Opinions

De poster die hier te zien is, doet vermoeden dat het om een film gaat met nazi-zombies. Niet is minder waar! Weliswaar zijn er een paar opvallende goede gore-scenes maar de film richt zich juist veel meer op het creëren van een onheilspellend en dreigend gevoel van angst. Deze film is dus meer een psychologische horror en (gelukkig) niet van het kunstzinnige type.

De titel verwijst naar de 'Lebensraum' (Living Space) Een ideologische principe om Duitsland te rechtvaardigingen voor de territoriale expansie. Dit sentiment veroorzaakte in principe beide wereldoorlogen. Het waarom van deze verwijzing werd mij niet geheel duidelijk.

Arme Brad en Ashley, (Leigh Scully en Georgia Chara), ze zijn op vakantie in Duitsland en hebben het blijkbaar niet zo naar hun zin. Ze bekvechten vanaf het begin en zo gaan ze op weg naar het beroemde Slot Neuschwanstein, de opnamelocatie voor films als Chitty Chitty Bang Bang en The Monument Man, natuurlijk raken ze de weg kwijt. (De film is opgenomen in Australië en komt dan ook niet buiten die grenzen) Vandaar gaat de film min of meer de spookhuis kant op.

Echter wat deze film anders maakt dan andere bovennatuurlijke films is de aanwezigheid van een nazi en een time-loop zoals in Happy Death Day of Groundhog Day Met het grote verschil dat er hier geen uitweg lijkt te zijn En dan was er nog fijne praktische gore, make-up en effecten. Die zijn alle zeer goed en bruut gedaan! Ze kwamen mede van de hand van Steven Boyle (30 Days of Night, King Kong,Star Wars Episode II en menig andere blockbuster) Geen kleine jongen dus!

De film ziet er fantastisch uit, heeft ook oog voor detail (kijk eens naar de hals van Ashley) maar schiet wel wat tekort in originaliteit. Want hoewel de film enkele interessante nieuwe elementen biedt, is het ook sterk afhankelijk van genre-clichés, zoals schrikmomenten en geluiden. Het doet echter niets af, dat dit een erg fijn filmpje is, dat ondanks beperkte middelen erg goed is gemaakt!

Een nachtelijke wandeling door het bos. Tja en dat is wat je hier ook krijg te zien; een zus van een overleden vrouw en der ex-vriend slepen middenin de nacht met Lizzie's dode lichaam naar een zogenaamd mystieke plaats om haar weer tot leven zal wekken...Voor één of andere reden speelt het zich af in de jaren '90 maar overgrote deel van de film hoor en zie je de ex en de zus alleen praten over het leven, complottheorieën, oude rituelen en herinneringen aan Lizzie. De film is repetitief en bezit te veel droge dialogen. Pas aan het einde zijn er een paar rituele handelingen maar die zijn niet genoeg om het einde of de film de moeite waard te maken.

De legende van de huilende vrouw (La Llorona) vertelt over een moeder die haar kinderen heeft verdronken, waarna ze ’s nacht naar hen op zoek gaat. Deze folklore verschilt enigszins per Zuid-Amerikaans land maar alle versies hebben gemeen dat het een droevige en beangstigende kern bevat. We weten al jaren dat het een goed uitgangspunt voor een horrorfilm is!

Maar deze film uit 2019 die op IDMB ook de horrortag kreeg toont geenszins iets wat voor echte schrik kan doorgaan. Kikkers in het zwembad zijn niet eng. Een incontinente oude vrouw is niet eng. Water in een zwembad of de douche zijn pas eng al er iets mee wordt gedaan, een natte vloer of druipend haar is niet eng. Oké de hier opgevoerde ex-generaal Enrique was een sleutelfiguur in de burgeroorlog en de volkerenmoord op de Maya-bevolking. Een gruwelijk persoon maar hier is het niet meer dan een vies oud mannetje en eng was hij dus ook niet!

Wat je wel krijg is een soort maatschappelijk en politiek verhaal waarin ietsepietsie mysterie (niet eens bovennatuurlijk) is verwerkt. Met een zeer traag tempo en spaarzame dialogen. Een film waar regisseur Jayro Bustamante vermoedelijk het uitzoomknopje had gevonden want regelmatig wordt er gezoomd van gezicht naar totaal beeld. Aan het einde is er dan eindelijk iets van gruwel...maar toen was het voor mij al te laat! Denk dat dit meer is voor bezoekers van een filmhuis zodat die kunnen zeggen dat ze ook eens een horrortje hebben meegepakt... Horrorliefhebbers kunnen beter ander werk kijken!

Op het eerste gezicht lijkt het de zoveelste horrorfilm met vervelende tieners te gaan worden. Jongens die met de auto een plezierreisje naar zee gaan maken, een binnendoor weggetje op het platteland nemen en met autopech komen te staan. Oftewel een Kiwi-variant van inteelt “rednecks” die het niet zo hebben op dat stadse en een bloedbad aanrichten. Een tijdlang weet de film zich daar ook aan vast te houden maar langzaam begin je, je eigen af te vragen wat er aan de hand is...? Uiteindelijk blijkt het helemaal "geen verkeerde afslag of Texaanse kettingzaag" maar een ontrafeling van een ander mysterie samen Wat knap je de hele lengte van het verhaal bezig hield. Het griezelgehalte valt wat tegen. Door de opzet is de film ontdaan van zijn scherpe randjes., er zijn wel een paar schrikmomenten, wat steekpartijtjes en wat vuur maar nergens wordt het echt gruwelijk. Ach het is dus niet het engste maar het was geen slecht filmpje.

De derde en laatste film in de zogenaamde “Apartment Trilogy” van regisseur Roman Polanski. Elk van de films van de trilogie verkent de nadelen en paranoia van het dicht bij elkaar wonen in de stad. Echter met deze film had ik niet zoveel. Het lijkt voor mij duidelijk een geval van te veel 'show' en te weinig 'goed plot' Alsof elke scène Polanski's capaciteiten zowel voor als achter de camera wil laten zien. Visueel en met aandacht voor details is er dan ook zeker maar weinig op aan te merken. Maar het is ook eentonig en overdreven, om nog maar te zwijgen van het feit dat de film een langzame vertellende, raadselachtige opstelling bezit. De film lijkt steeds wat te beloven maar het komt er steeds weer net niet van. Zo wordt er soms gezinspeeld op een bovennatuurlijke cultus door Egyptische hiërogliefen op opvallende plaatsen te plaatsen. Maar nee toch niet...even vaak lijk de film zich ook niet serieus te nemen en ontstond het idee dat het grappig was bedoeld. Bovendien vond ik het combineren van travestie en psychose toch wel dubieus te noemen. Een film die gaat over vervreemding, maar die de kijker vervreemd van zichzelf. Nee daar kan ik niet zoveel mee!

De Amerikaanse remake van de Argentijnse film 4x4 (2019) is een niet bijzondere en zwakke remake geworden. Oké het origineel was ook niet de meest bijzondere film maar bondiger, korter en maatschappij kritisch gedurfder. Het is overduidelijk dat ze wel het uitgangspunt gebruiken maar nooit echt de goede essentie weten te vangen! Bill Skarsgard speelt een kruimeldief die op een dag de verkeerde auto probeert te stelen. Voor hij het weet, zit hij opgesloten met de chagrijnige oude essentie Hopkins aan de autotelefoon die hem een ​​preek geeft over de jeugd van tegenwoordig. Verder dan het simpele bekende Amerikaanse morele vingertje dat de politie die niets doet en dat men beter voor eigen rechter kan spelen, kwam het niet. De film blinkt wel uit in vorm, en overtuigend spel Als standaard thrillertje vermakelijk voor 1,5 uur maar daarna ook zo weer vergeten.

De setting, acteerprestaties en de technische kwaliteit zijn prima in orde. Maar het Oostenrijkse regisseursduo Severin Fiala en Veronika Franz spelen met hun de eerste grote Engelstalige film een beetje op te veilig. Ze wijken niet heel ver af van de formule waarvan ze weten dat die al eerder heeft gewerkt. (hun prima debuut Ich Seh Ich Seh (Goodnight Mommy) uit 2014)

De film is een zogenaamde slow-burner, bevat nergens CGI en gaat verder voor onderhuidse horror. Nu hint de film in tweederde van de tijd ergens op. Van begin tot eind hangt er voelbare spanning. Het poppenhuis speelt een rol in de film maar uiteindelijk gebeurt daar niet veel mee. Het diende slechts als stemmingmaker. Ook andere opgeworpen hints komen nergens meer terug. Ze krijgen geen uitleg of vervolg, ze diende slecht één doel: spanning opbouwen. Het zijn alleen trucjes voor sfeer en dat vond ik toch een groot mankement aan deze film. Er zat zeker potentie in deze film, maar dan had men met de ontknoping wat beter uit moeten pakken. Slecht was het niet maar ik had hier wat beters van verwacht.

Aardig is misschien nog om te vermelden is dat: hoewel haar rol maar klein is, de moeder niemand minder dan Alicia Silverstone is. En dat de film mede geproduceerd is door Hammer, het oude Britse horrorhuis.

The Lodgers is een adembenemende mooie film, de sfeer druipt van de film af en het heeft een zeer rustige stemming. De film doet je dan ook herinneren aan de klassieke spookhuis -films van wel-eer; The Innocents, Rebecca of het recentere The Woman in Black. Met ook nog wat invloeden die je doen denken aan een soort duister sprookje. Er is zelfs een jonge vrouw die zwerft door bossen in een mantel met capuchon (dit kledingstuk is natuurlijk zwart en niet rood). Het is een Gothic-verhaal vol intriges en mysterie over een tweeling die zit opgesloten door een familie-vloek gebaseerd op een lied dat je kippenvel geeft en drie belangrijke regel bevat;

Girl Child, Boy Child,

Listen Well Be in Bed by Midnight's Bell,

Never Let a Stranger Through Your Door,

Never Leave Each Other All Alone,

Good Sister, Good Brother,

Be Follow Well These Cautions Three Long,

As Your Blood Be Ours Alone,

We'll See You Even from Below,

Naast dit creepy-lied omarmt de film ook de charme van de oude spookhuis-films en zien en horen we piepende deuren, lange donkere gangen, onweer en beweging in de schaduw. Er zijn geen jump-scares en geen extravagante CGI in de climax,ook zijn er geen geforceerde wendingen of bochten, er is alleen het verhaal en er wordt nooit afgedwaald van de poëtische presentatie. Echter door die afwezigheid van de gebruikelijke (vaak makkelijkere elementen) in horror, ben ik bang dat deze film de nodige lage cijfer zal gaan krijgen. Het zijn namelijk alleen de liefhebbers van de oude Ghotische films die hier veel plezier van beleven. Voor hen zijn er dan ook genoeg psychologische onderhuidse maar zeker effectieve angsten!

De tweeling Rachel (Charlotte Vega - [Rec]³: Génesis/American Assassin) en Edward (Bill Milner-X: First Class /Dunkirk) spelen zeer goed en geloofwaardig. Rachel is de kern van het verhaal, en Charlotte Vega doet geweldig werk om een sterk jonge vrouw met een zware last over te brengen.Bill Milner weet van Edward een echte griezel te maken, al valt zijn personage wel lichtelijk in voorspelbaarheid. Verder is het ook genieten van de bijrol van David Bradley (Argus Filch uit Harry potter of Walder Frey uit GoT) als notaris Bermingham.

Hoe mooi regisseur Brian O’Malley de scenes construeerde, liet zich bijvoorbeeld mooi verbeelden tijdens de ontmoeting van Rachel en Sean (Eugene Simon-Lancel Lannister uit GoT) Rachel die bijna engelachtig in een witte jurk bramen eet van de ranken die groeien uit de familiegraven. Schoonheid maar ook macaber.

Ondanks dat de film zeer sterke technische aspecten bezit en begenadigd is met goed acteerwerk, is er ook een klein puntje van kritiek. En dit is de vloek. Er zijn te veel aanwijzingen die onlogisch raken in samenwerking met de vloek. Ook de oorsprong van de vloek wordt nooit gegeven wel wordt er vermeldt dat ze de vloek met zich meebrachten naar het huis, maar waar vandaan? Gelukkig maakte de gecreëerde griezelige sfeer, die diep onder je huid ging zitten veel goed! Zorgvuldig vormgegeven als een perfect geweven tapijt van klassiek geïnspireerde gotische horror. Duister, spannend en onmiskenbaar mooi en het kan zich redelijk goed meten met de hoogtepunten uit genre.

Erg fijne seventies film. Qua sfeer en pulp-achtige stijl lijkt het een beetje op Planet of the Apes. We maken kennis met een dystopische wereld waar iedereen die de leeftijd van dertig jaar heeft gehaald moet mee doen met de Carrousel. Michael York speelt een Sandman die belast is met het opsporen en vernietigen van mensen die dit willen ontduiken. Er worden heerlijke sympathieke maquettes getoond en van die echte '70 jaren kleurtjes. De kleren uit die tijd van dames vallen sowieso wel op. Altijd vrij luchtig en kort. Na iets meer dan een uur zien ook nog de wereld buiten de koepels. Helaas zijn niet alle special FX de tand des tijds heelhuids doorgekomen. Fantastische film die volgens mij alleen maar in de seventies kon worden gemaakt en bedacht.

In 1938 leggen de twee zussen en uitvinders, Thomasina 'Thom' (Emma Appleton) en Martha 'Mars' Hanbury (Stefanie Martini), de laatste hand aan LOLA, (genoemd naar hun overleden moeder).een machine die radio- en televisie- golven uit de toekomst kan ontvangen. Zodra de zusjes de machine opstarten schalt ene David Bowie door luidsprekers met een liedje over ene Major Tom. Geen idee waarom de zusje nooit verder kwamen dan eind jaren '60 en begin '70 het is het grootste raadsel?

Enfin het jaar is 1938 en in Europa staat de Tweede Wereldoorlog op het punt van uitbreken. Tja en als je in de toekomst kan zien of horen...en honderden mensen kan redden...is het knap lastig om passief toe te kijken. Zo de dames gaan anonieme waarschuwingsberichten uitzenden via de radio, wat hun de bijnaam "Engel van Portobello" oplevert en uiteindelijk zijn ze gedwongen om samen te werken met het Britse leger. Hadden ze nu toch maar verder gekeken naar de jaren tachtig, dan hadden ze geweten dat aan het ingrijpen in de orde der dingen consequenties zijn verbonden.

De film wordt gepresenteerd als found footage; doordat aan het begin wordt verteld dat een ontdekking van een stapel oude filmblikken uit de jaren '40 in een verlaten landhuis, deze beelden opleverde. Uiteraard gefilmd in zwart-wit zie je persoonlijke home-made filmpjes van de dames en al dan niet bewerkte film-journaals en archiefbeelden. Terwijl de cinematografie zich aan de regels van de jaren veertig houdt, doet de muziek dat niet!

Veel sixties-werk van Bowie, Kinks en Dylan en je hoort een paar nieuw gecomponeerde fascistische popsongs door de fictieve artiest Reginald Watson genaamd 'To the Gallows' en 'The Sound of Marching Feet' (uitgevoerd door Neil Hannon van The Divine Comedy) Maar er zijn ook andere ontelbare knipogen naar heden, verleden en toekomst. (maatschappelijke veranderingen, Stanley Kubrick of taal zoals "Groovy en Cool" )

De cast is klein , bestaat uit acht personen. In de hoofdrol de twee mooie Britse actrices en die zijn heerlijk om naar te kijken De film weet daarnaast met het verleidelijke uitgangspunt je verbeelding te prikkelen. Dit was een zeer goed speelfilmdebuut van regisseur Andrew Legge. En ik kan je aanraden om ook de shorts (ikzelf zag van hem; The Unusual Inventions of Henry Cavendish 2005, The Chronoscope 2009, The Girl with the Mechanical Maiden 2013) van deze man te bekijken!

Afgezien van de voodoo-thematiek heeft ‘Art of the Devil 2’ weinig gemeen met zijn voorganger. Dit is dan ook alleen maar in naam een sequel (commercieel interessant) dat is maar goed ook! Deze film zit technisch veel beter in elkaar, en bezit prima expliciete horrormomenten. Daarnaast bezit de film de heerlijke sadistische vertolking van de mooie Napakapa Nakprasit als de lichtelijk doorgedraaide schooljuffrouw Aajaan Panor. Toch laat de film het ook afweten zo is; het verhaal erg makkelijk: schoolvrienden komen, enkele jaren na school, bij elkaar voor een gezellige vakantie. En dan is er nog de warrig verteltrant, met alle verschillende vloeken en bezweringen die over elkaar worden uitgesproken. Als de film werkt, werkt hij goed, alleen is de wat oninteressante reis die leidt naar deze effectieve punten nogal tam.

Een dikke drie jaar na Long Khong (2005) komt het zevenkoppige regisseursteam (het "Ronin Team") op de proppen met een prequel/sequel. Maar Long Khong 2 (2008) of ‘Art of the Devil 3’ zoals hij in ons deel van de wereld heet, maakt geen grote indruk. Wat verhaal betreft, kunnen we kort zijn. Een simpel wraak-motiefje weet niet erg te boeien. Het geheel is wederom een rommeltje en het scenario hangt met haken en ogen aan elkaar. Wat we nu zien is een stel pruts acteurs in een soort satanische ‘Bold & The Beautiful’ Wel is nog steeds overtuigende Napakapa Nakprasit aanwezig, dit keer is zij een thuis-lerares met een vloek. De bloederige effecten en gore folteringen maken het nog enigszins goed. Echter is de scene met de teennagels die worden uitgetrokken rechtstreeks gekopieerd uit het vorig deel. De film komt dus niet verder dan een standaard Aziatische horrorfilmpje.

In plaats van wat je van Chan zou verwachten, geen pure actiefilm met een mix van vechtscènes en komedie, maar leunt het meer op sentimentaliteit en familie-drama met gelukkig wel enkele toffe vechtscènes en een paardenscheet-grap. Chan speelt als het ware zichzelf als een uitgebluste stuntman, die worstelt met het ouder worden, betalen van zijn rekeningen en zijn moeizame relatie met zijn vervreemde dochter. Hoewel het script van deze nieuwe Jackie Chan-film niet zo sterk is, de humor niet altijd even goed overkomt en het minstens 20 minuten te lang duurt, is het een aardige en ontroerende film over een paard en baasje en zijn dochter. De film sluit wel af met een kleffe ode-tekst aan alle stuntmannen in ""de 100-jarige geschiedenis van de Chinese cinema" …euh .. ik weet het niet. Oké, Hong Kong is nu wel (gedeeltelijk) China maar laten we niet doen alsof Jackie Chan en zijn Stunt Team geen Hongkongse actiefilms (zeker als je ook videotapes ziet van eerder werk) hebben gemaakt!

Om met de deur in huis te vallen ik ben een groot Oz Perkins-fan! Zijn February (ook bekend als The Blackcoat's Daughter (2015) was een goede kennismaking. Vervolgens maakte hij met I Am the Pretty Thing That Lives in the House (2016) en Gretel & Hansel (2020) twee juweeltjes die beide zware favorieten werden! Echter succes bleef uit (dramatisch ondergewaardeerde films) Dus het commerciële succes voor Longlegs in de bioscoop is absoluut welverdiend!

Al zal de internetmarketing van mysterieuze Teasers en een speciale website er ook aan bij hebben gedagen! De film met een beetje ongewone aanpak bevordert onvoorspelbaarheid maar dit is ook zijn meest conventionele tot nu toe, (zoals hij zelf ook toegeeft geïnspireerd door Silence of the Lambs) en daardoor ook meer voelt als een stapje terug... Dus allerminst: de beste film van de zoon van Psycho-acteur Anthony Perkins, Osgood Perkins

Een grimmig sfeervolle FBI-procedure waar FBI-agent met een bijzondere intuïtieve gave (of helderziendheid) Lee Harker (Maika Monroe) onderzoek doet naar een seriemoordenaar die bekend staat als Longlegs.(Nicolas Cage) Vaders die ogenschijnlijk volkomen normaal zijn, vermoorden het hele gezin. Echter op de plaats delict worden gecodeerde brieven gevonden en er is opvallend detail omtrent de verjaardagen van één van de kinderen. Er lijkt dus iets mysterieus/occults aan de hand te zijn.

Toch weet de film Fucking creepy vet te zijn Met de soundtrack die zorgt voor kippenvel door valse pianotonen en schichtige violen. Door Nicholas Cage die in eert instantie bijna onherkenbaar was maar ook angstaanjagend en smerig. En om Maika Monroe eigenlijk rust de verstikkende atmosfeer vrijwel geheel op de schouders van haar performance...met groot gemak laat ze Goth zien wie de echte sterke vrouw in een horrorfilm is!

De ingrediënten zijn wat bekender maar Osgood Perkins levert door zijn passie, persoonlijkheid en een flinke dosis lef ook nu weer een geslaagde film af! Alhoewel dus conventioneel en minder uitdagend en daardoor zeker niet zijn beste is zoals alles wat Perkins heeft geregisseerd: is het meer dan de moeite waard.

Een niet eens zo hele slechte low-budget thriller waarin Nicolas Cage (Ray ) ontdekt dat een kamer in het motel dat hij onlangs samen met en zijn vrouw Maggie (Robin Tunney) heeft gekocht, een geheime spiegel bezit. Grote pluspunt is dat deze film een vreemde opbouw bezit. De film begint als een soort relatiedrama, waarna het verandert in een geheimzinnige thriller, om tenslotte te eindigen als een moordmysterie. Echter laat het script hier en daar het wel wat afweten omdat verschillende onderdelen van de film nergens heen leiden. Regisseur Tim Hunter is een tv-veteraan met tientallen series op zijn naam. En dit neonverlichte, woestijnachtige mysterie lijkt vooral in het verlengde te liggen van dat werk. Cage is gedurende de hele film meestal terughoudend, wat eens een leuke afwisseling is tegenover zijn regelmatige uitbarstingen. Robin Tunney deed het ook niet verkeerd! Nee het was misschien geen geweldige film, maar het was wel erg vermakelijk!

Wow...dit is er weer zo één...een film waar ik nooit iets over had gehoord maar die heerlijk is! Wat een toffe Nieuw-Zeelandse verrassing! De film neemt je mee met de man Ian die gaat wandelen. Vanaf het begin is er mysterie want hij is duidelijk ergens gestrest over. Na een dag wandelen kan hij niet slapen. Het enige dat duidelijk is, is dat het helemaal niet goed gaat met deze Ian. In dit regiedebuut van Thomas Sainsbury, die tevens ook acteur is, en de hoofdrol speelt. (om kosten te drukken) wordt je heen en weer geslingerd tussen het idee dat er een bedreiging is en de suggestie dat het allemaal in Ians hoofd zit. Het is een film waar het verhaal zich langzaam naar de climax opbouwt. Maar die laatste 20 minuten zijn het zeker waard. Wat een geweldig indie-horrorpareltje, een fantastische en boeiende mix van psychologisch, sfeervol, griezelig, ongemakkelijk, beetje lachen en stressvol (vooral vanwege het hoofdpersonage) JA, dit was helemaal mijn ding.!

Film vol met clichés. Vergelijk het met een Hallmark film. Erg braaf en in mijn ogen op een foute manier gefilmd. Hier en daar komt er wat bloed voor maar geen van de kills is ook maar een fractie interessant te noemen. Deze film wil ik dan ook niemand aanraden om te kijken!

"All is as was"

De autobiografie van Christopher Lee draag als bijtitel; "Lord of Misrule" een verwijzing naar een bekende film waar de beroemde acteur de hoofdrol in speelde. Het zal dan ook geen al te grote verrassing zijn dat deze film een eerbetoon aan dit ‘folk-horror’ subgenre is, er is veel verwantschap met die ‘The Wicker Man’. En ook al is de regisseur William Brent Bell, Amerikaans, dit is een op-en-top Britse film!

Deze Heer van het Misbestuur was een persoon die ergens rond de kerstperiode door het lot werd aangesteld om de leiding te geven over het Festival van dwaze (middeleeuws synoniem voor nederig) Alhoewel het een kerstgewoonte is die stamt uit de late middeleeuwen en vroege Tudor-periode, lijken veel van de gebruiken meer op het (hedendaags) carnaval.

Enfin maar nu de film...Die verbindt deze folklore aan de geschiedenis van een oogst-festival in het pittoreske plattelandsdorpje Berrow. Het hoogtepunt van het plaatselijk oogstfeest is als een man met een narrenmasker, genaamd de 'Lord of Misrule', de geitachtige figuur Galagog verjaagt. De onlangs geïnstalleerde dominee Rebecca Holland accepteert de heidense feestvreugde van de lokale bevolking maar heeft ook zo haar bedenkingen. Dan, op een bepaald moment tijdens de festiviteiten, verdwijnt Rebecca’s jonge dochter Grace.

Daarmee begint de film als moordmysterie waar uiteraard ‘sinistere geheimen onder een idyllisch oppervlak’ opduiken. De film is meer ouderwets (Brits) griezelig en sfeervol, dan volumeknop hard- eng, en redelijk gedetailleerd over deze heidense tradities. Zelfs met de muziek en de dorpsbewoners zingen ook een verontrustend chant-lied. De score voegt veel toe aan de film. Het script weet op effectieve manier de spanning, waar het heidendom en de Christelijke religie tegenover elkaar komen te staan, te laten zien.

Oké het zijn bekende elementen uit folk-horror, wat het misschien niet direct de origineelste maakt Het voelt zeer vertrouwd aan! Echter denk ook dat regisseur William Brent Bell juist die heidense bekendheid koesterde en had duidelijk wel zijn huiswerk gedaan op het gebied van de Britse folklore. Voeg hierbij de herfstachtige cinematografie en een cast die op uitstekend niveau presteert; Tuppence Middleton schittert als Rachel Holland en vindt in Ralph Ineson als Jocelyn Abney haar tegenstander. ja dit was een uitstekende folk-horrorfilm waar de liefde van afspatte!

Voor deze film kan ik gewoon niet te streng zijn! De film is gefinancierd door Kickstarter, en heeft dus een low-budget, en is duidelijk met liefde en enthousiasme gemaakt. Maar daardoor is het wel meer gericht op het creëren van een beklemmend gevoel van angst en een griezelige sfeer. De uit de Cornish folklore komende; uilenman (Owlman), was als film-ghoul fantastisch! James, een leraar erft het Baldurrock-landhuis in de Schotse Hooglanden van zijn vervreemde moeder, alwaat hij de in vintage outfits gestoken mysterieuze maar charmante Eve Turner (de mooie Alexandra Hulme) ontmoet en eveneens bedreigd wordt door een verschrikking uit zijn kinderjaren. Sommige scenes zagen er zeer goed uit, Helaas was het script ondanks de poging tot mysterie ook voorspelbaar. Er zijn ook niets toedoende scènes van de personages die door de woonkamer dansen of in een overdekt zwembad zich eigen vermaken. Deze gaan lang door en lijken geen waarneembaar doel te hebben. Oké misschien een beetje te langzaam, op horrorgebied te summier maar de film bezat een soort gunst-factor waardoor ik er niet al te streng voor kan zijn!

Verrassend goed! Fans van de Peter Jacksons filmtrilogie 'The Lord of the Rings' en in mindere mate de trilogie 'The Hobbit' gaan bij deze 'anime' zeker daar geen epische voortzetting van die films hier vinden! Dit is ook niet voor kijkers die vinden dat alleen Tolkien zijn geschiedenis van Midden-aarde mag schrijven! Dit is voor de fans die niet genoeg krijgen van de Tolkien -wereld en die er graag nieuwe verhalen aan zien worden toegevoegd.

Na het succes van de LOTR-filmtrilogie (2001-2003) werden er verschillende verhaalideeën bedacht. Maar aangezien Jackson, de Hobbitfilms wilde doen. bleven het ideeën. Echter toen ze verfilmingsrechten zouden verliezen. Kondigde ze tijdens de viering van het twintigste jubileum aan om te beginnen met de ontwikkeling van een anime-prequel-film. Uiteraard denk ik ook omdat live-action een veel groter budget had gaan kosten. Ze kozen ervoor het verhaal van Rohirrim te vertellen omdat het zich eerder in de tijdlijn afspeelt en het de slechterik Sauron en de invloed van zijn Ene Ring vermijdt.

In bijlage A van "The Return of the King", specifiek in de sectie "The House of Eorl" wordt deze geschiedenis van Rohans heersers beschreven. Tolkien gaf daarin details over de dood van Helm en zijn zonen, Haleth en Hama, maar het lot van zijn naamloze dochter blijft onduidelijk. Ideaal om haar nu centraal in het verhaal als, de dochter Héra van koning Helm Hammerhand, de negende koning van Rohan te laten fungeren!

In het koninkrijk Rohan wordt de legendarische koning Helm Hammerhand geconfronteerd met een conflict met Freca uit Dunland Wat al snel escaleert en zorgt voor spanningen tussen Rohan en Freca’s zoon, Wulf. Met een leger van Dunlendings huurlingen zint Wulf op wraak. Dit conflict zal leiden tot een strijd die naam zal geven aan Hornburg het bolwerk aan de monding van een kloof die ook is te zien LOTR -The Two Towers (2002)

Uiteraard was het belangrijk hoe dit er visueel zal gaan uitzien! Ik ben niet direct een fan van teken of animatiefilms Maar de Japanse animatiestijl biedt hier toch een frisse kijk op Middle-earth. Daarnaast zijn er 2D-animatietechnieken gebruikt in combinatie met motion capture om een nog betere ervaring te geven. Ondanks dat voor de anime-stijl vermoedelijk is gekozen om budgettaire reden, voelt het niet goedkoop en voegt absoluut een nieuw en interessant perspectief toe.

Tja en dat de anime-stijl een gewaagde keuze was, blijkt want het publiek bleef weg en de film flopte aan de kassa. Het zit LOTR niet mee! De recentere en fantastische serie The Rings of Power is naar wat ik denk te complex voor de kijkers die niet grote Tolkien -fans zijn. In dat kader hebben ze "War of the Rohirrim" een stuk eenvoudiger te begrijpen gemaakt Waardoor het veel vlotter wegkijkt maar zit nu naar wat ik vermoed de "experimentele" anime-stijl in de weg.

Tja....ze proberen iets anders te vertellen over Midden Aarde, uit een periode waarover je niet veel kan weten met andere karakters, dat flopt natuurlijk...! Maar anders is verre van slecht! Om eerlijk te zijn zit ik niet direct op de volgende film "The Hunt for Gollum" te wachten Zie liever meer van dit soort probeersels. Enfin we gaan zien...wat het...wordt …avontuurlijk probeersel of veilige herhaling

“I created a whole new genre of music: True Norwegian Black Metal,”

Een zeer goede en prettige film maar met twijfels. De hoeveelheid daadwerkelijke black-metal is in de film beperkt. Het maakt deze film wel toegankelijker voor de niet-kenner (waaronder mezelf) Al had ikzelf, bij deze film toch iets meer de 'bak herrie' van de band Mayhem verwacht! Dit kan ook komen door een rechten-dingetje omdat Varg Vikernes niet wilde meewerken aan de film. Enfin uiteindelijk is de film wel een fijne mix van genres. Zo zijn er af en toe Arthouse-beelden te zien (geholpen door de etherische muziek van Sigur Rós), ook is er humor en zijn er paar fijne horror-elementen in de film opgenomen. Dierenliefhebbers zullen ook niet al te blij zijn, door de dode diertjes. Nu is deze 'scene' erop uit om te schokken dus daarin slagen ze succesvol! Er zijn genoeg ongemakkelijke momenten te zien. Gelukkig was dit verhaal, uit het perspectief van Øystein "Euronymous" Aarseth (gespeeld door Rory Culkin) over een jongen die uit verveling een band start, zijn beste vriend verliest door zelfmoord, weer nieuwe vriend ontmoet maar dan blijkt dat die vriend een psychopaat is die kerken in brand zet voor de lol, zeker erg fijn om te bekijken!

De laatste Rob Zombie die ik nog moest bekijken en wat voor één! Wat een heerlijke film! Rob schotelt ons dit keer een film voor die rechtstreeks uit de Italiaanse gothic horror films van de sixties en seventies lijkt te komen. Denk aan "Rosemary’s Baby" of "Suspiria." En dit keer geen bloederige splasher gore maar een veel subtieler en mystieker onderwerp. Namelijk heksen en de antichrist. We zien flashbacks van dominee John Hawthorne en de heksenverbranding in Salem en in het heden van Salem zien we shock-jock DJ Heidi Hawthorne (Sheri Moon Zombie) die langzaam in ban raakt van heksen. Hiernaast is er dan nog de belangrijke zij-plot over Francis Matthias. Deze drie lijnen komen uiteindelijk samen. Maar onderweg zien we zeer prachtige visuele beelden, toch ook gore en verder absurde scenes. Als ik zo kijk naar de ratings en kritieken zijn er maar weinigen die Rob Zombie goed vinden. Helaas voor diegene kan ik me daar niet in vinden want ik vond deze film wederom supersterk! Jammerlijk dat mensen steeds maar weer een The Devil’s Rejects willen.

Heerlijke `80 jaren sfeer hangt er deze in wat tegenvallende "hommage" aan slashers. Een slasher kijk je niet voor de verhaallijn. Nee , die lig bij voorbaat al vast. ( tieners stranden ergens en worden daarna 1 voor 1 afgemaakt) Wat er dus overblijft hoe is het gefilmd en hoe zijn de kills? En tja, de kills zijn matig. Niet goed in beeld gebracht of worden zelfs een keer weggezapt ( ''missing reel'' boodschap).Positief was dat de volgorde niet standaard was. Daarnaast vond ik Robert Patrick een verschrikkelijke rol hebben als Mr. C. Toch is het niet allemaal kommer en kwel. Hoe het eruit ziet is een stuk beter! Het is toch wel een aandoenlijk film die probeert om boven de middelmaat uit te steken. Dit lukt voor een gedeelte met het nostalgische uit de `80 jaren. We zien afro's,cassettebandjes, Rubix Cubes en kleding alla Madonna (inclusief ketting met kruis). En zelf een foto van Ronald Reagan. Leuk om gezien te hebben maar het is het net niet!

Hoewel het in zijn tijd vermoedelijk opmerkelijk succesvol was, ziet deze serie van twaalf hoofdstukken over een expeditie naar het donker Afrika er nu sterk gedateerd uit Niet alleen in hoe het eruit ziet maar ook in acteerwerk (lijkt soms wel uit stille films), de acties-scenes en eveneens in het gedachtegoed van die tijd. Afrikaanse inboorlingen krijsen, spreken koeterwaals en springen spastisch rond. Of zijn hersenloze, gigantische inboorlingen die alleen grommen en de Arabieren doen het niet veel beter met brabbelende wartaal (ze laten Sheikh Ben Ali ook een nep-Arabisch lied zingen) en uiteraard zijn die slavenhandelaren. De serie gaat zelfs zover dat de stamleden van de spinnenstam wit zijn gemaakt. En één van was erg van streek omdat hij nog steeds zwart was.

Echter is dat niet het enige probleem met deze serie. Het script is volledig onsamenhangend. Er is niet één slechterik, maar wel zes of zeven. In de eerste twee hoofdstukken probeert onze Elektrotechnicus aka held Bruce Gordon (was dat een samentrekking van Bruce Wayne en Flash Gordon?) de wereld te redden van gekke wetenschapper Dr. Zolok. Maar het hele redden van de wereld wordt vergeten, en draait het verhaal in plaats daarvan om veel jungle-avontuur om Dr. Manyus en zijn dochter Natcha Manyus te redden en complotten tussen verschillende personages om de "zombiegiganten" te bemachtigen. Pas in de laatste twee hoofdstukken keren ze terug naar de Verloren Stad en vernietigen ze de uitrusting die de wereldwijde elektrische stormen veroorzaakte.

Tja, een groot gedeelte rennen inboorlingen dus hysterisch rond. Schurken geven zich steevast over aan handwringen en kwaadaardig gelach. De actie komt van neppe vuistengevecht.En tijgers in Afrika? Dr. Zolok roept menigmaal om zijn Appollyn, die ook niet veel meer doet dan rondrennen in een met bliksemschichten versierde panty. Dit had een wel erg hoog Gay-factor. In de slotscène was William "Stage" Boyd (Dr. Zolok) zo verschrikkelijk dronken of aan de drugs dat hij strompelt door zijn regels. En oh er is ook een gebochelde genaamd "Gorzo" aan de gang.

Doordat er zoveel bewerkte en opnieuw gemaakte hoofdstukken en bewerkte scènes die zijn verwijderd of teruggeplaatst, heb ik geen idee welke ik heb gekeken maar heel veel zal het niet uitmaken want dit was vooral belachelijk ouderwets.

Chips...het was een domme formulefilm. Een typische romcom-vehikel met een hoog komedie-gehalte. Tja zo'n film, die vooral in de eerste helft van de twintigste eeuw populair was; bizarre situatie, snelle grappig bedoelde one-liners, wrijving tussen personages en uiteraard een happy end. Hier draait allemaal om *Kuch* bad guy Daniël Radcliffe die Sandra Bullock ontvoerd naar een onbekend eiland (met een luchthaven??) en de romance tussen haar en Channing Tatum. De verloren stad blijkt (voor een groot gedeelte) alleen maar de omslag van een “avonturenromannetje” te zijn Misschien was dit ook wel een beetje de teleurstelling omdat ik iets zoals de jaren '80 avonturenfilm verwachtte...Maar het opvoeren van de oninteressante figuren als publicist Beth en social media-manager Allison lieten me beseffen dat het niet mij gehoopte film ging worden! En toen moest Tatum nog met een pruik van lang, blond haar op de beginklanken van 'The Final Countdown' van Europe het podium opkomen...zucht een half uur in de film en ik haakte al af! Gelukkig was er nog Brad Pitt in een memorabele cameo! Sorry, maar op romcom zat ik niet te wachten, de grappen waren voor mij ook niet leuk en het avontuur was ver te zoeken Nee dit was niets voor mij! Maar als je weg kunt zwijmelen bij romantische actie, dan geniet je hier mogelijk ook wel van?

In 1985 verscheen de eerste film van een regisseur Jim Wynorski genaamd, deze man zal tot de dag van vandaag B&C-films blijven maken. En ik denk dat je dus wel kan spreken van een echte pulpmeester. En deze eerste film was een B-film in elke betekenis van het woord; middelmatig acteerwerk, goedkope speciale effecten en een fantastische cheesy soundtrack. Samen met een maf plot weet de regisseur hier een te gekke film van te maken. Met genoeg elementen uit verschillende genres. Er is Humor, actie, women-in-prison, zelfs een beetje horror en een vleugje James Bond, helaas net niet genoeg ontblote borsten om van soft-core te spreken. Low-budget is het zeker en dat is te zien ook! Als dat geen pure exploitatie is? De super-schurk Dr. Sin Do is niemand minder dan Angus Scrimm ("The Tall Man" uit Phantasm (1979) en Raven De La Croix (uit (Up! (1976) loopt rond in een wit soort indianen-pakje. Voor liefhebbers van B-films is dit een reuze leuke film!

Wat een fijne film zo worden B-films gemaakt. Heerlijk. Spanning doordat ze op reis gaan en er zijn monsters Wel jammer dat er niet meer gevaarlijke monsters waren maar ach dat kost geld hé. Verder vond ik de besmetting van het virus een beetje raar. Eerst was het bijten daarna kon je al door het inademen. Maar voor mij een echte goede B-film

De derde aflevering van de ‘Ghost Story for Christmas’ serie, waarvan er elk jaar één werd uitgezonden door de BBC ergens rond de kerst. In dit verhaal van Montague Rhodes James, komt de twaalfjarige Stephen op het landgoed van zijn zonderlinge neef en het is direct duidelijk dat er duistere ontwikkelingen op stapel staan. Echter de minder is meer werd losgelaten en regisseur Lawrence Gordon Clark laat het hier sterk afhangen van de griezeligheid van twee als vampieren uitziende kinderen. Helaas doet het ritmische bewegen van de twee een beetje campy en lachwekkend aan. Van enige effectiviteit in beklemmende sfeer was maar weinig te merken. Ook is er sprake van wisselend acteerwerk. Het maakt, van deze aflevering ondanks dat het kwalitatief er goed uitziet, een aflevering die veel minder geslaagd was!

Charmant en amusant om eens te zien maar verre van echt goed. De film, dat zich afspeelt in het hedendaagse Nigeria, ziet er uit als een zeer goedkope soapserie. (of als de shot-on-video (SOV) van vroeger of iemands achtertuin-productie) Het hopt van de ene scene naar andere; hoofdrolspeler Raymond praat met zijn collega, Raymond discussieert met zijn oudere buurman, Raymond heeft een onderonsjes aan de keukentafel met zijn vrouw, Nneka Obinwa en later loopt Raymond in Okoroshi-kostuum door de straten van Lagos en ontmoet nog meer mensen. En de komst van een wetenschapper op het gebied van Afrikaanse studies maakt het er ook niet beter op! Sommige van de scènes zijn langer uitgesponnen, wat het alleen maar nog moeizamer maakt om te kijken. Maar...die voorouderlijke geesten in hun gekleurde kostuums en begeleidt met afro-beats maken het luchtig en daar werd ik wel echt vrolijk van!

Het regiedebuut van Ryan Gosling is niet perfect maar wel prettig gedurfd. Een verzameling gelukte en minder gelukte scènes die maar geen geheel willen vormen. Waarbij de kracht van de film ligt in de prachtige shots en niet in de vertelling. Het aantrekken van een getalenteerde scriptschrijver had hierbij misschien meer uitkomst kunnen bieden. Nu vliegt de film alle kanten op, en gezien de wat platte karakterontwikkelingen lijkt Gosling alleen maar een sfeer te willen neerzetten. Opvallend vaak doen scenes en sfeer ook denken aan invloeden van zijn voorbeelden. Op technisch vlak was de film verder prima in orde. Bovendien heeft hij een knappe cast samen weten te krijgen (het is natuurlijk ook handig als je vrouw Eva Mendes is) en weet duidelijk ook heel goed hoe hij ze op hun best kan krijgen. Slecht is de film niet, evenwichtig evenmin maar Ryan Gosling levert in ieder geval een opvallend regiedebuut af.