Opinions

Regisseur Pierre B. Reinhard is een van de weinige regisseurs van softcore/erotische films die nog enige ambitie lijkt te pretenderen, echter veel ervan is niet terug te zien in deze film. Talloze saaie scenes lijken niet anders dan opvulling te zijn voor ongemotiveerde naaktscènes van zo beetje de gehele vrouwelijk cast. Het verhaal is een soort Franse Dallas maar met vrouwelijke zombies. En alhoewel de film uit de late jaren '80 komt, oogt het in alles alsof was het de 70's. De aanwezige pornografisch disco-soundtrack help daar dan ook niet echt bij. Kwaliteiten bezit de cast niet echt en de personages lijken nog dommer te handelen dan gebruikelijk is. Chemisch afval dumpen en niemand weet waar het vandaan komt, terwijl er maar één chemische fabriek in de buurt is? Enfin het kan! Wat minder kan waren de zombies. Deze waren nota-bene de slimste en meest georganiseerde personages van de hele film. Samen-trekken ze op tegen de verantwoordelijke van hun dood/herrijzenis, zwemmen, rijden auto, bellen aan, ontvoeren een prostituee om met haar vervolgens een erotische onderonsje te hebben, en elke morgen keren ze terug als waren het vampieren. Er is wel één mooie gore-scene en de vrouwen zijn tenminste naakt maar verder mogen het duidelijk zijn dat zo'n beetje alles aan deze productie onzinnig was!

Een verademing naar weer een goedgewaardeerde arty-farty film. Misschien is het niet de meest geweldige filmische prestatie maar wel zoveel leuker en plezieriger ! Een kleine horror-buddy- B-film. Beide actrices waren solide, de effecten varieerden van behoorlijke praktische effecten tot slordige CGI, en alles in een nostalgische look uit de jaren 80: van neonblauw en rood. De film draait om de tegenpolen, peepshow-stripper Angie Pitarelli en religieuze demonstrante Sally Mewbourne die met elkaar zitten opgescheept om de apocalypse te overleven. Overleven van elkaar, van een soort slangen / slakkenwezens en de "Demon of Lust" Asmodeus. De finale is leuk en passend gezien wat de dames hebben doorgemaakt om zo ver te komen. Het lage budget doodt een beetje wat dit had kunnen zijn, maar ik waardeerde deze horrorfilm over een paar glibberige monsters die een paar meisjes bedreigen, voor wat het was.en het weet tenminste voor flinke dosis entertainment te zorgen.

Met een mix tussen horror en komedie ben ik waarschijnlijk niet de meest geschikte persoon om hier echt iets van te vinden. Het hier aangehaalde 'S.o.t.D.' was eveneens geen succes voor mij. Maar vreemd genoeg moet ik zeggen... was het wel leuk om de situatie te bekijken vanuit de zombie zelf en waren er bepaalde scenes die ook best grappig waren! Helaas overheerste de onnodige, flauwe momenten. De meeste aandacht ging uiteraard naar de komedie en de film hoef het helemaal niet te hebben van goede make-up of van veel speciale effecten. Echter door regisseur Prior's achtergrond in special effects (films als ‘A Nightmare on Elm Street’ 3&4 of Phantasm 2,3&4) zijn die kwaliteiten wel aanwezig! Dit komt tot een climax in een prachtig vormgegeven pratend hoofd. Ondanks dat er enigszins potentie in zat was het helaas te teleurstellend.

Volgens de trivia op IDMB zijn er maar liefst drie versies van deze film en zijn ze totaal verschillend van plot. In de originele versie (éénmalig in het openbaar vertoont op een Spaans filmfestival onder El Hundimiento de la Casa Usher) is Usher een oude moordenaar die wordt gekweld door de geesten van zijn slachtoffers. In een tweede versie is Usher een bovennatuurlijk wezen dat menselijk bloed nodig heeft om in leven te blijven. Tenslotte, in de derde versie, werd hij veranderd in een gekke wetenschapper die dorpsmeisjes ontvoert en hun bloed gebruikt om zijn dochter Melissa in leven te houden. Die laatste versie is ook de enige die beschikbaar is. Echter is het absoluut het soort film dat bijna niet kijken is (omdat je tijdens het kijken net zo comateus wordt als de dochter van Usher). Jesús Franco gaat voor een zo goedkoop mogelijke gotische uiterlijk en knutselt met verschillende stukjes uit Poe-verhalen en zelfs een beetje Stoker's Dracula één of ander plot in elkaar. Gebruikt ook als flashback om het verleden van Usher te vertellen, zwart-wit beelden van het 20 jaar eerdere; Gritos en la Noche (Film, 1962) En op elk ander vlak was het over het algemeen vrij tam. Er is weinig horror (het spelletje "Ring Around the Rosie" was het engste van de film) en Franco's gebruikelijke inzoom op vrouwelijke naakt en kruis (al is dat eerder iets positief) was er ook niet! Met een verhaal dat kruipt in het tempo van een slak overdrijf ik niet als ik zeg dat dit erg langdradig was!

Hammer's tweede film in hun "Frankenstein" -cyclus gaat door waar "The Curse Of Frankenstein" ophield met Baron Frankenstein die ontsnapt is aan de guillotine en leidt zijn eigen praktijk om de armen te helpen, of was het nu om zich aan armen te helpen, en te gebruiken om een ​​nieuw monster te maken. Peter Cushing levert wederom een knappe prestatie als dokter Stein, een naam zodat niemand ooit kan twijfelen wie hij in werkelijkheid is. Het script geeft een aardige draai aan het bekende verhaal, maar is veel meer karakter-gestuurd waardoor er soms meer psychologisch dramatiek is te vinden dan horror. Daarnaast zijn er ook scenes die verveling deden opwekken. Gelukkig zij die wel in de minderheid. Frankenstein’s schepping is menselijk en heeft geen kunstmatig tot stand gebracht bewustzijn. Het typische Hammer sfeertje en de pseudo-wetenschappelijke demonstraties met prima speciale effecten maken van deze film toch weer een fijne en goede opvolger.

Ondanks dat de titel een beetje deed vermoeden dat het om een vervolg op een Boogeyman-film ging. Is dit niet het geval, wel was het een teleurstellende poging tot film-maken Er was maar weinig om van te genieten. Hoewel een paar moorden voorkomen, zijn die niet genoeg om dit ​​tergend trage verhaal te compenseren Het is een low-budget-film waar om geld te besparen de aanwezige mensen meer aan drugs doen en domme dialogen bezigen. Het acteerwerk is echter op zijn best middelmatig en op zijn slechtst gewoon tenenkrommend. Tja en dan richt je de film ook nog eens voornamelijk op de strijd van één man tegen verslaving en is de Boogeyman nauwelijks aanwezig. Het is een metafoor voor een psychische aandoening maar het was twijfelachtig of het dan wel klopt! (de eerste moord) Bovendien is er een vreemde fixatie op de non-stop slaapkameractiviteiten van één stel, wat meer aanvoelt als opvulling dan als plotontwikkeling. Duidelijk dat dit de zoveelste film is waar een groep vrienden een huisje huren en samenkomen om een ​​film te maken

Het wezen uit de Black Lagoon wordt gevangen en ingezet als een attractie in een aquarium. Het maak de spanning in de film maar weinig memorabel. Aangezien het monster het grootste gedeelte aan de ketting lig. Het werd op den duur een beetje een sleur en er waren zoveel irrelevante opnames met tijd-opvulling (toppunt was de 3 minuten van een dolfijnenshow) Het plot was gewoon de typische 'monster wordt verliefd op vrouw en probeert haar te vangen op zijn primitieve maar eerlijke manier' Terwijl op één mens na het eigenlijk alleen maar dieren zijn die de dood vonden. De film is niet verschrikkelijk, het is gewoon standaard formulewerk van een typische jaren 50 B-film.

Film met een script dat alle kanten opwaait. Aan het begin keert John Benedict (William Holden) naar huis terug. Het lijkt dan net little house on the prairie. Enfin dan gebeurt natuurlijk het meest voor de hand liggende. En dan komt het leukste stuk van de film maar wat rechtstreeks uit de The Magnificent Seven had kunnen komen. Het rare is dat er dan een vreemd intermezzo volgt met berouw en een liefdesverhaaltje tussen Holden en Susan Hayward. Hayward is trouwens wel degene die het beste acteert van allemaal. En dan is er nog het einde wat absoluut ook niet bevredigend was. Onevenwichtig en maar bij vlagen echt leuk.

Zet een stel belachelijk stereotiepe internationale toeristen op een boot om de walvispopulatie van IJsland te spotten en laat ze een familie van krankzinnige "Fishbillies" tegenkomen. Het lijkt in alle opzichten op TTCM Alleen het busje is nu dus een schip ...tja waarop niet heel toevallig de kapitein, Gunnar Hansen is, beter bekend als de eerste Leatherface. Direct vanaf het begin is het acteerwerk van een paar maar goed en de rest net niet verschrikkelijk (de Fransman was gewoon verschrikkelijk) maar gelukkig zijn de meeste gewoon slachtvoer. Wel positief dat het geen irritante jongere waren maar helaas verdwijnt hierdoor ook een beetje de reden (seks of drugs) van het moorden. Verder volgt het gewoon de lijn van elke andere killer-familie film...het kat- en muisspel waarbij er slachtoffers vallen. Ondanks dat het niet per se een slechte film was, had het ook veel dingen niet goed en overheerste bij mij het negatievere gevoel. Zo snapte ik niet goed waarom ze eerst de twee vriendinnen opvoerde, was het me onduidelijk waarom de stuurman er met een bootje vandoor ging en wie of wat was die een jonge Japanse toerist. Ook vond ik het nogal tenenkrommend om het Björk-liedje "It's Oh So Quiet" te laten zingen via het luidsprekersysteem. (jaja het is IJsland en schrijver Sjón heeft met Björk gewerkt...zucht) Tja Annette...niet geheel verwonderlijk krijg je dan de meeste trammelant! Het was ook wel leuk om te zien dat de slachtoffers niet allemaal hulpeloos waren! Enfin omdat ik slashers goed kan waarderen en hier de kills nog enigszins voldoende waren, een redelijk goede waardering.

“Here at the ReZort, we firmly believe that every apocalypse deserves an afterparty,” ;zegt bedrijfsleider Wilton (Claire Goose, Mel uit de detective -serie Waking the Dead.), tegen haar eilandgasten.En inderdaad zo voel de film dus ook! Als de mosterd naar de maaltijd.

Ik zie dat alexspyforever en ik bijna op hetzelfde moment deze film hebben gekeken. Alleen ik ben een stuk minder positief over deze film, vol uitgemolken clichés en gecombineerd met actuele -problemen. Via het intro leren we dat dit een post-World War Z-scenario is. Waarnaar ook al gauw blijkt dat het kant opgaat van dat bekende park-idee van Michael Crichton met eveneens dezelfde problemen. De film is vlot gemonteerd, heeft geen slecht acteerwerk maar zit vol cliche personages en hun domme handelingen. En de actie tegen de zombies is dom pief-paf-poef geschiet en het bloed is mager! Ik had misschien nog een voldoende gegeven als ze geen hedendaagse zorgen (Zucht,lees Europese vluchtelingencrisis) geprojecteerd hadden via deze wandelende doden. Dat je met zombies best nog wel iets leuks kan doen bleek (een jaar) later met Train to Busan, I am a hero, The girl with all the gifts.

Alleen al voor de prachtige openingsscène, met een bus vol vrolijke Japanse schoolmeisjes op een heerlijk zonnige dag die stralen van zoveel levenslust, is dit genieten geblazen! En vanaf dat moment geeft de film je ook nauwelijks nog een adempauze. Je bent wanhopig op zoek naar een soort rode draad in deze chaos, die geen enkele zin lijkt te hebben. Iets wat je houvast kan geven, iets waar je normaal gesproken naar op zoek bent in een film, het mocht niet baten. Maar uiteindelijk is "Tag" zonder teveel weg te geven, aan het einde erg cynisch en op de een of andere manier deprimerend. En ook dat is een fantastisch prestatie, gezien het feit dat de film aan het oppervlak eruit ziet als een eenvoudige leuke film met veel geweld en gore? Maar voor al het plezier en de chaos en over-de-top gore, zijn er ook intrigerende thema's die het stuk interessanter maken dan gewoon een bloederige film. 'Tag' is domweg aandoenlijk, geweldig en volledig gestoord.

Eerste Engelstalige film van de Spaanse regisseur Galder Gaztelu-Urrutia (na twee El Hoyo-films) Het uitgangspunt is dat van een rampenfilm; een virus treft de rijkste mensen, wat resulteert in massale paniek wanneer mensen van hun rijkdom proberen af te komen. Om de een of andere reden wordt de naderende dood aangekondigd door helderwitte tanden. Alle drie de films leveren kritiek op de moderne kapitalistische maatschappij. De film begint met een geweldige vaart en werkt goed tijdens de paniek die we zien onder de rijken die proberen met de situatie om te gaan. Echter is het probleem van de film dat het een idee heeft, maar niet goed weet wat het er verder mee moet doen. De speelduur is iets minder dan twee uur en werd vaak hierdoor alleen gevuld met een hoop zinloze details over Mary Elizabeths leven, waren uitstapje naar Alaska en de ontmoeting met haar vader (Timothy Spall) echt nodig? Zodra je halverwege bij Mary Elizabeths moeder (Lorraine Bracco) in Barcelona aankomt, vertraagt ​​de film. Hierna kwam het als je het gezelschap naar Afrika volgtook niet meer goed. Typisch een film met één goed idee en een te lange tijdsduur.

Heerlijke film met Joel McCrea en Randolph Scott als twee op leeftijd geraakte cowboys. McCrea en Scott speelde hun rol met veel plezier en dat dan in combinatie met de regie van Peckinpah was dit anderhalf uur genieten. De rest van de cast was betrekkelijk minder. En ook het einde was niet heel spannend. Al met al een prima film met een leuk verhaal en een goede karakter-uitdieping.

Het is moeilijk om er precies een vinger op te leggen, waarom deze film zo fijn is om te kijken. Ride the Pink Horse is een beetje te omschrijven als een Eenhoorn binnen het film-noir-genre. Het heeft alle overeenkomsten van het genre; De hard-boiled man die het hart van een mooie vrouw wint,een femme fatale, een vertrouwde side-kick en een stel slechte (slechter dan hem) jongens die zijn leven bedreigen als hij te dicht bij hen komt.

Echter met die elementen van het genre word ook soms gespeeld. Zo is de locatie van de donkere straten van Los Angeles of New York City vervangen voor het klein stadje San Pablo met op de achtergrond een luidruchtig ritueel festival waarin de geest van pech wordt geofferd. De hoofd-personage Gagin (Robert Montgomery) die, ondanks het feit dat een meisje Pila (“Sitting Bull”) hem volgt en een plaatselijke vriend Pancho die hem helpt, toch vooral een eenling is.

De climax met de onschuldige kinderen in de carrousel met op de achtergrond het geweld tegen Pancho, was erg goed gedaan en maakte een goede impact. Wie weet was het ook metaforisch; dat mensen kunnen rondgaan en nog steeds eindigen waar we begonnen.Ook al rijdt je op een roze paard; je krijgt dezelfde waarheid als op een paard van een andere kleur. Met deze film liet Robert Montgomery zien dat hij erg mooie dingen kon maken als regisseur. (als acteur vind ik hem minder) Helaas heeft hij nooit echt goed de kans gekregen. Hoe het verhaal vordert, hoe de personages met elkaar praten, zelfs de titel, het is allemaal fascinerend vanwege zijn unieke karakter.

Intellectuele geestigheid. Het verhaal volgt de landjonker Grégoire Ponceludon de Malavoy, met een landgoed in de Dombes, een streek in de buurt van Lyon. Deze kleine aristocraat wil aan koning Lodewijk XVI vragen om geld voor zijn plan om met dijken en afwateringen een einde te maken aan de sterfte onder de boerenburgers door vervuild water en muggenbeten. Ponceludon kan echter alleen de interesse van de koning winnen, als hij meespeelt met de intriges, relaties en gezelschapsspelletjes ‘bel esprit’: om op het juiste moment de juiste cynische opmerking te plaatsen met als doel je gespreksgenoten te overtroeven.

Dat betekent ook dat de personages ongelooflijk veel woorden gebruikt. De film is opgebouwd uit vele spitsvondigheden, venijnige spot, woordspelingen, slimme opmerkingen en is eerder interessant dan echt plezierig te noemen. Soms zijn er ook scenes die helemaal nergens heen gaan of plots opduiken zonder enige echte bedoeling. De film sfeervol en gaf een leuke kijk op de belachelijkheid van het aristocratische Franse hof in de achttiende eeuw. Het hof van 1783, wat totaal nog niet bewust dat zes jaar later de guillotine boven hun hoofd komt te hangen!

Daarnaast was er ook nog de opvallende schoonheid van Judith Godreche als het verrukkelijk plattelandsmeisje, half wetenschapper, half melkmeisje en de dochter van Markies de Bellegarde, deze rondborstige Mathilde is een dame die wars is van pruiken, poederdozen of flamboyante weelderige jurken. Tja...en de dijken en afwateringen...? Daar was een revolutie voor nodig want de landeigenaren die poelen ook kunstmatig hadden aangelegd zagen een vaste en zekerdere bron van inkomsten in die visteelt.

Rond 1989 kregen een hele reeks B-budgetfilms-makers het idee om Alien (1979) onder water te maken, (Leviathan , Deep Star Six, Lords of the Deep en The Evil Below) vermoedelijk mede doordat die grote film The Abyss (wat helemaal geen monsterfilm onder water was) op het punt van uitkomen stond. Deze werd gemaakt door de Spaanse lowbudget-regisseur Juan Piquer Simon,

De film gaat over de bemanning van een diepzeeduikboot die eropuit wordt gestuurd om de verdwijning van een andere diepzeeduikboot te controleren. Nu is filmen met water duur, dus compenseert deze film dat door nauwelijks scènes in (of onder) het water te bevatten maar in plaats daarvan zijn er wel talloze gemuteerde wezens te vinden. De film bezit dan ook een flink aantal verrassend goede wezen-effecten en verrassend bloederige aanvalsscènes

Voor regisseur Simons waarschijnlijk een van zijn betere gemaakte B-budgetfilm, maar dat maakt hem niet leuker. Ik geef de voorkeur meer aan Pieces en Slugs, vanwege dat ze nog meer gekkigheid bezitten. Toch is dit nog steeds een lekkere Juan Piquer Simón-vehikel; goedkoop, lomp, onhandig maar met de charme van een B-film vol heerlijk vieze en groteske troep onder water! Daarvoor een half puntje meer!

Tja...Geïsoleerd op een booreiland midden in een oceaan terwijl een tropische storm opkomst is. Ondanks dat die formule in talloze andere films wordt gebruikt verveel mij dit soort low-budget horrorfilm over een kleine groepje mensen op een geïsoleerde locatie die vechten tegen een dodelijk wezen, nog steeds niet echt. Deze werd opgenomen op het museum boorplatform Mr. Charlie en had nog steeds een vermakelijke film kunnen opleveren. Helaas werd het gebruik van die bekende formule hier op een slechte manier gedaan! Door het camerawerk weet men geen claustrofobische sfeer op te roepen. De film besteedt tijd aan het opbouwen van zijn personages en creëert zelf verschillende subplots .(een antwoord krijg je niet overal op) Oké had nog geen ramp geweest maar door datzelfde camerawerk viel hun middelmatige acteertalent nog meer op! Wel positief was het monster! Een man in een pak is nog steeds stukken beter dan CGI. Het op de hoes afgebeelde gigantisch zeewezen was nergens te bekennen! Nadat de laatste overlevende was gered, had de film kunnen eindigen in een happy end... maar neeeeee....er werden nog even 20 minuten achteraan geplakt en moet je kijken naar de jongere broer en zijn chef die rondlopen... Het resultaat was dus een vrij ongeïnspireerde creature-film!

Op 11 november 1918 eindigde de Eerste Wereldoorlog in een wapenstilstand. Zeven dagen later op 18 november 1918 werd de onafhankelijke Republiek Letland uitgeroepen en een regering onder leiding van Kārlis Ulmanis gevormd. Lang duurde het niet want op 1 december 1918 alt het Rode Leger Letland binnen. Gezamenlijke Duitse en Letse strijdkrachten vechten tegen de Sovjets. Echter de Duitsers zagen niet graag een zelfstandig Lets bestuur en op 8 oktober 1919 valt men Riga aan dit beleg duurt tot 11 november 1919 wanneer het Letse leger de Duitsers verslaat. deze film gaat over het heldhaftige verzet van Letten in de stad en een vrij Letland.

Een prima uitgangspunt voor een Letse Onafhankelijkheid-oorlogfilm. Echter deze film voelt te veel als een gewone tv-film. Dat is niet perse slecht maar daardoor zijn er wel beperkingen en bepaalde clichés. In 2007 staan green-screens met computer graphics nog in hun kinderschoenen dus de CGI is erg onhandig. Daarnaast wil men met het script teveel in een te korte tijd. Ze tonen de heldhaftige Letse strijd, de internationale affaires tussen Rusland, Duitsland en Letland, en een liefdesverhaal tussen Mārtiņš en Elza. Een miniserie had dus geen slecht idee geweest! Toch heb ik me wel min of meer vermaakt met deze film!

Regisseur Robert Schmidt heeft in zijn carrière maar één horror-film gemaakt en dat was Wrong Turn (2003) Die film was acceptabel genrewerk maar het was geenszins de titel meester waardig. En Schmidts eerste bijdrage aan de serie heeft verder ook maar weinig aan originaliteit te bieden om dit te ontkrachten.

De film richt zich op een gruwelijk ongeluk waarbij Abby, de vrouw van Cliff Addison vreselijk onherkenbaar verbrand. De vraag wordt dan; Laat je haar in leven of is het beter om haar te laten sterven. Natuurlijk heeft de vrouw in kwestie natuurlijk ook haar eigen mening hierover. Het eenvoudige verhaal over een driehoeksverhouding tussen Tandarts Cliff (The Dead Zone; Martin Donovan), assistente Trish (Evil Bong; Robin Sydney) en Ira (Julia Benson/Anderson; Stargate) Beide hebben een naaktscène. Waar dan een "wraakzuchtige geest" haar werk doet, was nog best goed. Echter wordt er ook een parabel over de ethiek van euthanasie ingestopt. En die is een stuk minder fijn! Het positieve daarvan was dat we

Corbin Bernsen (ster uit The Dentist) zagen als de plotseling vriend en advocaat. Op gore gebied is er wel het één en ander te beleven waaronder natuurlijk het zwaar verminkte lichaam. Helaas vond ik dit over het algemeen maar middelmatig.

Na het verliezen van zijn dochter krijg een voormalige priester gewetensberouw omdat hij in zijn ogen zijn geloof in god heeft verloren. De man bidt voor vergiffenis en als boetedoening neemt hij en zijn vrouw een ‘mysterieuze vreemdeling’ in huis. Maar weet hij voor wie hij had gebeden? Tja de priester zoekt straf en krijgt het...

Die "vreemdeling" was Mark O'Brien, bekend als acteur uit films als bv. Ready or Not en Arrival. Hij deed eveneens de regie en schreef deze film. Ondanks de prima zwart-wit cinematografie en dat er niet veel aan te merken was op het acteren was er eigenlijk ook niets meer!

Nou ja alleen dan dat de film behoorlijk spraakzaam was. Het voelt ook meer als een toneelstuk dan als een speelfilm. Er was zoveel overdreven uitgebreide dialoog om karakterontwikkeling en drama toepassen dat er een gebrek ontstaat aan opwinding. En tot overmaat van ramp krijg je na al dat gepraat niet eens een echt bevredigende eindbeloning. Tja en als er niet iets echt concreets gebeurt, wordt het algauw een hele klus om doorheen te komen.

Vrij onzinnig vervolgfilm op The Ring (2002) en The Ring Two (2005), films die op hun beurt weer waren geïnspireerd door de Japanse Ringu-reeks. Oké de tamelijk onbekende filmmaker F. Javier Gutiérrez hoopt hiermee een nieuw en jonger publiek aan te boren. Maar door het ontbreken van originele invalshoeken en de vele afwijkingen van voorgaande delen is het een afgezaagd script geworden vol tegenstrijdigheden en oninteressante personages die zich als een kip zonder kop op hun opdracht storten. In The Ring Two zagen we niemand minder dan Sissy Spacek de moeder van Samara spelen. En ook al wordt nu weer flink wat gerefereerd aan Samara's achtergrond, we zien helaas geen Sissy Spacek. Rings voegt dus maar bitter weinig toe aan de reeks en uitgezonderd van enkele enge taferelen zoals een uit een sigaret kruipende vlieg, leunt de film volledig op lompe schrikeffecten. Het is een typisch horrorproject van een filmmaker die naam en faam hoopt te maken, helaas zal dat met een uitgebluste franchise niet lukken. Nergens weet hij te overtuigen en kan je maar beter nog een keer Verbinski's remake of de originele van Nakata opzetten. Voor wie er toch geen genoeg van kan krijgen: er wordt aan het eind gehint op een deeltje vier. Er komen er dus nog meer...

De Japanse regisseur Takashi Shimuzu is natuurlijk bekend van de (6) Ju-on - films. Tussen de twee Amerikaanse bewerkingen in, vond hij de tijd om deze stukken geslaagdere en meer geïnspireerde film te maken. Geen pure (J-)horrorfilm, maar meer een psychologische thriller gecombineerd met wat drama. Een bizar moordmysterie. Samen met Nagisa Sugiura proberen we erachter te komen wat er precies gebeurd is in het hotel waar een man het personeel en zijn gezin heeft uitgemoord. Enerzijds speelt zij in een film die handelt over die moord, hiervoor zijn de gehele crew en cast naar de plek des onheils gereisd. Anderzijds krijgt zij steeds vaker visioenen van die bewuste tijd in het hotel. Nu heeft de film een gelaagde vertel-structuur. Wat betekent dat verschillende scenes in het heden, het verleden,visioenen en aan het einde ook nog 8mm-homevideo dwars door elkaar lopen. Je moet dus goed je aandacht erbij houden! Het thema van reïncarnatie is zeer boeiend, een onderwerp dat niet veel te zien is, voor een horrorfilm. Ook de “typische” elementen uit het J- horrorgenre zijn vertegenwoordigt en ook een enkele jump-scare zit erin. Echter wordt alles goed gedoseerd en de pop van het meisje hoort bij één van de engste creaturen uit de filmgeschiedenis. ‘Reincarnation’ kan zich makkelijk staande houden tussen psychologische horrorfilms of thrillers als ‘The Shining’ en ‘Psycho’ Heerlijk griezelig en daarnaast ook nog intrigerend.

Mannen-op-een-missie actiewestern en een goeie! Grotendeels te danken aan Richard Boone als ex-officier van het Zuidelijke leger Jim Lassiter en voor een Amerikaanse ook best gewelddadig. De film begint met een groep Apache-indianen die tijdens een begrafenisritueel alle koelbloedig worden vermoordt. Het is de opzet naar een missie om 2000 gestolen repeteergeweren terug te vinden. Dit geeft de personages de gelegenheid om lekker tegen elkaar te grommen en zich afvragen of ze bedrogen worden of niet. Ja de rest van de cast doet het goed, op Wende Wagner als het Apache-meisje na dan, het tempo is daarnaast lekker stevig! De film heeft alle kenmerken van de meer klassieke western: prachtige Scope-fotografie, uitstekend stuntwerk, indrukwekkende natuurlijke vergezichten als achtergrond en bezwete, loensende, ruige karakters. Echter het geweldsniveau bevindt zich meer ergens op de grens tussen voor en na de productiecode en is net wat gedurfdere, wilder. Het is misschien geen revolutionaire film, maar wel een verrassend sterke film

Toegegeven, Riot Girls biedt niet veel nieuws in post-apocalyptische genre. Een dystopische wereld die om wat voor reden dan ook afspeelt in de jaren 90 en waar de volwassenen zijn gestorven en tieners zijn verdeeld in 2 rivaliserende groepen. In die wereld volg je twee stoere lesbische meiden als hoofdrolspelers en de twee hebben toegegeven chemie Daarnaast wordt het plot verteld in stripboekstijl. Het is in feite gewoon een soort punks versus upper class pestkoppen. Op zich een leuke einde-van-de-wereld-tienerpunkfilm, maar wel met continue-fouten in het script (waarom heeft Jack de vrachtwagen niet meteen gecontroleerd?) Waarschijnlijk geen al te hoog budget echter er toch 81 minuten prima mee vermaakt. Dat kwam ook wel doordat er behoorlijk wat geweld was te zien! Er is een scène met een poging tot verkrachting, ze executeren een kind en eer zijn meerdere moorden vol in beeld. Een tiener met een R-rating is natuurlijk altijd positief!

Tja... een Shot on video horrorfilm uit de jaren '80.De film volgt een universiteitsprofessor die een lichte obsessie heeft met de White Chapel-moorden, Jack the Ripper en goedkope horrorfilms. Hij geeft ook les over hoe historische moorden in hedendaagse films worden geportretteerd. Hij ontdekt een ring in een Amerikaanse antiekwinkel en verandert in een moordzuchtige maniak.

Na eerst vijf minuten in Londen blijkt het een verhaal en belandt je in een klaslokaal vandaar springt het naar een aerobic-les...enz. Nu had de regisseur met Blood Cult (1985) al één van de eerste SOV-films gemaakt en dit was zijn tweede, Wat hier opvalt is dat de regisseur Christopher Lewis nog enigszins probeert om een film te maken, in vergelijking met vele latere shot-on-video's

Alleen een goede film is het nu ook weer niet geworden! Zo is er het probleem dat er veel te veel tijd wordt doorgebracht met de studenten in het klaslokaal en de professor met zijn vriendin. Een ander probleem is doordat het een gebrekkige film is, dat de hele film enorm slecht belicht was. Hele stukken spelen in het donker en komen de herhaaldelijk doorgesneden kelen niet ten goede!

Desondanks bezit de gore en bloed ook nog iets van kwaliteit (had Tom Savini hier misschien al een aandeel in?) Maar het grootste probleem is dat de film 104 minuten duurt en er dus heel veel opvulling was met praten en praten. De film stamt uit jaren '80 en is slecht gemaakt, daardoor oogt het eveneens gedateerd. Tja er zijn hier en daar een paar kleine aardige dingen maar ik kan niet zeggen dat dit goed was!

Het verhaal van Jack the Ripper is altijd een bron van inspiratie geweest voor filmmakers. Deze beruchte seriemoordenaar is nooit gepakt, zodoende zijn er veel theorieën en fantasieën over zijn identiteit. Voor deze Ripper-film verzint schrijver/regisseur Steve Lawson een fictief verhaal over de moordenaar, waarin de wens van een verslaggever om te slagen in zijn beroep veel meer centraal staat. Achteraf blijkt ook dat dit eigenlijk een vervolg is op Ripper Untold uit 2021 van dezelfde regisseur. (en mijn derde film van hem) Met een korte flits van borsten en de doorgesneden keel van een slachtoffer in het eerste minuten, had ik enige hoop Helaas werd het een soort historische misdaadstuk dat zwaar leunt op met dialogen gevulde scènes op drie locaties. Het aantal dames van de nacht dat bij zonsopgang dood is, is heel klein. Euh...je beweert een horrorfilm te zijn, maar komt dus met spraakzaam mysterie waar een debat over journalistieke ethiek belangrijker was dan het werk van de moordenaar. Tja een lowbudgetfilm waarin de personages het verhaal vertellen zonder bloed of moorden, is helaas nooit een goed idee!

Deze film is gebaseerd op de gelijknamige klassieke roman van schrijver Ivan Franko, de persoon Zakhar Berkut is een van de beroemdste figuren uit de Oekraïense literatuur. Het speelt zich af ergens in 1241 in de Karpaten, wat toen onderdeel was van het Koninkrijk Galicië-Wolynië en wat tegenwoordig in het westen van Oekraïne lig. Het toont het publiek dus de wereld van het dertiende eeuws Oekraïne, het harde leven van een klein dorp onder leiding van Zakhar Berkut (in 1971 was er al eens een film met die naam) en de invasie van Kyivan Rus door Chengis Khan's Gouden Horde.

De film vertelt over een interessant tijdperk in de geschiedenis, heeft best mooie gedetailleerde tijdsperiode decors en kostuums maar ruïneert veel door matig camerawerk, regieproblemen, acteerproblemen, soms slechte vechtscènes (sommige waren ook best goed) en vooral scriptproblemen. Er zijn meerdere grote plotgaten en verschrikkelijke dialogen. Er was zelfs een hele scène met paarden in het dorp waar het geluid domweg slecht was. Alsof de geluidsman achter een heuvel stond? De film speelt ook leentjebuur bij andere series en films. Er is een personage die sterk lijkt op Hodor (GoT) en de climax is domweg geleend van 300.

Verder ook veel stereotype bij de andere personages; de jonge held Maksym (uit de V.S. Alex MacNicoll), het meisje Myroslava met het leuke snoetje (Britse Poppy Drayton)en de wraakzuchtige schurk; hier dus Khan Burunda. Met Tommy Flanagan en Robert Patrick waren er nog twee aardig bekende namen maar de castingkeuze, was dubieus in het geval van de Ierse actrice Alison Doody (Indiana Jones and the Last Crusade), die Berkut's vrouw Rada speelt. De 52-jarige leek, om het zacht uit te drukken, door haar plastische chirurgie, niet op zijn plaats in de periode van de dertiende eeuw.

Deze Oekraïens gemaakte film in het Engels was niet heel slecht, heeft een vrij lange tijdsduur en mist duidelijk gebrek aan ervaring.

De laatste film spin-off van de televisieserie Tales from the Crypt. Echter zijn alle verwijzingen erna in deze film weg om de simpele reden dat de films niet zo geweldig liepen (in verdiensten). Later bij de DVD kwam de naam dan wel weer terug. Waarom de naam weg is gehaald is mij ook niet zo goed duidelijk aangezien deze film er nu ook niet direct er beter van wordt. Het is vooral een leuke tv-film. Gebaseerd op de film I Walked with a Zombie (1943) Cinematografisch blijft deze film trouwens ver achter bij dat origineel. In de film zien we Jennifer Grey (ja die van Dirty Dancing) als dr. Alice Dodgson naar Jamaica gaan. Grey is nu niet echt een geweldig actrice, al is ze wel aangenaam om naar te kijken. Hier aangekomen ontvouwt zich een leuk thriller/detective verhaaltje met wat voodoo -elementen. Echte horror is er niet te zien, sterker menig Engelse detective uit die tijd had al ergere slachtoffers. Verder zijn alleen Tim Curry (Pennywise IT) in een bijrol en een cameo van Erick Avari en Stephen Tobolowsky noemenswaardig. Leuk, als lange aflevering van de Tales from the Crypt, maar gek genoeg mis je de Cryptkeeper.

Potpourri van horror-film-elementen, die bovenverwachting efficiënte, goed gemaakte Britse horrorfilm opleveren. Een vriendengroep alla The Hangover gaat door onverwachte omstandigheden naar de Noorse/Zweedse bossen. Natuurlijk verdwalen de heren in die bossen, waardoor de film door die bomen een beetje het "Blair Witch Project"gevoel kreeg. Waarna het in het laatste gedeelte dan opeens meer naar “Kullarna Har Ogon” ( Zweeds voor The Hills Have Eyes) en "The Wicker Man" neigde. Jammer was wel dat aan de film ook wat dramatiek wordt meegeven. Ach, het zijn kniesoren want ook al leek het vaak op... en zaten er clichés in de film, het is vooral te danken aan de kundigheid van regisseur David Bruckner dat dit een fijne film is geworden. Het punt is dat de film nergens slecht is. In feite doet het precies wat het moet doen. Daarnaast voelt de film heel vertrouwd, blijft zich focussen op de juiste zaken en is erg sfeervol.

"Attention Beelzebub, and all manner of brutes"

Om eerlijk te zijn ging ik uit van de verwachting dat het een slechte film zou worden. Het is overduidelijk een exorcisme-film en het gebruik van de naamsbekendheid van Al Pacino stemt natuurlijk ook niet hoopvol. Het schetste dan ook mijn verbazing dat dit best mee viel. Het is eigenlijk een verfilming van het verslag van het goed gedocumenteerde geval van bezetenheid en exorcisme van Emma Schmidt. Dat beter bekend is onder haar pseudoniem Anna Ecklund (ooit al eens eerder verfilmd als de Britse lowbudgetfilm The Exorcism of Anna Ecklund)

De film laat niet in het midden of er wel een demonische bezetenheid bestaat maar gaat er in zijn geheel vanuit dat wat de priester Joseph Steiger heeft opgetekend ook de waarheid is. Oftewel het meisje is bezeten door het kwaad en de verdedigers van het goede (katholieke kerk) hebben haar gered. Dat gezegd hebbende, lijkt de film die vastgelegde details van de ​​drie sessies van de tweede exorcisme van Emma Schmidt in 1928 door pater Theophilus Riesinger wel redelijk nauwkeurig te volgen.

Exorcismefilms zijn natuurlijk schatplichtig aan het katholieke ritueel en de bewering van wat er gebeurd met de bezetene. Daarom ook hier nu weet dezelfde dingen die vanaf de The Exorcist (1973) al zag. Het verplaatsen van voorwerpen, de achteruitgang van het lichaam, braken, het in meerdere talen spreken en een priester met een wankelend geloof om het over te nemen. Ja de film zit dus vol met; "we hebben het allemaal eerder gezien" maar die clichés werden wel netjes uitgevoerd. Misschien komt het omdat er een verhaal wordt gevolgd van iemand die echt geloofde dat er een kwade macht bezig was maar ik vond dit niet zo heel slecht!