Opinions

Een Pseudo-documentaire, waarin moordenaar Ben gevolgd wordt door een tv-ploeg om een reportage over hem te maken. Ik kon er niets mee...

Het is typische zo'n film waarover critici jubelend zijn, maar waarvan ik het niet ziet. Oké deze film heeft dan misschien wel wat maatschappijkritiek. Maar dat haalde mij niet over de streep om dit echt goed te vinden. Het begon best aardig met Ben die op zakelijke wijze uitlegt hoe je lijken moet verzwaren om te voorkomen dat ze boven komen drijven maar al snel ging het mij vervelen. Steeds maar weer dat filosofisch gezwets in de camera van de moordenaar, mensen vermoorden, hun lijken in de rivier gooien, even bij moeder langs. Wat dus overblijft is één ietwat "gruwelijke" scène en een aanklacht op hedendaagse journalistiek en de macht van het beeld.

Dat was duidelijk niet niet aan mij besteed.

Vijf archetypische vrienden gaan op weg voor een weekendje feesten in een afgelegen bungalow in de bossen. Via een verlaten weg arriveren ze bij de bungalow. Drank, drugs, vrouwen in ondergoed, afgelegen locaties, vreemde schilderijen…Ja, dan hebben we zo'n beetje alle clichés voorbij zien komen, maar het eindig niet op de manier zoals we allemaal verwachten. De film zit vol met eerbetoon, herinneringen, en verwijzingen naar andere films uit het genre. Zowel letterlijk als figuurlijk! Dit is voornamelijk te danken aan Joss Whedon (Buffy the Vampire Slayer). Helaas lukt het zijn collega en regisseur Drew Goddard (tv-serie Lost en als bedenker van Cloverfield) niet om er een meer evenwichtige spannendere film van te maken. Positief was het dat de film geen parodie op maar een ode aan het horrorgenre is. Wat meest jammerlijke was dat de grote twist al in de openingsscène deels wordt weggeven. Ook vond ik de film net iets te luchtig (niet de komedie) en is het duidelijk dat aan het bloederigere einde van de film de ambities grootser dan het beschikbare productiebudget waren. Hierdoor zien sommige trucages er echt knullig uit. Iets wat ook was te zeggen van de clou/reden. Ondanks dat er originele ideeën waren komt het maar mager uit de verf. Jammer!

Mijn derde en misschien wel belangrijkste film uit de Duitse Expressionisme. En wat was de voortreffelijk mooi. De decors zijn echt een lust voor het oog. Die overdreven vormen van gebouwen, bomen en landschappen zijn echt heerlijk en fantasierijk. De acteerstijl is natuurlijk totaal anders dan dat we nu gewend zijn. Maar dat hoort nu eenmaal bij een stomme film. En dan het verhaal met zijn plottwisten, wat geniaal dat ze toen al dat konden verzinnen. Verder viel mij op dat Cesare erg op het monster van Frankenstein leek. Waarschijnlijk heeft deze film dus als voorbeeld gefungeerd.

Euh, ik lees niet vaak een plot maar ik had géén idee waar deze film overging. De circa 80 minuten durende Braziliaanse horrorfilm verdeeld in drie hoofdstukken is onmogelijk vaag. Zoals ik het nu lees is het eerste gedeelte de hoofdpersoon als jongen die wordt vernederd door zijn stiefvader die samenspant of de Satan zelve is. Vervolgens wordt hij door zijn fanatische religieuze moeder geestelijk mishandeld met de constante herinneringen dat hij naar de hel gaat als hij een prostituee bezoekt. In het laatste deel is hoofdpersoon compleet doorgedraaid. Tenminste dat is wat dus in het plot staat want veel logica of houvast was er niet. Daarnaast zijn de decors erg spartaans en wordt er vaak gebruik gemaakt van kleurfilters. Soms is het wel bloederig en smerig maar die punten maken het eindresultaat niet echt beter. En om één of andere reden is de verkrijgbare versie in het Engels nagesynchroniseerd.

Tjonge...wat een voorspelbaar lifetime-achtige film was dit...? Er is werkelijk nergens een echte verrassing...of wacht... misschien dat regisseur M. Night Shyamalan die hier de producent was, nog iets opvallends was? Tja oké in de bayou Caddo Lake, een moerasgebied op de grens tussen Louisiana en Texas, hangt een enig mysterieus en broeierige dreiging maar alleen dat en de mooie omgeving maakt van dit nog geen goede film. Veel meer dan de hardheid van het dagelijkse leven, een dramatische voorval van de verdwijning van een 8-jarig meisje en in het verleden met elkaar gecombineerd door een knullige ver van te voren aanzien komende plotwending, kwam de film nu ook niet. Ja er is misschien veel aangrijpend drama, en interactie tussen de personages maar de film mist elke vorm van mysterie of volgens sommige sites... horror. Ik denk dat ik hier iets heb gemist want de eerste 45 minuten gebeurt er praktisch niet veel en het einde is een trutterige ontvouwing van de rest van het familieverhaal.

Cadi betekent 'heks' in het Turks, maar is een spookhuisfilm die zich afspeelt in de laatste dagen van het Ottomaanse Rijk. Er hangt vaag de geest rond van Henry James The Turn of the Screw, (1898) Jane Eyre (1847) en iets jongere Rebecca (1938). Ook deze film is gebaseerd op een roman en wel die van Huseyin Rahmi Gurpinar uit 1912. Het is dus een boekverfilming, nu heb ik het boek niet gelezen, maar uit recensie haal ik dat blijkbaar het einde helemaal niet lijkt op dat van het boek..

De vrouw van de lokale graaf Nefi is overleden. Hij hertrouwt met Fikriye en na enkele ongemakkelijkheden groeit er iets van liefde tussen hun twee. Er is echter één groot probleem voor de jonge vrouw: er is blijkbaar een aanwezigheid in het landhuis … of toch niet? Fikriye komt langzaam tot de conclusie dat er een heks in huis is. Echter dit hele plot wordt behoorlijk rommelig verteld, en de uitwerking is met 134 minuten nogal lang Waar de bovenstaande verhalen vaak gotische zijn mist deze film dat ook! De film lijkt meer te neigen naar het kostuumdrama die zich baad in het zonlicht. Prima film maar met hier en daar wat probleempjes.

Het gebruik van een adventskalender is een traditie die stamt uit de 19e eeuw. Het is een soort hulpmiddel voor de adventstijd (vier zondagen), om in huiselijke kring toe te leven naar Kerstmis. Deze adventskalendertraditie is van oudsher Duits en Oostenrijks en bestaat uit 24 genummerde vakjes/luikjes waar er elke dag een chocolaatje of een andere lekkernij worden gevonden.

In deze film krijg Eva, een ex-danseres die niet meer kan lopen, een mysterieuze antieke adventskalender van de kerstmarkt in München van haar vriendin Sophie. Het lijkt de belofte te doen om je diepste verlangens te laten uitkomen... maar door een onuitsprekelijk kwaad is er een prijs! De kalender wordt namelijk geleverd met enkele regels. Als je één snoepje eet, moet je ze allemaal opeten of Ich zal je vermoorden. Als je niet alle regels respecteert, zal Ich je vermoorden. Als je de kalender dumpt, zal Ich je vermoorden. Een ware nachtmerrie voor Kerstmis.

Schrijver/regisseur Patrick Ridremont neemt dit uitgangspunt en maakte een zeer interessante variatie op het "wees voorzichtig met wat je wenst"-motief (Monkey's Paw) Sommige dagen gaan sneller dan andere, maar het lijkt nooit alsof er iets wordt verdoezeld. Naarmate de film vordert, wordt het donkerder en neemt aantal doden toe. De film bezit ook een geweldige sfeer en Eugénie Derouand is een goede hoofdrolspeler. Maar het mooie van deze film is dat de kijkers, net als het hoofdpersonage niet weet wat er precies aan de hand is, totdat het te laat is! Het is een beetje anders dan de norm, wat dit tot een zeer aangename kleine horrorfilm maakt !

Ten eerste; een waarschuwing dit is een Schlock-film, pure Schlock. De film heeft dan ook een Micro-budget, is soms aardig maf en zoekt menigmaal de grenzen van slechte smaak op (of gaat daar zelfs overheen) Daarnaast is het voor deze film ook handig als je bekend bent met H.P. Lovecraft en zijn Cthulhu Mythos, De film zit namelijk vol met grappen, knipogen en verwijzingen naar dat universum. Zie bv. het wikkel van de condoomverpakking of de naam van het Chinese restaurant.

De maagdelijke Carter Wilcox, een jonge schilder die ook werkt voor de Arkham Post. Zijn kamergenote Erica houdt zich voornamelijk bezig met het creëren van bijna niet te beluisterende muziek op haar toetsenbord en het hebben van seks met een lokale, zelfbenoemde bink. En was er niet de oude man beneden die regelmatig gebruikmaak van een ​​escortservice , zou de arme Carter voor altijd vastzitten in deze sleur. Deze call-girl Riley Whatley (Melissa LaMartina) met een bijzondere moedervlek zet zijn leven op zijn kop omdat zij de uitverkorene bruid van Cthulhu is.

Uiteraard is dit geen film die iedereen zal waarderen maar voor een Schlock is dit een uitermate goede film. Het neemt zichzelf niet al te serieus. Regisseur Chris LaMartina presteert zeer goed. Hoofdrolspeler David Phillip Carollo als Carter heeft iets eerlijk en vertederend over hem zodat je niet anders kan dan met hem meeleven. De special effects zijn super. Zeker voor een film met een klein budget. Er is veel gore en bloed, het meeste is zo overdreven en met een knipoog. Dat het fantastisch ​​bijdraagt aan de sfeer en het grote plezier. Ook is er veel naakt te zien, zijn er een paar rare personages die skimaskers, brillen en fopspenen dragen en een gekke oude dame met een ooglap. En dat is alleen nog maar het topje van de berg aan maffe scenes. Als je van campy goedkope en cheesy films houd is dit absoluut een must-see. Voor degene die dit niet doen, is het misschien beter om iets anders op te zetten!

“Ph'nglui mglw'nafh Cthulhu R'lyeh wgah'nagl fhtagn”

De HP Lovecraft Historical Society of HPLHS is een groepje Lovecraft-liefhebbers wat is uitgegroeid tot een bedrijf die zich toelegt op het creëren van films, radio en audio dat trouw is aan het bronmateriaal. In 1987 bracht één van de oprichter en regisseur Andrew Leman al eens een film uit en deze is dan ook het tweede project. Maar zomaar een ‘fanfilm’ is dit niet!

Nu werd het verhaal "The Call of Cthulhu", geschreven in 1926, vlak voor de komst van ‘geluidsfilms’ en aangezien de makers de vorm van het tijdperk waarin het verhaal voor het eerst werd geschreven willen aanhouden, werd deze gepresenteerd als een stille zwart-witfilm. Gefilmd met een klein budget van naar schatting $ 50.000, met een mix van moderne en vintage technieken (iets wat ze zelf 'Mythoscope' noemen) en doet denken aan de Duitse expressionistische cinema. (Lovecraft kende makers als Murnau en Lang waarschijnlijk ook echt)

Door één verteller (een psychiatrische patiënt)en één luisteraar wordt het verhaal "opgebouwd" uit stukjes en beetjes van op het eerste gezicht niet-gerelateerd materiaal die langzaam een vreemde mythologie van de Ouden onthult.

Als eerst komt het gedeelte (The Horror in Clay) over Francis Thurston die nalatenschap van zijn onlangs overleden oom Professor George Angell doorneemt Een afgesloten doos blijkt echter iets onverwachts te bevatten. Het blijkt een manuscript over dromen van Henry Anthony Wilcox te zijn, die na een bevreemdend afgodsbeeldje dromen overkwam. Twee woorden kwamen in de omschrijvingen steeds terug; Cthulhu en R'lyeh

Na deze ontdekking volgt het tweede gedeelte (The Tale of Inspector Legrasse) waarin Thurston beschrijft waarom zijn oudoom zo fascineerde. Op een bijeenkomst van geleerden bezoekt rechercheur John Legrasse hen te raadplegen over de herkomst van een idool met tentakelsgezicht dat in beslag was genomen tijdens de inval in een sekte-orgie.

In het derde gedeelte ontdekt Thurston bij toeval een artikel in een krant over de vondst van een gestrand schip genaamd de Emma. Nieuwsgierig geworden gaat hij verder op onderzoek uit en kom achter de gebeurtenissen van de bemanning en het treffen met R'lyeh en Cthulhu.

Onomstotelijk is dit denk ik de meest getrouwe Lovecraft-verfilming van dit verhaal. Echter door het als een stille film op te nemen krijg je ook toneelachtig over-acteren. En zwart-wit helpt natuurlijk ook om op een slimme manier budgettaire beperkingen te omzeilen. Hoewel er dus ook opmerkingen zijn te maken op de film, zorgen de trouw aan het bronmateriaal, de creatieve beelden, inventiviteit en charme van deze korte speelfilm het over geheel genomen tot een prima Lovecraft-film te brengen

Het verhaal over de eerste drie vrouwen die betrokken waren bij de F-sectie van het spionageagentschap, de Special Operations Executive (bekend als de SOE) Zeg maar Churchills geheime leger, opgericht om het naziregime in Frankrijk te ondermijnen door middel van sabotage en verzetsopbouw.

De film komt uit Amerika en is daarnaast geschreven door Sarah Megan Thomas (die ook de film produceerde) Zij speelt Virginia Hall een CIA-officier met een houten been, daarom concentreert de film zich voor het grootste gedeelte op haar. Vera Atkins, (Stana Katic) de Britse inlichtingenofficier en codebreker die de vrouwelijk spionnen rekruteerde en de Brits/Indische agent Noor Inayat Khan (Radhika Apte) krijgen beide een iets grotere bijrol. Maar eigenlijk verdienen deze dames iets meer.

Thomas probeert dat hier ook enigszins, maar het daardoor is de film overvol doordat het ook respect probeert te betuigen aan de die Atkins en Khan, misschien had een miniserie dan ook beter geschikt geweest. Eerlijk is eerlijk de uitvoering die Sarah Megan Thomas hier neerzet was een hoogtepunt, die de film goed weet te dragen. De film is verder vrij conventioneel. Het script was strak, en de regie erg solide. Maar het blijf regelmatig hangen in het rolpatroon van vrouwen in de jaren '40. Dit had wel wat minder prominent aanwezig mogen wezen. Al was het niet al te storend. De film bevat wat oorlogsgeweld, zoals schietpartijen en een ophanging maar mist vaak ook spanning. Daardoor doet het me meer lijken op een biografische film.

Hoe hoog het budget is geweest is niet echt duidelijk maar ondanks dat het volgens mij niet in een Hollywoodstudio is gemaakt waren de kostuums uit die tijd, decors, auto's, treinen en zelfs vliegtuigen zeer overtuigend! Gek ook dat er over deze heldhaftige dames nu pas een film werd gemaakt, dat is best raar te noemen! En dan nog niet eens bij grotere studio! Terwijl dit toch een boeiend verhaal is, waarbij je een minder bekend element van WO II bekijkt en deze heldinnen hadden dat dus al veel eerder verdiend!

De film is gebaseerd op de roman A Red File for Callan van James Mitchell, die in 1967 ook de basis was voor de op zichzelf staande aflevering A Magnum for Schneider uit de Britse televisie-anthologiereeks Armchair Theatre waaruit dan weer de tv-serie Callan die vier seizoenen liep van 1967 tot 1972. Waarom regisseur Don Sharp (bekend van verschillende Hammer en Fu Manchu films) deze zeven jaar later nog eens overdoet als bioscoopfilm met een laag budget, is mij onduidelijk.

Aan de andere kant profiteert de film wel van de dynamische regie door actie/horror regisseur Don Sharp, het bevat een uitgebreide kat-en-muis-achtervolgingsscène die noch in het boek noch in de originele tv-versie te vinden was en samen met de actiescène waarin Callan Dave 'Darth Vader' Prowse overmeestert, zijn het hoogtepunten van de film! Daarnaast bezit de film ook een handvol eigenaardigheden zoals een Magnum in een zak vol spruitjes of de geluidsbegeleiding van militaire marsen of andere oorlogsgeluiden. En wie houdt er niet van een spionagefilm met een whoopee-kussengag?

Verder was het een best realistische spionagefilm met kleurrijke personage gespeeld door een bekende en bekwame cast en waarin sfeer en setting leuke kleine details bezaten! Toch raak je nooit helemaal het gevoel kwijt dat je naar een langgerekte tv-aflevering zit te kijken.

In een notendop zal je de film kunnen omschrijven als een Italiaanse ripoff van de The Blob (1958) Het is echter meer dan dat! Vooral door de extra elementen die het introduceert in het verhaal. Het gaat namelijk een stap verder en laat meerdere keren zien wat er gebeurt als het vleesetende monster zijn menselijke prooi omarmt. Het laat de genoemde film van twee jaar eerder daardoor eruit zien als erg braaf.

De 'blob' van deze film is een soort van oud monster dat zich voedt aan radioactieve straling. Ook goed was dat in het verhaal het monster werd verbonden met de Maya-mythologie en hun raadselachtige verdwijning. Deze film gaat wel iets te ver met het uitleggen van onzinnig wetenschap over de bobbel. Hierdoor sleept de film meer aan het einde. Want waar ze aan het begin veel laten zien van het resultaat van de vleesetende klodderwezens, is het einde veel meer over de vermenigvuldiging.

We zien in de film ook een aantal coole sets en Maya-architectuur. De film heeft dan ook ​​een fijn Tiki-sfeertje uit de jaren vijftig. Al speelt film zich af in Mexico. Ach vroeger gaven ze niet echt om culturele authenticiteit. Ik bedoel, deze film heeft zwarte mensen die Maya-afstammelingen spelen en voor zover ik weet moeten Maya's lijken op Mexicanen en deden ze niet aan Caribische voodoo.

Het acteerwerk liet ook een beetje te wensen over. Dit kan ook aan de Italiaanse manier van acteren liggen. Ander bijzonder feit is dat de film mede-geregisseerd werd door Mario Bava, Deze film was dus vlak voor zijn grote doorbraak met Black Sunday uit 1960.

Het blijft natuurlijk een goedkope en niet hoogdravende film, maar het is wel goed gemaakt en beter dan je denkt dat het zou zijn. Het is een betere horror-film dan veel van zijn Amerikaanse jaren '50 soortgenoten (al zijn er ook betere) uit die tijd, het is leuk tijdverdrijf, en die de tijd vliegt voorbij en het is verre van saai.

Te goed om 3* te geven maar 3,5 is voor de film net iets teveel.

Bizar, absurd, walgelijk zijn veel gehoorde kreten bij deze film. Echter ik zie het niet? Het verhaal is zoals er zovele zijn. Iemand strand in de middel of nowhere en belandt in een zeer lastige situatie. Ditmaal is dat Marc Stevens, een Franstalige Belgische charmezanger die rondtrekt voor zijn optredens. Zijn auto begeeft het en Marc vindt een slaapplek in de uitgestorven herberg van Paul Bartel. Op het eerste oog een vriendelijke en behulpzame man. De acteurs leveren geen bijzondere prestaties. Laurent Lucas wordt verondersteld een onopvallende persoon te spelen en dat doet hij bekwaam, maar het is geen rol die je lang bij zal blijven. Jackie Berroyer als Bartel is zelfs een beetje ongeloofwaardig. Misschien heeft hij een te vriendelijke uitstraling om een gestoord persoon te spelen. Daarnaast zijn de dialogen niet erg sterk en duren sommige scènes gewoon te lang. En ook het horrorelement waar dan het walgelijke zal moeten langs komen is lang niet zo schokkend. Toch blijft de film wel boeien! En er is vooral visueel veel te genieten. Door te filmen vanuit afwijkende posities en met aparte camerabewegingen wordt er een beklemmende sfeer op geroepen. Daarnaast wordt de natuur van de Belgische Ardennen op onheilspellend en naargeestig wijze weer gegeven. Wat zeker de film tegoeden is gekomen. Tenslotte zit er wel één absoluut memorabele scène in de film en dat is die waarin de dorpelingen in het café met z'n allen een merkwaardige rituele dans uitvoeren onder begeleiding van iemand die als een bezetene op een piano beukt. Kortom een aardig probeersel maar met te weinig echte surrealistische verassingen.

Tja, uiteraard is deze film geen hoogvlieger. Het is ook niet de meest inventieve creaturen-film maar het zou nog veel erger kunnen! In een voor de hand liggende SyFy-stijl (de film is er niet voor gemaakt) zien we soldaten per ongeluk rol-spinnen (Solifugae,ook wel bekend als kameelspinnen) meebrengen naar een woestijn van de Verenigde Staten. Originaliteit is natuurlijk ver te zoeken. (denk dat na haaien, erover spinnen misschien wel de meeste films zijn gemaakt) De film zit vol met middelmatige CGI-spinnen en explosies en dat is ook van de cast te zeggen. Verder is er veel actie in de vorm van schiettuig. Helaas is er geen naaktheid te bekennen. De film is kort van duur en verre van geweldig, maar het is ook verre van slecht. Met ander woorden is middelmatigheid ten top!

Hé, dit viel helemaal niet tegen, het was zelfs wel goed te doen! Al vind de verhaallijn nu ook niet het wiel opnieuw uit. Het combineert het bekende gegeven van TV-spookjagers die op zoek zijn naar geesten en meer krijgen waar ze op hebben gerekend met wat zomerkamp-slasher elementen. Plaats van handelen is bijbel-kamp Cold Brook. Eerste verrassing was, dat in tegenstelling tot zoveel andere spookjager-films, de Found Footage beelden er veelal uit worden gelaten. Ten tweede vertrouwt de film niet op moorden of (te) veel Boo'-momenten. Er is veel meer de ouderwetse aanpak van er-zijn-geesten, soms niet meer dan een suggestie of ze blijven in de schaduw. De film concentreer zich meer op het grotere verhaal. Die van de heks en haar wraak. Helaas betekende dat er introductie van een personage uit het niets moest worden bijgehaald,met geen andere reden dan om het geheim van de film op te zetten en uit te leggen. Het had veel minder ongemakkelijk gevoeld als we dit personage eerder in de film hadden leren kennen! Maar afgezien daarvan is wel een plezierige film.

Tot slot wat Leuke trivia; Joe Dante was van deze film de uitvoerend producent en Courtney Gains uit Dante's film 'The Burbs' verschijnt hier nog even in een cameo.

Slordige Micro-Budget Slasher. Die maar wat trots is op zijn slogan "Ze zeggen dat je tijdens je leven minstens twintig moordenaars tegenkomt en je weet het niet eens …" Het staat op de poster, en de film begint en eindigt er mee!

Het echtpaar Rick en Darlene Rutherford openen kamp Crystal Lake,...euh ik bedoel kamp Pleasant Lake om er een kamp van Terror van te maken. Zodat volwassen kampeerders een griezelig weekend vol geënsceneerde moorden kunnen beleven. Oh, en heel toevallig waren de begeleiders allemaal betrokken bij het voorval van twintig jaar geleden. Tja we weten allemaal dat dit soort dingen dus nooit goed eindigen..!

Hm echt waar....slachtoffers die in rij staan om te worden afgeslacht en menigte die het toejuicht...dat is niet best! Een groot deel van het problemen ontstaat door het acteerwerk. Er zijn een paar B-acteurs met wat ervaring, zoals bv. Bonnie Aarons (de Non uit de Conjuring-francise), Robert LaSardo (rolletjes in 210 films) en Andrew Divoff (de Djinn uit Wishmaster) Echter hebben ze, naast meerdere productiebedrijven, ook een crowdfunding opgestart. Tja en iedereen die zijn support gaf kreeg het voorrecht om op het scherm te sterven en bij een bepaald bedrag kreeg je ook minstens één regel wegwerpdialoog.

Oké de film is inconsistent (onnodige treinbeelden die niets met de plot te maken hebben) en door een te grote cast, niet echt interessant genoeg om de kijker betrokken te houden maar regisseur Thomas Walton weet er geen complete tijdverspilling van te maken, door soms een paar aardige scènes met bloed. Ook het vervormde ‘happy face’-masker van de moordenaar en deuntje op de achtergrond zijn leuk gevonden Maar ook zijn er gruwelijke slechte CGI-effecten en de identiteit van de moordenaar is zo overduidelijk! Soms vermakelijk maar verre van een goede film!

Het is volkomen logisch dat je als slechte filmregisseur kiest voor een cast die niet al te groot loon vraagt. En met een beetje geluk wil één van de dames ook een kledingstuk of meerdere uitdoen. Als slechte filmregisseur is het ook volkomen logisch dat het eruitziet alsof het jaren geleden is gemaakt. Bij voorkeur beelden die je doen denken aan de jaren '70. Het is ook volkomen logisch dat je als slecht scriptschrijver niet teveel tijd aan het schrijven besteed en je dus ideeën uit Friday the 13th, Psycho en The Town That Dreaded Sundown leent. En compleet vergeet dat het over kamp ging. En die foute muziek...daar zeg verder niets over!

Naast de weinig interessante verschillende dansjes, wiet gebruik, alcoholische drankjes innamen en geflikflooi met de meisjes, is er ook veel gerommel in de bosjes door de killer. (letterlijk! Niet figuurlijk) Na klein uurtje komen pas de eerste hopeloze nep "speciale" effecten. De dialogen zijn in het Engels, echter is de film Zweeds en tja als je al niet het beste acteertalent bent …wordt dat door de vreemde taal nog meer versterkt. hm, het volstaat denk ik verder wel om te zeggen dat de makers volkomen onbekwaam waren.

Anthologie-film waarin een auto-ongeluk op een verlaten bosweg ervoor zorgt dat vier jongeren rond een vuurtje wat sterke verhalen gaan vertellen. Hun verhaal vormt het omhullende verhaal dat alles met elkaar verbindt. Er zit eerst ook nog een zwart-witte wraparound over een "haakhand"-moordenaar uit de jaren 50 (The Hook) in dit omhullende verhaal maar dan worden er drie verhalen verteld terwijl ze wachten op daglicht;

Eerste segment "The Honeymoon" de urban legend, over een pasgetrouwd stel dat met een camper rondtrek en ergens strandt waar een onbekende moordenaar rondwaart. Er is een verontrustende sfeer en er hangt wat spanning maar verder is niet veel te zien! Och het was een aardig begin.

Tweede segment "People Can Lick Too" het zijn de nineties en internet is in opkomst, het elfjarig meisje Amanda praat in een chatroom met een vriendinnetje en laat weten alleen thuis te zijn maar dan onthult men met wie ze werkelijk chat. Verontrustend maar net als het vorige segment is he t alleen maar aardig.

Derde segment "The Locket" Een jongeman op een motor komt met pech te staan op een eenzame weg, net voor een boerderij waar een non-verbale vrouw woont. Natuurlijk is hier meer aan de hand. In deze werd de spanning zeer goed opgebouwd en de uitvoering met al die geluiden was zelfs best huiveringwekkend. Het laatste filmpje is dan ook een sterke afsluiter

Hoewel de anthologie er netjes uit ziet werd ook nergens heel memorabel en qua misschien net iets te licht om nu nog echt eng te zijn.

Hilarische goede film! Probeer bij deze film geen logica te vinden, die is er namelijk niet. Bijvoorbeeld je rent als meisje weg voor een moordenaar, je komt bij een spiegel en gaat je erin staan te bewonderen?? Maar als je door dit soort onlogische scene`s heen kijkt, is dit een zeer vermakelijke film. Want laten we wel wezen je kijk een slasher voornamelijk voor de Kills? En met een titel als Body count mag je ook wel wat verwachten. En inderdaad die lig erg hoog. Met zelfs een hommage aan die andere summer camp slasher: Friday the 13th (1980). Verstand op nul en goede smaak een tandje naar beneden en je hebt een prima film, die zelfs beter is dan sommige andere in dit subgenre.

Frustrerende film! Het is sowieso helemaal geen oorlogsfilm maar een drama dat zich afspeelt in een militair hospitaal in Noord-Italië in het jaar 1918 De wapenstilstand en het einde van de Eerste Wereldoorlog voor de deur staan. Echter voor drama en meeleven heb je achtergronden van de hoofdpersonen en hun connecties nodig en die worden hier slechts gesuggereerd. De logica van het oorlogsziekenhuis is verder simpel: je wordt opgenomen, je wordt genezen, je wordt weer vrijgelaten voor de strijd.

De oorlog is een plicht, zegt de conservatieve Stefano. De meer wetenschapsgerichte Giulio ziet de eed van Hippocrates, het redden van mensenlevens anders. En dan is er nog Rode Kruis-vrijwilliger Anna...waarom? Misschien omdat er in elke film een peinzende verpleegster nodig is? Ongeveer halverwege verdwijnt plotseling, gewonde soldaten van de frontlinies houden, naar een wanhopige race om volksgezondheidsprobleem van de Spaanse griep (een voorloper van Covid) op te lossen. De wending lijkt puur bedacht om de film te kunnen eindigen.

Nu voelt de film afstandelijk en emotieloos, gevuld met zoveel zinloze stiltes en onnodig aanmatigend. Het beweegt langzaam en de personages evolueren niet, ze zijn vreemd eendimensionaal Het zijn gewoon drie figuren met drie verschillende denkwijzen over de ethiek van oorlog. En hun conflict voelt nogal kunstmatig, de karakters en hun relaties zijn dus ernstig onderontwikkeld en simpelweg niet geloofwaardig. Er is veel aandacht voor authentieke aankleding van decors, kostuums en zelfs dialecten uit verschillende regio's in Italië Maar verder is het vooral een aaneenschakeling van gemiste kansen

Horrorfilms met een lager budget zijn er elk jaar in overvloed en sommige zijn zeker de moeite waard om te bekijken. Helaas is deze er niet een van. Wel probeert men dapper de setting en regels van een horrorfilm toe te passen met een spookachtig oud landhuis, en dode mensen die rondlopen (geesten maar niet de doorzichtige versies) Regisseur Cat Hostick leverde waarschijnlijk wel eens beter werk af, aangezien ze vijf afleveringen van Eli Roth Presents: A Ghost Ruined My Life regisseerde.

Teddy een detective die de doden kan zien en met ze communiceren. Aangespoord door de wijlen Jack, onderzoekt hij verschillende onverklaarbare sterfgevallen op Campton Manor tijdens een nieuwjaarsviering. Daarmee proberen ze voor een spookverhaal te gaan dat zich afspeelt als een mysterie, maar in dit geval is het overduidelijk waar het naar toe wil! Tot overmaat van ramp bevat het verhaal ook meerdere plotgaten en zijn er personages die daar niet hoeven te zijn.

Het enige wat Campton Manor helaas te bieden heeft, is onopvallendheid. Onopvallend camerawerk niet eens slecht, het weet zelfs wat sfeer te creëren. Onopvallend acteerwerk van een niet eens zo'n hele slechte cast (waaronder de markante Julian Richings, Three Finger uit Wrong Turn) Tja en ook het meest voorkomende probleem van low-budget is aanwezig; er is veel gepraat en heel weinig actie, wat de film erg traag maakt! Echter kan ik niet zeggen dat dit heel goed was!

De blonde Rachel Amanda Bryant speelt Morgan een jonge vrouw die naar huis keert voor de begrafenis van haar vader, een archeoloog. Daar wordt het duidelijk dat Morgan een gecompliceerde relatie heeft met haar familie. In een reeks flashbacks zien we hoe haar vader, Robert (Robert C. Pullman), haar tijdens het opgroeien structureel negeert en kleineert. Na de begrafenis wil Morgan het kantoor van haar vader beroven. Helaas voor haar gaat het mis en komt ze in een tijd-lus alla Groundhog day. Daarbij moet ze demonen, geesten, zombies en een kwade chihuahua zien te overleven.

Regisseur J. Horton experimenteert met verschillende stijlen, elke keer als Morgan terugkeert uit de dood.

Bij die beelden waren zeer fijne synthesizer-geluiden te horen en ook de make-up/speciale effects waren zeker niet slecht. Menigmaal kleurde het scherm dan ook rood van het bloed. Helaas waren de zombies verschrikkelijk! Aan Rachel Amanda Bryant lag het ook niet zij deed het als stoere meid ook prima. Al met al blijft het bij een nobel streven van de regisseur, die echter niet kan verhullen dat het plot ronduit zwak was en de film daardoor nergens onder je huid raakt.

Moeilijk om een film die een oprecht ontroerend verhaal bezit, een lage waardering te geven. De film is losjes gebaseerd op het leven van de Zambiaanse zanger John Chiti, die als kind met albinisme werd gepest, en als volwassene belemmeringen ondervond hij in zijn muziek. De film laat ook zien dat albinisme gevaarlijk is in Afrika, omdat mensen magische krachten toeschrijven aan albino's. Toch was deze film niet zo goed, de regie was erg middelmatig en de verhaallijn zeer melodramatisch en sentimenteel. Meer dan een emotioneel verhaaltje over opgroeien als buitenstaander en ze leefden nog lang en gelukkig werd ook niet. Het verhaal is misschien hartverwarmend, maar de manier waarop het vertel werd, deed mijn tenen krullen.

In deze rolprent van Ivan Kavanagh strijden meerdere genres met elkaar maar alleen als de film de vreemde psychotische waanbeelden opzocht werkte het goed. Mooie beelden die redelijk beklemmend en soms ook wel (licht) eng zijn! Over het algemeen heeft de film dus een ​​interessante stijl. De film begint hoopvol, zeker omdat David een filmarchivaris was en we akelige filmbeelden uit de tijd van de stille film te zien krijgen. Die aanwezigheid leverde tevens de vergelijking met ‘Sinister’ op. Helaas werd er in het tweede gedeelte een thriller-element door de film geweven die meer weg had van een detective-serie. Deze zijn nogal saai en halen menigmaal eerder opgebouwde spanning uit de film. Het blijft daardoor een beetje wisselvallig. Al is er naar het einde toe nog wel een gore-scene als een soort van beloning. De Brit Rupert Evans zet een geweldige rol neer en dat is maar goed ook want de overige castleden hebben allen geen noemenswaardige bij-rollen. Al is er wel een Nederlands tintje in de vorm van Hannah Hoekstra (ze deed het prima maar kreeg zij de rol omdat ze er mee instemde om een stomende seksscène te spelen?) en Anneke Blok. (niet bijster goed) Het is geen vreselijke film maar het is ook geen geweldige film. Het is zo ongeveer de beste gulden middenweg die je tussen horror en thriller kan krijgen.

Het verhaal is dat van een verstandelijk gehandicapte man die ten onrechte wordt vermoord en door Dr. Death een boosaardige carnavalseigenaar (Pancho Moler, 3 from Hell, 31) uit de dood wordt teruggebracht. Een onbedoelde dood. De bloedige wraak. Het basisplot van veel genrefilms. Niet veel meer dan een doodnormale Halloween-slasher. Deze film voegt daar een carnavalsshow en golem aan toe en zet het allemaal op Halloween in de jaren tachtig. Helaas levert de film niet helemaal wat het zou moeten. Dit is een low-budget indie-horror, dus het is een beetje ruw in zijn uitvoering. Wel waren er soms mooie scenes en/of beelden. De kills waren praktische maar hadden last van het budget. De helft van de cast had moeite met zijn acteerprestaties. Horrorlegendes Tony Todd (Candyman en hier eveneens de producer) en PJ Soles (Halloween, The Devil's Rejects) zijn altijd welkome bezienswaardigheden op het scherm, maar hadden hier ook niet veel te doen. Daarnaast was er ook nog Courtney Gains (Children of the Corn) als de de sheriff. Ondanks de setting, het verhaal en het talent dat erbij betrokken was, voldeed helaas niet aan de verwachtingen. Wat een instant horrorklassieker of zelfs maar een coole, kleine slasher had kunnen zijn, bleek een te middelmatige genre-inspanning te zijn.

Mijn eerste indruk was dat het een standaard horrorfilm zou worden. Had ik het even mis! Hoewel het zich afspeelt in 1996, doet het me nog het meest denken aan de films uit de jaren '70 (de betere exploitatie. Schrijver/regisseur John Swab vertelt over een louche stukje leven dat weinig op het scherm te zien is.

De film opent brutaal met expliciete seks (ja frontaal in beeld!) in een geparkeerde vrachtwagen Daarmee kondigt het direct aan dat het niet verlegen zal zijn met dit materiaal. Kort daarna wordt een meisje van een religieuze groep, Remy (Olivia Luccardi), daar achtergelaten. De dames nemen haar liefdevol op in hun midden en leren haar de basisprincipes van het leven bij de truckstop.

Je volgt dan samen met Remy de, mannelijke en vier vrouwelijke prostituees (‘lot hagedissen’) die hun vak beoefenen vanuit een motel bij de truckstop Snoepjesland (Candy Land). Het is geen beroep dat ze willen, maar het is een manier om in leven te blijven. De film kent een lange opbouw zodat je de kameraadschap tussen de personages leert kennen. Ze kibbelen, ze plagen elkaar met grapjes of delen een sigaret of wat fastfood, terwijl ze tussendoor hun klantenkring bedienen. Er zijn veel details over het leven van deze personages!

De film is simpel te verdelen in twee gedeeltes. De eerste, is een uit het leven gegrepen melodrama van een groep buitenbeentjes en in het tweede ontsporen de gebeurtenissen met slasher-elementen die voor de horrorfans puur genieten was. Daarnaast is er een heerlijk spelende cast met; Owen Campbell (X, Super Dark Times), Sam Quartin (Swab's vorige Body Brokers) Eden Brolin (Yellowstone) en vooral Olivia Luccardi (It Follows) Zelfs William Baldwin zette prima een vieze maar sympathieke oude sheriff neer! Voor mij was dit een fijne verfrissend eerlijke horror.

De film had ik rond het jaar dat hij uitkwam al eens gezien maar wilde hem eerst herzien om daarna pas een waardering er aan te geven. En nu dus jaren later is het eindelijk zover en deze verfilming van Clive Barker's korte verhaal 'The Forbidden' was voor mij nog steeds om van te genieten. Lekker naargeestig sfeertje, een soundtrack die onheilspellend klinkt en Tony Todd aka Candyman is de perfecte persoon om in de huid te kruipen van de moordende kunstenaar. Wat ook heel knap wordt gedaan is de mythificering over de legende van de Candyman. Die kracht van die suggestie maakt de spanning in de film bijna tastbaar. En dan is er nog de setting van de groezelige verpauperde wijken van Chicago. Die toont een nogal mistroostig beeld van de situatie van armere mensen uit de 80's samenleving. Het blijft een een uitstekende horrorfilm.

De originele Candyman-film uit 1992 is een horrorklassieker! Gebaseerd op Clive Barker's Books of Blood. Dit bracht de mythe; dat als je 5 keer 'Candyman' zegt in de spiegel hij je komt vermoorden. (net zoiets als bij de spiegelheks Bloody Mary) Tja en nu is er ook een moderne update...of een vierde deel in de horrorfranchise. Maar het enige waar ik iets positiefs over kan melden is dat de film gelukkig maar kort is en dat er visueel soms wat mooie scenes zijn. Verder is de film repetitief en overvol oppervlakkig gepresenteerde ideeën.

Oké ik snap best dat kijkers die de film uit 1992 niet hebben gezien, waarschijnlijk een opfriscursus nodig hebben. Maar waarom diezelfde schaduwspel-vertelstijl tweemaal herhalen? Eerst vertelt Brianna's LGBT-broer met die beelden, een kampvuurverhaal, dan de man in eigenaar van een wasserette en plots keert Vanessa Estelle Williams (Anne-Marie McCoy uit het eerste deel) ook nog even terug om het verhaal nog eens te vertellen. Zo wordt het een compleet overbodige hervertelling dus...

Tja, daarmee blijkt het algauw dat men in de film alles aan de kant zet voor het plaatje. Is daarom de setting ook verplaats naar luxueuze appartementen en kunstgaleries van Chicago? Als dit over Cabrini-Green gaat, waarom is het gebied dan niet wat uitgebreider in beeld? Nee je krijg eerder teveel tijd-verspillende scenes zoals; een etentje met kunstkenners, een gesprek tussen Brianna en een van de vrouwen van die tafel of die pijnlijk slechte scene in kunstgalerie...

Daarnaast is er ook nog een algemener probleem met het script, geschreven door Jordan Peele, Win Rosenfeld en DaCosta: het is alleen maar boodschap-gestuurd. Echter meer dan een verzameling van niet-subtiele dialogen komt de film niet! Vlak sociaal commentaar verpakt in hoe mooi de film eruit ziet... Hetzelfde kan ook gezegd worden van de moorden!

Tja, de film draagt uiteindelijk toch de naam van de jaren '90 rauwe horror/slasher maar het vele gegoochel met spiegelsreflecties en bijen, of een camera die zich terugtrekt, jaagt nu niet echt iemand de stuipen op het lijf! Ook zijn er horrorscènes die soms als een vreemde eend ineens opduiken. Maar de meeste moorden zijn buiten beeld Wel in beeld was de lichaamshorror maar die was maar weinig schokkend! Hm, als dit een film is over de legende van Candyman, waarom is hij dan niet meer dan een onderbenutte boeman? Het maakt het allesbehalve een goede horrorfilm!

Het plot van deze derde Candyman-franchise is wederom een herhaling van de eerste (en tweede) film; vrouw roept de Candyman op, die vervolgens gefixeerd raakt op haar. Ditmaal duikt hij op in Los Angeles, tijdens Dia De Los Muertos. Het verhaal volgt Caroline, de wiskundig onmogelijke volwassen dochter van Annie Truant, het slachtoffer uit deel twee. En die achterkleindochter is duidelijk uitgekozen om haar borstomvang en niet op acteerprestaties. Donna D'Errico was een voormalig Playboy-model en speelde in Baywatch. Ze was zelfs als "schreeuwkoningin" niet echt geschikt! Niet onverwacht, brengt ze dan ook veel tijd door in haar ondergoed. Tegenvaller want de andere Candyman- films hadden sterkere vrouwelijke hoofdrollen. De film is verder lui en ongeïnspireerd ... typisch jaren '90 politie-plotje, er wordt een racistische agent en enkele Candyman-aanbidders opgevoerd. Het acteerwerk van de rest van de cast is eveneens verschrikkelijk. De bloederige momenten hebben geen impact en laten geen originaliteit zien. Het is nog steeds grafisch maar nergens voelt dit als een Candyman-film.

De tweede film in de Candyman-serie neemt afscheid van Chicago en brengt de iconische horror-schurk naar New Orleans met als belangrijkste decor de Mardi Gras. Met veelvuldig verwijzing naar dit feestje via een voice-over. Deze keer is de film geregisseerd door Bill Condon, die later zou werken aan grote films. Er is sfeervolle fotografie, en de film brengt de magistrale aanwezigheid van Tony Todd terug. Echter afgezien van een oorsprong verhaal, doet de film ook niet veel nieuws met het Candyman-verhaal. Het basisidee; een vrouw die wordt gestalkt door de Candyman, is gewoon een herhaling van plot van de eerste film. Met dat verschil is dat ze hier nu een afstammeling is en dat de urban legend nu meer werd gepresenteerd als een religie. Alle positieve en negatieve punten bij elkaar opgeteld was dit absoluut geen slecht vervolg.