en de toekomst. Maar precies uitleggen waarom ik deze film zo goed vind, is nogal lastig want uiteindelijk gaat de film maar over één ding het leven van een man. Echter was dit vrij Fascinerend.

Ik zag de aankondiging op Netflix en het leek me een goede gelegenheid om nu eindelijk eens wat meer films van Wes Anderson te kijken. De films van hem vallen alle in het genre Komedie. Wat goed uitkomt zo middenin deze challenge. Regisseur Wes Anderson heeft de film The Grand Budapest Hotel (2014) gemaakt en die had ik beloont met 5 sterren. En ook deze Life Aquatic mag er wezen. Vooral de fanatische aankleding maakt het een waar genot om te zien. Vooral als het leven onderwater wordt getoond! Hoe kom je erop Suikerkrabben, lichtgevende kwallen, fluorescerende vissen en een jaguar- haai. En ook deze film zit weer vol met kleurrijke personages. De humor is absurd en gortdroog. Maar doordat deze komische noot ondergeschikt is aan het verhaal is deze dan ook nergens storend. En dan is er nog de muziek die verwerkt werd door de film heen. Er was namelijk een personage die speciaal gewijd was om die te verzorgen, wat zeer knap was gedaan. Een pareltje!

Het leven en de liefde zijn ingewikkeld genoeg. Stel je voor dat je om de 24 uur moet wisselen van lichaam voordat dit lichaam begint te sterven. Zou je lichaam na lichaam kunnen blijven consumeren? Hoe zou je iemand vinden om je leven mee door te brengen? Hiermee heb 'Lifechanger' een intrigerend uitgangspunt.

Het aannemen van de identiteit van zijn slachtoffers heeft wel iets weg van Gregory Hoblit’s Fallen (1988)

Het grote verschil is echter dat de film volledig wordt verteld vanuit het standpunt van de body-swapper, waarbij zijn stem (via voice-over van Bill Oberst Jr. uit tja...menig Horror-Film) aan de ​​personage is verankert, ook al wordt deze gespeeld door meerdere acteurs van verschillende leeftijden, etniciteiten en geslachten.

Naast dat Drew dus als stem de hoofdrol speelt, is de vaste factor de gebroken vrouw Julia Wilson die meestal in de plaatselijke bar is te vinden. Deze rol wordt geweldig goed gespeeld door actrice Lora Burke. Helaas werd Drew's constante behoefte om te moorden en te vluchten en te keuvelen met Julia aan de bar na een tijdje te repetitief.

Een ander ding waar de film me voor zich heeft gewonnen is het gebruik van speciale effecten. Ja, deze film maakt gebruik van ouderwetse speciale effecten! Van die heerlijke SFX die we kennen en waarderen van iconische en klassieke films. Verantwoordelijke hiervoor was David Scott (bv. 2004’s Dawn of the Dead, The Shrine, Pyewacket) Niet de minste dus, jammer dan ook dat er niet nog meer body-horror aanwezig was. De film steekt helaas nergens David Cronenberg naar zijn kroon. Daarom was het voor mijn horrorhart net iets te onbevredigend maar het is zeer zeker een warme film met mooie momenten.

Dit is bovenverwachting een zeer goede film met behoorlijk goede speciale effecten. Een sexy sciencefiction-avontuur uit 1985 van Tobe Hooper. Gebaseerd op de roman The Space Vampires (1976) van Colin Wilson. Door de openings-voice-over en de aanwezigheid van Patrick Stewart was er een knipoog naar Star Trek. Maar de meeste aandacht gaat naar de naaktscènes van de debuterende Franse actrice Matilda May. De opvallende combinatie van horror en Science-fiction elementen in het scenario werd mede geschreven door Dan O’Bannon (Yep, van Alien en Total Recall) en Don Jakoby (Arachnophobia) Er zijn zombies, aliens, vampieren, reuze-vleermuizen, een behoorlijke hoeveelheid bloed en had ik al de mooie Mathilda May genoemd? In Amerika werd er flink in de film geknipt (11minuten minder) door het aanwezige naakt en zodoende is de film nooit een succes geweest. Uiteindelijk is 'Lifeforce' een zeer vermakelijke film die zichzelf gelukkig nooit te serieus neemt. Hoofdattractie zijn de prima speciale effecten en de mooie naakte ruimte-vampier chick in deze over-de-top 80's Sci-Fi horrorfilm.

Net deze film zitten kijken maar vond hem echt tegenvallen.

Edgar allen poe schrijft fantastische verhalen maar op het tv-scherm valt het met deze film echt zeer tegen.

Veel is ook zooo verschrikkelijk standaard goed is blond en slecht/ kwaad is donkerharig.

Ook de flashback vond ik hinderlijk en ik had toch echt wel wat meer spanning verwacht

.

Een verhaal dat de typische romantische clichés volgt maar dat door het naturelle spel van Fassbender en Vikander gecompenseerd wordt. Origineel is het niet, effectief wel! In de verfilming van een boek van M.L. Stedman is Michael Fassbender een zwijgzame veteraan die de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog heeft overleefd, Alicia Vikander wordt zijn levenslustige partner. En samen gaan ze op het afgelegen vuurtoreneiland Janus wonen. Hun leven komt op zijn kop te staan als er een baby aanspoelt in een bootje. Dat plot ontvouwt zich zo tergend langzaam dat hier het eerste uur van de film mee gevuld wordt. En die thema’s van ouderschap, liefde en eenzaamheid zijn zo mooi uitgewerkt dat het moeilijk is er niet door geraakt te worden. En dat redt hier de film. Want met minder krachtig basismateriaal was Cianfrance er zeker niet mee weggekomen. De goede tijden, slechte tijden van Tom en Isabel geven de film iets geruststellends en het werkt! Verder is de prachtige actrice Rachel Weisz te zien in een sterke bijrol. Regisseur Derek Cianfrance, maakte ook Blue Valentine en The Place Beyond the Pines. Deze film is zeker ook vaardig gemaakt, maar wel minder bijzonder. Geeft ook niets: bij dit soort films gaat het om het snottereffect en niet om de originaliteitsprijs.

A24-adepten zullen dit vermoedelijk een verbluffende hervertelling van de mythe van Prometheus noemen. Zoeken naar een diepere betekenis en iets zeggen dat; het vuur van de goden staat voor het kapitalisme, wat een onbereikbare streven is die mannen tot waanzin en geweld drijft. Of zoiets dergelijks...De wat nuchtere onder ons zullen je zeggen dat het zinloos is om te zoeken naar een mythologische betekenis want er is niets anders te zien dan een film over dronken worden en bijna je maatje kussen, en dan nog meer drinken om elkaar teder te kunnen vasthouden terwijl je in slaap valt en daar boos om worden Tja ik was er al bang voor en had een kijkbeurt al heel lang uitgesteld. Maar het is gewoon een typisch stadaard arthouse-film, opzettelijk vaag en doelloos, met veel dialoog, veelvuldige close-ups en het in de mode-geraakte 4:3-formaat (alhoewel die hype volgens mij gelukkig alweer over is) Het is aan regisseur Robert Eggers kunde te danken dat de zwart-witcinematografie er nog wel goed uitziet. De film maakte op mijn nergens geen impact en ben ik morgen alweer vergeten.

Aardig maar meer ook niet. De film speelt vooral op erg veilig. Daarom nergens te eng of te bloederig. Natuurlijk ook wel logisch aangezien deze in de bioscoop heeft gedraaid. Raar dat horror in de bioscoop vaak zo braaf is? Tja, het is vooral een vakkundig, zoutloze productie. Met wat jumpscares , een aardige cast en een niet te eng en vrij simpel scenario. Regisseur David F. Sandberg gaat in 2017 Annabelle 2 afleveren. Kan me niet voorstellen dat hij daar beter mee uit de voeten kan en er iets eigens in kan stoppen.

Het eerste gedeelte van de film was best sterk; als je eigen nog afvraag wie voert de experiment op hen uit? Waarom zijn Lisa en Adam gekozen? Wat is het doel om mensen in honden te veranderen? Ja die de eerste 20-30 minuten waren verwachtingsvol! Tja maar dan een wending en het volgende uur of zo zit je naar rare samenzwerings-onzin te kijken. Het was verbazingwekkend dat door zovele onverwachte wendingen de film steeds maar erger werd. Bovendien onthult het plot een nogal oppervlakkige motivatie voor dit alles! Met een laag budget is het beste wat je kan doen...hou het simpel Nee het was niet zo erg slim om er iedere keer een andere draai aan te geven Je maakt het verhaal onnodig ingewikkeld! En waarom géén meer details over Lisa, er zijn 94 minuten te vullen!? Het acteerwerk was trouwens nog best redelijk te noemen, vooral Annabel Barrett's uitvoering was best vermakelijk! En je krijgt zelfs een paar bloederige sterfscènes en enkele praktische effecten. Iets wat ik niet eens meer verwachtte! De film had potentieel om iets goeds te zijn, maar werd tegen het einde te vergezocht en raakte toen gewoon de weg kwijt!

De stad Londen is menigmaal het toneel geweest van gewelddadige moordenaars. Vandaar dat filmmakers dankbaar gebruik maken van deze gewetenloze monsters maakt. Dit keer vormen de Ratcliff Highway-moorden uit 1811 een inspiratiebron voor een andere fictieve killer. De muziek-hal in de wijk Limehouse staat centraal in het onderzoek van inspecteur Kildaire (Bill Nighy) Deze muziek-hal wordt gerund door de echt bestaande Dan Leno (Douglas Booth) en plaats het gebeuren dus voor die overbekende Londense seriemoordenaar. Daarnaast zien we ook een paar andere historische figuren zoals Karl Marx en George Gissing langskomen.(al voegen ze niet veel toe) De film gaat na een korte introductie in het theater van start met de zelfmoord/ moord van John Cree en de daaropvolgende arrestatie van zijn vrouw en ster van het theater Lizzie. Langzaam wordt de kijker nu het Victoriaanse verhaal ingezogen. Een verhaal dat op een aparte gave manier wordt verteld, met flashbacks of aan de hand van de verbeelding (telkens een andere moordenaar) van inspecteur Kildaire. Daarnaast heeft de film ook een ietwat feministische ondertoon. Het acteerwerk is zeer sterk, echter wordt iedereen overvleugeld door de engelachtige verschijning van Olivia Cooke. Als middelpunt waar alle mannen en vrouwen omheen draaien, speelde zij dit werkelijk prachtig. Met een prachtige sfeer en goede performances van de cast is dit een vakkundig en zeer mooi mysterieus en melancholiek-kostuumdrama met wat horrorelementen.

Weet niet zo goed wat ik hiermee aan moet? Het was volgens mij bedoeld als driedelige tv-miniserie maar het overlijden van de filmmaker Raúl Ruíz veranderde dat en het werd een film. De hier vermeldde regisseur Valeria Sarmiento, was zijn vrouw die productie voltooide na de dood van haar man. En zo voelt de film ook wel een beetje, als een onaf project. Echter zullen we nooit weten wat de echte bedoeling was...

De film begint zomaar ergens aan het einde van de slag bij Buçaco. Waarna de legers van Hertog van Wellington zich terugtrekken naar de linies van Torres Vedras. Het is dus erg handig als je een beetje van die achtergrondinformatie hebt gelezen, voordat je de film ingaat. Zodat je weet dat de Portugezen en de Engelsen samenwerken, en dat ze zich expres terugtrekken naar de Linies. Dat de Franse invasie van Portugal onder leiding van maarschalk Masséna gebeurde. De film zelf geef geen houvast en lijkt de materie als bekend te veronderstellen.

Dat is ook omdat veel van de belangrijke figuren uit de geschiedenis grotendeels aan de kant worden geschoven voor Dit richt zich veel meer op allerhande randfiguren van zowel de Britse als de Portugese kant, en die zich bevinden in de meanderende stroom van soldaten en vluchtende mensen naar de vestingwerken. Vaak zijn films over de napoleontische oorlogen, epische en historische spektakelfilms, maar dit voelt erg klein aan, en de actie is tot een minimum beperkt.

Onderweg introduceert de film ons een groot aantal personages; wederkerig zijn de Portugese officier Chico Xavier die verliefd wordt op de vrouw van een gesneuvelde Engelse korporaal, en de Portugese Pedro Alencar die meer dood dan levend in een ziekenhuis wordt achterlaten, moet vluchten, onderdak vindt bij edelvrouw Filipa en later met de hulp van de gedeserteerde franciscaanse dichter Bordalo door vijandig gebied moet zien te komen

Ook te zien zijn de flirterige Britse 17-jarige Clarissa die met haar jongere broer en zieke vader reist, de Britse soldaat majoor Jonathan Foster, de Zwitserse koopman Vicente de Almeida, die op zoek is naar zijn vermiste vrouw, kamp-prostituee Irma, Xaviers collega Zé Maria en nog tientallen anderen. Er zijn films met kleinere casts dan deze film! Tja en sommige verhaallijnen zijn wat interessanter dan andere maar geen springt er bovenuit!

Ook opvallend, maar niet zo'n groot probleem, is hoe de grootste namen het minst te doen krijgen. Behalve Malkovich, die generaal Wellington speelt als een pompeuze en ijdele despoot, hebben de andere grote namen; Isabelle Huppert, Catherine Deneuve, Michel Piccoli en Chiara Mastroianni, alle kleine cameo's in één scène

Na twee uur poppetjes kijken, die allen geheel volgens verwachting bij elkaar komen in en om de Linies, is de belegering (die in werkelijkheid een half jaar duurde) een anticlimax. Bovendien slaagt de film er niet in om het algehele verlies dat de Portugezen lijden, (de tactiek van de verschroeide aarde en de angst voor de komst van de Franse jakobijnen), duidelijk over te brengen!

Ambitieus en geslaagd!

Deze film heeft zijn grappige momenten maar is geen komedie en dat is eigenlijk ook wel van toepassing op het Sciencefiction -gedeelte. De film volgt de Edwin-familie, en met name de vader Cameron (stand-up komiek Jim Gaffigan) en presentator van een lokaal tv-wetenschappelijk programma, terwijl hij worstelt met vreemde, onverklaarbare gebeurtenissen...

Zo knalt er direct aan het begin een rode sportwagen uit de lucht, is er een grijsharige vrouw die stilletjes van een afstandje naar hem staart en zijn huwelijk met Erin (Rhea Seehorn) en de relatie met zijn tienerdochter Nora (Katelyn Nacon) lopen ook niet echt lekker, dus als er een satelliet crasht in zijn achtertuin begint hij als redmiddel een ruimteschip te bouwen uit de brokstukken. De film verschuift van Cameron naar Erin naar Nora...en terug. Voor de meeste tijd laat het de kijkers in het onzekere waar het toe wil of in welke richting...

De stijl waar deze film in is uitgevoerd, is zeker doordacht en consistent. Bijzonder vindingrijk was het hoe goed de VHS-fragmenten uit de kindershow van Cameron in de film paste. Als aan het einde alles bij elkaar komt, is dat aangenaam verrassend en hartverwarmend! Kortom een ambitieuze mix van drama, komedie, sci-fi, romantiek en fantasie waarin het allemaal om het einde draait. Een heerlijke kleine film (door zijn beperkte budget) met grote intenties.

Ik waardeer actrice Nicole Kidman enorm en komt er dan ook een film uit waar zij in te vinden is, krijg deze film een kijkbeurt. Helaas had ik al aan het begin, toen er stond: "gebaseerd op een waargebeurd verhaal," door dat het hem deze keer niet ging worden! Het begint nog redelijk goed met de jonge Saroo (Sunny Pawar) die in armoe leeft met zijn moeder, oudere broer Guddu en kleine zusje. Door een paar omstandigheden besluit hij te gaan slapen in een trein, maar deze gaat natuurlijk onverwachts rijden. Na meerdere dagen komt deze tot stilstand in Calcutta en moet Saroo zichzelf redden in een stad die zijn taal niet spreekt (Bengaals, niet Hindi). Na talloze tegenslagen wordt hij geadopteerd door een blank stel in Tasmanië. En hierna schakelt de film over naar twintig jaar later en vanaf het moment dat volwassen Saroo in beeld komt, is dit een keerpunt in de film. Het is tenenkrommend hoe Saroo ineens aan zijn echte familie moet denken. Veel zoetsappig gedoe met zijn vriendinnetje, clichématig sentimentele confrontaties met zijn Indiase adoptiebroer, en een zakdoekjes waardig einde, draaien de film totaal de nek om! Niets meer dan een opgeschoonde Hollywoodversie van de tv-serie Spoorloos of een Hallmark-film met beter acteerwerk wil het niet worden.

"Wat moeten we ophangen, de hulst of elkaar?"

Hendrik II van Engeland was de eerste koning van het huis Plantagenet en zijn machtsgebied (Angevijnse Rijk) strekte zich uit van de Schotse grens tot de helft van Frankrijk tot aan de Pyreneeën, en enkele delen van Wales en Ierland. Echter wordt hij vooral herinnerd wegens de gewapende conflicten met zijn kinderen en met zijn vrouw.

In deze film, een fictief verhaal tijdens Kerstmis 1183, voelt Hendrik II, door zijn ouderdom dat zijn greep begint weg te glippen en nodig drie van zijn kinderen uit; Richard Leeuwenhart, (Anthony Hopkins), Godfried II van Bretagne (John Castle) en John Lackland (in het Nederlands; Jan zonder Land, Nigel Terry) uit op Chinon Kasteel. Ook laat hij zijn vrouw Eleonora van Aquitanië (Katharine Hepburn) komen en neef Filips II van Frankrijk (Timothy Dalton). Alles draait om de huwelijkspartners van Alais (Adelheid) van Vexin (Jane Merrow) en het kiezen van een erfgenaam.

Maar ondanks dat dit zich afspeelt in middeleeuwen, tijdens ruige bewogen jaren, zag je slechts af en toe een zwaard of dolk. Domweg kijk je naar 134 minuten dialoog in een bombastisch familiedrama geplaatst in een middeleeuwse setting. Er zijn zeven personages te zien, die vleien, liegen en bedriegen om hun zin te krijgen. In moderne uitdrukkingen en woorden. (teksten als It’s 1183 and we’re barbarians,” of de verwijzing naar Afrika) Helaas is dit ook een film waar alles wordt verteld en er niets wordt getoond. Afgezien dat er nu decors in het kasteel zijn te zien, had het ook gewoon opgenomen kunnen worden op Broadway.

Het is dan ook het toneelstuk maar dan op film. Oké als je een toneelstuik opvoert is je cast belangrijk en die wordt dan ook vakkundig geleverd door de getalenteerde sterren. Echter was het allemaal ook afstandelijk Tja en de enkele keren dat je wel iets van film ziet zijn maar eg zwak! (bv. de openingsscènes met gevecht(en), Henry die loopt op de kasteelmuren of Eleanors langgerekte aankomst per binnenschip) Naar twee uur getuige te zijn van al dit gepraat en zoveelste dialogische intrige was ik het beu! Het einde is ook best flauw en een anticlimax na alle wendingen die eraan voorafgingen. Maar ja dat was waarschijnlijk ook omdat men zich op historische figuren baseerde...? Nee ik kon hier maar weinig mee...

Ik vond het een nogal verward historische spektakelfilm waar niet alle gebeurtenissen even duidelijk zijn. Ook staat in het plot vermeld dat Omar Mukhtar revolutionair is geworden omdat hij niet kon dulden dat zijn volk werd onderworpen aan een buitenlandse macht. Echter is dat nogal met een kanttekening want voordat Italië er in 1912 aan de macht kwamen was het land allang bezet door het Osmaanse Rijk (het latere Turkije) Hij kwam pas in opstand toen er een christelijke bezetter aan de macht kwam. Al neemt niet weg dat het Italië onder Mussolini er een schrikbewind heb gevoerd. Uiteraard paste dit verhaal dan ook erg goed bij de anti-westerse politiek van Moammar al-Qadhafi.

Al met al is het wel een aardig film, intrigerend maar wel met een ietwat gekleurd beeld. Gefilmd in Panavision en waarbij de locaties in de woestijn een goede achtergrond vormen voor de uitstekende actiescènes.

Helaas naar wat het blijkt de verkeerde versie! Toch erg genoten van de film. Prachtige sfeervolle beelden afgewisseld met lugubere moorden en een weirdo verhaal. Ik begreep van de reacties dat de exorcisme en naakt scene`s niet in de origineel bedoelde film hoorde. Erg benieuwd geworden hoe het origineel eruit ziet. De film is zeker een review waardig!

Tienerhorror-romcom geschreven door Academy Award-winnaar Diablo Cody (van films als Juno (2007) Jennifer's Body (2009) en Tully (2018) en het regiedebuut van Zelda Williams, dochter van wijlen acteur Robin Williams. Het verhaal is zoals de titel al een beetje weggeeft geïnspireerd door Frankenstein en zijn monster maar nu dan met een onbegrepen tienermeisje in de jaren 80 en haar ‘schepsel’ Wat daaruit voortvloeit is een aardig leuke film maar ook een beetje onsamenhangende mengelmoes van ideeën. Uitstekende prestaties van Kathryn Newton, die hierin toch wel opviel!. Een van de visueel meest interessante scenes in de film is een eerbetoon aan de stomme film van George Melies uit 1902, A Trip to the Moon. Daartegenover staat een tegenvallende opvullingscene met een pianoversie speelt van REO Speedwagon's 'Can't Fight this Feeling' En zo gaat het eigenlijk de hele film een soundtrack van alt-rock maar buitenbeentje Lisa Swallows ziet er meer uit al Madonna. Alsof ze zoveel mogelijk jaren '80 popcultuur erin willen plaatsen om een zo groot mogelijk publiek aan te spreken met nostalgische gevoelens. De film zou denk ik ook meer baat hebben gehad bij een R-rating. Enfin door het charisma in deze film, is er zeker plezier te beleven.

Ondanks de gebreken in het script is er nog steeds genoeg voor een smakelijk klein horrorfilmpje. Liefhebbende moeder Mindy Vogel probeert de Orlok-achtige demon Agyar te sussen door hem toe te staan ​​zich tegoed te doen aan haar, één hapje tegelijk. Doet ze dit niet dreigt het wezen haar 10-jarige dochter Alice te verslinden.

De regie leunt zwaar op atmosfeer en Mindy's huis is claustrofobische om het gevoel van isolatie en gevangenschap te versterken. De film bezit een traag tempo en de logica is enigszins een vage bedoening. De film toont dat het moeilijk is als alleenstaande ​​ouder en persoonlijke demonen. Het gebruiken van een demon of soortgelijke entiteiten als monsterlijke metafoor is niet nieuw en ik zit er meestal ook niet echt op te wachten. Gek genoeg was het in deze film wel intrigerend.

De film heeft dan wel niet veel verrassingen, maar heeft wel nuance, sfeer, een royale creep-factor en Krsy Fox (ook in Terrifier 3) in een sterke hoofdrol. Krsy Fox dompelt zichzelf onder in een personage dat zoveel uitlegt met weinig dialoog. Gedurende de hele film kun je haar pijn en eenzaamheid voelen,. Als vrouw van de regisseur is dit toch wel een hele prestatie!

.

Regisseur is Spider One frontman van Powerman 5000 en jongere broer van muzikant en filmmaker Rob Zombie. Voor hem is dit alweer zijn derde film, en de eerste met een groter budget, Het werd geproduceerd door zangeres Cher en haar zoon Chaz Bono, speelt ook een bijrol (de ijsjes-scene) Daarnaast ook de horroriconen Barbara Crampton Bonnie Aarons en Heather Langenkamp Uiteindelijk is het een gemengde film met veel ambitie, die niet alle kijkers zal aanspreken maar het is onmiskenbaar gedurfd!

We zijn amper voorgesteld aan Mama (Joely Richardson), Maisy (Sadie Soverall) en rolstoel-gebonden Pa (Roger Ajogbe) of er wordt onverwachts op de deur van hun afgelegen boerderij geklopt. Midden in een storm staan er twee vreemden voor hun deur. Dat er iets misgaat zal gaan, staat natuurlijk vast! Maar wat? Vanaf de openingsscène zijn er al alarmbellen dat de dingen niet zijn wat ze lijken. En in een goede tien minuten film is er al een opmerkelijke bloederige scène. TOP!

Regisseur Matthias Hoene is blijkbaar ook niet bang om de genregrenzen te doorbreken want het resultaat is een mix van huisinvasie, misdaadfilm en Hicksploitation. De verrassingen zijn voor kijkers die wel vaker soortgelijke films kijken ook wel te doorzien en de conclusie is voor het geoefende oog ook niet zo schokkend Maar dat doet niets af aan dat het met humeurige onzekerheid en prima camerawerk een meer dan heerlijke film creëert.

Deze aspecten, dragen bij in combinatie met de geweldige uitvoeringen van Joely Richardson die uit blinkt als de moeder en deze uitvoering is net zo meeslepend maakt als in "The Colour Out of Space" Ook relatief nieuwkomer Sadie Soverall was opvallend goed. Binnenkort is ze ook te zien naast Nicolas Cage in sciencefiction-opus Arcadia, Sand and Stones (Film, 2024) Ja dit was een ambitieuze mix-en-match genrefilm met goed acteerwerk en meer dan een behoorlijk spanning en brutaliteit.

Misschien komt het doordat ik van te voren wist dat het een 'The Asylum' -productie was, maar ik vond het al met al niet eens tegenvallen. De film heeft kills, bloed en zelfs welgeteld 1x een mooie naakte vrouw. Het verhaal is simpel en heerlijk kitscherig. en natuurlijk met verschillende hiaten in het script. Laten we het er dus maar ophouden dat één van de betere onder de slechte is.

Jodie Foster deed het bijzonder goed in haar rol van tienermeisje Rynn Jacobs dat het doet voorkomen alsof haar vader weg is om het feit te verbloemen dat hij dood is. De film zelf heeft goede mysterieuze sfeer en is zeer onderhoudend. Martin Sheen zette eveneens een goede rol neer als de viespeuk Frank Hallet. Het verhaal is bijzonder intrigerend, ondanks dat niet altijd even geloofwaardigheid was. Ander minpuntje is de centrale locatie; het huis waar Rynn (Foster) woont, er wordt in de film bijna zelden verplaatst naar een andere plek. Toch is de film bij vlagen redelijk spannend. Zonder daarbij te leunen op shockeffecten, want die zijn er niet of nauwelijks. De film verschafte mij dan ook veel kijkplezier.

Sinds ik de onafhankelijke filmmaatschappij Necrostorm heb ontdekt ben ik er dol op! Het zijn kleine films en door het extreme bloedvergieten maar voor specifiek publiek. Echter binnen dat gebied zijn regisseur Giulio De Santi en Necrostorm zeker één van de top-smaakmakers Dit is wederom de natte droom van elke gore-fan.

Het plot is een vage mengeling van, een soort van interpretatie van Roodkapje in de toekomst en een oude sekte met connecties met een foute multinational. Het voelt soms alsof er twee films tegelijkertijd draaien. Aan de ene kant volgen je een vrouw en haar zus die op zoek zijn naar een dochter. De andere kant bezit de sekte die brute moorden en waanzinnige hoeveelheden bloed vergieten.

Ach dat typische warrige, moeilijk te volgen plot en cheesy dialoog is niet echt waar de film het van moet hebben. Al was zeker die mumbo jumbo voldoende intrigerend. Nee waar de film het van moet hebben is het spetterfeest van bloed lichaamsdelen hersenen en ingewanden. En die praktische effecten gemengd met CGI zijn uniek, ongelooflijke stijlvol en een visueel plaatje! Eindelijk, als je al eerder een Necrostorm-film hebt gezien, weet je precies wat je te wachten staat Ja dit was wederom genieten van een solide horror/actie gore feestje!

Gebaseerd op het boek 'The little stranger' (De kleine vreemdeling) van Sarah Waters. Deze romanschrijfster is bekend om haar lesbische romans die zich vooral afspelen in de Victoriaanse periode. In 2016 vertaalde regisseur Park met zijn film Ah-ga-ssi, al eens succesvol een verhaal van haar naar het grote scherm. Maar ook haar andere werk is al eens bewerkt. Echter dit is het enige verhaal waar geen (homo)seksualiteit in voor komt.

Aan de start van de film gaan we eerst even terug naar 1919, toen Faraday, zijn voornaam krijgen we gek genoeg nooit te horen, als 10-jarige jongen voor het eerst het dominerende landhuis Hundreds Hall op het platteland van Warwickshire bezocht. Daarna wordt op een stoffige zondag van een naoorlogse zomer, de inmiddels plattelandsdokter Faraday naar Hundreds Hall geroepen omdat het laatst overgebleven dienstmeisje ziek is. We blijven het wel en wee van de bewoners van dit prachtige landhuis volgen tot de mysterieuze conclusie.

Helaas wordt de film (in de trailer) nogal verkeerd gepromoot, er gebeuren wel rare bovennatuurlijke dingen,(er is ook wat bloed) maar ze zijn maar marginaal. Het verhaal richt ze meer op de veranderende tijden van de rijke upper-class in het naoorlogse Engeland. De dokter uit een arm gezin is nu zoals benadrukt werd “one of us” Ook het in verval geraakte huis en de worsteling van zijn bewoners zijn het symbool van dat tijden zijn veranderd.Toch slecht is de film niet! Regisseur Lenny Abrahamson (Room, Frank) laat een weelderige sfeervolle film zien en weet de te kleffe valstrikken keurig te omzeilen en weet zo de kijkers voldoende te boeien.De film is daarmee een zeer goede toevoeging in lange traditie van dit soort Engelse mysterieuze periodedrama's

Boekverfilmingen van Dennis Lehane staan garant voor succesvolle films kijk maar naar: Clint Eastwood (Mystic River, 2003), Martin Scorsese (Shutter Island, 2010) en nota bene Ben Affleck zelf (Gone Baby Gone, 2007.) Logisch dat Affleck wederom een verhaal (uitgeroepen tot beste roman van het jaar 2013) van hem verfilmd! Helaas ditmaal een veel mindere film , want dit gelikt ogende gangsterverhaal mist gewoonweg vuurkracht. Terugkerend veteraan Joe Coughlin (Ben Affleck) uit de Eerste Wereldoorlog zweert om nooit meer bevelen op te volgen. En gaat buiten de wet werken als bankrover in Boston. Vreemd omdat papa een gerespecteerde adjunct-inspecteur is bij de politie. En dan treden er complicaties op in de vorm van de schone maar spijkerharde Emma Gould (Sienna Miller), die niet alleen Joe’s liefje is maar ook die van Ierse maffiabaas Albert White. En door die complicaties, moet Joe gedwongen zijn enige regel te breken, om White te dwarsbomen kan hij niet anders dan werken voor diens Italiaanse concurrent Maso Pescatore. Met het uitbeelden van het droogsleggingstijdperk komt de film nog wel aardig uit de verf, fedora dragende gangsters, achtervolgingen in klassieke automobiles en prachtig geklede vrouwen. En ook met de absolute sterrencast is weinig mis. Nee het is puur Afflecks die zijn eigen hoofdfiguur in het centrum van dit alles plaatst. Joe Coughlin overheerst, hierdoor krijgen we maar weinig mee van het gekonkel of de strubbelingen van andere personages. De manier waarop hij opereert binnen een groter geheel blijft onderbelicht. De met name de vrouwen rondom Joe worden gedegradeerd tot simpele aangevers. En lijken sommige opgevoerde personage afgeraffeld en/of onafgemaakt. Hierdoor werken veel dialogen niet zeker als er poëtische oneliners in verwerkt zijn! De vierde film die Ben Affleck regisseerde is tot nu toe veruit de meest teleurstellende, het hoge productiebudget en de uitstekende cast ten spijt.

Och in zijn soort was dit misschien nog niet eens zo'n slechte film. Maar het was wel erg standaard... Vijf toeristen op vakantie in Azië gaan naar een buitenlandse stad...heel toevallig in China omdat Vancouver (Canada) een Chinatown heeft. Krijgen het aan de stok met een maffiabaas maar logischerwijs ga je met zijn alle naar een louche pornotheater...waar natuurlijk de boel lekker losbarst in bloederige gore-momenten. Voor zijn goede acteerwerk kijk je dit natuurlijk niet! Echter kijk ik het ook niet om 40 minuten lang vrouwelijke strippers naakt te zien rondhuppelen. Hallo... als ik naakt wil zien gooi ik internet wel aan! De insinuates over hond in de pan (letterlijk) de vrijpartijtjes en over hoe vies het allemaal niet is, waren voldoende , de rest had makkelijk geknipt kunnen worden! Nu was dat heen en weer geswitcht van verhaal naar het halen van voldoende tits-rating wat de film onsamenhangend en qua tijd te uitgerekt maakt! Alsof Nicholson niet helemaal wist wat voor soort film hij nu wilde maken. Uiteindelijk belandt je bij de de speciale FX en die waren overvloedig en meer dan prima. Oh en wie bedacht er om deze elektronische score er onder te zetten...? Zo niet passend en verschrikkelijk!