Opinions

Finse Found Footage met zo goed als geen budget (IDMB schatte het budget op €500) en die gratis You-Tube wordt aangeboden. Laat ik beginnen met te zeggen dat ik geen spijt heb gehad van mijn keuze. Een Urbex-er (urban explorer) gaat naar het ​​verlaten, en afgelegen jeugdhuis "Pohjola Manor" Een gebouw waar spookverhalen rond over gaan. Goh hij treft er iets aan! Duh, natuurlijk geen verrassing...Dat is ook niet waarom ik grotendeels tevreden over de film was. Tja, de introductie was wat lang, en dat terwijl de film maar 50 minuten duurt, werkte de spanning van het dwalen op de locatie, wel erg goed! Je weet dat er iets is verborgen maar waar, wat en wanneer? Voeg nog wat rondlopende griezelige gemaskerde figuren toe en deze film weet zijn eigen goed te redden! Bij de aftiteling zie je waar de found footage zijn inspiratie haalde door fragmenten uit de stille Buñuel & Dali-film Un Chien Andalou (1929) te laten zien

Op You-Tube is ook nog Raakavedos 2 (2017) te vinden. Maar zucht... Het zet zo'n beetje alles wat interessant was aan het eerste deel overboord. De film is langer maar besteedt meer tijd aan de filmmaker...onbegrepen en twijfel. Oké de verrassing is er natuurlijk een beetje van af maar of er wel of niet een moordzuchtige, gemaskerde man in een verlaten gebouw was, is heel wat enger dan dit! Het vervolg is niet goed dus!

Doordat David Cronenberg een zeer goed regisseur is, is deze film nog enigszins redelijk het bekijken waard. Het acteerwerk is namelijk ondermaats. Je merkt ook dat er niet gewerkt is met een ruim budget. Maar hierdoor zie je wel de kwaliteit van de regisseur, bijvoorbeeld doordat hij met slimmigheden toch weet uitbeelden dat het om een grootschalige epidemie gaat. Een grappige moment is dat Marilyn Chambers een bios voor erotische films binnenloop en zeg dat ze van dat soort films houd, terwijl ze in het echt ook in dit soort speelde zoals bv: Behind the Green Door (1972)

"De vertellingen van de pelgrims naar Kantelberg", (oftewel The Canterbury Tales) zijn een raamverzameling van 22 verhalen in Middelengels (volkstaal) die in de 14e eeuw werden geschreven door Geoffrey Chaucer. In deze film zijn de verhalen; The Cook's Tale, The Friar's Tale,The Miller's Tale, The Summoner's Tale, The Wife of Bath's Tale en de Merchant's Tale te zien. Sommige blijven dicht bij het oorspronkelijke verhaal en een aantal andere worden verfraaid.

Filmmaker Pier Paolo Pasolini veroorzaakte in de jaren '60 en '70 in Italië misschien opschudding bij de kerken en de Italiaanse regering. Echter heden ten dage lijkt mij daar nog maar weinig van over en visueel vond ik het allemaal maar armtierig. Wel positief was het dat de film werd opgenomen in de middeleeuwse stad Canterbury werd opgenomen. Tja en als je gaat voor controversie is het natuurlijk logisch dat je kiest voor de fabliau's korte, erotische satirische vertelling die de Canterbury Tales zijn opgenomen. Seks en religie staan toch al vaak op gespannen voet met elkaar.

Zodoende worden de verhalen teruggebracht tot een reeks schunnige verhalen met veel blote boezems, billen en mannelijke geslachtsdelen en herenliefde. Nu bestaat deze film wel uit verschillende verhalen, maar gaf de complete film chaotische en fragmentarisch gevoel. Het mist, elke vorm van structuur. De regisseur speelt zelf Chaucer die de verhalen tussendoor schrijft, maar dit vertelaspect is volkomen willekeurig.

De verhalen bevatten veel komische gebeurtenissen maar ik heb niet iets gezien wat mij tot lachen aanzette. Dieptepunt was voor mij het Chaplinesque slapstick-klucht waarin een man met een bolhoed en een stok op een irritante manier soms zingt/chant. Maar ook direct aan het begin leverde het al gefronste wenkbrauwen op als een vrouw langdradige ongeïnteresseerde monologen kweelt over haar weefkunsten en seksuele bekwaamheid. De finale die zich afspeelt in de hel was een visuele ontwerp duidelijk geïnspireerd naar een schilderij van Hieronymus Bosch was daarentegen wel nog opvallend

Het acteerwerk was voor een groot deel ook maar belabberd en denk dat het belangrijkste castingcriteria was of er de bereidt was om de kleren uit te doen. Er werden ook liedjes gezongen maar die zijn er erg slecht gezongen en irriteren daardoor nogal. Tja misschien was het in zijn tijd iets opvallends en schokkends maar de film is niet echt goed verouderd. Waardoor ik moeite had om dit uit te kijken. Niet ze erg geslaagd dus!

Film gebaseerd op drie verhalen( in het totaal zijn het er 49) uit de "The Pentamerone" (een verzameling van Napolitaanse sprookjes van de Italiaanse dichter en sprookjesverzamelaar Giambattista Basile.) Er is waarschijnlijk voor deze drie verhalen gekozen omdat hierin de meeste invloeden te zien zijn van wat later de basis vormde van de sprookjes van Charles Perrault en de gebroeders Grimm.

Oke, dan hoe was de film.......? De aankleding,kostuums,decors en de locatie`s waren prachtig! Maar afgezien van toch indrukwekkende cast, spat die vonk bij mij niet over. Het bleef allemaal afstandelijk. De bevlogenheid die bv. er wel was bij: "The Brothers Grimm" is er hier niet echt! Slecht is het niet, en het zien van onderdelen uit onze huidige sprookjes is ook wel grappig maar Basile verdient toch wel een betere bewerking dan dit!

Op vakantie met een camper in Texas. Alles verloopt prima, maar tijdens een stop voor de nacht stuiten ze op een satanische sekte die rond een vuur een rituele mensenoffer ten uitvoer brengt. Gevalletje angsten van het post-hippie, post-Manson... tijdperk. Het slachtoffer is een vrouw wiens naaktheid is vervaagd om een lagere PG-beoordeling te krijgen. Tja en dan weet je het eigenlijk al het satanisme en occultisme is teleurstellend licht. De film is verder een 70 minuten durende opbouw van een groep mensen die belegerd wordt naar een climax met autoachtervolging. De cast hoeft niet meer te doen dan een zonnebril te dragen en stoer ratelslangen en duivelaanbidders te verdrijven of schreeuwen, koken, koffie zetten en de camper schoonhouden, afhankelijk van hun geslacht. Vergeleken met die Texaanse gek met zijn kettingzaag waren de satanisten hier maar braaf en zeker niet al te dreigend. Niet heel erg sterk maar ach solide plezier valt er nog wel aan te beleven!

Biografie over Maria Skłodowska-Curie. De Pools-Frans schei- en natuurkundige, die een pionier was op het gebied van radioactiviteit, ze ontdekte de elementen polonium en radium en ontving twee Nobelprijzen, eveneens was ze eerste vrouw die prijs ontving.

De film flitst door de bepalende momenten in haar leven: haar echtgenoot en levenslange onderzoekspartner Pierre (Sam Riley) en het tragische verlies, uiteraard het ontdekken van de elementen polonium en radium, de geboorte van haar kinderen, twee Nobelprijzen, haar affaire en de bijdrage die ze leverde aan de eerste wereldoorlog.

Daartussendoor maakt regisseur Marjane Satrapi gebruik van animatie om een ​​deel van het wetenschappelijke van radioactiviteit te illustreren, dit werkt effectief, maar haar beslissing om met tussenpozen vooruit te flitsen in de geschiedenis om te laten zien waar Curie's wetenschap heeft toegeleid (Hiroshima, behandeling van kanker,Tsjernobyl) haalt ons uit het verhaal.

De prestaties van Rosamund Pike zijn sterk, intelligent en vol emotionele lagen (bot, koppig en af ​​en toe grof, maar ze is ook enorm sympathiek) maar passen goed bij deze succesvolle vrouw uit de geschiedenis. Meer naar het einde zien we ook nog even Anya Taylor-Joy als dochter Irene (die zelf ook later de Nobelprijs kreeg voor haar ontdekking van kunstmatige radioactiviteit)

Daarmee is dit een goede Biotopic met een goed, krachtig portret van het opmerkelijke figuur Maria Curie. Een leuke kennismaking en een soort geschiedenisles Maar meer ook niet zoals er nog vele zijn over andere personen.

Een Nazi probeert in Berlijn, een moeder en kind met een bom op te blazen. Jaren later een oude man die net een lijfverzekering ter waarde van $ 1 miljoen heeft afgesloten wordt vermoord gevonden op de kermis. De verzekeringsmaatschappij vermoedt dat er iets mis is. Aan hun beste rechercheur Chris Bayer (Robert Hoffmann) de taak om op onderzoek uit te gaan. Geen bezwaarlijke opdracht als de verdachten een nogal aantrekkelijke weduwe Wallenberger en twee niet minder aantrekkelijke dochters zijn Hij neemt zijn taak zeer serieus en doet het dan ook zeer grondig. Beide dochters belanden zonder problemen tussen de lakens. Die softcore-sequentie blijken uiteindelijk als enige de film nog wat op te fleuren want verder is het maar een grijze minuten durende gewone misdaadfilm. De killer was erg passief! Ook een titel die maar slecht is gekozen. het verwijst naar memorabele maar korte scene en niet waar de film omdraait! De hoofdlocaties zijn daarbij een pretpark en een landhuis, en de grond bij dat huis wordt gemakzuchtig maar aangezien voor een park. Enfin je kan niet alles hebben! En het einde....oei, de conclusie uit de doeken doen door tegen een schilderij te praten? Oké ik heb me niet geërgerd, maar me niet geweldig vermaakt. Er waren een stel aardige elementen echter werkte het niet zo goed in de film er werd het maar een vrij matige affaire.

De definitie van Horror; De bedoeling om met een verhaal, de lezer of de toeschouwer als vorm van amusement angst aan te jagen. De film weet hierin niet te slagen! Ja, voor een Filipijnse immigrante zonder papieren en met een kind kan het zeer angstwekkend zijn. Maar als mij als kijker horror wordt belooft dan verwacht ik niet wat ik denk een autobiografische film moet voorstellen omdat Paris Zarcilla een Brits-Filippijnse filmmaker is

Als er een kans komt die ze niet kan weigeren: een goedbetaalde baan als verzorger om voor een bedlegerige oudere man te zorgen, meneer Garrett, gaat de nooit echt naar horror-dingen. Lange tijd is de film opgebouwd rond Joy die haar dochter Grace ter bescherming probeert te verbergen. Dat gegeven deed me ook erg denken aan de Zuid-Koreaanse horrorfilm Gwimot (2022)

Ook al plaats je persoonlijk drama in een gotische landhuis, het blijft persoonlijk drama. De focus lig op personages en niet bij wezens of duistere krachten. Zelfs de situatie levert niet veel angstaanjagends op! Met ergens een spaarzame schrikactie en een ietwat humeurige sfeer zijn de horrorelementen schaars. En nee oei, oei ongemakkelijke gesprekken tussen Joy en haar werkgever Katherine zijn niet eng! Tja als de film dan een rustig tempo bezit werkt dit ook niet mee!

Als vervolgens ook gebruik wordt gemaakt van de ouderwetse beeldverhouding van 4:3, weet je het eigenlijk al! Regisseur Paris Zarcilla is niet geïnteresseerd in het maken van horror, maar gebruikt de genreconventies om, oh zo modern, sociaal-realistische thema's te verpakken. Ondanks veel positieve recensies en een hoge waardering op IDMB laat het maar een onbevredigend gevoel achter.

Op 27 juni 1976 vertrok er een toestel van Air France vanuit Tel Aviv naar Parijs, na een tussenlanding in Athene werd het vliegtuig door Duitse en Palestijnse terroristen gekaapt. De kapers dwongen dit vliegtuig eerst naar het Libische Benghazi om van daaruit verder te reizen naar het pro-Palestijnse Oegandese Entebbe. Eenmaal aangekomen in Entebbe lieten de gijzelnemers de niet-joodse passagiers vrij. Op de nacht van 3 juli op 4 juli 1976 vielen Israëlisch commando’s de luchthaven van Entebbe in Oeganda aan.

Dit was een voor NBC-gemaakte televisiefilm en bezat een grote sterren cast. Het zal de tweede van drie films uit de jaren '70 worden die over deze situatie zouden worden gemaakt. Dat kwam omdat het ABC lukte om hun televisiefilm een maand eerder uit te brengen. Hoewel die 'Victory at Entebbe' een nog grotere sterrencast bezat, wordt het over het algemeen wel als de zwakkere van de twee beschouwd. Voor Peter Finch als Israëlisch premier Yitzhak Rabin, bleek het zijn laatste filmrol te zijn.

En tja heel slecht was dit niet! Het was verrassend solide! Gedeeltelijk kwam dat doordat men er een soort documentair gevoel aan mee gaf en men volgens mij eveneens nog iets probeerde om heldenverering te voorkomen! Kapers die de gijzelaars toch opvallend goed behandelde en zelfs zorgde dat de onfortuinlijk mew. Dora Bloch naar ziekenhuis werd gebracht! De film schakelt van de gijzelaars en nemers in het vliegtuig en aankomsthal naar de zorgen en besluiten van diplomaten en leiders of later de voorbereidingen van het leger. Pas in de laatste 20 minuten zien we de uiteindelijke actie. Uitgevoerd door grote namen als; Charles Bronson (Death Wish), Robert Loggia (Scarface), John Saxon (Enter the Dragon) en James Woods (Salvador) Minder gekleurd dan deze film is dit voorval vermoedelijk niet in beeld te brengen, de film is daarmee goed voor wat het was.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog kampte het Russische leger met zware verliezen qua mankracht en ook waren er voedseltekorten. In februari 1917 was de maat vol voor de Russische revolutionairen en brak de Februarirevolutie uit. Daardoor kon Finland op 6 december 1917 zich eenzijdig onafhankelijk verklaren en veroorzaakt hiermee een tweespalt in de Finse samenleving. Wat daarop volgende was een bloedige Finse Burgeroorlog tussen 'Roden' (gesteund door Sovjet-Rusland) en 'Witten' (gesteund door de Duitsers)

Het is lente van 1918. De Finse onafhankelijkheidsoorlog is, in het voordeel van de 'witten', zo goed als voorbij. De jonge wetenschapper en officier, kapitein von Munck, wordt naar de nieuwe oostgrens van het onafhankelijke Finland en Rusland bij Rajajoki (nu Sestra in het Russische oblast Leningrad) gestuurd om deze grens te vormen. Hoewel de taak duidelijk lijkt, ontdekt hij dat de uitvoering niet mee valt. De bolsjewieken hebben wel gewonnen in Sovjetland en met St. Petersburg dichtbij, op slechts 40 km afstand, komt er een flinke stroom vluchtelingen opgang. Tussen hen bevinden zich natuurlijk ook spionnen of revolutionairen ('Roden') Deze zijn niet wenselijk en moeten van hogerhand geëxecuteerd worden.

De film loopt van die lente tot het einde van de eerste wereldoorlog Maar omdat een film over alleen mannen die bij een grens handhaven op den duur ook maar saai wordt, vormt de basis van de film een liefdesverhaal over Carl von Munck die verliefd wordt op de lerares Maaria Eleonoora Lintu (Minna Haapkylä) echter is die verloofd met een voortvluchtige, 'rode' Heikki Kiljunen (Tommi Korpela, Rare Exports 2010) Het was een film over een bewogen tijd die eigenlijk alleen maar verliezers kent en ook de romance was dus noodlottig. Een kleine minpunt is hierdoor wel het einde. Het verhaal eindigt met een te langdurige afscheidsscène...

Verdere zijn er voldoende andere fijne bij-personages die ook bijdragen aan de geloofwaardigheid van het verhaal. Er is zelfs een Russische majoor Gentch die voor wat luchtige momenten zorgt. En er wordt door de acteurs Fins, Zweeds, Russische en Duits gesproken. De film is een goed geacteerde en voor de meeste tijd ook goed geregisseerde film, met een goede sfeer. Waarin opvallend genoeg de Finnen zelf ook niet rooskleurig worden weggezet. De kwesties en de verdeling van de kersverse natie kende dan ook geen mooie ontstaan geschiedenis. En ze waren er ook nog niet vanaf want 30 jaar later zou uit deze conflicten de Winteroorlog (1939/1940.) losbarsten.

Film van de veelvuldig bejubelde Gouden Palm-winnaar regisseur Apichatpong Weerasethakul, of kortweg Joe genoemd.De film gaat in het kort over een als tijdelijk ziekenhuis ingericht schoolgebouwtje waar soldaten met een mysterieuze slaapziekte worden opgenomen. Verpleegster Jenjira en medium Keng verzorgen hen liefdevol en komen er, dankzij de verschijning van twee godinnen, achter wat de reden voor hun comateuze toestand is. Een veel gehoorde zin bij deze film is: "Probeer je neiging om alles te willen duiden te bedwingen" Oké, hier kan ik misschien nog wel in mee gaan maar waarom zal ik naar minutenlange scenes van bv. een shoppingmall, een parkje waar mensen steeds gaan verzitten, chai-chi oefeningen of mensen die eten op een markt, willen kijken? Of naar een wel 5 minutenlang durende scene met een samenvatting van een film die een man in een bioscoop bekijkt? Het is mij echt niet duidelijk wat ik daar nu aan moet vinden? Er waren wel momenten dat ik sfeervolle beelden zag maar voor het grootste gedeelte kwam het meer over als een boeddhistische meditatie-film. Die langzaam beweegt tussen heden en verleden,en die je naar één of andere vorm van verlichting moest brengen. Misschien dat men erin cinefiele kringen anders tegen aankijk maar ik trok dit voorbijglijdende filmgedicht niet echt.

Voordat deze film uit kwam was er in 2008 al een korte film over de 'The Rambler' en daarin stelt de mummie-verzamelende professor die dromen van mensen opneemt op VHS-tape, vast dat de snelweg een vreemde plek is en als je daar voldoende tijd doorbrengt, je ook best wat meemaakt. Vijf jaar naderhand is die korte film uitgegroeid tot een lange speelfilm. Waarin we naast elementen uit de korte film ook andere gekke ontmoetingen van die naamloze man te zien krijgen.

Wat deze film precies is, is gewoon niet uit te leggen! Een begin of een einde is er niet echt in deze roadmovie, je duik gewoon in het leven van "The Rambler" En zijn belevenissen variëren van donker, tot gruwelijk, van grappig tot avontuurlijk. Alles wat er gebeurt, gebeurt gewoon. Nu brengen ze dit als een horrorfilm (omdat het vermoedelijk nergens anders past) maar ik heb meerdere keren flink moeten schaterlachen! Het heeft van die fijne verwrongen humor; als een zieke nachtmerrie of de koortsdroom van een schizofreen. Dus zwarte komedie past hier misschien ook goed? Wat de regisseur je met deze film wil vertellen, geen idee maar of dat echt nodig was?

De film is gewoon één grote mindf * ck zonder rijm of reden maar voor mij voelde het als een soort kledingstuk wat je aantrek en direct perfect past. Maar tja... is dat kledingstuk een maatje te groot of te klein... en zo is het ook met de ervaring van elke kijker, het is vooral afhankelijk van je filmische geduld en tolerantie, hoe goed je deze film ga vinden. Echter denk dat niemand kan ontkennen dat filmmaker Calvin Lee Reeder vindingrijk was met zijn ideeën!

Korte Duitse variant op het zombiegenre. Waarin een handjevol buren moet zien te overleven in een Oost-Berlijns binnenplaats-woonblok. Er wordt knap gebruik gemaakt van deze locatie en ook het acteerwerk van de diverse betrokkenen is netjes. Leuk was ook dat het om alledaagse personen ging die al het onheil het hoofd moeten bieden. Geen typische heldendom met allerlei wapentuig. Echter komt de film ook niet veel verder dan de standaard jager- en prooi-scènes. Nergens was er veel van gore te vinden, wel nieuw was de mogelijkheid om een beet te overleven met kalm gedrag. De afloop was licht teleurstellend; te dramatisch en zombieliefde brrr. Gelukkig werden, mede door de tijdsduur, de clichés niet iet al te saai en bleef er een sympathieke Duitse zombiefilm over.

Over Edogawa Rampo (Tarô Hirai), of zijn verhalen had ik nog nooit gehoord. Als bijnaam krijg hij ook de "Japanse Edgar Allen Poe" Dit maakte me nieuwsgierig want deze filmpjes zijn interpretaties van zijn werk. En na zien van de film valt het me zeker niet tegen! Het geheel bestaat uit vier filmpjes beginnende bij:

1) Mars Canal: Deze is zo kort dat je meer kan spreken over een clip of intro. Het is abstracte Japanse beeldspraak en een opmaat voor de drie andere filmpjes.

2) Mirror Hell: Een zeer toepasselijke titel want in dit filmpje zijn er spiegels, spiegels, spiegels en een spiegelmaker. Maar tussen al die experimenten met camera-standpunten, reflecties in spiegels zit een zeer goed idee verborgen, over hoe de vrouwen aan hun einde kwamen.

3) Catterpillar: Dat betekent natuurlijk Rups maar in dit geval is dat nogal luguber met een man zonder armen of benen. Kunst of weerzinwekkend? Zowel in de film als ook het filmpje zelf. In ieder geval pure Horror!

4) Crawling Bugs:Kleurrijk filmpje over chauffeur met een fobie voor onderhuidse bacteriën en andere beestjes en tevens een obsessie voor een mooie actrice. Vreemd en opvallend door een andere stijl en een zeer bizarre ontknoping.

Elke regisseur experimenteert er lustig op los en het getoonde is soms ongrijpbaar zoals vaker in Japanse films. Toch was het prima genieten!

Een zeer middelmatige detectivefilm. Duidelijk nog van voor dat Zweedse krimi een household-naam werden. Het is bijna niet meer voor te stellen dat uit een land waar series als The Bridge, Wallander, The Killing of het drieluik van Stieg Larsson nog van dit soort simpele en gemakzuchtige thrillers komen. Nergens wordt dan ook de sfeer gehaald van bovenstaande voorbeelden. Het verhaal zit vol met voorspelbare en/of vreemde keuzes. Het acteerwerk was dan wel gelukkig nog van een goede kwaliteit. Sofia Helin en Mikael Persbrandt zijn nu redelijk bekende acteurs.

Ik wilde "The Ranger" kijken omdat het uitgangspunt van een psychopathisch National Park Ranger me wel aansprak. Het was weer eens wat anders dan moordende rednecks of kannibalistische inteeltfamilies. Echter na het bekijken blijkt het niet meer dan een maar weinig memorabel tussendoortje te zijn. Een slasher volgens het boekje, die jammer genoeg niet op de juiste manier gebruik maakt van de locaties, de killer, de vele mogelijke slash-methoden of de 80's setting. De medelijden die we voor de punkers hadden moeten krijgen, wordt al in eerste minuten te niet gedaan. En ook het beoogde effect tussen final girl en killer is verder maar zwak. Chloe Levine en Jeremy Holm deden het nog wel aardig en aangevuld met wat standaard gore, die wel gelukkig in beeld was! Het blijkt dat deze film dus verder niets doet wat al niet is gedaan in de jaren '80 en daardoor blijkt dat de grimmige filmposter verreweg de beste troef van de hele film was.

Om deze film te kijken moet je een enorm grote fan van High fantasy (een primaire wereld waarin onze wereld niet bestaat) zijn. Want eerlijk is eerlijk, Fantasie en klein budget gaan heel slecht samen. Het eindproduct lijkt te vaak op LARP-spelers die hun passieproject filmen. Je kijk naar dit soort films met de wetenschap; de film is slecht maar in hoeverre valt het mee? Helaas voor deze inspanning is het eindresultaat niet heel erg goed! Het acteren en schrijven (in een zinloze flashback wordt de held letterlijk verteld door een heks in een tipi wat er staat te gebeuren maar hij doet niets..?) was niet heel best, het camerawerk en de montage zijn schokkerig, de make-up van de schepsels (rubberen Orc-masker) zijn gewoon goedkoop, middelmatig gechoreografeerde bosgevechten en het verhaal is met één uur en 45 min ook onnodig lang. Maar...iemand die echt een voorliefde heeft voor live action D&D-spelletjes (LARP), iemand die inziet dat dit domweg stuntelende fans zijn, kan (en wil) ik het niet over me hart krijgen om al te streng in mijn waardering te zijn. Ja het is inderdaad amateuristisch op een slechte manier....en niet al te best. Maar toch...?

Rapsodia Satanica vertelt een Faustiaans verhaal, met een vrouwelijk hoofdpersonage; De ouder wordende gravin Alba D’Oltrevita ( Lyda Borelli) die alleen woont in haar “Castello dell’illusione”. Ze sluit een pact met Mephisto om haar jeugd terug te krijgen, in ruil voor het afzweren van de liefde.Tja schoonheid gaat samen met verdriet, dus het gaat mis...!

Bijzonderheid aan deze korte zwijgende film is dat het kleur bezat. De hele film werd beeld per beeld met inkt ingekleurd. Tinting, toning en stenciling waren wel vaker gebruikte kleuren-procedés, maar zelden werden ze op deze manier, tegelijk, ingezet. Jammer genoeg kon ik met de rest van de beelden veel minder en voelde het voor mij aan alsof ik naar een op film vastgelegde operavoorstelling zat te kijken. Kanttekening daarbij is dat er vooral in het tweede gedeelte wel een paar hele mooi beelden te zien waren. De Italiaanse actrice Lyda Borelli speelt de hoofdrol. In het Italië van de jaren tien was ze een superster. Echter kon ik helemaal niets met haar. Het zijn enkele factoren die mij gewoon minder aanspraken en die niet kwamen door de film zelf.

Trivia: Regisseur Nino Oxilia stierf in 1917 tijdens de Eerste Wereldoorlog aan het Italiaans-Oostenrijkse front. Een jaar later, op het hoogtepunt van haar carrière, stopte Lyda Borelli met acteren. Ze huwde en kreeg kinderen. Het verhaal doet de ronde dat haar rijke echtgenoot probeerde alle bestaande fotokopieën op te kopen en te vernietigen. Gelukkig is deze daar wel aan ontsnapt!

Volgens een legende lig de woonplaats van de kerstman op de grens tussen Finland en Rusland, op de berg Korvatunturi om precies te zijn. Deze omgeving levert hier dan ook een erg leuke kinder-kerstfilm (daardoor op horror-gebied niet eng) op. Waarbij het ook fijn was dat er niet voor het snelle en makkelijke zoetsappig vermaak wordt gekozen. Het had ook wel wat weg van een fantasyfilm-maar-dan-wel-met-wat-horror-trekjes. Het leuke was dat de film wel alle traditionele ingrediënten bevat De rendieren en cadeautjes zijn er. De Kerstman houd op zijn manier van kindertjes en uiteraard is een kind de onbetwiste held. Maar door een net iets andere aanpak (In welke kerstfilm loop de held rond met een shot-gun? Laat een ‘rendierenoogst’ zien? Of zijn er hordes naakte kerstmannen?) was dit een stukje beter dan al dat zoetsappige gedoe wat blijkbaar vaak bij kerst hoort! Ook de lollige ontknoping, die pas de titel verklaarde, zorgde dat m’n mondhoeken iets omhoog kwamen. Tja als je meer gek ben van de hap-slik-weg zoetsappige kerstfilms, dan zal je hier niet veel vinden. Echter degene die wat avontuurlijker zijn aangelegen hebben met deze, een best vermakelijke film!

Alhoewel de naam Hammer onweerlegbaar met horror is verweven, maakten ze ook verschillende swashbucklers en historische avonturenfilms. Doordat Grigori Rasputin een echt bestaande figuur uit het verleden is, zit deze film hier een beetje tussenin, hoewel het wel duidelijk meer naar een horrorfilm neigt dan historische film.

Het verhaal is dus grotendeels verzonnen, hoewel sommige gebeurtenissen voorafgaand aan de moord op Rasputin wel heel losjes gebaseerd zijn op het memoires van Prins Yusupov. De film zelf werd back-to-back gemaakt met 'Dracula, Prince of Darkness,' met veel van dezelfde castleden en sets die in Bray Studios werden gebruikt. Dit om Hammer geld te laten besparen. De film begint veelbelovend

maar wordt in de tweede helft wat minder interessant. De belevingen die in de Russische aristocratie plaatsvinden, lijken veel op standaard Brits kostuumdrama.

Christopher Lee levert een uitstekende prestatie! Hij heeft er duidelijk erg veel plezier in! Nu liggen de rollen van Rasputin en Dracula ook niet heel ver uit elkaar, beide worden getoond als een duivelse personificatie. Helaas gaat van alleen een paar starende ogen ook niet echt veel angst uit. En tja dat dansen had voor mij achterwege gelaten kunnen worden.

Ondanks de opmerkingen was dit een erg fijne Hammer-film met geweldige elementen: cheezy soft-gore effecten (een afgehakte hand !!) bijna naakt (leve de Britse censuur), maniakaal gelach en spannende muziek, De film is leuk tijdverdrijf van begin tot eind!

Horror-documentaire over ratten en dat die "onschuldige" beestjes met hun zachte vachtje en kraaloogjes toch intelligenter zijn dan we vermoeden. Doordat ze vele ziektes met zich meedragen zaaien ze wereldwijd dood en verderf. We zien voornamelijk de bestrijding van de ratten in verschillende landen. Enige horror komt van het opensnijden en in stukjes hakken van gevangen ratten in een laboratorium voor onderzoek en misschien wat schokkend als ze luid piepend uit elkaar worden gescheurd door honden. Bij vlagen is het wel fascinerend en animerend, toch zijn meerdere onderwerpen al eens getoond. Door de schrikeffecten en griezelige muziek is het allemaal wel entertainend maar meer ook niet.

Veel Aussie WW2-film zijn er niet gemaakt en tussen 1940 en 1945 werden er in Australië maar slechts een aantal films gemaakt dus in dat opzicht is dit bijzonder! De film volgt drie bevriende veedrijvers die samen dienst nemen in het Australische leger tijdens de belegering van de Libische stad Tobruk in Noord-Afrika door Rommel 's Afrikakorps. Tja maar meer positiefs zeggen dan dat het kort was, kan ik ook niet! Het is verder een samensmelting van veel slechte eigenschappen. Er werd juist gekozen voor die dingen die je niet wil in een oorlogsfilm. Direct vanaf het begin leunt de film te zwaar op een voice-over vertelling. Het is nooit een goed idee om emoties van je personages te laten vertellen door een verteller. Echter is dat niet het grootste struikelblok. Dat is namelijk het ontbreken van enige echte inhoud. De film komt traag op gang met veel logge gesprekken en aangezette romantiek, De oorlogshandelingen lijken meer op een soort documentaire en voor minstens vijf minuten is het scherm helemaal zwart, je hoor alleen willekeurige geweerschoten en af ​​en toe geschreeuw. Nog erger was dat er een kapper wordt toegevoegd, die komische moet zijn maar niet erg grappig was. Ondanks dat de film werd gemaakt toen de oorlog niet was afgelopen was dit een compleet vergeetbare film.

Dit is een op zichzelf staande Witcher-spin-off die vlak voor seizoen 4 van The Witcher even gauw op Netflix werd gedumpt. Het project begon als een serie maar werd ingekort tot film en tijdens de twee maanden opnames werd besloten om niet verder te gaan.

Het is een prequel, die zich richt op "The Rats", de tienerbende die Ciri in aflevering 8 van seizoen 3, tegenkomt. Het begint ook met Ciri vastgebonden op een kar, leunend tegen een vat met daarin gepekelde hoofden en vervolgens verteld bestuurder Leo Bonhart het achtergrondverhaal van de groep van zes buitenbeentjes die leven van diefstal. Het is allemaal ongedwongen en aardig om te kijken maar er is in deze standalone ook nergens iets essentieel te bekennen.

Iedereen praat over wat ze hebben gedaan, er is wat actie en praktische effecten, maar van begin tot eind komt het niet veel verder. Het mist de sfeer van de Witcher-wereld. En misschien is het probleem dat het personages zijn waar niemand om geeft, omdat ze waarschijnlijk betekenisloos zijn in de serie. Geen van de acteurs heeft genoeg charisma om de serie te dragen. Waardoor gek genoeg Dolph Lundgren is, die de Witcher Brehen, de Kat van Lello speelt, die hier de beste spelende acteur is!

Het eerste en tweede seizoen van de serie vond ik geweldig, volgde mooi het boek met een aantal goede toevoegingen. Maar daarna ging het hard bergafwaarts. Het is zelfs nog schokkender, want dit de derde toevoeging in de Witcher-wereld die Netflix dit jaar verprutst (samen met Sirens of the Deep en seizoen 4) Oké er was natuuurlijk ook al Blood Origin (2022) Tja dacht dat ze daar wel enigszins van geleerd hadden maar nee...Ideetje misschien is het tijd om voor "The Witcher Universe" een compleet nieuwe aanpak te komen?, Misschien zelfs een reboot, want dit gaat vermoedelijk zo niet werken...

“I’m not sure there is a hell after death, so I want to make sure you all experience it!”

Het Indonesisch film-duo The Mo Brothers (Macabre en Headshot) bestaat uit regisseurs Kimo Stamboel en Timo Tjahjanto (May the Devil Take You, The Night Comes for Us) Vanaf 2016 zijn beide hun eigen weggegaan. Dit is zijn tweede film die hij alleen maakte! Een losse remake van de horrorfilm Ratu Ilmu Hitam (1979) en het scenario is bewerkt door Joko Anwar (Impetigore, Satan’s Slaves) Die zelf ook niet de minste regisseur en schrijver is! De film doet dan ook zeer veel goed!

Een nieuw verhaal waarin de kernelementen van zwarte magie en wraak zijn behouden! De film begint vrij herkenbaar met vader Hanif zijn vrouw Nadya en zijn drie kinderen op weg naar een weeshuis waar hij opgroeide en BOEM ze rijden iets aan! Eenmaal aangekomen bij het weeshuis maken we kennis met de rest de legende over een opgesloten krankzinnige vrouw die vaardig was in zwarte magie.

De film neemt lekker zijn tijd. De eerste twintig minuten geven een introductie tot de cast en vertellen over enkele van hun achtergronden. Maar er heerst een sluipende angst en dan...volgt er een scène die ik me niet kan voorstellen in een reguliere westerse film! Oei die scene voorspelt zeker wat je nog te wachten staat! Naast een heleboel griezelige, kruipende beestjes...

Het verhaal is ook mooi compleet rond en niet alleen maar bloederig om te shocken. De verschrikkingen die het bovennatuurlijke bloedbad voortbrengt had een gruwelijke oorzaak. Geen film om preuts of snel geschokt te zijn maar wel precies waar horrorfans op zitten te wachten! Er wordt ook wat CGI gebruikt in deze film, maar als een groot deel ervan ook bestaat uit praktische effecten is dat nog een pluspunt! Simpel gezegd is dit een intens filmpje, en tegen de tijd dat de actie zijn climax bereikt, was mijn horrorhart zeer tevreden!

Enerzijds is dit een poging tot het maken van een Duitse DePalma-film. Dus kopieert het veel van hem, ja ook de splitshots. In Duitse degelijkheid! Daarom is het verre van speels maar eerder wat stug gefilmd. Wat deels ook op gaat voor het acteerwerk Anderzijds heeft dit neo-noir erotische thrillerverhaal met een hartstochtelijk kat-en-muisspel een onzekere uitkomst, een lange intieme "lesbische" scène. Niet uitbuitend maar wel in beeld! Waardoor het zeker geen typisch Duitse producties werd....Een ander dingetje...is dat er volgens Duitse recensies in de film het dialect Zwabisch en Middelsaksisch werd gesproken. Iets wat ons Nederlanders niet of weinig zal opvallen of zal hinderen. Al met al, was de film niet perfect maar wel gewaagd! (dit krijg dan ook meer de voorkeur boven een gepolijste Hollywood-film)

De film gaat van start met een ongeluk en de dokters kunnen niets doen om het slachtoffer te helpen. Maar gelukkig is daar nog neurologisch-chirurg Dr. Richard Vollin (Bela Lugosi) Deze doet zijn intrede met het citeren van het gedicht The Raven van Edgar Allan Poe. Want Vollin heeft een obsessie voor Poe's verhalen. Vandaar dus ook de naam van de film. En zo blijkt is ook de Pit and the Pendulum een favoriet. Het is duidelijk dat het bronmateriaal niet vandoen heeft bij deze film. Toch is het nog aardig dat er verwezen wordt naar Poe. En dan naar pas vijftien minuten komt Boris Karloff ten tonele als Edward Bateman. De tweede samenwerking van Karloff en Lugosi naar THE BLACK CAT uit 1934. En als die twee bij elkaar zijn komt er meer vaart in de film. De rest van de cast komt verder nog maar weinig aan bod. Helaas hebben ze een te makkelijk en simpel verhaal tot hun beschikking om echt te kunnen vlammen. Een leuk detail voor de oplettende kijker is het feit dat als Irene Ware als Jean Thatcher de dans “The Spirit of Poe,” opvoert voor de Dr. Vollin ze dit doet op de oude opera-set van de film PHANTOM OF THE OPERA uit 1925.

Indrukwekkende cast , Vincent Price, Peter Lorre, Boris Karloff en zelf een zeer jonge Jack Nicholson. Helaas geen indrukwekkende film. Het geheel was te frivool en de horror was ver te zoeken. Toch was de film best vermakelijk. Hier en daar waren de grappen ook zelfs best komisch. Voor wie geïnteresseerd is in het gedicht hier een fijne bewerking: Omnia - The Raven (Lyrics) - YouTube

De Amerikaans schrijver en dichter Edgar Allan Poe (1809-1849) verdween gedurende drie dagen en men vond hem ergens in de goot in de straten van Baltimore in ijlende toestand terug. Enkele dagen later, op 7 oktober 1849, overleed hij zonder dat duidelijk werd wat er was gebeurd.

Deze film probeert de laatste dagen van de dichter en auteur te verklaren. Echter doet dat met een fictief detectiveverhaal over gruwelijke moorden. Dat doet een beetje denken door zijn sfeer en het verhaal aan de gotische Sherlock Holmes en met zijn moorden gebaseerd op Poe's verhalen aan Se7en. Historisch gezien niet helemaal correct (seriemoordenaar is een term uit de jaren '70 ?) Maar ach...het is geen bio-pic film dus het op dat vlak moet je het ook niet gaan analyseren! Alhoewel de film nog verbazingwekkend genoeg redelijk autobiografisch was. Veel details uit Poe's leven komen terug in de film.

Hij was inderdaad een alcoholist, was verslaafd aan opium, was door opzettelijk plichtverzuim weggestuurd uit het leger en werkte als literair criticus en redacteur. Hij had ook maar matig succes. Pas vanaf de publicatie van zijn gedicht 'The Raven' in 1845 kreeg hij literaire erkenning. Ook zijn echtgenote Virginia die uiteraard tijdens dit gebeuren al was overleden, werd genoemd. Niet in de film maar curieus detail is dat dit zijn nichtje was met wie hij op dertienjarige leeftijd trouwde! Maar Poe krijgt wel een zeer begeerlijke fictieve love interest in de vorm van Emily Hamilton! Wat moet zo’n mooie vrouw met de drugsverslaafde alcoholist Edgar Poe?

De dader blijft goed verborgen, daar kom je pas aan het eind van de film achter. Tenzij je als kijker veel kennis bezit over inkt en magneten. Via de 'The Murders in the Rue Morgue' naar de bloederige 'The Pit and the Pendulum' en 'The Mystery of Marie Rogêt' en een klopjacht die begint bij een gemaskerd bal van 'The Masque of the Red Death tot de rode draad van 'The Premature Burial' zo'n beetje elk bekend detectiveverhaal van Poe's hand is hier wel te vinden !

Het ziet er allemaal lekker duister en onheilspellend uit en regisseur McTeigue heeft goed op sommige details gelet. Het acteerwerk is van een behoorlijk niveau. En ook een pluspunt (voor de horrorfans) is de bloederige uitvoering van de moorden. Oké het lijkt soms wat op andere film maar voor een avondje genieten was het best lekker!

Edgar Allen Poe was een Amerikaanse dichter, schrijver en literair criticus die een zeer grote invloed op het horror- en fantasy-genre heeft gehad. Veel van zijn verhalen zijn ook verfilmd of hebben als inspiratie gediend. Maar in deze film laten ze in een soort fictief oorsprongsverhaal over de jonge Edgar Allan Poe zien. Uiteraard hoor je heel veel Poe-referenties!

De echte Poe was niet in staat om zichzelf te onderhouden, dus nam hij dienst in het Amerikaanse leger. De film begint dus als een groep cadetten tijdens een trainingsoefening een verminkte, stervende man vastgebonden aan een boom, ontdekken. Dit leidt hen naar het plattelandsstadje Raven's Hollow alwaar ze de moord op de mysterieuze man onderzoeken.

Raven's Hollow lijkt niet te beschikken over een al te groot budget maar doet geweldig werk met de tools die het heeft. De historische kostuums, locaties en decorontwerp creëren voldoende sfeer om je in die tijd te wanen. De cinematografie tovert soms erg mooie beelden op het scherm! Er zijn een aantal redelijk goede gore-effecten om de boel op te fleuren. Voor het griezelige, bovennatuurlijke wezen werd CGI gebruikt maar die is redelijk goed gedaan. Of men wist hun beperkingen goed want het wordt niet vaak ingezet, waardoor het ook niet erg opvalt of de film verpest!

De film had zijn verhaal over de vloek/mysterie misschien wat beter en macaberder kunnen brengen. Uiteindelijk was het een plezierige, maar iets te lichte low-budget schepseltarief, Echter was het de tijd meer dan waard om te bekijken. Een goede samenhangende, spookachtige, plezierige horrorervaring.

Met superlage of No-budget films ben ik wel bekend. Het zijn vaak filmpjes die door fans van het genre zijn gemaakt. Het is dus vooral een kwestie van niet teveel verwachten. Zo ook bij deze Griekse horror.

Helaas is dit een prutswerk van je welste geworden. Ten eerste zijn er domweg te veel personages. Acteerwerk is uiteraard slecht maar de teksten die ze hier uitkramen zijn wel heel erg. Dat werd pijnlijk duidelijk tijdens de ellelange erotisch bedoelde scènes. "I will F*^% you!"??? En dat dan ook nog op het nummer; "Tears in heaven" Oké we zien wat borsten voorbij komen. (dat was dan nog iets van een pluspunt)

En dan de kills! Hier hoort de film zijn kracht aan te ontleden maar die zijn ondermaats. Veelal zijn het repetitive moorden. We zien het gezicht van het slachtoffer, scheermes, dildo, gesel en dan cirkelzaag. Alles te donker waardoor er niet al te veel is te zien. Nee, zelfs aan de eisen van extreme cinema voldoet het bijna niet!

Het is misschien een dappere poging maar goed kan ik dit niet vinden.