Opinions

Goedkoop, sleazy jungle-avontuur van Jess Franco. Denk dat de film niet eens bedoeld was als kannibalenfilm maar dat door het succes van dat soort films de naam is veranderd. Enfin de Gore is vrij schaars en de paar bloederige scènes hier zijn niet om over naar huis te schrijven. Dierenleed was er dan (gelukkig) weer niet! Het is ook meer een jungle-"thriller" die draait om ontvoering-losgeld-reddingsovereenkomst waar tussendoor een inheemse stam en hun God dingen doen...Wat eigenlijk erop neerkomt dat er veel doelloos door een bos werd gedwaald. Tja en in dit soort sleazy zit natuurlijk een aardige hoeveelheid naaktheid. Dus verplicht regelmatig inzoomen op borsten, bush en kont. In de vrouwelijke hoofdrol Uschi Buchfellner (Duits model en de Playmate van de Maand Oktober 1979) een erg mooie blonde vrouw en brengt de meeste tijd door in haar evakostuum maar het arme meisje was de hele film zo'n beetje arbeidsongeschikt. De god had om één of andere reden uitpuilende golfbalogen (had Franco dit geleend uit The Mutations (1974) en verzorgt de enige scene die met kannibalisme had te maken. Ondanks de slordigheid, had het toch iets van tempo waardoor dit alles nog best aardig was te kijken. Ook was dit één van de films die in het VK verboden was tijdens het 'Video Nasty'-tijdperk.

Duidelijk een film die compleet verkeerd wordt begrepen! Tenminste dat denk ik! Ondanks de naam, premisse en dvd-hoes is het namelijk niet een dol gore-feestje. De film doet dus blijkbaar niet aan je verwachting, is het daarom een slechte film? Nee natuurlijk niet! Dit is een zeer artistiek geschoten Belgische film die veel meer affiniteit met New french extremity bezit. Een film met een verhaal over een onmogelijke liefde. Max, een golfende jongen met een aandoening en fout verleden en Bianca, een jonge vrouw met een vreemde kannibalistische behoefte.

Als je hier dus een lading gore verwacht, dan zul je heftig teleurgesteld worden. Er zijn maar een of twee korte scènes met echt kannibalisme in deze film. Verder is het vooral een langzame film met merkwaardige aantal interessante stilistische keuzes, met name met betrekking tot kleur. De bosscènes zijn somber en flets, de kleuren opzettelijk modderig en de filmkwaliteit opzettelijk korrelig. Wanneer Max later in de film naar de stad reist, is echter alles in zwart-wit geschoten, waardoor het ooit saaie kleurenschema van het bos plotseling levendig en vol leven lijkt. Dit en het vreemde romantische gevoel waren dat de film zeker niet verveelde !

De film volgt in grote lijnen het zeer vergelijkbaar verhaal van Deodato’s meesterwerk, Cannibal Holocaust, maar is niet ingelijst op de 'found footage'-manier. Daarmee wordt wel meteen duidelijk dat regisseur Umberto Lenzi mee probeert te liften op het succes van deze film. Op het eerste gezicht lijkt het dan ook dat ‘Cannibal Ferox’ zich niet bijzonder veel laat onderscheiden van zijn soortgenoten. Maar wie een beetje bekend is met het genre ziet algauw dat deze film van iets betere makelij is. Zo is het verhaal opvallend goed geschreven. Alhoewel de film duidelijk wel de platgetreden paden bewandelt en het toegevoegde gangster-gedeelte een beetje uit de toon valt. Ook de karakters (hetzij wel typetjes) komen net iets beter uit de verf dan in menig ander kannibalen-film van die tijd. Al is de film net als zijn genre-genoten heerlijk pervers, gewelddadig, smerig en ongenuanceerd, het zijn juist de stukken die dingen aan de suggestie overlaten die heel goed werken en het tot een betere film in het genre maakt. De film is zeker niet voor iedereen maar kijkers met een sterke maag (door het dierenleed) en een nieuwsgierigheid naar smerigheden moet deze film eens gezien hebben.

Voordat hij bekent raakte met films als Ghostbusters (1984), Twins (1988) en Six Days Seven Nights (1998) regisseerde komedie-regisseur Ivan Reitman ook een paar exploitatiefilms. In deze film zijn Clifford en Gloria op weg voor een vakantie in het stadje Farnhamville. Nadat ze panne onderweg krijgen, horen ze in een motel het horrorverhaal over; Drie mooie meisjes die jonge mannen naar hun oude boerderij lokten voor seks en uiteindelijk de dood.

Zoals het in elke trashy-film hoort, zijn er in eerste paar minuten al bloed en borsten in dezelfde scène zien. Ondanks de titel zijn de kannibalen niet echt de drijvende kracht maar het stelletje met autopech. Grappig bedoeld en gespeeld door de nu bekende acteurs Eugene Levy (de American Pie-ster met een dweilachtige kapsel en borstelige snor) en Andrea Martin (My Big Fat Greek Wedding) Helaas is het nooit grappig en het is ook zelden horror!

In de eerste helft zie je in een flashback de stadslegende over de meisjes en ja die verliezen alle hun kleren maar bloederig nee dat werd het niet! En dat terwijl een opvallend onderdeel; een William Castle-achtige gimmick was. Steeds als er een horrorscène begon klonk er een 'waarschuwingsbel/claxon' zodat men weg kon kijken voor de gruwelen. Echter of je die bel/claxon hoort hangt af van welke versie je kijkt omdat er blijkbaar twee versies zijn!

De film is ook grotendeels geïmproviseerd en ontwikkeld door de cast Dat is te merken want de dialoog gaat nergens heen, scènes strekken zich maar door en personages komen en gaan zonder enige logica. Er zijn ook droomsequenties en flashbacks die zo lang duren dat je gemakkelijk vergeet hoe het nu zit. plotsklap kregen de vleesetende liefjes ook hulp van een bizarre dominee. Waar kwam die opeens vandaan?

Dit is misschien wel iets beter gefilmd dan vergelijkbare exploitatiefilms maar het is ook niet echt de opvallende horror waar ik op had gehoopt! De film lijdt vooral doordat het te luchtig was en het gebrek aan horror. Ondanks dat was het soms best intrigerend en aangenaam om te kijken.

Bijzondere, Immorele film. Deze film zal ik me nog lang heugen. Dat is zeker! Kreeg er klamme handen van! Lees heel veel over het dierenleed in de film. Zowel hier als in de recenssie over die tijd. Oke het is wreed en soms zelfs smerig. Maar vraag me af hoeveel er vanavond weer stukje vlees als avondeten nemen? Onze Bio- industrie is een stuk gruwelijker denk ik! (behalve dan dit niet voor entertainment is). De film is wel vooruitstrevend in de zin dat we te maken hebben met found footage. Wat we sinds de Blair Witch regelmatig langs zien komen anno het heden. Toch doet de film erg gedateerd aan. Film die toch wel hoort bij de klassiekers (B-films)

Zoet en hartig

"Mukbang" is een internet-trend/hype die is begonnen in Zuid-Korea en niets anders is dan grote hoeveelheden voedsel eten terwijl je dit live streamt op platforms zoals YouTube en Twitch. Ik kende het niet (en er iets van snappen doe nog minder) maar doe je dit wel dan is het een beetje jammer dat de titel eigenlijk al veel weggeeft.

Enfin, de film begint met Mark een sociaal onhandige klantenservicemedewerker van een maaltijdbezorgdienst (Nate Wise) en met een metalen plaat in zijn hoofd heeft zin in wat lekkers dus gaat naar de 24/7-winkel en ontmoet daar het manische ongrijpbare en verleidelijk meisje Ash Rogue (April Consalo) die filmpjes van het "Mukbang" fenomeen opneemt, en ontketent zij met deze toevallige ontmoeting een onwaarschijnlijke romance. De film is dus eigenlijk een vreemdsoortige romantische film. Oftewel de slogan van de film; Bloed. Seks. Eten.

In zijn kern is de film een liefdesverhaal maar horrorfans hoeven zich geen zorgen te maken! Er zijn voldoende brite scenes met met veel bloed. Ondanks het lage budget ziet de film er soms ook verbluffend goed uit. Denk dat het acteerwerk opzettelijk campy en melodramatisch was gehouden, wat het helaas een beetje stroef doet overkomen. Echter April Consalo... zucht...is vermoedelijk de leukste kannibaal die ik heb gezien in een film! De film was genieten geblazen tot aan het einde, dat een beetje abrupt en niet helemaal af was. Maar regisseur Aimee Kuge, levert een spetterend debuut af.

Van regisseur Scott Jeffrey zag ik al eerder Cupid (2020) en van Rebecca Matthews Pet Graveyard (2019) ik had dus kunnen weten wat mij te wachten stond met deze Britse Proportion Productions film Tja het verhaal… slaat natuurlijk nergens op maar dat is positief! In wezen is het gewoon een eenvoudige slasher-film maar met dat verschil dat de gestoorde maniak een trol is. Die trol was een vrouw in een pak met een trollenmasker, nog iets wat ik als positief ziet. Helaas faalt het volledig om angstaanjagend te zijn. Tja en potentiële trollenhapjes die gaan trouwen, vieren hun vrijgezellenfeest heel gebruikelijk door te gaan kamperen in een ruig natuurgebied met paadjes wegwijzers en een bankje...Daarnaast had deze trol zich blijkbaar gemoderniseerd want ook al zeggen de dames dat ze leven in een grot, woont deze in een huis Gelukkig voor ons doet hij wel aan jagen, ontvoeren en moorden...euh maar wacht eens even was het geen Kannibalistische trol...? Kannibalisme is het eten van dezelfde soort maar...er is maar één trol en er wordt hier ook helemaal niet gegeten, dus waar de titel over gaat...? Het acteerwerk is zwak maar er is bloed en er vallen doden en dat is misschien ook een prestatie!

Wat ik me dan afvraag; Is er serieus iemand bij een filmmaatschappij binnengelopen met; "hey jongens ik heb een briljant plot" Waarom laten we niet het ministerie van Landbouw en het leger een feministische docent en haar Bimbo leerling-assistent Bunny inhuren om de stammen van mensetende vrouwen (Piranha-vrouwen houden van guacamole, Barracuda-vrouwen houden van Clam Dip bij hun stukje mannenvlees) die in een fruitboomgaard ..euh jungle wonen en geleidt worden door een andere etno-antropoloog, (laten we zeggen Dr. Kurtz) om ze te overtuigen te verhuizen, zodat de VS toegang heeft tot de broodnodige avocado-oogst. Apocalypse Now stijl weet je...!

Als professor in feministische studies willen we dan Playmate of the Year 1982, Shannon Tweed, Ja dat is een dame die het niet erg vind om wat kledingstukken te verliezen maar dat doen we dan niet maar we laten haar vechten tegen Adrienne Barbeau, die bekend is van haar werk met Carpenter eerder in het decennium. Is het geen superidee dat de hoofdrolspelers in een bar een Indiana Jones-type man die uit een veldfles met pina colada drinkt, oppikken. Iedereen is toch gek op Indy...en als ze dan een stam van slappe mannen die pannenlappen breien en stoofschotels bereiden, ontmoeten....kunnen we een scène na doen uit 2001: A Space Odyssey. Oh, en Barbeau moet aan het einde de zin "the horror ... the horror" citeren want we zijn nu eenmaal gek op Apocalypse Now...

Natuurlijk is het low-budget maar voor het grootste deel werkt het! Het zal zeker geen prijzen winnen, maar het is wel erg vermakelijke satire die niet zo slim is als hij denkt, maar slim genoeg om boeiend te zijn. Zelfs een paar keer kunnen grinniken! De regisseur zal een jaar later beter bekend worden als scenarioschrijver van het Julia Roberts/Richard Gere- vehikel Pretty Woman en de Seagal-Under Siege actiefilms. Tja A-lijst-films met grotere budgetten maar als ik mag kiezen, kies ik liever voor deze!

Gebaseerd op een korte film van 14 minuten uit 2014, begint deze met handheld/found-footage-achtig beelden waarbij een paar kampeerders betrokken zijn en waarvan uiteraard sommige dingen niet lopen zoals ze hadden verwacht. Hierna schakel je over naar Cupid's Carpets die een grote klus moeten klaren bij een lief oud vrouwtje en haar jongens in hun grote landhuis. Algauw komen de tapijtmonteurs er achter dat de familie Hannings mensenvleeshongerige maniakken zijn.

De film neemt zichzelf nooit al te serieus, men had het duidelijk naar haar zin en plezier op de set! Waarschijlijk voelde de humor hierdoor als iets natuurlijks en kwam het nergens echt geforceerd over. Belangrijker is dat het eigenlijk ook redelijk goed werkte als horrorfilm, er zijn verschillende goede schrikmomenten, en het zou natuurlijk geen kannibaalfilm zijn zonder bloedvergieten. Ook daar krijgt je voldoende van wat je nodig hebt!

Het volgt niet de gebruikelijke formule van wie leeft en wie sterft, bezat daarnaast praktische effecten dus ik vermoed dat dit duidelijk is gemaakt door een horrorminnende filmmaker. Daarnaast vermijdt het gelukkig ook slapstick dat maar al te vaak wordt gebruikt in horrorkomedies ! Horrorfans moeten met al dat rode spul, hier toch van kunnen genieten!?

When a gentle girl can win a prayer from out the lips of sin

When a child gives up tears and the barren almond bears

When the silent chapel bell sounds the ghostly sinners knell

Then shall all the house be still, and peace shall come to Canterville.

Het jaar 1996 was voor Neve Campbell een druk jaartje! Naast "The Craft" en uiteraard "Scream" speelde de toen 23-jarige Canadese actrice ook samen met Patrick Stewart in de zoveelste hetzij iets modernere verfilming van Oscar Wilde’s novelle The Canterville Ghost.

Deze film is gemaakt voor televisie en is een leuke en gezinsvriendelijk spookhuis-horror. In het verhaal neemt het Amerikaanse gezin Otis hun intrek in het kasteel 'Canterville Chase'. In dat kasteel waart de geest van Sir Simon de Canterville rond sinds hij zijn vrouw Eleonore heeft vermoord. Het Amerikaanse gezin doet dit spookverhaal af als onzin en slaat de waarschuwingen in de wind.

De rode draad in deze film is dan Virginia ‘Ginny’ Otis (Neve Campbell) haar ontluikende romance met een jonge hertog en de repetitieve spanning tussen haar en haar vader, die haar voortdurend de schuld geeft van de spookachtige gebeurtenissen. Opvallend aan deze film is, dat op de scenarioschrijver en Campbell na, het een op en top Britse cast was, en dat ondanks het een Amerikaanse productie was!

Maar uiteindelijk is deze versie van "The Canterville Ghost" een aangenaam portie bovennatuurlijkheid voor alle leeftijden. Met een angstige Neve Campbell, een Patrick Stewart die doet alsof hij in een productie van Royal Shakespeare zit, en een somber, tochtig kasteel met verborgen deuren en spinnenwebben. Als je op zoek bent naar iets licht griezeligs en gezinsvriendelijks om tijdens de kerstdagen te kijken, is dit zeker een aanrader!

Wat een stiekeme film, het lijkt een kabbelend beekje met scene naar scene gewoon een verhaal. Maar ondertussen is de film tegendraads en dwars, want de drie standaard- western ingrediënten held,doel en meisje zijn er niet. Logan Stuart (Dana Andrews) is geen revolverheld, heeft net zoveel geluk als pech. Ook in de liefde heeft hij pech want hij brengt Lucy (Susan Hayward) naar haar aanstaande. Of heeft hij toch geluk met Caroline? (Patricia Roc) Gelijk in het begin zie je al een prachtig beeld van een dorpje. Modder, regen, een vastzittende wagen, een plank om over te lopen, een heerlijk tafereel. En zo is de hele film. En dan is er nog de gokverslaafde George Camrose, niet fout maar gewoon een man met een probleem. Plus de aanwezige zanger die bijna als een soort geweten door het dorp rijdt met zijn ezeltje. Puur genieten, niet veel acties want ook daar is het meer noodzaak. Ook grappig is dat in deze film Susan Hayward middenin haar carriere was en dat ik recent haar op één na laatste (The Revengers (1972) zag.

"You mean we must not kill our little Earth friends?”

Regisseur Phil Tucker maakte al eerder een Sciencefiction; deze buitenaardse invasiefilm "Robot Monster" (1953) scoort hoog op de lijst met meest belachelijke monster in een film. Tja...en voor zijn laatste film zijn de buitenaardse wezens niet veel beter, meer dan iets dat lijkt op een licht van een bureaulamp op de muur was het niet! Gevalletje Ed Woodiaanse vakmanschap!

Deze twee knorrige buitenaardse indringers veroorzaken een auto-ongeluk om de lichamen van het dode stel in de auto over te nemen en zo heimelijk het Amerikaanse ruimteprogramma te kunnen saboteren. Er is slecht acteerwerk, stock-beelden van raketten, onbestaande speciale effecten en deze hi-tech lichtvlekjes worden verslagen door een polshorloge en wat mumbojumbo-latijn. Hoewel je de film onmogelijk op een voetstuk kan plaatsen, was het denk ik wel de eerste die buitenaardse wezens uitbeeld in een onstoffelijke vorm. (ik weet van een aflevering uit 1968 van star-Trek seizoen twee) De Turkey-score was terecht wat natuurlijk ook niet echt een verrassing was!

"De Wolf en de drie kinderen" is een fabel of sprookje uit 1875 van de Roemeense schrijver Ion Creangă en is eveneens een bekend in Moldavië Het volksverhaal bezit een echo van het bij ons bekendere "De wolf en de zeven geitjes" van de gebroeders Grimm.

De film begint met de introductie van de hoofdpersonen: alhoewel de geitenfamilie nu wel is veranderd in een hardwerkende weduwe en haar drie zonen. De twee oudsten gedragen zich slecht, terwijl de jongste zijn moeder gehoorzaamt. Er sluipt een vreemde snuiter (de wolf of "peetvader") rond hun huisje maar door toedoen van de twee oudsten moet ze op een dag naar de stad. Ze instrueert hen de deur niet te openen tenzij ze haar dit liedje horen zingen:

Three kids with growing horns,

Open the door for your mother!

Because mother is bringing you:

Leaves on her lips,

Milk in her teats,

A ball of salt

On her back,

Cornmeal

On her heel,

A tuft of flowers

In her armpits.

Er volgt een tragedie, maar geen enkele slechte daad blijft ongestraft. De film is lekker kort, en de regie: de montage en cinematografie leveren een prima prestatie door deze stille, geïsoleerde setting te laten zien met een duistere en mysterieuze toon. Wel zit het verhaal vast aan dat van het sprookje/fabel waardoor er weinig ruimte was voor meer horror. Toch was het nog best schokkend want kinderen (wel uitbeeld) worden niet gauw de dupe in horrorfilms. Echter werd dat gecompenseerd door de sfeer en griezelige score En natuurlijk ook door de acteerprestatie van Maia Morgenstern (Maria uit Mel Gibsons The Passion of the Christ) Fijne sprookjes verfilming!

Deze film is gebaseerd op een populaire roman van Rafael Sabatini en gebruik beelden van de stille film The Sea Hawk (1924), die was gebaseerd op een andere roman van Rafael Sabatini. Dus over een echte remake kunnen we niet praten maar het zit er niet ver vandaan. Het was tevens de start van de glansrijke carrière van Errol Flynn en Olivia de Havilland die in deze film hun eerste hoofdrollen spelen. Uiteindelijk zullen ze nog in zeven films samen te zien zijn. Ook is het de eerst die ze onder regie van Michael Curtiz speelde, ook dit kreeg meerdere vervolgen. Het is een erg leuke actiefilm geworden vol koninklijke intriges, revolutie, slavernij, piraterij, wraak, verraad, en patriottisme uit een lang vervlogen tijd.

Het was mijn eerste film waarin ik Errol Flynn zag en ook al doet hij het hier erg goed het zal niet mijn favoriete acteur worden. Naast de twee genoemde zit de film verder ook vol met andere bekende. Zo is Lionel Atwill de slaven bezittende aanhanger van koning Jacobus II, kolonel Bishop en is Basil Rathbone te zien als schelmse Franse piraat Levassuer. Als de twee piraten slaags raken, zorgen ze voor één van de hoogtepunten uit de film.

Op de achtergrond van de film speelt er de geschiedenis vanaf 1685. Hierdoor krijg de film ook nog een leuk Nederlands tintje. Aangezien in 1688 Willem III van Oranje koning over Engeland en Ierland was geworden. En voor die Hollandse koning willen de kapers uiteindelijk wel vechten. Alles eindig natuurlijk met de in Hollywood gebruikelijke kus. Ik vond de film een heerlijke avonturenfilm uit de oude doos.

Swashbuckler van Hammer Film Productions want technisch gezien is het geen horror omdat dit een verfilming was van het Russell Thorndike-avonturenverhaal; Dr. Syn en de Scarecrow van Romney Marsh (1915). Het verhaal draait om de ​​plaatselijke dorpsdominee Peter Cushing (Dr. Blyss) die een smokkelbende leidt en kapitein Collier en zijn mannen die op zoek zijn naar vermoedelijke smokkelaars. Echter door problemen met de rechten (Disney bezat deze voor hun versie) werd het Syn-personage veranderd in Blyss. Wel profiteerde het van het feit dat er voor de rest niet al te veel van het verhaal hoefde te veranderen. De spookachtige en sfeervolle momenten met de fantomen op het moeras en de griezelige vogelverschrikker konden, in tegenstelling tot Disney die de gebeurtenissen moest veranderen voor een meer gezinsvriendelijke productie, worden behouden. Al met al is deze niet-traditionele Hammer-productie zo gek nog niet, al hadden wat meer ouderwetse zwaardgevechten hier niet misstaan!

Hartverwarmende komedie en familiedrama, dat de kijker zowaar filosofische vraagstukken voorlegt over ouderschap en opvoeding in de moderne samenleving. Het middelpunt van de film is de fantastische vertolking van Viggo Mortensen als vader Ben. Hij leeft met zijn zes kinderen in de eindeloze wouden van de Amerikaanse Pacific Northwest, ver verwijderd van de 'beschaving' en diens corrumperende kapitalisme en mateloos consumptiegedrag. Dan maakt moeder een einde aan haar leven en gaat de familie op een roadtrip naar die verfoeide 'moderne wereld' in een oude bus. En die moderne wereld wordt kritisch bekeken door de ogen van de kinderen, voor wie natuurlijk alles nieuw is. Ondertussen stipt de film nog enkele grote thema’s aan zonder dat het meteen ook te zwaar wordt. De balans tussen feel-good en de drukkende emoties is perfect uitgevoerd en dwingt hierdoor zelfs tot nadenken. Misschien had de film iets sterker stelling kunnen nemen in de vraagstukken die het zelf oproept. Echter doet dit gelukkig weinig afbreuk aan de warmte, de humor en de emotie die Captain Fantastic teweeg weet te brengen. En de leuke uitvoering van Sweet Child O’Mine aan het slot is hierbij misschien wel de kers op de taart. Een prachtige viering van het leven, onafhankelijkheid en excentriciteit.

Wederom een prima horrorfilm uit Frankrijk! Waar tijdgenoten zich wat explicieter focussen op bloed en gore, richt deze zich meer op spanning en terreur. Maar geen zorgen, er is nog steeds een aardige hoeveelheid bloed en dood, evenals een aantal andere gruwelijke beelden. Wat betreft het verhaal in het algemeen, zijn er de basisdingen; van A naar B reizen, omweg over een landweggetje en die weg is dan een kortere weg naar je dood! Tja en tenslotte raken de hoofdpersonages Mathias, Samir en Carole opgesloten in een cel. Verwacht alleen niet dat je dan martelporno gaat zien! Nee de kijkers moet zich de gruwelen voorstellen en zie en hoor je meer de psychologische kant van vastzitten en niet weten wat er gaat gebeuren. Met behulp van cameratrucs en vooral geluid....Wow die rinkelende telefoon... die jaagt de stuipen op je lijf! Visueel was het aantrekkelijk mooi; er hing een soort grauwigheid waardoor het realistischer eruit zag. En dat de film zich afspeelt in voormalig Joegoslavië tijdens de Balkan-oorlog (1991–2001) was, naast een goede locatie, ook omdat er sterke vermoedens bestaan dat er inderdaad toen moorden zijn gepleegd en in menselijke organen werd gehandeld op de zwarte markt.(het “Gele Huis”) Ja deze film was fijn genieten!

Vreemd hoe een beleving van een film bij elk persoon zo anders kan zijn? Want als saai heb ik deze film niet ervaren. Regisseur Rupert Wyatt (Rise Of The Planet Of The Apes) levert hier een erg fijne en spannende sci-fi thriller af. Zeker de film is niet helemaal perfect. Maar de regisseur nam de moedige beslissing om het net even anders te presenteren.

De buitenaardse wezens hebben het al tien jaar voor het zeggen op onze planeet, en zo vallen we midden in het verhaal. Daardoor leren we onze helden, die bestaat uit een sterrencast, gaandeweg pas kennen. Alhoewel deze wel vrij onderontwikkeld blijven. En de hoofdrol van Ashton Sanders laat wat te wensen over. Het belangrijkste element van het plot betreft; de voorbereiding van de rebellen die van plan zijn in opstand te komen. Denk aan; vele kleine radertjes in een groot geheel. Er wordt dan ook een klein beetje denkwerk gevraagd.

En tjonge, door de heerlijk snelle montage was het wel erg sfeervol en spannend. Verpauperde straten en steegjes, voorzichtigheid is geboden, een heel netwerk van verzetsstrijders, technologie is veelal verboden dus wordt er teruggegrepen op oudere apparaten. Het geeft de film een heerlijke Koude Oorlog-vibe. De aliens zijn spaarzaam maar zien er wel cool uit. De film lijkt dan ook meer een supersnelle politieke thriller dan een echte volbloed Science fiction maar is zeker het bekijken waard.

In de Paramount-film The Monster and the Girl uit 1941 werden de hersenen van een mens getransplanteerd in een gorilla. Echter toen het script van deze Universal-film ter beoordeling werd voorgelegd aan de Production Code Administration moest men wijzigingen aanbrengen oei...oei een hersentransplantatie van menselijke hersenen in een aap? Daarom praat en moord de gekke wetenschapper Dr. Sigmund Walters wel erover maar zie je een bloedtransfusie.

Enfin gorilla Cheela transformeert in de mooie Paula Dupree (Acquanetta), die vervolgens enige aantrekkingskracht tot jager en dierentrainer Fred Mason ontwikkelt. Terwijl hij bezig is om een nieuwe act te creëren waarbij zowel leeuwen als tijgers betrokken zijn. In de film zijn dus verschillende circusbeelden te zien die gerecycled zijn van het eerdere The Big Cage uit 1933. Wat eveneens de reden was dat acteur Milburn Stone werd gecast. (hij leek op de ster van die film, een echte trainer van grote dieren. Clyde Beatty)

Hoe dan ook, het Jekyll-Hyde/Beauty-Beast-aspect speelt best goed en regisseur Edward Dmytryk (die later op de ‘Hollywood 10’ lijst kwam) levert wat spanning, al is dat ook niet veel! Ook de transformatiescenes wanneer Paula een aap wordt, zijn aardig. Waarbij het aapmeisje en glamourmeisje door B-actrice Acquanetta "De Venezolaanse vulkaan" Evelyn Ankers was een vast waarde in vele Universal-films Helaas zijn er wel iets teveel shots van het temmen van de wilde katten. Toch moet de film populair zijn geweest want er zijn twee sequels: Jungle Woman uit 1944 (ook met Acquanetta en Evelyn Ankers) en Jungle Captive uit 1945.

Degelijk en veilige thriller, die soms wat beter is dan degene die gemaakt zijn voor tv. Dit zit hem vooral in de goede clou. Helaas komt die clou niet echt als een verassing. Helaas is er gekozen om de hoe en waarom van de clou te tonen. Dit was wel leuk gedaan maar hierdoor blijft ook vrij veilig. Daarnaast gaan Columbiaanse mensen blijkbaar graag in bad en onder de douche. Niet heel bezwaarlijk want daardoor zien we regelmatig Martina García in haar Eva-kostuum. De film kijkt fijn weg, is soms spannend maar is te degelijk om erg schokkend te zijn.

Prachtige film! Over een dokter en gevangen in de beruchtte Carandiru gevangenis in São Paulo, Brazilië. Een zeer lange tijd volgen we de gevangen die het beste ervan proberen te maken. In slechte, maar veelal iets betere tijden in deze overbevolkte gevangenis. Gevangen komen en gaan, familiedag enz. je volgt dus de dagelijkse beslommeringen van het gevangenisleven. De "hoofdrolspelers" vertellen (aan de hand van flashback) ook hun eigen verhaal. Daardoor bouw je een redelijk band op met de "slechteriken". En dan....... dan slaat de bom in!

Deze climax berust op waargebeurde feiten en zijn redelijk heftig. Mede doordat je nu niet meer weet wie er goed of slecht is. je krijg begrip voor de mannen in hun situatie maar begrijp ook dat ze er niet voor niets zitten! Dit wordt zo fantastisch met beelden en gevoel getoont.Dat het hierdoor gewoon een superfilm is geworden! Het lijkt qua sfeer ook sterk op Un Prophète

In 2013 maakten Ben Howling en Yolanda Ramke een korte film Cargo voor de competitie van het Australische filmfestival Tropfest. Het korte filmpje wist de finale te bereiken. Eenmaal op Youtube bereikte het zelfs miljoenen kijkers, wat er uiteraard weer voor zorgde dat er meer geld vrij kwam om de film om te zetten naar een volledige speelfilm. Uiteindelijk 4 jaar later maakte die film zijn debuut op streaming-dienst Netflix.

Het plot is vader Andy Rose moet na een beet van een zombie, bescherming zoeken voor zijn dochtertje. Voor die hoofdrol van vader hebben ze Martin Freeman weten te strikken en deze speelt zijn rol prima. Bewonderenswaardig zelfs want hij draagt de film in zijn eentje! (maar het is ook geen Viggo Mortensen (The Road) Het verhaal heeft verder ook niet heel veel nieuws toe te voegen aan het zombie-genre. Links en rechts laat het wat Aboriginals en hun cultuur zien. De film bezit een veel te lange tijdsduur en een te laag tempo om je als kijker echt op het puntje van je stoel te laten zitten. Het is een aardige en onderhoudende film maar kruipt ook nergens onder je huid, daar zijn de dreiging die vader tegenkomt te slap voor.

Wat ik niet goed begrijp; waarom je baseert op de gothic novelle en één van de vroegste werken van vampierfictie, Carmilla (1872) van J. Sheridan Le Fanu, maar veel van de belangrijkste elementen eruit laat. De film volgt de eerste helft van het verhaal; na de afzegging van het bezoek van Charlotte (in het boek Bertha) gebeurt er vlak buiten het landgoed van haar vader een ongeluk met de koets waarin Carmilla zat.

De familiegeschiedenis van de Karnsteins en generaal Spielsdorf worden compleet aan de kant geschoven, zodat de tweede helft van het verhaal kon worden vervangen voor een weemoedige lesbische meisjes-fantasie. Eveneens kwam de gouvernante, een bij-personage in het Le Fanu-verhaal nu plots centraal te staan. Probeerde men nu werkelijk de gothic novelle te gebruiken om heteroseksueel verlangen te symboliseren tegenover girl-on-girl liefde?

Regisseur Emily Harris filmt verder veel alleen dromerige landschappen. Die worden afgewisseld met diverse macro-close-ups van insecten die prooien verslinden. Tjonge...nog meer symbolisering. Onbegrijpelijk waarom er wel verwijzingen als deze zijn maar nooit echt iets van de traditionele elementen van vampirisme zoals hoektanden en bloeddrinken of de wel genoemde slachtoffers. Er is zelfs de verwijzing dat linkshandig zijn des duivels is maar meer dan een gewone film over twee verliefde meisjes kwam het niet!

Geen idee wat Actie / Misdaad bij deze film doen,want het is duidelijk een Horror. Erg low-budget Horror dat wel. De eerste 30 minuten waren redelijk spannend maar daarna zakt de film in. De film ziet er wel mooi uit maar de meeste tijd zien we een middelmatig kat en muis spel met vooral Ashley Bell in beeld. En hoe verder we in de film vorderen hoe meer de spanning en kwaliteit verdwijnt. Wat uiteindelijk resulteert in een donker en dom einde.

De openingstitel met op de achtergrond het schilderij Triomf van de Dood van Pieter Bruegel de Oude stemde hoopvol voor wat gaat komen! Maar dan springt de film vervolgens over naar een een soort cheesy romantische sequentie. Man en vrouw op een oud zeilschip, Hij een huurmoordenaar, zij de dochter van een vredelievende yakuza, of hij om zijn liefde te tonen even een diamantoverval wil plegen...maar tja diamanten zijn vanzelfsprekend beter dan liefde!

Voor de zekerheid toch maar even de film gestopt om te checken of het inderdaad een horrortag had want je belandt hier toch echt in een gangster-misdaadverhaal Maar ja...het klopte wel en het is wachten tot Bruno's aankomst bij het huis. Hier wonen twee glimlachende zussen, hun vader, die dokter is, en een dienstmeisje uit Afrika. Niet dat de film dan direct het horror-pad opgaat. Welnee je ziet eerst nog wat ruziënde zussen en kinky gebeurtenissen veelal in het donker.

Het duurt nogal voordat er giallo slasher-scènes van een figuur met zwarte handschoenen die verschillende indringers in het huis uit elkaar snijdt, zijn te zien. Helaas zijn de naaktheid en bloed beide vrij tam. De nachtmerrie-momenten en nog een paar andere zijn effectief, evenals een onverwachte unieke brute moord met varkentjes Plus dan volg er nog een verkleedpartijtje van de plaatselijke mensen....en huh...Naschy in een Napoleon-outfit..?

Hm door de combinatie van een allegaartje van genres is het wel een wat ongewonere horrorfilm maar het werkte niet echt! Na de actie moet de film weer opnieuw gaan opbouwen en dat gaat gepaard met een gebrek aan sterke exploitatie-elementen. Het zorgt ervoor dat deze film slechts gedeeltelijk vermakelijk was. Ik vond het geen slechte film maar ik twijfel of ik dit wel dat halve puntje meer moet geven!

Gezien vanuit het oogpunt van de film-historie is het duidelijk te zien dat er ideeën om spanning op te wekken, plotwendingen en posties van de camera meer dan eens door latere regisseurs zijn hergebruikt. Echter persoonlijk overtuigd de film mij veel minder. De film is onbedoeld erg rommelig, het verhaal nogal onzinnig en roept daarbij ook teveel vragen op. Daarnaast zijn er wel heel erg veel close-ups van het gezicht van de hoofdrolspeelster Candace Hilligoss (speelde verder wel leuk). Daarnaast vond ik de scènes met het nare, opdringerig ventje (Sidney Berger) niet echt intrigerend. Hij veroorzaakte bij mij vooral desinteresse. Er waren wel verschillende fantastische shots te zien en ook de orgelmuziek verhoogde enigszins de sfeer. Om eens naar een film te kijken die fungeerde als inspiratiebron voor andere, was het leuk om zo een keer te zien, helaas was het niet meer dan een mengelmoes van ideeën die niet heel goed waren uitgewerkt.

Gaan ze voor de negende aflevering van "Hammer House of Horror", nu voor een soort Giallo Engelse stijl of was een erotische thriller de bedoeling? In ieder geval slaagt het in geen van beide! Het concentreert zich op een reeks moorden waarbij verschillende mannen worden vermoord door een mysterieuze vrouw wier modus operandi vergelijkbaar is met die van een Oost-Europese gravin en haar Karpatische Adelaar. Oké het gaat dus op een whodunnit-toer, waar je niet zeker weet wie de moordenaar was. Helaas laten ze na ongeveer vijftien minuten ronduit zien wie de moordenaar was... Weg spanning, weg twijfel...harten er uit zien snijden zien we ook niet dus de enige opwinding komt van Suzanne Danielle die sexy outfits draagt ​​ Alhoewel ook Pierce Brosnan een van de slachtoffers was. Regisseur Francis Megahy regisseerde ook de vierde aflevering (Growing Pains) Die was net voldoende, deze daarentegen is nog zwakker en voelde ook helemaal niet als iets horrorachtig.

Historische religieuze overlevering.

In de officiële Bijbelse evangeliën staat niets over de jeugd van Jezus Christus, en hoe hij opgroeide blijft dus een raadsel. Wel bestaan er onofficiële evangeliën die soms de wat meer smeuïge verhalen over Jezus vertellen. Een van deze ongeautoriseerde Apocriefe pseudepigrafen (geschreven onder een alias en niet opgenomen in de canon van het Nieuwe Testament) is het Kindheidsevangelie van Thomas. Tja en als de identiteit van de auteur onbekend of twijfelachtig is, kan het zomaar een ketter, demon of duivel zijn...(alsof de vier canonieke evangeliën, allemaal uit niets anders dan harde feiten bestaan) Die evangelie is controversieel omdat voor veel christenen het idee dat Jezus menselijke twijfels en de mogelijkheid tot zonde kent, onacceptabel is. Tja en deze film baseert en inspireert zich op dat evangelie...Echter verrassend genoeg is het niet zo blasfemisch als de reacties doen vermoeden.

Het gaat over de ontmoetingen van een "jongen" (Noah Jupe) met een mysterieus meisje (Isla Johnston), die hem door hun beide in verschillende situaties te brengen, tevergeefs probeert te verleiden om van zijn pad af te wijken. De Timmerman en tevens stiefvader (Nic Cage) heeft zich toegelegd om de jongen op het rechte pad te houden. Moeder (FKA Twigs) is er ook maar is eigenlijk van erg weinig betekenis Deze film laat eigenlijk zien dat de jongen die een goddelijke taak moet vervullen wellicht dezelfde verleidingen heeft ervaren als de meeste tieners in hun puberteit. Het eindproduct is dus meer een duistere coming-of-age dan een echte horrorfilm.

Geen provocatie maar een oprechte film over de eeuwige confrontatie tussen goed en kwaad. Als verfilming dus misschien geslaagd omdat het een oorspronkelijke onofficieel verhaal vertaalt naar de filmtaal Maar de film doet ook weinig interessants met deze ideeën. Er zijn een paar aardige maar korte, visioenen van de hel, meerdere malen wordt er een Kronkelende slang verwijderd via de mond en er is een berg waar de gestraften zich op houden. Maar voor wie is deze film nu eigenlijk bedoeld? Was het de bedoeling dat ongelovigen zoals ik er plezier aan zouden beleven, of was het bedoeld om gelovigen aan te spreken door Jezus' menselijke kant op een zelden besproken manier te laten zien? Ach het resultaat was best vermakelijk...!

Vreemde samengestelde mix van horror en eigenzinnige satire die eveneens het bioscoopfilm-debuut van Peter Weir was. Maar door te adverteren met posters waar een VW-kever bedekt met stekels is te zien, zou je een heel soort andere schlock verwachten. Er zijn in deze film totaal geen mensetende moorddadige auto's! Wat er wel is; een bizar filmpje over Paris een klein plattelandsstadje in Australië waar de inwoners van opzettelijke verkeersongevallen leven. Er ontstaat ruilhandel en slachtoffers die levend aan hun crashes ontsnappen, eindigen bij de lokale arts voor 'experimenten' en worden "veggies" genoemd. Wrijving in de stad komt van een jonge bende (bekend als 'The Cars' omdat ze,hoe kan het ook anders graag in auto's rondrijden) In wezen is de film een ​​komedie en tot op zekere hoogte lukt die, doordat de personages heerlijk eigenzinnig zijn. De film heeft echter ook zo zijn problemen. Het duurt lang voordat er actie is en als het eindelijk opduikt, voelt het een beetje aan alsof je in een andere film ben belandt. Veel andere verhaalelementen voelen ook wat onderontwikkeld. Ook het satirisch was soms minder goed te begrijpen doordat ik niet veel weet van het Australië uit de jaren '70 maar er is nog steeds een behoorlijke hoeveelheid om van te genieten.

Deze voor tv gemaakte oorlogsfilm is nu niet direct heel goed; Formule-achtig, voorspelbaar en opgenomen met een mager budget maar hij is interessant vanwege dat de cast verschillende toekomstige zwarte acteurs bevat. Bekenden Richard Pryor (stand-upcomedian en acteur) speelt een soldaat die zo bang is om te vechten dat hij probeert te deserteren, Billy Dee Williams (Star Wars-personage Lando Calrissian) speelt een harde vent uit Harlem vol raciale woede, Moses Gunn (o.a. Shaft) verschijnt als een professor en Glynn Turman (Gremlins) portretteert een jonge man die een dagboek bijhoudt, en Robert Hooks (Trouble Man) is hun luitenant.

Er zijn wel veel clichés en enkele onlogische karakters (één is doof....hoeveel dove soldaten dienden in WO II?). Ook enigszins opvallend is dat dit komt van televisieproducent Aaron Spelling (co-auteur en coproducer van dit project) De film ontvouwt zich in slechts een uur en tien minuten, het is dus buitengewoon eenvoudig maar de manier waarop het wordt gepresenteerd met een interraciaal thema in de Tweede Wereldoorlog is een beetje anders. Verder is deze film niets anders dan een rechttoe rechtaan oorlog-actie-drama. En oh ja ….. dit is geregisseerd door dezelfde regisseur die ook de horrorfilm Frogs (1972) deed.