Opinions

"Attention Beelzebub, and all manner of brutes"

Om eerlijk te zijn ging ik uit van de verwachting dat het een slechte film zou worden. Het is overduidelijk een exorcisme-film en het gebruik van de naamsbekendheid van Al Pacino stemt natuurlijk ook niet hoopvol. Het schetste dan ook mijn verbazing dat dit best mee viel. Het is eigenlijk een verfilming van het verslag van het goed gedocumenteerde geval van bezetenheid en exorcisme van Emma Schmidt. Dat beter bekend is onder haar pseudoniem Anna Ecklund (ooit al eens eerder verfilmd als de Britse lowbudgetfilm The Exorcism of Anna Ecklund)

De film laat niet in het midden of er wel een demonische bezetenheid bestaat maar gaat er in zijn geheel vanuit dat wat de priester Joseph Steiger heeft opgetekend ook de waarheid is. Oftewel het meisje is bezeten door het kwaad en de verdedigers van het goede (katholieke kerk) hebben haar gered. Dat gezegd hebbende, lijkt de film die vastgelegde details van de ​​drie sessies van de tweede exorcisme van Emma Schmidt in 1928 door pater Theophilus Riesinger wel redelijk nauwkeurig te volgen.

Exorcismefilms zijn natuurlijk schatplichtig aan het katholieke ritueel en de bewering van wat er gebeurd met de bezetene. Daarom ook hier nu weet dezelfde dingen die vanaf de The Exorcist (1973) al zag. Het verplaatsen van voorwerpen, de achteruitgang van het lichaam, braken, het in meerdere talen spreken en een priester met een wankelend geloof om het over te nemen. Ja de film zit dus vol met; "we hebben het allemaal eerder gezien" maar die clichés werden wel netjes uitgevoerd. Misschien komt het omdat er een verhaal wordt gevolgd van iemand die echt geloofde dat er een kwade macht bezig was maar ik vond dit niet zo heel slecht!

Canadese Slasher-achtige film. Een groepje van vijf artsen wordt per vliegtuig afgezet in een afgelegen deel van een woud. Een plaats die “The Cauldron of the Moon” wordt genoemd. Oftewel mannen die kamperen en gestalkt worden door wraakzuchtige moordenaar. De film is namelijk ook bekend onder de naam The Creeper. Doordat er een gedeelte zich afspeelt op een rivier, hangt er ook een vleugje van invloed van Deliverance boven de film. En er zijn verschillende aspecten die verbeterd hadden kunnen worden! Het si dan ook niet het beste film die zag! Dat komt omdat het acteerwerk is soms wel heel erg overdreven dramatisch was en er oninteressante stukken tussen de spannendere dingen die gebeuren zijn. Toch was dit een zeer aardige low-budget-survival-thriller die draait om de menselijke zwakheden.

Een groep jonge volwassenen hebben samen een camper gehuurd om door Ierland te gaan rijden. Nadat ze het platteland in zijn gereden, stopt de groep uiteraard nog even bij een klein tankstation met een winkeltje. Maar in plaats van een kerel met een kettingzaag waar ze last van krijgen is het hier een vloek, waarbij een 'Simuroc' een gigantische vogel betrokken is. Hoewel het lijdt onder tekortkomingen die we bij deze Syfy Originals gewend zijn, zijn er ook genoeg aangename verrassingen om het interessant te houden. Aangenaam verrassend was het bijvoorbeeld om te zien dat er net iets meer beelden met bloed en gore zijn. En in dit geval zijn de wezen-effecten wel van slechte CGI maar het uiterlijk ziet er een beetje uit als iets wat Ray Harryhausen gemaakt had. Wat ze soms bijna vertederend maakt. Tuurlijk het is nog steeds niet de allerbeste film maar voor een film afkomstig van Syfy-channel was de kwaliteit net iets beter!

"Deze film is wetenschappelijk authentiek. . ."

Ahum...dat is natuurlijk nergens echt waar, 95% is gewoon onzin, maar het werd waarschijnlijk in 1964 beweert om sci-fi-fans te trekken. Uiteindelijk was dit een van vele filmaanpassingen van Daniel Defoe's Robinson Crusoe Films die al dateren uit het stille tijdperk en waarvan sindsdien talloze versies zijn gemaakt. Deze aanpassing van het klassieke verhaal verlaat zelfs de tropische eiland-locatie om het te verplaatsen naar de verre uithoek van de ruimte. Een film waarvan de speciale effecten naar huidige begrippen behoorlijk gedateerd waren en de wetenschap eigenlijk ronduit belachelijk. De lucht op Mars is te ijl maar wel de kostbare zuurstofvoorraad voor vuur gebruiken? En je kunt zwemmen op de rode planeet? Oké in jaren '60 was ook nog niet veel bekend over de planeet Mars maar hier gaat alle geloofwaardigheid voor het verhaal! Overleven op een buitenaardse wereld is natuurlijk géén pretje maar oh, oh dreiging door vervelende terugkerende buitenaardse slavenhandelaren, die gewoon in de lucht zweven en de planeet willekeurig opblazen, dat zijn pas problemen...vooral voor de film dan want dit zijn steeds maar herhalende beelden van dezelfde ufo's. Maar ach...toegegeven dat deze film ondanks dit alles op zijn minst toch een interessante bewerking was.

col. Floyd Graham; “I’ve been wondering, how did a girl like you get mixed up in a thing like this in the first place”

Dr. Lisa Van Horn; “I suppose you think that women should only cook and sew and bear children?”

col. Floyd Graham; “Isn’t that enough?”

Au...au...Lloyd Bridges (van spoof-films als Airplane! (1980) and Hot Shots! (1991) leidt als kolonel een team naar Mars, naar een verwoeste woestenij, met nog meer...holbewoners. De film werd snel gemaakt om eerder te kunnen verzilveren dan George Pal's Destination Moon. En met zijn plot van een kleine onverschrokken groep die naar de maan reist, zit het daar dan ook niet ver vandaan! Maar in tegenstelling tot die film had deze bemanning een vrouw...en een seksistisch stuk onzin. Tja deze missie was gewoon gedoemd te mislukken door toch wel veel misplaatste mannelijke arrogantie.

En gek genoeg lijkt gewichtloosheid alleen van invloed te zijn op mondharmonica's...? Haha of de effecten zijn gewoon primitief, XM zelf ziet er best mooi uit, maar als het vaartuig beweegt, gaan ze staan alsof ze in hun broek poepte...? Maar eerlijk is eerlijk op het punt dat ze aankomen bij Mars begint het visueel een beetje interessanter te worden, aangezien de sequenties op Mars rood gekleurd waren in een verder zwart-witfilm. Het gaf je een ​​sterk gevoel dat ze echt op de buitenaardse Rode Planeet liepen.

Ondanks de problematische inhoud, was het soms nog best een aardige pulpfilm. En oké het is de eerste Amerikaanse sciencefictionfilm uit de jaren '50, toch is het nog steeds slecht en geen goede highlight van het genre! Nog klein saillant detail; op 24 februari 1949 bereikte de eerste tweetrapsraket in White Sands (Verenigde Staten) een hoogte van 40 kilometer. In de film zie je dan ook een boordje met White Sands en het ruimtevaartuig wat werd gebruikt is een meertrapsraket.

"De bedrijfsmaatschappij zorgt voor alles. En alles wat het van iemand vraagt, alles wat het ooit van iemand vraagt, is om zich niet te bemoeien met managementbeslissingen."

Deze dystopische film vindt plaats nadat de landen van de wereld ' failliet 'zijn gegaan en een destructieve 'Corporate Wars ' er een einde aan hebben gemaakt. Zodoende hebben bedrijven alles in handen, en als ze topsporter Jonathan (James Caan) vertellen dat hij zich moet terugtrekken uit het spel voor " het algemeen belang ." Past dat uiteraard niet zo goed bij de inmens populaire Jonathan E. Deze film is gebaseerd op het korte verhaal Roller Ball Murder van William Harrison

Een film die me wat tegen viel, ik hoopte dat dit wat leuker zou zijn. Zoals je zou verwachten, zijn de Rollerball-toernooien in veel opzichten de hoogtepunten van deze Sciencefiction-film maar in de rest van de film probeert men serieus sociaal commentaar te geven en dat was niet altijd even geslaagd. Toch was het idee in de jaren '70 over de toekomst nog best relevant; "Zolang je nadenkt over het spel en welk team wint of verliest, denk je niet na over wie het systeem speelt en voor welke agenda."

De film maakt gebruik van klassieke muziek, waaronder Adagio in G minor van Tomaso Albinoni en Bachs Toccata en Fuga in D mineur, die hier is te horen in een soort Disco-versie Het was best een redelijke film, maar met twee uur ook erg lang en aan het einde had het niet meer mijn volledige aandacht. Vermakelijk was deze ooit futuristisch bedoelde film wel, en werd uiteindelijk nu een tijdcapsule van de jaren 70.

Een voice-over/host (komt meerdere keren terug ook!) vertelt dat Paul het moeilijk heeft nadat hij terug is gekomen van zijn militaire uitzending. Hij mag tijdelijk bij zijn zus Jill op de bank vertoeven. En daar treffen we hem dan ook aan maar als zus-lief er genoeg van krijgt, biedt een therapeut uitkomst. Deze geef Paul een onverwacht advies. Paul krijg een adres en wachtwoord om deel te nemen aan een soort seksgame bij een rijk paar, samen met een paar andere jongens. Het blijkt vooral voor meer problemen te zorgen. “Seks, Moord, Wraak.”

Was de film goed? Nee ....! Ook geen idee of het met opzet was gedaan of dat er meer budgettaire redenen achter zaten, maar de film maakte een wat amateuristische indruk. Alles scenes spelen zich af binnenshuis en die locaties leken vooral alsof ze hun eigen woonkamers hadden gebruikt. Doordat het opgezet lijkt te zijn als een exploitatie-film, er was wat gore, wat seks en iets teveel dialoog, is de film over het algemeen vermakelijk, gebrekkig en soms te terughoudend.

Fatsoenlijke ideeën en opzet, maar miste gewoon wat meer punch. Ik las dat dit gebaseerd was op een Japanse roman (Nanami Kamon, misschien ook de reden waarom dit overeenkomsten heeft met Dark Water (2002) Maar het lijkt me dat er dan wel erg veel aanpassingen zijn gedaan voor deze film. De film neemt ons na de openingsscene mee naar Kim White (Francesca Xuereb)die samen met haar beste vriendin Izzy Davis (Viktoria Vinyarska) een appartement met een groot glas-in-lood raam betrekken. De film concentreert zich veel op deze vriendschap tussen Kim en Izzy. Daarnaast volgt de film in veel opzichten veel van dezelfde spookhuis-elementen. Je kent ze wel; een creepy huisbaas, een muziekdoos, een mysterieus gat in de muur en bovennatuurlijke dingen die 's nachts gebeuren. Nu deed de film één ding wel goed en dat was dat het niet zomaar een geestverschijning was. Ze gebruikende Ierse mythologie; de entiteit komt van een godin genaamd Morrígu. Ik ben een sukkel voor mythologie....pluspunt dus omdat het iets anders is.! Concluderend, had het wel enige belofte, maar het doet verder niets om zich te onderscheiden, focus zich te lang op de vriendschap tussen de twee meiden waardoor het einde nogal gehaast voelde. Een middelmatige horrorfilm maar zeker niet ergste!

Veelbelovend debuutfilm! Verhaaltechnisch voelt wat onderontwikkeld aan. Dat begint eigenlijk al bij de opening waar er meer tijd geeft aan iets wat niet echt nodig was. Het meisje Maxx, een studente, werkt in de nachtdienst bij een verlaten, vervallen motel en dan arriveren er twee broers laat in de avond....De film speelt daarmee in op het gevoel van gevaar, plausible en nooit te overdreven. Het voelt ook wel een beetje vertrouwd maar geef niet het gevoel van "been there, done that" en het eindigt ook lekker behoorlijk fucked up Ja dit was een film van twee regisseurs die absoluut hun best doen! Niet slecht, niet goed maar gewoon een leuke kleine Thriller!

Stel je voor, je koop een oud landhuis en daarin vind je een geheime "magische" kamer verstopt. Een kamer waarin al uw wensen voor je neus uitkomen. Een echt cool ontworpen kamer die er zowel interessant als angstaanjagend uitzag. Het leek wel op als iets uit de natuur gecombineerd met technologie. Een intrigerend uitgangspunt en de start was solide. Jammer genoeg laat het scenario hier en daar te wensen over! Er zijn een paar wendingen maar die zijn overduidelijk en voorspelbaar. En in de laatste akte neemt de film een richting, niet noodzakelijk op een slechte manier, maar lichtelijk absurd en een beetje te ambitieus. Het werd daardoor een beetje te rommelig. Daarnaast snapte ik niet waarom ze doen alsof het zich in de VS bevindt, terwijl iedere Europeaan meteen kan zien dat het ergens in onze contreien is opgenomen. Dit hielp de film ook niet. Het is geen geweldige film maar heeft genoeg om te voorkomen dat het een vreselijke filmervaring werd.

De debuutfilm van regisseur Ti West heeft een te laag budget om over de gehele linie effectief te zijn. Toch heeft de film nog wel zo zijn momenten. De film is neergezet als een ouderwetse monsterfilm en opent met een echte horror-gastheer, Tom Noonan bekend uit Manhunter van Michael Mann, die de film voor- en afkondigt en je alvast in de juiste griezelstemming brengt. De film weet hierdoor al direct een fijne en knullige charme op te wekken. Van veel poespas is helaas geen sprake, maar het is een wel erg opzienbarend filmpje geworden. We zien vier vrienden tijdens Halloween in de auto zitten op weg naar een bruiloft. De radio staat aan en we horen een hoorspel dat je in de sfeer brengt van die goede, oude tijd.De vier hebben een sluiproute door het platteland bedacht om tijd te besparen, maar dat hadden ze beter niet kunnen doen. Er volgt natuurlijk het klassiek horrorbegin van nachtelijke panne in the middle of nowhere. De vrienden besluiten hulp te gaan halen en komen terecht bij een verlaten boerderij. Als beginnend regisseur weet Ti West nog niet een strakke regie te voeren en het verhaal is net als zijn camera iets te chaotisch. Wat beter was, was de spanning die alsmaar opgedreven werd door de sfeervolle geluiden. The Roost is uiteindelijk een leuke debuutfilm van Ti West en een aardige film met een zeer laag budget in subgenre van de vampierfilm.

Producent Hal B. Wallis trachtte met deze film de sterrencast van Casablanca weer samen te brengen. Hij slaagde hier bijna in, enkel Humphrey Bogart en Ingrid Bergman lieten verstek gaan. Dus werd Bogart vervangen voor Burt Lancaster en Bergman voor Corinne Calvet. Hiermee had hij een prima rolbezetting voor deze avonturen-actiefilm. Die gaat over een handige dief die de door hem verstopte buit van een roof probeert terugwinnen terwijl allerlei aasgieren op de loer liggen, elkaar proberen de loef af te steken en hem in een val proberen te lokken. Burt Lancaster is goed als de getergde actieheld maar het zijn Peter Lorre en Claude Rains die hier de leukste rollen wegzetten. Vooral Lorre die hier maar een kleine rol als Toady, een haast filosofische dronkaard speelt is zeer gedenkwaardig. Met leuke one-liners ” I am here, free as the wind, fountain of extraordinary knowledge, splendidly corrupt and eager to be of profitable service. ” of "Consider the diamond itself for instance. Carbon, soot, chemically speaking. And yet the hardest of all matters. So hard, in fact, that whatever it touches must suffer: glass, steel, the human soul." Regisseur William Dieterle gebruikt verder de exotische locatie effectief en creëert een mooie geïsoleerde omgeving om zijn film in af te laten spelen. Er zijn een paar goede twisten naar het einde toe, en een geweldig vuistgevecht in een zandstorm die de moeite waard is. Zeker geen slechte film!

Gewoon een solide, zij het niet al te spectaculaire film met prima standaard horrorfilmelementen. Alhoewel er als land Colombia staat speelt het zich allemaal af in de Verenigde Staten. En we weten hoe een gedeelte van die bewoners denken over ongedocumenteerde immigranten die hun land verlaten op zoek naar een beter leven. In deze film speelt het een rol dus de waarderingen zullen er daardoor ook naar zijn...

Om specifieker te zijn: Rosario's moeder, vader en grootmoeder van moederskant emigreerden vanuit Mexico naar New York. Jaren later heet ze Rose en is een succesvolle effectenmakelaar op Wall Street die de familie van haar overleden moeder en haar Latijns-Amerikaanse cultuur en religie de rug heeft toegekeerd. Uiteraard is het een horror dus manifesteert zich dan een demonische figuur. Deze komt uit de minder bekende religie, Palo Mayombe, en vormt de basis voor het horror debuutfilm van Felipe Vargas

Met prima acteerprestaties van Emeraude Toubia, en David Dastmalchian en een lekker tempo wordt er in 88 minuten geen tijd of shot verspild De opvallende Afro-Caraïbische religie was wel iets anders maar qua horror blijf het wel erg dichtbij de bekendere horror-elementen. Toch ….is wat er wel te zien was, vol in beeld en met genoeg kleffe goo, goede make-up en praktische effecten om als horror-fan volop te genieten. Verder weinig mis met deze film!

Dit is een langzame film, dat weinig echt angstaanjagende scènes bevat, en toont een moeizame liefdesrelatie tussen twee geliefde. Natuurlijk is het verhaal over gedoemde, verboden liefde alzo oud als de werken van Shakespeare. Toch heb heb je niet het gevoel dat je naar een clichématige romance zit kijken. Rose heeft namelijk een mysterieuze ziekte en haar man Sam wil haar comfortabel en veilig houden in hun afgelegen hut in het bos. Deze ziekte vereist dat Rose soms een chirurgisch masker moet dragen, zonlicht vermijdt en bloedzuigers consumeert, die liefdevol zijn bereidt door haar man. Uiteraard kan dat niet goed blijven gaan...en zo arriveert vreemdeling genaamd Amber bij hen thuis, en bedreigt het leven dat ze hebben opgebouwd. Wel iets frustrerend, dat de wat spannendere gebeurtenissen pas laat beginnen, zodat er te weinig speeltijd over is Echter was dit geen groot gemis en omdat het een kleine en intieme film is, passen dat de subtiele in de effecten ook wel bij de omvang ervan. Best een goede Britse horror-romance met een bevredigende einde dus, zolang je er maar op wilt wachten.

Als ik iets positiefs over de film kan zeggen was het wel dat de sfeersetting in orde was. Filmisch was het dan ook nog best te pruimen! Echter de verhaallijn is zo verschrikkelijk dun. Een jong stel bedrijft de liefde in een graftombe, ontdekt vervolgens dat het kerkhof gesloten is en moet noodgedwongen de nacht doorbrengen tussen de grafstenen. Het begint nog hoopvol, maar helaas worden er nergens psychologische angsten opgewekt en algauw wordt het zeer langdradig rondrennen op een nachtelijke kerkhof. Daarnaast vond ik die jongen (Hugues Quester) en het meisje (Françoise Pascal) uitermate irritant. Geen angst, geen horror en maar weinig bloot (dat meestal wel aanwezig is in films van regisseur Jean Rollin) dan blijft er nog maar weinig over om van te genieten. Grappig was nog wel de nagesynchroniseerde geluiden van botten, wanneer ze in een knekelput terechtkomen.

Prulwerk van pulp-regisseur Joe D'Amato. Meer dan een handvol bloederige kills had deze film niet te bieden. Maar dat is niet voldoende om hier erg positief over te zijn! Het is vooral worstelen om van kill naar kill te komen. Terwijl je de meest onbenullige scenes ziet; wat is er interessant aan een groep Italiaanse volwassenen die samenkomt om een ​​American football wedstijd te kijken en spaghetti te eten of een auto die door de straten rijdt. Wie bedacht het om er één of ander jengelend jochie in te stoppen met bijna meer screentijd als de killer? Om de kills heen was er totaal géén spannend plot om naar te kijken. En het acteerwerk van de gehele cast was gewoon belabberd slecht. Het verhaal is dat van een ontsnapte psychiatrische patiënt die opduikt in een buitenwijk (waar heb ik dat toch meer gezien/gehoord?) Veel tijd om dat script te schrijven zal de hoofdrolspeler George Eastman er niet voor nodig hebben gehad! Volgens het verhaal kon de killer blijkbaar ook regenereren echter daar werd zo goed als niets meegedaan! Behalve dat hij hierdoor meer neigt naar een zombie.Tja wat dus rest is George Eastman die van de ene scène naar de andere sjokt en de cast vermoordt. Door verdere pure onkunde van de regisseur is er ook geen sfeer in de film te ontdekken. Tja, dan krijg je algauw een geeuwfestijn waar de alternatieve titel; Horrible veel meer op zijn plaats was! (een half puntje meer voor de kills)

Macabere dansjes, paspoppen, een vleeshakmes en bruidsjurken. Best stijlvol! Eentje die men onder het Giallo-genre schaart! Maar een Giallo...is het niet echt...? Er is hier geen mysterie; wat we in plaats daarvan krijgen is een psychologisch portret van een zelfverklaarde gek, die een modebedrijf runt, dat gespecialiseerd is in bruidskleding. Mario Bava voeg hieraan nog een bovennatuurlijk twist-element met wat komische neigingen toe. Er zijn een aantal coole ideeën en Bava doet filmisch veel leuke dingen om budgettaire beperkingen te overwinnen. Kanttekening: er is geen bijl of bijhorende spatjes bloed te vinden in deze film!

Campy horrorkomedie over wetenschapper Peter Cotton die gebeten wordt door een gemuteerd konijn en veranderd in een konijnenman....natuurlijk gebeurd dat op Pasen Wie kan deze boze paashaas tegenhouden? Ze doen heel hard hun best om van het Rottentail-personage een grappige antiheld te maken, die veel oneliners en woordspelingen laat vallen. Helaas is de film gewoon ongrappig. Misschien met goede bedoelingen is er af en toe een glimlachje. mar echt...een man die heen en weer wordt geslingerd door zijn erectie? Wil ik echt een konijnenman in zijn broek zien schijten? Blijkbaar was dit gebaseerd op een graphic novel (maar vermoedelijk had die ook geen grote bekendheid) maar of het trouw was aan het bronmateriaal...geen idee! Deze film bevat wel een paar bloedfonteintjes (aardige praktische effecten)en een paar blote siliconen borstjes maar het is veel te lang en er is niet veel komedie of horror. Nee ik vond dit niet zo leuk maar het is vermoedelijk wel met liefde gemaakt.

Brian Yuza is geen onbekende in de wereld van de horrorfilms en heeft nogal wat pulpwerkjes op zijn naam staan. Helaas lost Rottweiler de verwachtingen niet in, integendeel, de film bleek een hol, spanningsloos vluggertje met een zwakke cast en vooral bedenkelijke effecten en dito verhaal. Wat rest zijn vooral veel aardige ideeën maar met een beroerde uitwerking. Al zijn de scene met de huismoeder en de kippen-scene nog wel memorabel. Het acteerwerk is zoals je van een B-film kan verwachten niet heel goed. Toch kom ook nog even de ongekroonde koning van de Spaanse horror Paul Naschy langs met zijn helikopter. En het dochtertje van de zo even genoemde huismoeder is niemand minder dan Ivana Baquero, het meisje Ofelia in Pan's Labyrinth en later te zien was in de MTV-serie:The Shannara Chronicles .

Jeetje...waarom krijg dit filmische equivalent van een flatline, een 5,3 op IDMB ? (ten tijden dat ik dit schrijf) De film draait om een ​​arts-assistent die een traumatische inzinking krijgt na het verlies van een patiënt. Waarna hij in een plattelandsziekenhuis, een tweede kans krijg en geobsedeerd raakt voor een tienermeisje met mysterieuze symptomen van een patiënt met ademhalingsproblemen. Het kan een intrigerende setting zijn, toch?

Helaas wordt het een 91 minuten durende sleur van toonloze dialogen vol gedetailleerd medisch jargon, angstdromen die te onsamenhangend zijn om ook maar een klein beetje te verontrusten, onwaarschijnlijke plotontwikkelingen en een verhaal dat uiteindelijk ook nergens heen gaat, De elementen die het wat spannender maken kwamen ook te laat en in de laatste akte moet het ​​zogenaamd gaan om een schokkende onthulling maar die is gewoon barslecht opgezet.

Tja...op andere manier verandert het in een ongeïnspireerd medisch thriller -drama, die wanneer het uiteindelijk eindigt, zowel intrige als logica mist. En niets is zo erg dan dat een hond-monster met kaarsen op zijn kop mij doet afvragen waarom ik eigenlijk zoveel films kijk...

Standaard Scandinavisch werkje. Rovdyr vertaalt zich als ‘roofdier’ en gaat over een groep jongeren die zich verdwalen in een bos en daarna worden opgejaagd door héy... drie moordzuchtige rednecks. De verkeerde afslag? Maar met deze film zal je niet snel verdwalen tussen de plot-lines, voor de simpele reden dat er niet veel te bespeuren valt. ER is geen plaats voor plotwendingen, uitbundige karakterschetsen of opwindende actie-scènes. De prima Gore-elementen waren in het begin beter dan naar het einde toe. De poster en de tijdzetting van de jaren '70 deden vermoeden dat het om een ode aan het Grindhouse tijdperk zal zijn. Ook dit ging niet veel op! Al was het grijze sfeertje in de Noorse bossen lang zo gek nog niet. Kortom deze Scandinavische film is te netjes om vol uit te gaan (hulp van Noorse subsidies gehad?) en blijkt dus niet meer dan een keurige dertien in een dozijn te zijn.

De titel van deze horrorfilm Royal jelly, wat ook wel koninginnegelei of bijenmelk wordt genoemd, ien een witte substantie is die gemaakt wordt door werkbijen om de bijenkoningin te voeden. En hoewel bijen en horror nu niet bepaald vreemden voor elkaar zijn, zijn ze ook niet overdreven gewoon, dus het is leuk als er eens iets anders te zien is! Helaas zijn er in deze film niet veel positieve punten. Het begint met het schoolleven van nerdy bijenliefhebber en sociale verschoppeling Aster (de leuke Elizabeth McCoy) en haar lerares Tresa. En ja...men stopt er het bekende sprookje met de boze stiefmoeder en zus in! Dan verdwijnt deze opzet ineens! Aster krijgt een make-over die suggereert dat de film terug in de tijd is gereisd naar de jaren zeventig. Er wordt eveneens te veel tijd besteed aan dit! Logica gaat dan ook snel verloren! Tja en in het belangrijkste moment van de film zijn er ​​praktische bijenvleugels en hoektanden maar die waren lachwekkend slecht! Nee dit werd nergens vreemd of opwindend. Als ze eerder de bewoners van de bijenkorf hadden losgelaten had het nog vermakelijke cheesy kunnen zijn. Uiterst frustrerende film!

Wederom voert Wes Anderson ook hier weer kleurrijke personages op en was de aankleding weer zeer mooi. Echter vond ik deze wel iets minder. Dit kwam voornamelijk doordat er steeds een voice-over deed alsof er uit een boek werd vertelt. Hierdoor mistte ik het magische wat in de andere twee films die ik gezien heb, wel zat. Niet dat het een slechte film was, oh nee, ik heb zeer genoten en meegeleefd met de excentrieke personages. Ook de gortdroge humor die gelukkig ook hier niet de boventoon voert, was weer lekker aanwezig plus het zeer goede acteerwerk van de vele bekende acteurs kan ik niet anders dan aan dit volwassen-sprookje een dikke voldoende geven.

Soms heb je van die films waarvan je niet precies weet, wat je ermee aan moet..? Dit was ervoor mij zo één! Niet dat het nu zo'n gekke of maffe film was...Nee het gaat op dat vlak nooit heel ver over de schreef, dat is het niet! Het was zelfs een redelijk samenhangende road-movie. Maar personages Neal en Perla vinden op deze reis niet veel nieuws of bijzonder interessants. Het plot vertelt eigenlijk alles al; eenzame, kalende en sociaal onhandige Neal (Micah Spayer), bezoek een massagesalon en raakt samen met de Dominicaanse Perla (Jennifer Figuereo, je ziet haar ook in naakte glorie) verstrikt in een reeks gebeurtenissen. Voordeel is wel dat je niet precies weet wat je kan verwachten of waar dat naar toe zal gaan...Helaas ging het dus nooit helemaal los. Er is een seksscène, er werd drugs gebruikt maar ik mistte toch iets van een schok of iets meer opzienbarends. Visueel neemt het (gelukkig) wel een paar risico's, met het gebruik van kleuren die het een klein beetje horrorsfeer geven en de manier waarop het experimenteert met opnames van bewakingscamera's, camerahoeken, split-screens en animatie. Tja, het speelfilmdebuut van schrijver/regisseur Christopher Fox bezit cinematografische zowel goede als een paar ruwe kantjes en het verhaal wordt nooit echt in een onverwachte richting gestuurd. Wat het voor mij lastiger maakt om er een waarde oordeel aan te hangen!

Een film die je blanco in moet gaan en waar ik eigenlijk in eerste instantie maar weinig van verwachtte! Maar WTF...wat een fascinerende horrorfilm over moordlustige autoband Robert met telekinetische gaven is dit! (een beetje te vergelijken met Scanners) Regisseur Quentin Dupieux die misschien veel bekender is onder de naam Mr. Oizo en vooral zijn elektronummer Flatbeat uit 1999 In die videoclip zagen we dan ook al de kwaliteiten van de regisseur. Hij is dit keer in staat geweest om met een zeer klein budget en een camera een zeer plezierige film te maken. Parallel met het verhaal van de levende band maakt de kijker ook kennis met ‘de toeschouwers’, een groepje mensen dat in de woestijn de avonturen van de band volgt met een verrekijker alsof ze een film bekijken. Het zal echter niet bij kijken blijven... Ondertussen breekt het eigenlijk alle filmregels en is daarom extra leuk. Verwacht niks, denk niet na, de de film heeft geen reden maar dat maakt deze bizarre film niet minder leuk!

Hmmm, wat je hier nu weer mee aan moet? Waarschijnlijk werkt de film het beste als je op de hoogte ben van de kunstgeschiedenis want deze komt tot leven in deze film. Overal zijn schilderijen, niet alleen in de nachtmerries van Ruben Brandt maar ook de wereld zelf wordt bevolkt door figuren die zo uit schilderijen zijn gelopen. En zelfs de kubistische tekenstijl doet aan een schilder denken. (Pablo Picasso)

Het verhaal over dievegge Mimi, psychiater Ruben Brandt en detective Mike Kowalski, wat langs ’s werelds meest prestigieuze kunstmusea voert, leent ook veelvuldig fragmenten uit de jaren '60 film.(The Pink Panther, Topkapi, Bullitt) of de jaren'70 (Convoy) Daarnaast zijn er leuke details zoals de ijsblokjes in de vorm van Hitchcock of een poster van Das Cabinet des Dr. Caligari. Muziek is er ook maar die is niet echt bijzonder; een bekend liedje uit Dirty dancing of de zoveelste Britney Spears en Massive attack in een andere stijl.

Er zijn zoveel details in deze film, elk shot toont weer nieuwe dingen om te zien. Dat er op een bepaald een overkill ontstaat aan die constante (zinloze) verwijzingen naar beroemde kunstwerken De film is dan ook meer voor de kunstliefhebber Het kan fungeren als de ideale zoek-vind plaat. Ondanks dat de personages in uitwerking vrij 1-dimensionaal zijn is best leuk film maar van al die kunst werd ik nu niet meteen heel enthousiast.

Victoriaanse heldin Sally Lockhart is het fictieve hoofdpersoon uit een vierdelige boekenreeks van Philip Pullman (vooral bekend van de bestseller 'The Golden Compass') De BBC, maakte in 2006 van het eerste boek een televisiefilm die werd uitgezonden als onderdeel van de kerstprogrammering. En dat is een hele aardige en amusante film geworden, met een leuke mengeling van kostuumdrama en detectivewerk in de negentiende eeuw van Groot Brittannië. Wel typisch BBC-werk dus degelijk en soms ietsepietsie saai in uitvoering. Wat het interessant maakt is dat er veel personages zijn met evenveel verhaallijnen die uiteindelijk bij elkaar komen, je moet dus er goed je hoofd bij blijven houden. Billy Piper (wat een schatje) speelt haar rol met een zekere terughoudendheid wat jammer was want dit pas wat minder goed bij dat stoere Victoriaanse meisje dat in plaats van te kunnen pianospelen of borduren heeft leren omgaan met een pistool,en Hindoe heeft leren spreken. Maar de rest van de cast weet het gemis prima aan te vullen! Het heeft een iets andere aanpak en opzet dan de vele detectiveseries die we kennen zo had het zeker bestaansrecht. En aangezien ik best gek ben op dit soort; stoere vrouw die haar mannetje staat in de Victoriaanse tijd, erg genoten van de film!

In de derde aflevering in de Hammer House of Horror-serie speelt Denholm Elliot (van Raiders of the Lost Ark), makelaar Norman Shenley die dromen krijgt die zo levendig zijn dat hij ze niet meer kan onderscheiden van zijn eigen realiteit. Een soort surrealistisch nachtmerrieversie van Groundhog Day. Elliot is zoals altijd een genot, maar Lucy Gutteridge is degene die de show steelt als de brutale secretaresse met telkens een compleet andere outfit en haardracht. Het bevat (net als de andere afleveringen)weinig expliciet geweld of bloedvergieten, maar ademt wel een heerlijke duistere vreemde sfeer uit Uitstekende psychologische aflevering die erin slaagt de grenzen tussen fantasie en werkelijkheid prima weet te laten vervagen. Zeker één van de betere uit de tv-serie!

De film valt onder de slasher-films, maar voegt enkele creatieve wendingen toe waardoor het zichzelf enigszins onderscheid van de gebruikelijke slashers-elementen. Samen met een groep onbekende nemen een jonge vrouw genaamd Alex en haar vriend Nathan deel aan een horrorfilm-spel genaamd Slasher Sleepout. Het is voor horror-fans “De Ultieme Horror film Beleving” en is een combinatie van kampeer-trip, haunted house en escape room. Dit brengt hen naar een bos waar ze zowel elkaar moeten beconcurreren als ook een onbekende aanvaller moeten zien te overleven. Wat er zich dan afspeelt laat zich natuurlijk raden! Zodra de film dan ook begint lijkt het alsof je te maken heb met een copycat van de 80's/90's slashers. Maar laat je niet voor de gek houden want de film biedt een aantal interessante wendingen en houd je hiermee tot het einde in spanning. En doordat de cast relatief onbekend is, is het ook vrij lastig om te raden wie de volgende zal zijn. De laatste plotwending is het enige van de film waar ik (nog) niet helemaal zeker van ben of dit wel een goede toevoeging was. Het zorgt voor een geweldige slotscène maar geeft ook gevoel van mosterd na de maaltijd. Regisseur Preston DeFrancis heeft vier korte films gemaakt en dit is dan ook zijn speelfilmdebuut. Ik ben onder de indruk en zeker benieuwd naar wat hij nog meer gaat brengen!

Redelijke film over een piramide uit de Maya-beschaving die een attractie ‘to die for’ blijkt. Twee Amerikaanse vriendinnen Amy (Jena Malone) en Stacy ( Laura Ramsey) zijn met hun vriendjes Jeff (Jonathan Tucker) en Eric (Shawn Ashmore) op vakantie zijn in Mexico. Op de laatste dag besluiten ze de broer van de toevallig opgeduikelde Duitse toerist Mathias (Joe Anderson) op te zoeken bij een archeologisch opgraving van een ruïne. Dat idee van vier/vijf studenten die vakantie vieren voordat ze in het slachthuis belanden is niet bijster origineel. Natuurlijk worden er veel toevalligheden opgevoerd om de zes naar de plek des onheils te krijgen. Maar als ze dan uiteindelijk vast komen te zitten bovenop die tempel in de met zon overgoten buitenlucht, is er gelukkig wel heel wat leuks te beleven. De film mikt meer op het psychologische aspect, al komt de liefhebber van bloed en gorigheid wel aan zijn trekken. Het is nopgal jammer dat het de maker(s) niet is gelukt om de personages wat meer van vlees en bloed te maken. Dit ligt niet aan de toen nog redelijk onbekende acteurs. Wat ook nog eens blijkt uit het feit dat die acteurs nu toch redelijk bekend zijn. Nee, dat komt vooral omdat de personages totaal geen achtergrondinformatie meekrijgen. De film bezit wel een aardig originele dreiging, (al moest ik wel aan Little Shop of Horrors denken) fijne gore en redelijke aandacht voor opbouw en sfeerzetting en Tja, ik heb een zwak voor actrice Jena Malone dus is de film wel geslaagd.