Opinions

Waarschijnlijk een slap aftreksel van Chinese film. Of een prul dat erop wil lijken! Een zeer langedradige film die verder nergens echt spannend word. Ook Morgan Freeman en Clive Owen kunnen dit slechte script niet redden. Dit soort B- achtige films moeten het juist hebben van de kracht van spanning en actie. De film probeert quasi interssant te doen door zich te richten op intrige,list en bedrog. Helaas is dit zo mager dat het gewoon saai word. En daar kan de laatste 20 minuten actie ook niets meer aanredden!

Another day to live through. Better get started.

Deze film is de eerste filmische bewerking van Richard Matheson's klassieke roman 'I Am Legend' (1954) En op het eerste gezicht is het net zo gebrekkig als de twee later uitgebracht versies; Omega Man (met een albino cult) en I Am Legend (met een mislukt einde, niet overtuigende schepsels en Will Smith), maar uiteindelijk was deze vroege versie misschien zo gek nog niet! Aan de ondode worden krachten van een vampier toegeschreven echter lijken ze erg op sjokkende zombies. Sterker ze zijn vergelijkbaar met de ondode uit 'Night Of The Living Dead' van George Romero. Ondanks dat de combinatie van een laag budget en een slordige plot niet voor de grootse ervaring zorgen is toch best onbevredigend. En de prestatie van Vincent Price als de laatste eenzame man van het uitgestorven mensenras is uiteraard onvergetelijk.

De film vindt het wiel niet opnieuw uit, maar de energie en timing van de cast samen met de vaardigheid van de regisseur maken van dit een prettige kijkervaring. Het plot herhaalt dat van een huurmoordenaar die nog een laatste klus moet klaren voordat hij met pensioen gaat. Maar hij kan deze persoon niet uitschakelen omdat het een vrouw is waar hij een verleden meedeelt. Eigenlijk is niet zoveel te melden het is niet revolutionair, de regie van de Egyptisch-Canadese Reem Morsi en de uitvoeringen van de cast zijn solide. Tja uiteindelijk is het dus geen opvallende film maar het is ook helemaal geen slechte film.

De eenvoudigste beschrijving van deze film zal zijn "The Purge en Squid Game meets Die Hard.” Het kan bijna niet toevallig zijn dat acteur Ken Arnold hier het personage "Bruce" speelt. Plaats van handelen is een bowlingbaan, tijdens de laatste nacht voordat oude pand wordt gesloopt. Tja het werkt met een budget dat te laag is, maar er is geen gebrek aan proberen en is duidelijk met liefde gemaakt. Het duurt niet lang voordat de gemaskerde sekte tevoorschijn komt om te spelen...

Helaas gebeuren veel van de moorden buiten beeld...of sneed de camera weg. Maar er zijn een paar leuke moorden met het bowlingthema en het zijn praktische effecten. Dit kom natuurlijk door het budget en vormt het hart van de film de vader/dochter-dynamiek en hun inspanning om het te overleven. Hoewel er enige belofte zat in de film wordt veel verprutst door afschuwelijk acteerwerk.

Francesca Capaldi speelt dochter Kennedy en zij was ooit het jonge meisje in de Disney-serie Dog with a Blog (2012-2015), echter ze is in alles gegroeid, behalve haar acteerwerk. Hoewel ik soms met mijn ogen rolde, waardeerde ik ook de charme en het probeert op zijn minst iets. Er doet dus soms wel iets goed in de looptijd van 76 minuten en een krap budget! De uitvoering is niet goed maar door het campy plezier wat ik eraan beleefde, een half puntje meer!

De swinging sixties in een visuele spetterende psychologische....thriller. Of eigenlijk een veelvoud van toffe spannende genres; haunted house, coming of age-drama, whodunit, horror en zelfs modern #MeToo-achtig onheil. (gelukkig wordt het die aan het einde overboord gegooid).Langzaam wordt de dreiging

Verlegen plattelandsmeisje en aspirant-modeontwerpster Eloïse Turner is een tiener van nu, maar het liefst had ze in het Londen van de swinging sixties geleefd. Die droom lijkt uit te komen nadat ze naar Londen verhuist om aan de mode-academie te studeren. Als Eloise op mysterieuze wijze in het leven van Sandy belandt, die in het Londen van 1965 popelt om succesvol zangeres te worden. Vol knipogen met liefde naar de cinema van weleer; spiegels, giallo-belichting, afdaling van de showtrap, of imponerend opgevoerde dansscène

De cast is nagenoeg perfect, Thomasin McKenzie weet haar onschuldige rol perfect te brengen, Anya Taylor-Joy brengt de jaren '60 gewoon tot leven. En met zoveel jaren zestig mogen de sterren van weleer ook niet ontbreken; Bond-girl en De Wrekers (Emma Peel) Diane Rigg, is te zien is als hospita Ms. Collins. Ze is ook niet de enige Bond-girl want van Margaret Nolan, die een bijrol speelde in Goldfinger is ook een glimp te zien. En er zijn sixties-iconen Terrence Stamp en Rita Tushingham met knipoog naar vroeger werk en fijne performance.

Regisseur Edgar Wright gooit het over een andere boeg in vergelijking met zijn vorige films. Waar deze vaak bol stonden van de humor is deze film een stuk serieuzer van toon en is de humor praktisch niet aanwezig. En daarmee levert hij direct zijn meest geslaagde en misschien wel beste werk af! Wat een fascinerende rollercoaster!

Twee kerels breken in en gaan iedereen backstage vermoorden tijdens de laatste avond van een klein amateur toneelgezelschap. Dit om de amateurisme van de makers van de film te verdoezelen Het acteren is dan ook een beetje....zwak. Niettemin is het uitgangspunt voor een slasherfilm niet eens zo heel slecht! Leuk ook is dat een aantal hachelijke momenten rondom de toneeluitvoering (nepmoord) gespiegeld wordt aan de ontwikkelingen op het podium zelf. (echte moord) Hoe dan ook, mensen worden natuurlijk één voor één vermoord, al blijft het visueel allemaal vrij braaf, nergens wordt het griezelig, bloederig of echt spannend Wel opvallend was een scène waar een stukje necrofilie wordt geveinsd. De film is vermakelijk, mede doordat het maar korte speelduur van 50 minuten bezat en zo de verveling nooit toeslaat.

Een vroege Universal horrorfilm die veel meer melodrama is dan horror. Het was niet heel veel meer dan een liefdesdriehoek met een magische act, als middelpunt. Toch is het wel een leuke film, al weet ik ook niet precies waarom? De film is erg keurig opgedeeld in drie bedrijven, de introductie van de personages en Erik de Grote die waarheid over zijn liefde ontdekt, de goocheltruc met "zeven zwaarden door een doos" voorspelbaar wat daarmee gebeurd, en de laatste act tijdens een proces, waarbij de getuigenis een beknopt hoogtepunt is. Maar was die climax een hoogtepunt of juist een teleurstelling? De film draait geheel op Conrad Veidt, die een moorddadige oudere man speelt. Actrice Mary Philbin speelt dit object van verlangen. Zij speelde een jaar eerder ook al samen met Veidt in The Man Who Laughs (1928) Nu is Mary Philbin, een lieftallige dame maar niet een al te kundig actrice. Haar personage Julie is ook niet heel bijzonder goed uitgewerkt; ze speelt dat ze zeventien jaar is maar was duidelijk ouder (sowieso best een dubieuze leeftijd) en een affaire beginnen met een collega en je vervolgens afvragen waarom je ex-verloofde een beetje van streek is? Enfin dit soort zaken vielen gewoon meer op! Tja en van de andere bijrollen kan niemand ook maar Veidt enigszins tegenspel geven. Een en ander kan ook hebben gelegen aan het feit dat, de nog enige beschikbare versie, een zeer vervaagde Deense versie is die niet echt geweldig was om naar te kijken.

Beter dan verwacht! Nu ben ik niet de allergrootste fan van found footage films. Paranormal Activity of Grave Encounters zijn films die ik verre van goed vond! Deze film doet ook verder niets nieuws. De regisseur voegt zo'n beetje alle verschillende stijlen van found footage samen.

De film begint met bodycambeelden. Dit blijken teruggevonden bodycam-beelden te zijn van David Serling die na een oproep, vermist raakt in het verlaten Yorktown Memorial ziekenhuis. Met behulp van documentaire-makers probeert zijn vrouw te achterhalen wat er met hem is gebeurd op die vreselijke nacht. Dit houdt in dat ze wordt gevolgd door een cameraman tijdens haar amateur-detectivewerk. Ook wordt je nog getrakteerd op you-tube beelden van een groep kinderen die naar hetzelfde ziekenhuis gingen.

Bij dit soort films moet je natuurlijk geen goed acteerwerk gaan verwachten...en de vaak schokkende beelden verdoezelen ook veel oneffenheden in de cinematografie. Maar de film had een paar fijne dingen; de locatie was best creepy. Het leek soms op een spookhuisattractie die tot leven kwam. Daarnaast zijn er een paar goed getimede jump-scares en ook de oorzaak van de problemen komt in beeld. (voor mij vaak het struikelblok bij soortgelijke films) En dat monster van de film was origineel en had een interessant achtergrondverhaal; 'een heks The Red Sister' genaamd, een Skadegamutc (uitgesproken als "skuh-deh-guh-mooch") gebaseerd op een legende van de Wabanaki-stam over

Wel denk ik dat het beter tot zijn recht komt in een film met een traditionele stijl! Over het algemeen was dit niet zo slecht soms bezat de mindere aspecten van de found footage maar andere keren deed goede dingen waardoor ik over de ze film best positief kan zijn! Solide film met een gaaf verhaal.

Linda Fiorentino, is fantastisch als manipulerend kreng. Het is alleen jammer dat het verhaal zo weinig voorstelt om er een memorabele film van te maken. Het is te licht om film-noir te mogen heten, probeert iets door de verhoudingen tussen de seksen om te draaien en laat het plot regelrecht van ‘Double Indemnity’ komen

"What did the cats, the horses and the swallows do to deserve this?"

Klein qua budget maar groot qua ambitie, deze interessante psychdrama sci-fi whodunit! Het neemt je mee naar een wereld die door overstromingen is vergaan. Twee continenten zijn overgebleven en zijn in conflict met elkaar. Vier uitgeputte soldaten op de militaire buitenpost Sentinel midden in een uitgestrekte oceaan, (men kan hier alleen de zware stormen oversteken) wachten al drie maanden te laat op de aflossingsploeg maar die is nog steeds niet gearriveerd. Een verlaten schip zaait twijfel en paranoia bij de wachtende...

De speelduur van 117 minuten is misschien een beetje overdreven voor het budget, maar regisseur Tanel Toom, (ontving een Oscar-nominatie voor de short The Confession (2010) gebruikt de tijd om karakterinteracties tussen de sterke cast tot stand te brengen. De film ontrafelt zo ook geleidelijk zijn mysterie, slim gedaan want waardoor blijf je kijken; je wil het mysterie kennen. je wil weten waar de boot vandaan kwam of dat de personages hun post gaan verlaten.

Weinig actie, wel veel spanning en een langzame opbouw tja…dit is er niet één voor degene die snel vermaak zoekt! Echter het is een goed gedraaide film die er geweldig uitziet met prima cinematografie en een productieontwerp met oog voor detail. De film ontrafelt geleidelijk zijn mysterie. De speciale effecten zijn subtiel maar bovengemiddeld goed voor een indie-film, waarbij de eindeloze oceaan en de stormen zowel geloofwaardig als visueel voor een mooi plaatje zorgen! Het plot van de geïsoleerde omgeving met een dreiging van buitenaf blijkt wederom gerant te staan voor een prima film!

Aangenaam verrast!! Alle ingrediënten waren aanwezig voor een standaard Horror! En toch kwam de film met spanning en gore boven de middelmaat uit! Het was gewaagd om een zo goed als onbekende hoofdrolspeler Juliana Harkavy ( wat series waaronder een kleine rol in the Walking Dead) deze rol te laten spelen. Wonderwel doet ze het perfect! Nu werkt de sfeer van het leegstaand politiestation ook erg mee! En een paar goede jumpscares en zeer overtuigende geesten doen de rest!

Niet dat dit nu heel slecht was! Het weet de sfeer van de jaren '70 prima over te brengen. Echter veel films gaan over mensen die ergens naar toe gaan en in de problemen geraken en dat was bij deze niet veel anders. Een tankstation zit zonder benzine en zodoende stranden er meerdere autorijders in een diner. Alleen dat plot belemmert ook een verrassing. Wat de film dus interessant moet maken, is de manier waarop ze met dialogen omgaan. Laat je dat achterwege, wordt het eigenlijk een beetje zinloos. De aanwezigheid van Jocelin Donahue en Richard Brake maakte dan ook veel goed! Echter blijkt deze film (teveel) te draaien om messenverkoper Cummings...en tja dat is iemand waar ik maar weinig charisma of uitstraling van vind uitgaan. Als uiteindelijk dan het onvermijdelijk gebeurd, blijkt, dat het nog niet stopt en pft... dat het laatste half uur ook nog is weggelegd voor Jim Cummings...Voor een eerste film was het goed geregisseerd? Zeker, maar ik had het gevoel dat dit gewoon een slechtere en minder opwindendere versie was van Bad Times in El Royale (2018) Voordeel van de twijfel dus het waarderingscijfer rond ik naar boven af!

Je heb van die dagen, dat alles tegen zit en er niets gaat goed. In de film is het zo'n dag voor de jonge serveerster Nancy Osborn (een lekkere pittige prestatie van Jessica Belkin) Ze ontdekt dat ze zwanger is, krijgt onderweg naar werk autopech dus te laat voor haar dienst, en als gevolg daarvan de late avonddienst. Tot overmaat van ramp zijn er vervelende tienerklanten en reageert ze dit af op haar collega's, ontslaat zelfs een van hen en dat blijkt zelf nog maar het begin...Hoewel de locatie van een wegrestaurant een leuk fris idee was, valt het speelfilmdebuut van Alan Scott Neal meer op doordat alle personages zowel niet als wel sympathiek zijn. Een bekend home invasion-verhaal als deze moet het natuurlijk ook hebben van spanning en bloedspattend kat-en-muisspel en doet het wat dat betreft het verrassend en behoorlijk goed. Heerlijke, solide film dus met een aardige toegevoegde kijk op het home-invasion-genre!

De besneeuwde wereld waarin het zich afspeelt, is samen met de aanwezigheid van Alicia Silverstone en Stephen Moyer direct ook het beste van de film. De film begint met een langzame opstart. Halverwege komt de film iets meer op gang maar helaas is ook de twist binnen 10 minuten te voorspellen. Wat rest is de afwikkeling van het weinig interessante liefdesdrama. Het is veel te veel Lifetime-drama en het is allemaal te alledaags om memorabel te zijn. Sommige visueel mooie besneeuwde bergachtige landschappen van Montana kunnen dit verhaal niet goedmaken. Tja...en Alicia Silverstone is altijd leuk om te zien. Maar botweg is dit niet veel meer dan een hallmark-tv film waarin een middelbare vrouw een toy boy nodig heeft en wat Home Alone-stijl, papa-problemen overleeft om te beseffen dat haar plaats de keuken is. AU!!Au!

Strafwetgeving van 1532; "Straf voor ontucht die tegen de natuur ingaat. Wanneer een man met een man, een vrouw met een vrouw ontucht bedrijft, hebben zij het leven verspeeld en zullen zij naar algemeen gebruik met het vuur van het leven in de dood gebracht worden."

WOW! Tja ik ben dol op dit soort historische films met een flinke dosis occulte. Er is iets aan de periode 1600 tot pakweg het midden van de 19e eeuw waardoor alles onbekend en angstaanjagend lijkt. Waar de nieuwe tijd op het keerpunt staat om uit te breken maar nog wedijvert met religieuze fanatisme. De setting van deze film is Southold, New York, 1843.

De film opent met de volgende woorden van Johannes Calvijn: “Alle gebeurtenissen worden geregeerd door de geheime raad van God”. Regisseur Edoardo Vitaletti interpreteert en herinterpreteert dit gezegde in de loop van de film. Daarnaast is de film opgedeeld in drie hoofdstukken;

In de eerste getiteld 'The Temple of Earthly Desires' zie je hoe de familie hun hardcore religieuze overtuigingen gebruikt om hun homofobie te rationaliseren en hun behandeling van Mary en Eleanor te rechtvaardigen. In het tweede, getiteld 'A Monstrous Birth', werpt het enige twijfel op over het idee dat de familie, die denkt dat ze het woord van God doorgeven, waarschijnlijk wordt misleid door een kracht die niet zo goddelijk van aard is. Ten slotte wordt in het derde met de titel 'The Old Lady of Bethabara ' alles op zijn kop gezet. Die laatste act is het meest merkwaardige deel van de film.

Elke uitvoering van de cast, vooral die van Isabelle Fuhrman (Orphan) en Stefanie Scott (Insidious: Chapter 3), is verbluffend ingetogen en indrukwekkend. Judith Roberts (Dead Silence)als 'The Matriarch' zal je zeker koude rillingen bezorgen. Soms zijn er in de film domweg griezelige stiltes. Daarnaast zijn de art direction, het decorontwerp, het kostuumontwerp en de geluidsmontage onberispelijk. Het meeste licht in de film is afkomstig van kaarsen en vuurlicht, (wat een fijne sfeer geef dat licht toch?) wat een donkere en droomachtige griezeligheid aan de film geeft.

De integratie van folklore en zwarte magie is behendig verweven in de plot. Alhoewel je soms ook best in het duister blijft tasten. Zo is bijvoorbeeld de genoemde Bethabara ook het stadje waarvan de meeste bewoners naar Salem zijn verhuisd. Maar waarom....? En wat was de rol van de "The Intruder' (Rory Culkin Scream 4) Echter is dit een erg fijne horrorfilm over hekserij en een verboden passie van Mary en Eleanor! Fans van films met veel schrik, actie of geweld zullen deze niet geweldig vinden. De film vraagt een andere investering. Maar eerlijk gezegd, was er zeker genoeg horror om ​​een koude rilling over je rug te laten lopen en eveneens een traan over je wang te sturen.

“A boat without rats—such a thing is against nature.”

In Dracula, het Gothic horrorverhaal uit 1897 van Bram Stoker gaat het zevende hoofdstuk ("The Captain's Log") over het schip Demeter wiens reis uiteindelijk gedoemd was omdat een ​​gevaarlijke lading van Transsylvanië naar Londen wordt vervoert. Maar in al die jaren dat Dracula nu over het scherm glijdt, wordt deze reis door filmmakers gereduceerd tot een korte montage of krantenkop of zelfs volledig genegeerd. Echter regisseur André Øvredal kwam wel op het idee of vroeg zich af; "wat is erop dat schip gebeurd en 2023 kwam er dus deze film over de laatste reis van de Demeter.

De film speelt zich af in 1897 en begint met een scène die de afloop situeert. Meestal ben ik daar geen grote fan van, maar in dit geval maakt dat niet heel veel uit want je weet natuurlijk allang hoe dit eindigen zal...Dan zien we karren met kisten aankomen in de Bulgaarse Zwarte Zeehavenstad Varna en wordt de bemanning geïntroduceerd. Al snel als ze op weg zijn, gebeuren er vreemde dingen op het schip. Lastig want tja...hoe vertel je een verhaal waarin iedereen in het publiek op vrijwel elk punt een voorsprong heeft op de personages.

De regisseur bereikt dat voornamelijk door zich sterk te concentreren op de visuele stijl en sfeer. Het schip midden op de oceaan is werkelijk een geweldige sfeer-verhogende setting voor deze horrorfilm. En er zijn veel nachtscènes (vampierfilms hebben die natuurlijk altijd lekker veel van!) die bijdroegen aan de spanning. Ja er waren genoeg hoekjes en schaduwen waar dit monster uit kan kruipen! Toen de horror eenmaal begon, was het redelijk effectief.

Hoewel de film meestal effectief was en ik dit meer verkies boven de snelle aanpak, zijn er ook enkele puntjes waarover de film een ​​beetje struikelt. Zo was er een anachronistische foutje. Had ik persoonlijk liever iets meer een man-in-een-monster-pak gehad dan deze digitale look en de meest irritante, was de slotscène …eindigen met een cliffhanger voor een toekomstige film is géén goed idee! Verder was het vrijwel zoals verwacht; wat bloed, wat schrik, veel spanning komt van de anticipatie, knappe in beeld gebrachte sets en een sterke cast.

Misschien niet zo iconisch als de klassiekers als Terence Fisher’s Hammer-productie ‘Horror of Dracula’, F.W. Murnau's ‘Nosferatu, eine Symphonie des Grauens, of Francis Ford Coppola’s ‘Bram's Stokers Dracula.” Maar het is een slimme, goed gemaakte aanvulling aan de Dracula-cinema ! Kortom een sfeervolle monsterfilm met goeie acteurs die het als Draculaverhaal en als horrorfilm best goed doet!

“Are you Mulkurul?”

Deze apocalyptische eco-mengelmoes van regisseur en co-schrijver Peter Weir, laat je kennis maken met het mystieke en spirituele van de Aboriginals-cultuur. De film begint veelbelovend, met een wonderbaarlijk griezelige scène op een schoolplein (waar hagelstenen uit een wolkeloze lucht vallen) Echter daarna veranderd de film in een soort rechtbank-thriller en volg je een Australische belastingadvocaat, geboren in Zuid-Amerika, (gespeeld door Richard Chamberlain), die wordt gevraagd om de zaak van vijf aboriginals op zich te nemen deze worden beschuldigd van moord. En terwijl mysterieuze weeromstandigheden Australië teisteren wordt ook zijn 'normale' gezinsleven op zijn kop gezet. Zeker, het script staat vol met intrigerende, occulte en apocalyptische ideeën, maar het mist veel samenhang. En door de uiterst langzaam opbouw die vooral diepgaand en serieus wil zijn, is er maar weinig sprake van spanning. De film bezat wel een fascinerende verontrustende sfeer maar het uiteindelijke eindresultaat was voor mij toch een beetje teleurstellend.

Intrigerend, vaag traag en onbeantwoorde vragen. De film van schrijver/regisseur Rodrigo Gudiño is prachtig geschoten, en griezelig sfeervol. Het benodigde budget kwam van horrortijdschrift en de website Rue Morgue waar regisseur Rodrigo Gudiño de oprichter en redacteur van is. Met het spookverhaal zat het dan ook wel goed!

Echter gebeurd er zoveel en vaak op zeer subtiele of (religieuze) symbolisch manier. Het slaat ook meer de weg van suggestie in. De film begint (onderbreekt en eindigt) met een voice-over van Vanessa Redgrave die haar gemoedstoestand bespreekt. Die stem leek ook wel een beetje op de inleiding van die beroemde fantasie-epos. Heerlijk spooky kwam het over terwijl haar stem trilt en hapert van spijt en verdriet.

In het middelpunt van de gebeurtenissen staat Leon die arriveert bij het huis van zijn onlangs overleden moeder. Aaron Poole's optreden is misschien niet het meest memorabele in de film, maar hij is de enige persoon die je voor 99% van de film op het scherm ziet. En hij irriteert niet! Je leert verder dat in het leven Rosalind Leighs toewijding aan haar quasi-christelijke engelencultus (“Gods Boodschappers”) haar geliefde zoon voor altijd van haar wegdreef. Verteerd door verdriet en eenzaamheid berooft ze zich uiteindelijk van het leven. De mysterieuze sekte die engelen aanbidt, werd geleid door een griezelige tweelingen gespeeld door uitgemergelde acteur Julian Richings.

Het huis in deze film is fantastisch, gevuld met griezelige snuisterijen en prullaria en vreemde, coole stukjes detail. Het griezelige beeldje van de kleine engel en de andere engelenbeelden, zorgvuldig geplaatste "Communicate With the Dead"-boek en videoband of de schilderijen. Zo is de prominent geplaatste afdruk van John William Waterhouse's "Lady of Shalott" in de woonkamer.(De drie kaarsjes waarvan twee uit op het voorsteven zie je, in de film, later terug) In de slaapkamer hangt het Waterhouse-schilderij van "Ophelia". Beide zijn symbolisch en lijken geen toevallige of lukrake toevoegingen, gezien wat er in de film zal gebeuren.

Ondanks alle religieuze symbolen die in de film te zien zijn, denk ik niet dat over religie gaat. Het lijkt er meer op dat eenzaamheid en spijt de grenzen van het hiernamaals overstijgt. Echter niet zo vervelend zwaar predikend maar fijn subtiel. Enfin de film onderscheidt zich op een positieve manier en daarvoor krijg het van mij ook een goede waardering!

Door de film te laten afspelen in de arctische toendra van Noordelijk Alaska, is er een vergelijking met The Thing from Another World (1951) en The Thing (1982) Al is hier het monster bijna uit de film verwijderd en vervangen voor een eco-thrillerelement. En die milieuethiek is samen met de nog aanwezige bovennatuurlijke elementen waar de film nu hapert. Met meer aandacht voor horror-elementen (de wezens), zou het een goed gemaakte conventionele horrorfilm kunnen zijn met een interessant uitgangspunt en setting. Nu is de film het allemaal net niet! Te spraakzaam en niet eng om van een goede horror te spreken en te veel CGI-wezens om andere kijkers aan te trekken. Er was duidelijk talent zowel voor als achter de camera, maar het kwam nooit helemaal samen in een goede film. Wat rest is de dappere eer voor Larry Fessenden om te proberen een politieke boodschap in de film te gooien, maar heel erg geslaagd was het niet!

In 1939 zat Polen gevangen tussen de militaire agressie van zowel Duitsland als de Sovjet-Unie. Om verzet tegen het communisme in de kiem te smoren werden in totaal ongeveer 14.700 Poolse militairen en 11.000 Poolse intellectuele burgers opgepakt en vervoerd naar een van de drie locaties: Katyn, Tver of de gevangenis van Kharkiv. De intentie van de NKVD, de geheime dienst van de Sovjet-Unie was om ze te executeren en vervolgens de nazi's van de hele zaak de schuld te geven.

Deze film is geregisseerd en mede-geschreven door Piotr Szkopiak en handelt veelal over de Britse, Amerikaanse en Russische verdoezeling van het bloedbad van Katyn. Nu was de grootvader van Szkopiak een van de onschuldigen die werden vermoord en deze film was zijn manier om hem te eren. Het mogen duidelijk zijn dat dit een echt passieproject is. En afgezien dat er blijkbaar inderdaad een Michael Loboda, door verhanging 'zelfmoord' heeft gepleegd, is het verdere verhaal vooral fictie. De jonge journalist Stephen Underwood is dus niets anders dan een verzinsel!

Het is duidelijk dat deze film dus de beste bedoelingen had om een spannend thrillerachtig ​​verhaal te vertellen met een geschiedenis die niet vaak wordt besproken. Helaas wordt de film niet altijd even goed uitgevoerd. Zo zijn er vrij abrupte fade-outs-naar-zwart overgangen, een beetje lompe dialogen waardoor de personages wat afstandelijker overkomen, evenals dat hun beweegredenen niet duidelijk genoeg zijn uitgewerkt. Toch is het de cast die deze film draagt. In bij-rollen zien we trouwens ook Michael Gambon, Henry Lloyd-Hughes en Talulah Riley.

Over het geheel genomen is 'The Last Witness' na Katyn (2007) wel een film met een interessant gegeven; over de donkere kant van de 'bondgenoten' van de Tweede Wereldoorlog. En een verhaal wat het verdient om verteld te worden!

“America in the 1970s: An era of mistrust,”

De film presenteert zichzelf als de nooit eerder vertoonde opnames van een speciale uitzending van de Amerikaanse late night show "Night Owls" met Talkshow-host Jack Delroy die op Halloweenavond 1977 in het teken staat van een occult thema...en wat uiteindelijk niets anders dan een noodlottige nacht zal zijn...

De Australische broers Cameron en Colin Cairnes bouwen hun film goed op, door in de film kleine vermeldingen en toespelingen te laten vallen (bijv. Ed en Lorraine Warren, herenclub Bohemian Grove, populariteit van hypnose, etc.) De jaren '70 setting wordt perfect nagebootst en zit vol met gave vondsten! En niet te vergeten David Dastmalchian in zijn bruine pak, die nu eindelijk eens een hoofdrol heeft.

Een prima 70-ies look, stijl en creativiteit zijn goed maar een horrorfilm kijk je natuurlijk voor schrik en angst en ook daar levert de film voldoende plezier! Het is heerlijk creepy en bouwt geweldige en rustig op naar zijn climax

Tja als een found footage-film goed in elkaar zit, met een geloofwaardig verhaal dan is het ook oprecht vermakelijk goed! Oh euh helemaal origineel is het niet want er bestaat ook al de film Ghostwatch (1992)

Een blinde Vietnam-veteraan versus een weerwolf! Deze film is een beetje een rariteit - een weerwolffilm waarin de weerwolven niet eens het hoogtepunt zijn. Het grootste deel van de film wordt besteed aan Ambrose McKinley (Nick Damici) die probeert te achterhalen welke persoon in Crescent Bay een weerwolf is. Hierdoor is het eveneens een van de weinige horrorfilm waar een oudere persoon een hoofdrol speelt. In de film is het een blinde gepensioneerde, die gaat wonen in een pensioneringsgemeenschap. Hier dus geen gezinnetje wat verhuisd of tieners die ergens naar op weg zijn!

Er zijn enkele uitstekende bloederige weerwolf-actie en een weerrwolf-film zonder transformatie kan niet en deze film bezit dan ook een behoorlijk gelikte transformatie. De transformatie wordt gedaan in een lange, enkele opname, met goede ouderwetse praktische effecten, motion-control camerawerk en digitale bewerking. Het weerwolfgenre opnieuw uitvinden doet de film niet, maar het bracht wel genoeg inventieve elementen om het de moeite waard te maken! Regisseur Adrián García Bogliano maakt verdomd goede horror!

Latency, ofwel in het Nederlands latentie, is een term die wordt gebruikt om de vertraging te beschrijven tussen het moment waarop een actie wordt uitgevoerd en het moment waarop deze actie effect heeft. In de digitale wereld, speelt dit een belangrijke rol omdat het van invloed is op streamen van video’s, online gamen of de prestaties van een netwerk. Echter hier zorgt die tijdsvertraging voor meer problemen!

Ergens aan de randen van die evoluerende technologische wereld speelt James Croke's speelfilmdebuut. Het speelt met het idee, dat bij AI-aangedreven apparaten het met een geestelijk onstabiel persoon onherroepelijk zal misgaan. Hoewel de film daarmee geen nieuw terrein in het genre betreedt, is het wel bewonderenswaardig omdat het veel weet te doen met een klein budget. Afspelend op één locatie en beperkt door waar de personages naartoe kunnen gaan, kan dat ook een mooie uitdaging zijn.

Veel hangt natuurlijk ook af van sterke prestaties van de hoofdrolspelers. En die zijn er zeker! Sasha Luss is de agorafobische videogamer en tester Hana die graag retrospel Tetris speelt, Red Bulls slamt en een verzameling PlayStation-games bezit (klinkt bijna als een droommeisje) Alexis Ren is haar bestie Jen die terdege bewust is van haar vriendin der de problemen en was een stuk levendiger Dat deed ze zeker niet verkeerd. Daarnaast is er goed portie effectieve claustrofobische sfeer

De grenzen tussen realiteit en fictie vervagen steeds meer, wanneer eenmaal dat pakketje met daarin die neurologisch aangestuurde "Interface’ is geopend. De innerlijke onrust van Hana wordt eveneens uitgebeeld door bekende horrorelementen; het balletje, spookachtige aanwezigheden deuren die vanzelf open of dichtgaan, enfin je kent ze allemaal wel...en als ze net als hier goed worden uitgevoerd, is dat absoluut geen probleem!

Tja... vond dit best goed, bijna geweldige kleine film! Ik denk wel dat het niet helemaal bereikt waar het naar streeft. Echter voor fans van alternatieve en low-budget genrefilms is dit zeker erg interessant ! Ja dit lovenswaardig debuut op één locatie en een kleine cast, beviel mij zeer goed! Het is ook geen alledaagse horror dus ik kan nu al voorspellen dat dit niet voor iedereen zo zal zijn!

De de verschrikkingen van de oorlog door de ogen van een Joodse jongen. Overleven is het verliezen van je identiteit. Het verhaal wijkt nergens af van wat we al eerder zagen en volgt een jonge Joodse jongen die op de vlucht is in Polen terwijl hij nazi-soldaten ontwijkt, en die troost vindt bij verschillende medelevende mensen die hij onderweg tegenkomt. Alles kleurt erg braafjes binnen de lijntjes. Het landelijke Polen van de jaren 40, ziet er erg goed uit en de enkele praktische effecten waren goed Het zwakke punt van de film is echter; het acteerwerk van de jongen en laat die net de hoofdrol spelen Het laatste gedeelte (en het einde) gaf mij een beetje een gemengd gevoel. De film is bijna geheel in het Pools, op de Duitse soldaten na. Uiteindelijk een prima film maar niets spectaculairs.

Tja, de Kortrijkse regisseur Johan Vandewoestijne alias James Desert is een Belgisch fenomeen... en met zijn staat van dienst maakt hij waarschijnlijk aanspraak op de titel van onbetwiste koning van de Belgische B-griezelfilms. Kreeg wat faam met zijn "Lucker the Necrophagous" uit 1986 en nog meer met de horror-komedie , Rabid Grannies waar hij de producent van was.

Enfin deze film kwam 30 jaar na "Lucker" uit en er is duidelijk niet veel veranderd want deze film gaat over.. verrassing, verrassing... een gevaarlijk gestoorde seriemoordenaar/necrofiel die vrij rondloopt. Alhoewel het scenario ietsepietsie ambitieuzer er is zelfs wat maatschappij-commentaar. (internet, chatsites) De regisseur hanteert een narratieve structuur door afwisselend verhoorscènes op het politiebureau en de moorden gepleegd door klungelige psychopaat Jeff Damen te laten zien. Losjes gebaseerd op de Amerikaanse Jeffrey Dahmer én de Belgisch-Hongaarse dominee Andras Pandy.

Ondanks ambities zijn er flink wat tekortkomingen. De film is te lang, te traag, en het camerawerk te eentonig en inspiratieloos. Voor financiële steun kreeg hij enkele Amerikaanse/Canadese producenten zover...probleem daarvan is dat de hele film in het Engels is gesproken in plaats van in het Nederlands. Hierdoor komen de acteurs en actrices onnatuurlijk, geforceerd, niet overtuigend en soms zelfs ronduit amateuristisch over. Acteren in een andere taal blijft ongelooflijk moeilijk dingetje. En er is uiteraard nogal wat tekst in deze film

Dit soort low budget films compenseren meestal met wat expliciet geweld, seks en bloedvergieten. Dat doet deze film ook, alhoewel het niet al te schokkend (er zijn heftigere films in omloop) Maar met een seksscène, meerdere naakte dames bloed en geweld-insinuaties, en een expliciet beeld van necrofilie (er is een Skull-Fuck) is nu ook niet direct een gezellige film. Sterker als low-budget underground-film is dit misschien wel één van de betere... al is het ook erg amateuristische.

Ingenieuze film die het beste van diverse genres combineert tot een vrij unieke film-noir want in de basis is het wel een noir maar door een flinke dosis mystiek, humor en romantiek toe te voegen is het als geheel een stuk eleganter. Dat ‘Laura’ zo goed is, komt voor een belangrijk deel ook door de cast. De mooie Gene Tierney is zeer geloofwaardig als de vrouw die drie totaal verschillende mannen het hoofd op hol brengt. De altijd prima acterende Vincent Price toont hier als de slungelige, laffe en onbetrouwbare Shelby aan dat hij veel meer kan dan het spelen van engerds. Dana Andrews speelt met verve de door de wol geverfde, onderkoelde detective McPherson. De show wordt echter gestolen door Clifton Webb als de elegante maar stikjaloerse Lydecker. Door die uitstekende vertolkingen maar ook door de beklemmende sfeer, het suspense volle script en de hypnotiserende muziek maken dat een ieder die deze film bekijkt hem niet snel zal vergeten.

Sfeervol spookverhaal met bijna geen spanning, geen verrassingen of logica. Het verhaal begint in 1985 als de familie van Jane Ryer dood wordt aangetroffen en zij is de enige overlevende. Vijfentwintig jaar later is Jane moeder van zesjarig meisje en kan ze deze traumatische gebeurtenissen niet meer herinneren. Dan gebeuren erop eens vreemde dingen. Misschien heeft de regisseur, die ook verantwoordelijk was voor het verhaal, naar de film: Spellbound (1945) gekeken voordat hij hieraan begon? Echter is hij geen Hitchcock en faalt dus jammerlijk. Veel scenes roepen eerder meer vragen op, dan dat we antwoorden krijgen. De sleutel aan de rode ballon waar was die van? Wie zend die cadeautjes? Waarom probeert ze haar eigen kind te wurgen? Waarom raakt Jane in trance als ze steeds het liedje... Lavender blue, dilly,dilly hoort? En Abbie Cornish is ook geen Bergman. Al doet Cornish nog goed haar best om iets van de film te maken. Ze draagt het grootste gedeelte de film namelijk alleen, maar met zo'n script kan het niet anders dan dat de film struikelt over zijn eigen goede bedoelingen.

Redelijk spannende film. Een combinatie van (het hieral genoemde) Flatliners (terugbrengen uit de dood) en Lucy (we gebruiken 10% van onze hersenen, wat als we meer doen) . Helaas niet zo Interessant als ik had gehoopt! Dit kan ook komen door het budget maar een stel stroboscopen vind ik toch echt te mager. Het geheel begint redelijk goed met uitleg wat ze doen en het volgen van wat experimenten. Natuurlijk gaat dit mis! En tja... met de film zelf dus eigenlijk ook! Het laatste (horror) gedeelte blijf erg platonisch. Olivia Wilde met zwarte contactlenzen ziet er best goed uit. Maar naar vier a vijf keer heb je dat ook wel gezien.

Mijn eerste Paraguayaanse film Een oké-actiefilm maar (16 films op MM) denk dat de keuze sowieso vrij beperkt was! De film zeg dat het is gebaseerd op feitelijke gebeurtenissen. Het ziet er in ieder geval enigszins geloofwaardig uit want veel Latijns-Amerikaanse landen kampen inderdaad met problemen van drugskartels.

Enfin...als het met het Nationale Anti-Drug Agentschap (SENAD)niet zo goed gaat, wordt Ex-kolonel Fernandez teruggeroepen van zijn pensioen. Deze formeert een speciale paramilitaire groep die zich gaat bezighouden met de bestrijding van drugshandel. Een eenvoudige, ongecompliceerde verhaallijn; kortweg; drugskartel versus speciale ops.

De film bevat een vertrouwd plot, niet direct om warm van te worden maar toch met het stel sympathieke personages, kameraadschap, een beetje actie, en een beetje intel-spanning over codes voor landingsbanen kwamen ze heel eind. Het geheel had een wat pittigere behandeling verdiend want de actiescènes zijn relatief gewoontjes maar tot op zekere hoogte blijf het zo wel trouw aan de realiteit. En het was zeker niet slecht!

Regisseurs Alexandre Bustillo en Julien Maury (À l'intérieur) leveren voor hun Engelstalige speelfilmdebuut een tweede ontstaansgeschiedenis van de iconische moordenaar Leatherface af. En wat voor één? Direct met de openingsscène is het raak; tijdens een gezellig verjaardagsfeestje met de gehele verknipte familie Sawyer en de kettingzaag, buitenstaanders mores leren. YES! Deze proloog-film laat overigens de recentere remakes links liggen en is daarmee wel een beetje een vreemde eend in de franchise. De film draait vooral een groepje kinderen en om de heerlijke en vele smerigheden; die de kettingzaag en andere hulpstukken weten te veroorzaken. Toch wel een slimme zet om tieners te tonen maar dan zonder die moderne technologische snufjes. Voor een allround-filmfan bekoort deze film misschien minder, maar voor de horror-fan is het puur genieten! Bustillo&Maury weten dus van Leatherface een prima horrorfilm te maken.