Opinions

Geheel in de veronderstelling dat ik naar 'The Tag Along 2' aan het kijken was, blijkt het achteraf zowaar al nummertje drie te zijn. Ditmaal met een andere regisseur (David Chuang) en een kleiner budget. Grootste verandering is dat het meisje annex berggeest uit het voorgaande deel niet meer aanwezig was. Maar de invalshoek over een demonische vis was dan zo gek nog niet. Zover ik weet is er ook geen film over een bezeten vis?

Het verhaal was verder fatsoenlijk. Echter niet altijd even duidelijk uitgewerkt. Verder is er wat dramatiek over dat er niets boven familie gaat. De film leunt ook erg op speciale effecten, en die computer gegenereerde beelden kwamen niet altijd goed tot hun recht. De climax was zelf daardoor teleurstellend. Maar heel vervelend is het nu ook niet! Ondanks dat de film nog maar weinig aansluit op de voorgaande delen en weer minder goed is, keek het nog steeds aardig weg. Dankzij de bezeten vis laat ik het cijfer dan ook positiever uitvallen.

Een Finse superheldenfilm. Met een held die lijkt op DC's Deathstroke of Noob Saibot uit Mortal Kombat maar overeenkomsten vertoont met "The Punisher." Deze Rendel is eveneens een wraakzuchtige man die zonder superkrachten (wel spierkracht) het opneemt tegen een criminele organisatie. Er is niet echt een interessante schurk maar er zijn wel lekkere actiescènes en een dosis geweld. Het plot is dun maar wat humor en coole consistente beelden maken het vermakelijk. Ten slotte viel mij de vreemde muziekkeuzes op. Die was niet direct storend maar leidde wel enigszins af. Er volgende pas zeven jaar (in 2024) later een vervolg Rendel: Cycle of Revenge (2024)

Renfield, het gekwelde hulpje van de Heer van het Duister Dracula probeert een eigen leven op te bouwen nadat hij eeuwenlang in die toxische relatie gevangen zat. Een leuk idee van Robert Kirkman, de man die onder andere de strips van The Walking Dead bedacht, om Dracula te zien door de ogen van het hulpje. Het resultaat is echter een wisselvallige horrorkomedie. Zo zijn de eerste minuten wanneer men footage van Tod Brownings Dracula (1931) gebruikt om de voorgeschiedenis van de relatie tussen de knecht en zijn meester te schetsen, erg goed. En ook de over-de-top scene waarin afgerukte armen op ninja-stijl worden gebruikt als vechtstokken is lekker! Echter het plot volgt vaak niet meer dan het bekende flauwe misdaadverhaaltje. (corrupte stad, een maffiafamilie, incompetent boeventuig, een politieagente en de dood van haar vader... zucht) Nicholas Hoult die opvallend veel weg had van Hugh Grant, paste heir nog niet onaardig maar vooral de verhaallijn rond Akwafina’s personage is verschrikkelijk. Bij vlagen nog wel een leuke wegkijker mede door hoe Nicolas Cage, Dracula neerzet en het bloedgespetter (maar helaas vloeien die ook uit de computer) Het eindcijfer heeft de film vooral aan de aanwezigheid van Nicolas Cage te danken.

Geen idee wat ik eigenlijk bij deze film kon verwachten...bij sommige sites had het een horror-aanduiding dus misschien iets wat griezeliger zou zijn... ik weet het niet precies. Ondanks die misvatting was er vanaf minuut één meer dan uitstekend werk door een extreem verontrustende gevoel te creëren. Eigenlijk ook door de hoofdrolspeler een trieste film. De eenzaamheid druipt van het scherm. Davids pijn en wanhoop zijn voelbaar. Het sprong zo heen en weer tussen medelijden hebben met David of je ongemakkelijk voelen of dat het gewoon verontrustend was. De film neemt zijn tijd... maar tjonge...die was behoorlijk indrukwekkend! Er zitten grappige momenten in, een paar spannende momenten, een paar ontroerende momenten Het heeft dus wel iets griezeligs, maar het heeft ook veel meer dan dat, en dat ik het goed zal vinden had ik ook niet verwacht. Een film die bijna als een voorspellende parabel van kunstmatige intelligentie was. Andy als de ChatGPT en ik twijfel er niet aan dat er ook zo iemand als David bestaat...

Wat is toch met films uit Amerika? Ook hier weer twee stellen huren gedurende een weekend een vakantiehuisje. En blijkbaar is het dan hip, stoer of kan de regisseur er niet om heen om de personages dan drugs te laten gebruiken. Alsof je alleen dan kan overbrengen dat het gezellige geslaagde avond is? En Yep ook de overspel-kaart werd getrokken. De verplichte enge man (hier de beheerder) met racistische en seksistische denkbeeld kan uiteraard langs. Nou oké de opbouw was dus niks bijzonders, echter had het nog wel kunnen uitlopen op iets met fijne spanning. Het acteerwerk van de cast was overtuigend (echter nergens een echt likeable karakter), er waren ook een aantal mooie en sfeervolle shots. (voor een regiedebuut zeker niet slecht) Helaas is echt slalommen langs alle clichés. Beetje mysterie met verborgen camera's en tijdens de climax werken ze nog even standaard slasher-elementen af. Wat je krijg is een nietszeggende film, een slasher waar de personages beter in zijn uitgewerkt. De film wil slimmer lijken dan het daadwerkelijk is en valt daardoor juist door de mand.

Engelstalige film van de Duitse filmmaker Norbert Keil, die als Body Horror verwijst naar mensen die fysieke transformaties ondergaan, er zeker onder kan vallen! Maar de echt interessante naam is hier natuurlijk die van co-scenarist Richard Stanley, niemand minder dan de cultregisseur en -schrijver van Hardware (1990) en Colour Out of Space (2019). Dit Bathory-achtig verhaal gaat over een mooie jonge vrouw, Kira Mabon (Rebecca Forsythe ,dochter van William Forsythe) die lijdt aan een ziekte die haar huid snel veroudert en hoewel de dokter haar medicijnen voorschrijft, werken zelf-gedane huidtransplantaties beter. Er zijn dan ook enkele fijne schokkende scènes die onmiskenbaar effectief werken en er is in koelbloedige rol als de wetenschapper, een actrice die al jaren in het genre voorkomt. Het begint wat duister en vreemd, maar het mysterie wordt behoorlijk goed uitgewerkt met een heerlijke vermenging van seks en geweld. Het is zeer kundig gefilmd, bezit een mooie ​​eigen stijl en is een lust voor het oog.

Found Footage en mockumentary--films zijn relatief gezien met een laag budget te maken en daarom zijn er ook best wel veel. Deze promoot zichzelf als de Zweedse Blair Witch..maar euh die film kwam 23 jaar geleden uit en sindsdien zijn er heel veel meer gevonden beelden en nepdocumentaires langsgekomen. Dus tja...dit is meer een herhaling van bekende dingen.

Oké die Blair Witch-vergelijking (of zijn minder bekende voorganger, The Last Broadcast (1998) klopte inderdaad; Er zijn vreemde occulte symbolen, Er is een vervallen huis in de middle of nowhere, Er wordt gewandeld in het bos, er zijn camerabeelden van mensen die rond een kampvuur zitten, en mensen rennen alsof ze verward of bang zijn. Tja... de nieuwigheid moet hier komen van pratende hoofden die je ken van de documentaires.

Beginnend met nieuwsberichten over de mysterieuze dood van een moeder en de verdwijning van haar kind Zie je hierna een groep journalisten bij elkaar komen in een hotelkamer (Yup... daar heb je de Blair -heks weer!) om naar het onherbergzame binnenland van Zweden te gaan Ze willen een reportage maken over de gebeurtenis en zoeken naar gemiste aanwijzingen.

Erg dom ook als jezelf in de voet schiet door Lynn en Yasmin te interviewen. Goh met wie, zal er iets gaan gebeuren? Zoef, de kans op ietsepietsie plezier is aanzienlijk verkleind. Tja en als een groot deel, hetzelfde probleem als de meeste Found Footage-films bezit, veel opvulsel, en de horror-momenten (zonder bloedvergieten) tot het einde worden bewaard. Is deze film uiteindelijk onbevredigend maar in ieder geval bezorgde het wel bewijs dat Zweedse Found Footage-films net zo eentonig zijn als Amerikaanse.

Hammer House of Horror maakte in het jaar 1966 vier opeenvolgende films. Het idee om back-to-back te schieten was dat het geld zou besparen. Echter overschreden de eerste drie films hun oorspronkelijke budget en had deze film dus de pech de laatste te zijn. Hammer-regisseur John Gilling regisseerde deze direct na 'The Plague of the Zombies' en (her)gebruikte de decors en omgevingen en eveneens sommige van de crew en cast -leden uit die film.

Echter is dit wel een andere film! Dit is namelijk een monsterfilm die elementen van Dracula en de weerwolf-legende leent en combineert met een mysterieus verhaal. Waarbij het mysterie niet zo zeer is, wie is de slang, maar hoe die persoon een slangenmonster werd en waarom. De film bevat weinig tot geen gore, maar de scènes van de slachtoffers die sterven aan het slangengif zijn nog wel indrukwekkend. (gezien vanuit de tijdsgeest) Jammer is dat de dierlijk ogende dame (Jacqueline Pearce) minder geslaagd was.

Het eindresultaat is ook een beetje een frustrerende film. Er zijn nogal wat scènes waar mensen ronddwalen/lopen op de heide of tussen de cottage van de Spalding's, Franklyn's huis en de plaatselijke kroeg. Alhoewel het niet saai werd, mist het wel de kracht van de beruchte 'Hammer-atmosfeer. Daardoor werd het op een paar keer na niet echt griezelig. Vermakelijk is deze Hammer-film zeker en het is nog steeds beter dan een groot deel uit het genre maar van deze studio is dit wel iets minder goed!

Dit was fenomenaal...slecht…Toegegeven, met een filmnaam als "Reptisaurus" en van oorsprong een SyFy-film waren de verwachtingen ook niet bijzonder hoog. Maar toch...die SyFy-dingen kunnen nog verdomd plezierig zijn. Deze was dat echter zeker niet! Tja mensen stranden door een schipbreuk op een eiland (waarom ik hier rotorbladen van een helikopter hoorde.. Tja...?) waar een draak rondvlieg. Vermoedelijk gingen ze voor de serie Lost gecombineerd met LOTR maar dan met soldaten. Nou goed, het was uiteraard een onzinverhaal, met personages die er niet toe doen, het acteerwerk was op zijn best middelmatig maar vaak haalde het dat niet eens, en de muziek is standaarddeuntje. Om dit nog enigszins acceptable te maken zou je een goede CGI-afdeling nodig hebben om het reptielachtig wezen op een bloederige en geloofwaardige manier mensen om het leven te laten brengen. Tja...dat geluk hadden we ook niet! Het is niet de slechtste van allemaal, het tempo is snel, de moorden en actie komen steeds op tijd om teveel geklets opgescheept te zitten, maar het probeert zeker een kanshebber te zijn. Oh..de regisseur Christopher Ray heet voluit Christopher Ray olan ray en is de zoon van Fred Olen Ray de appel blijkt dus niet ver van de boom te vallen want papa maakte ook een films met een laag tot middelgroot budget! Wie ken de werkjes als Scalps (1983) of Biohazard (1985)(waar Christopher Ray ook in voorkomt als het Bio-Monster) niet?

Buitengewoon mooi in beeld gebracht film van Polanski. Met het camerawerk wordt de mentale toestand van Carol (Catherine Deneuve) vastgelegd. Door die beelden en het mooie acteerwerk van Deneuve blijft dit toch redelijk spannend ondanks de lange speel duur. Maar hier schuilt ook het manco van de film want ook al wordt er genoeg tijd genomen, blijven we alleen maar Carol volgen die steeds verder afglijd. Haar personage blijft vlak, er is bijna geen achtergrondinformatie. We komen alleen te weten dat het zusjes zijn uit Brussel zijn. Geen waarom, of hoe, geen verwijzingen naar haar jeugd dan alleen een foto? Bijzondere film dat wel!

Yup ook de vijfde die ik zie van regisseur Jean Rollin was weer eerder een softcore-ramp dan iets wat met horror te maken had! De film opende met chicks verkleed als clowns die tijdens een achtervolging op een ander voertuig schieten...waarom...geen idee! Het plot begint ook pas na ongeveer 30 minuten. Tenminste de vampieren verschijnen... maar verder doet dat er niet toe, aangezien er sowieso niet veel is en zeker niets wat het wachten waard was. Het zijn meestal alleen de twee hoofdpersonages die rondlopen of rondrennen op het Franse platteland, gevolgd door hier en daar een vampierscène die vakkundig de nek wordt omgedraaid door suffe erotiek en een werkelijk verschrikkelijke hoeveelheid waardeloze synthrock. Want tja als ze gevangen zijn genomen worden ze (net als wijn)gedwongen om tien tot twaalf minuten naar niet relevante duffe softcore vampiererotiek te kijken totdat ze ermee instemmen om te praten. JA echt pas na vijftig minuten weet je of de meisjes Frans of Engels praten. Geen verhaal. Veel rondgeren. Visueel niet interessants Een paar lauwe verschrikkingen die voor horror moeten doorgaan. Tja eigenlijk gewoon verschrikkelijk. Stel je voor dat Benny Hill zichzelf serieus nam dan krijg je zoiets als dit!

Grinnik... ik zie hier de lol wel van in! Noem je film 'Requin’ wat de Franse benaming voor ‘haai’ is en toon vervolgens het grootste deel van de film soapachtig drama over een rouwend getrouwd koppel op vakantie in Vietnam. Ondersteund door toeristische highlight-beeldmateriaal (de film werd opgenomen in Florida) en een afschuwelijk popliedje. Een idyllisch strandresort met een cottage boven het water. Oh, oh wat een verrassing één tropische storm verder en ze zitten op de open oceaan. Gekibbel op zee en gedoe met een gebroken been, mobiele telefoon die het niet doet en niemand weet waar ze zijn, zelfs de hongerige inheemse haaien niet...Heerlijk...wel is er een schrikreactie met een school vissen, en pas na vijftig minuten is er een vin te zien...Er is ook wat leuke milde galgenhumor. De film werd geschoten voor een paar groene schermen in Universal Studio's en die CG-effecten zien bar goedkoop uit! Tjonge...die drijvende bungalow op zee of die beelden van Alicia Silverstone als ze zwaait naar het vliegtuig. Sinds de jaren '50 niet zulke nep beelden meer gezien. Positief is dat Silverstone in bijna elke scène in de film te zien is, en dat terwijl de haai maar een kleine cameo is toebedeeld. JA kijkers die hopen op een goedkope B-film met actie van een grote vleesetende vis zullen zeker gefrustreerd raken! De actie laat ongeveer een uur op zich wachten voordat het wordt geïntroduceerd en is niet best ! Toch zag ik hier wel de humor van in! misschien ook omdat ik al heel wat haaienfilms heb bekeken en dus weet dat er heel wat slechtere haaienfilms zijn. Tja dit was dus nog helemaal zo slecht nog niet! Maar om te beweren dat dit een spannende aquatische horror was...nee dat ook niet!

Had niet verwacht dat dit zo goed zou zijn, maar wauw! Het is op een goede manier vreemd... maar het is absoluut vreemd. Je krijgt bij deze film echt de indruk dat schrijver-regisseur Rusty Nixon met veel leuke ideeën op de proppen kwam maar het eindproduct voelt hierdoor tegelijkertijd overvol en onderontwikkeld aan. Het klinkt of ziet (die poster) er uit alsof het allemaal niet zo goed zal zijn, maar als je er eenmaal in zit, is het beter dan je zou denken.

Luke Harding is een privédetective die moeite heeft om rond te komen. Zo als hij wordt gebeld door Mr. Fairweather om een ​​mysterieus pakketje ter waarde van tienduizend dollar te bezorgen, grijpt hij zijn kans, hoe vreemd de omstandigheden ook zijn. Maar wanneer hij het pakket probeert af te leveren, gaat het mis! En kom hij letterlijk met een tijdloos dagboek te zitten dat een noodlottige en lang vergeten expeditie beschrijft. Oh, en er komt ook een zwart, plakkerig slijm uit

Tja een boek dat verboden kennis bevat, de Necronomicon, een heksenboek met spreuken, of een boek vol dingen die de mensheid ‘niet mocht weten’ “nieuwsgierigheid doodde de kat” Dus Luke begint het boek te lezen en zichzelf, de tijd en realiteit uit het oog te verliezen. Helaas zijn er, als je eenmaal begint met lezen, slechts twee manieren om vrij te komen: het boek uitlezen of ten onder gaan.

Het acteerwerk is goed en eveneens ziet de film er goed uit! Wat verder opvalt aan de film zijn de praktische effecten. Er zijn nogal wat verschillende monsters en ze zien er heerlijk realistisch uit. Heb het dan niet over hoofddemon, dat is een man meteen masker maar daar is een reden voor! Oh niet alles is even goed, de film kent ook zo zijn tekortkomingen maar...merkwaardig genoeg, is dat een reden waarom dit ook wel werkte. De tijd is niet te vertrouwen, de personages zijn niet te vertrouwen en het dagboek is al zeker niet te vertrouwen. Maar uiteindelijk zal je er veel plezier aan beleven om ernaar te kijken.

Deze film heeft als genre Oorlog en ook het plot doet dit vermoeden. Toch is dit alles behalve een oorlogsfilm. De film is vooral een martial-art film die lichtelijk doet denken aan de films uit de jaren '70. Waarschijnlijk ook met hetzelfde budget. We zien aan het begin wel wat zwart/wit beelden van de Chinees-Japanse oorlog en een aanhaling van het beruchte bloedbad van Nanking waar de Japanners naar schatting 300.000 Chinezen hebben vermoord. Veel verder kwam het echter niet. Het was voornamelijk een flauwe wraakfilm die als excuus deze oorlogsfeiten gebruikt. De gevechten waren onderhoudend maar over het algemeen genomen voegde de film niets nieuws toe. Ergens voor het einde komen er ook nog beelden van Hitler waarna er een paar Duitser te zien zijn. En daarnaast was er ook nog een Amerikaanse journalist die vermoedelijk alleen maar in de film zat omdat het een samenwerkingsverband van beide landen is. Ik had soms het gevoel dat door het meerdere keren vernoemen van die 300.000 vermoorde Chinezen dat dit een beetje Chinese propaganda was. Vermakelijk maar meer ook niet.

De Dikke van Dale spreekt over: slap (bijvoeglijk naamwoord, bijwoord; vergrotende trap: slapper, overtreffende trap: slapst). En deze film valt absoluut in die overtreffende trap. Geen spanning, acteurs die echt heel slecht spelen en slappe dialogen citeren. De horror moet komen uit zwakke Jump-scares. Nou ja, tenminste wat de regisseur dan onder Jump-scares dacht te verstaan oftewel het geluid even opschroeven? En de ontknoping was al niet veel beter, oké iets meer actie maar verder net zo belabberd als de rest van de film. Zo te zien is de regisseur van de film een acteur die zijn geld verdiend met (bij)rolletjes spelen in series. Vandaar dat hij zelf ook op het eind te zien is als: één van de killers

“Eighties action heroes solve problems with violence and one-liners. Real life doesn’t work that way.”

De film begint met het voor horrorfans bekende gegeven; Twee vrouwen nemen een kortere weg die niet op de kaart staat, alleen om te ontdekken dat een lekke band hun minste zorg is... Hierna schakelt de film over naar Pastor Bishop (Michael Lombardi) met tegenzin instemt om zijn dochter Sarah naar een feest te laten gaan. Jongens blijken het minste van haar problemen te zijn...Het brengt hem ook in contact met rechercheur Jed (Marc Menchaca, Alone, No One Gets Out Alive) Hij lijkt een no-nonsense agent, maar hij verbergt een duister geheim...

Dit alles mondt uit in een bloederige derde act die deze film echt het kijken waard maakt. Ja, als het ontaardt in een over-the-top climax met een priester op een motorfiets die tegen sub-humans vecht, was het genieten! De effecten zijn praktisch en goed uitgevoerd. Iets anders waar de film ook door opvalt, zijn de vele rockmuzikanten in kleine rolletjes. Helaas krijg de film door het gebruik van die popmetalvibes ook iets muziekvideo-achtig.

Zo is daar Tommy Lee van Mötley Crüe als DJ in een stripclub. Een paar leden van Five Finger Death Punch komt opdagen als motorrijders. Jacoby Shaddix van Papa Roach speelt een verkrachter/ moordenaar in een flashback. Spencer Charnas van Ice Nine Kills speelt de drugs-gebruikende manager van een bordeel en Eva Marie van Eva Under Fire is het meisje wat de band verwisselt. Ondanks dat was het een leuk stukje entertainment en...een heerlijke kerstfilm!

Regisseur Anders Thomas Jensens is voor een groot gedeelte meer actief als scenarist maar soms kruip hij ook zelf achter de camera. Deze film is pas zijn vijfde. Van die absurdistisch dramafilms met zwarte humor moet je fan zijn, want anders...valt dit denk ik niet mee! Maar als je fan bent, dan zit je vaak ook wel goed. Ja, deze "Retfærdighedens Ryttere' is eigenlijk precies wat je van hem zou verwachten!

Alhoewel, de humor die je van Jensen gewend bent komt zeker weer terug, maar in mindere mate. Dus iets meer drama dan een zwarte-komedie-sfeer. Het was ook een soort van kerstfilm en dat maakte het allemaal net wat meer ontroerender en net iets minder luchtig. En sommige zaken krijgen minder uitleg. De schuur van Markus bijvoorbeeld, die een obsessie lijkt voor een van hen?

Maar er zit zeker ook genoeg sulligheid in hoor! Dat komt vooral door de aanwezigheid van de excentrieke personage en gebeurtenissen. Militair Markus (Mads Mikkelsen) is eigenlijk nog de meest 'normale' van het viertal want Data-analist en hoogleraar Otto, zijn collega Lennart (door 40 psychiaters te bezoeken zelf een ervaring deskundige) en hun nog zonderlinger maat Emmenthaler (die over de rooie gaat als monitoren een te lage resolutie bezitten of processors te langzaam draaien) En dan zijn er (in bijrollen) nog Oekraïense seksslaaf Bodashka dochter Mathilde en haar blauwharige vriend Sirius. Samen vormen ze een groep, verbonden door vriendschap, met een wraakmissie.

Doordat ik toch meerdere keren heerlijk heb kunnen lachen valt er verder ook niet heel veel te klagen over deze fijne zwart komische wraak/Kerstfilm, waar duidelijk de kenmerken van Anders Thomas Jensen in te zien waren. Niet alleen vanwege de humor, maar ook door terugkerende acteurs.

Inquisiteur Irineus Daninsky hoort een vloek over zijn nazaten uitspreken voordat hij een heks op de brandstapel executeert. Eeuwen later is Waldemar Daninsky die pechvogel. Daardoor is de setting duidelijk 19e-eeuws, wat echter nooit echt van invloed is op de verhaallijn maar wat wel een leuke sfeer toevoegt. Blijkbaar was dit ook de eerst keer dat een hele Daninsky -film in een periode-setting geplaatst wordt. Voor degenen die niet op de hoogte zijn, Paul Naschy werd vaak de "Spaanse Lon Chaney" genoemd omdat hij een met enige regelmaat de Waldemar weerwolf karakter speelde. Deze film is de zevende uit een lange reeks.

De film deed me een beetje denken aan de latere Hammer Horrorfilm maar met meer bloed, maden en volledige frontale naaktheid. De sfeer is weelderig en de productiewaarden zien er uitzonderlijk goed uit. Naschy schreef ook zelf het script met een conventionele mix van horror, seks, romantiek en geweld. Aan het begin jaagt Waldemar Daninsky op een wolf (met erg goede camouflage van een herdershond) als hij het dier doodschiet wordt doormiddel van een nogal kinky satanische ceremonie met een man/demon in zwarte maillots en een aantal naakte liefjes, een mooi meisje naar Daninsky's huis gestuurd.

Regisseur Carlos Aured presenteert goed werk. Het is regelmatig gefilmd tijdens nachtelijke uren, waarbij het meeste licht afkomstig is van de brandende fakkels, en is behoorlijk opvallend. Wel maakt dat de dag-voor-nacht opnames in andere delen van de film iets frustrerender. De weerwolfmake-up is weer geweldig op de Lon Chaney Jr manier. De weerwolfaanvallen zijn behoorlijk bloederig. Het bloed is helderrood zoals in veel films uit de jaren 70 en zijn er zijn ook een paar scenes met vrouwelijke naakt. Minder was de Engelse nasynchronisatie. Maar ach ik heb best een zwak voor dit soort occulte horrorfilms met heksen(jagers), bloed, borsten en een weerwolf. Tja dat was genieten, wat kan er dan nog mis gaan?

Ondanks dat het verschil in waardering op IDMB en MM me vreemd leek, was dit toch zoveel beter dan verwacht… Het is een Spaanse horrorfilm uit 1981 die de negende is in een reeks over de weerwolf Graaf Waldemar Daninsky, gespeeld door Paul Naschy. Alhoewel de film zich meer concentreerde op de 16e-eeuwse beruchte gravin Elisabeth Bathory.

In het 16e-eeuwse Hongarije wordt de gravin Elisabeth Bathory samen met de edelman-lycantroop ter dood veroordeeld. Eeuwen later wordt de zilveren dolk en een ijzeren masker (het masker van schaamte) verwijderd door grafrovers en ook Bathory kom uiteindelijk weer tot leven. Daarmee combineert de film de legende van Elisabeth Bathory met elementen van Mario Bava's Black Sunday en Hammer's vampierfilms. En dat was een verdomd goede tijd om mee door te brengen!

Het plot is niet al te gedetailleerd, maar de film weet voldoende tempo te maken en er zijn genoeg vampier- en weerwolfaanvallen, en een effectieve (zo niet onverwachte) climax. Storende exploitatie-seksscènes zijn niet(of licht) aanwezig. Erotische spanning dat de drie vrouwelijke hoofdpersonages voortdurend op het punt lijken te staan om zich uit te kleden paste veel beter in deze vampierfilm.(eigenlijk elke film met vampieren) Erg fijn dus want het is de reden dat de film zo vlotjes verloopt. En met het bloed waren ze gelukkig niet terughoudend, dat stroomt er genoeg!

Visueel is de film een ​​waar genot. Naschy baadt de film in prachtige verlichting en visuele effecten die echt helpen om de productie in een gotische sfeer te dompelen Hij had duidelijk inspiratie opgedaan bij Mario Bava en Terence Fisher. De vampier- en weerwolfeffecten zien er erg goed uit en de film bevat een prachtige lange overgangsscène van de weerwolf. Alhoewel deze wel in de oude Universal horror-van Lon Chaney Jr-films met time Lapse-overgangen zijn. De film dateert nog van vóór (of gelijktijdig) films als An American Werewolf in Londen en The Howling de horrorcinema deden veranderen.

De soundtrack, hoewel perfect geschikt, is een dan weer wel geleend Je hoort stukken van Ennio Morricone (de mondharmonica van C'era una Volta il West(1968) en Stelvio Cipriani (La Polizia Chiede Aiuto(1974) Maar eerlijk gezegd, hergebruikt die laatste het zelf ook voor Tentacles (1977) Ach als je een film met dergelijke verbazingwekkende mooie beelden en sfeer aflevert, en die zowel een eerbetoon als concurrent van de klassieke gotisch-horrorfilms is , hoor je mij niet klagen! Naschy bleef tot aan zijn dood in 2009 trots op de film en dat was helemaal terecht!

Brengt niet veel nieuws, afgezien dat het een lesbische en homo koppel (al zijn LGBT-elementen ook al vaker vertegenwoordig in horror) betreft en de bijkomende homofobie van de moordende Hillbilly's. Afgezien hiervan is er niet veel om te onderscheiden. Alle bekende genre-elementen zijn aanwezig. De film is zijn kern ook wel erg makkelijk; een huisje om gay -stadsmensen te lokken omdat ze het niet eens zijn met deze levensstijl? Vermoedelijk waren er ook budgetbeperkingen want de meeste moorden werden niet grafisch getoond. Enkel aan het einde toont men wat meer. Veel aan te merken op de film is er ook niet want alles wat het doet, is best goed genoeg gedaan. Renee en Valerie blijken competente 'final girls' te zijn en hebben een goede chemie. Tja... verder een degelijke onopvallende horrorfilm om de tijd mee te doden, maar er zijn betere.

Het zevende deeltje over onze Marionetten-meester is weer een prequel. Tijdslijnen kloppen inmiddels niet echt meer maar soit! De inmiddels op leeftijd zijnde Toulon (wederom Guy Rolfe) vertelt zijn poppen hoe hij in het bezit kwam van het geheim om ze levend te maken.

Wat we krijgen te zien is een liefdesverhaaltje tussen een jonge Toulon (Greg Sestero, om zijn acteerkwaliteit aan te tonen; in 2003 zal hij spelen in de film de 'The Room') en Ilsa de dochter van de Zwitserse ambassadeur.Daar tussendoor loopt dan een verhaaltje van magiër Afzel ( Jack Donner) en ja echt... daar hebben we hem weer demon/Egyptische god Sutekh.

De speciale effecten (eigenlijk niets anders dan 'doods-golven' die uit de handen van de mummies kwamen) waren zo ... jaren 90, ? Het komt dus wederom neer op de poppen en die zijn ditmaal uiteraard in retro! Tenminste we zien vier bekende; Blade, Pinhead,en Six Shooter dragen alle dezelfde naam maar Retro Tunneler krijgt de naam Drill Sergeant, wat ik een veel betere naam vond! Ook zijn er weer twee nieuwe Marionetten Dr. Death en Cyclops. Het is de charme van die mannetjes die me ook hier weer weerhouden van een al te slecht cijfer.

De eerste Count Yorga was maar een doorsnee vampierfilm. (het was oorspronkelijk bedoeld als een erotische softcore-thriller). Het volgde min of meer hetzelfde pad als het klassieke vampierverhaal maar door budgettaire beperkingen lieten ze het afspelen in de hedendaagse tijd. Maar ondanks dat de film relatief tam en vrij fantasieloos was, werd het een flinke hit. Tja en toen kwam er in een tijd dat het niet zo gewoon was, een vervolg.

De film herhaalt verschillende elementen van de eerste en had ook een klein aantal verbeteringen. Het maakt van deze een ietwat leukere film dan zijn voorganger. In het verhaal nemen de graaf en zijn vampierbruiden hun intrek in de buurt van een weeshuis buiten San Francisco. Het beste aan de film was dat het tempo iets hoger lag. Ook bevat het nu wel een paar behoorlijke horror scenes; De bruiden worden afgebeeld als een soort zombies en veroorzaken een bloedeloze home-invasie. (die zelfs nog een paar keer werd herhaald) Ook betovert graaf Yorga een weesjongen op Renfield-achtige wijze en heeft hij een drijfzandput in zijn tuin om zich te ontdoen van lijken. De film bezit ook wat humor maar het was moeilijk te zeggen of die opzettelijk was of niet?

Tja en wat als je als vampier moe van het harde werk, thuis voor de buis valt...dan kijk hij naar 'The Vampire Lovers' op tv want zelfs een vampier houdt van een goede vampierfilm.

Deze sequel van de eerste The Fly is veelal een herhaling. De zoon die schijnbaar niets geleerd heeft van zijn vaders fouten gaat vrolijk weer aan de slag met het experiment. En alsof erin die vijftien jaar die voorbij zijn gegaan ook maar niets is veranderd qua technologie, zien we dezelfde apparaten. Ook Vincent Price is geen spatje ouder geworden? Helaas wringt het plot nogal want in plaats van de dramatiek uit voorgaande film is er gekozen voor een slap misdaadverhaaltje. Vooral het gemis van de tweestrijd waarin de getransformeerde wetenschapper verkeerd is weg. En is vervangen voor een moordzuchtige killer. Dat er gekozen is voor zwart/wit was niet zo erg en verdoezelde misschien de special effects wat weg. De aanwezigheid van Vincent Price was hier ook maar marginaal, en was dus ook duidelijk een gemis. Door de kort speelduur en de vlotte montage was de film nog wel genietbaar.

Wat suf...dan begin je met een proloog waarbij tenminste nog iets gebeurt, er was bloed en zowaar een korte blik op wat naakt maar als ze eenmaal aan het hoofdverhaal beginnen leidt het nergens meer naar toe. Het was simpel veel rondlopen van Tucker en Dale look-a-like-hillbillies. Aan slechte grappen was er geen gebrek. Ach ze deden duidelijk nog wel hun best! En voor low-budget bezat het nog enig charme maar om te spreken van een goede film....

Deze film is toch wel een lichtelijk bizarre horrorfilm uit de jaren '40. Waar Universal studio met zijn monsters-films zo goed als de 2e wereldoorlog negeerde kwam Columbia met deze soort van onofficiële opvolger van Dracula (1931) Bombardementen, Londen in puin, jerries, er zijn genoeg verwijzingen in de film naar die Tweede Wereldoorlog, waarbij het benoemen van het goede overwint het slechte ook niet uit de weg werd gegaan. Vreemd ook in de zin van Bela Lugosi die wederom in de huid van Dracula kruipt, al mocht hij dan niet zo heten in naam en is die naam veranderd in Armand Tesla. Een Roemeense geleerde die het fenomeen van ondode onderzocht en zelf is veranderd in een vampier. Naast Lugosi zien we ook zijn slaafse bediende Andréas Obry. Deze leidt aan Lycanthropie en lijkt daardoor als twee druppels water op een goedkopere versie van The Wolf Man (1941) Het laatste opmerkelijke in de film was Frieda Inescort die de rol van Lady Jane Ainsley speelt. Voor films uit de jaren '40 waren vrouwelijke geleerde bijzonder (in '50 jaren werd dit zelf een cliché) Maar Frieda Inescort speelt niet alleen een geleerde, zij is ook de degene die min of meer de hoofdrol heeft en als een heldin het lange tijd tegen de vampier mag opnemen. Het is dan ook jammer dat het script haar personage niet nog interessanter wist te ontwikkelen en dat ze ook de uiteindelijke ondergang mocht volbrengen. Door die eigenaardige aanpak is de film erg vermakelijk, al is het zeker geen topper! Echter bleef ik wel met de vraag achter over het opmerkelijke gebeuren waarom Andréas steeds maar met een bundel onder zijn arm in de film rondliep?

In 2007 kregen we een vervolg op een reboot van William Malone uit 1999. En blijkbaar is deze direct- to -dvd opgenomen met interactieve gebruikersinteractie. Je weet wel een (horror)film waarbij je zelf bepaalde richtingen kiest. (De versie die ik heb gezien had dat niet). Uiteraard keert een andere groep idioten terug naar het spookachtige gebouw dat ooit een voormalig gesticht was en werd gerund door Dr. B. Vannacutt (wederom Jeffrey Combs) Sara Wolfe, die de vorige film overleefde, sterft binnen de eerste minuten van deze film na nooit in beeld te zijn geweest. (op zogenaamd enkele minuten in verschrikkelijke CGI in beeld te zijn geweest als een The Ring look-a-like)

Duidelijk dat de schrijvers zelf geen originele ideeën hadden. Ze komen op de proppen met een Silent Hill-verpleegsters en laten Dr. Vannacutt precies hetzelfde doen als voorheen. Verder kwamen ze niet dan een stel flauwe, leeghoofdige criminelen met klappertjes pistolen en vrouwen, meer gekozen op hun cupmaat dan acteerprestaties. Het verhaal is nu dat het huis zelf bezeten is door het vervloekte Baphomet-relikwie en daarom het kwaad is. Hoe zat het dan met het zwarte rookmonster? En waarom niet gewoon vasthouden aan de slechte, verknipte dokter?

Tja... en wat je verder krijg; een lesbische spookscène. Een scène die zo slecht is uitgevoerd, dat het gewoon duidelijk een kans was om met wat tieten te pronken. Amanda Righetti in een wet-T-shirt. Sterfscènes die je van verre kan zien aankomen. De originaliteit bij die sterfgevallen was ook niet echt, en tot overmaat van ramp zijn deze van verschrikkelijk uitziende CGI.

Het was de bedoeling dat na deze er nog een vervolg zal komen dus is er een extra scène toegevoegd nadat de aftiteling is afgelopen. Het toont een stel (uiteraard verlies ze haar bikini-topje) dat stoeit op het strand en, voorspelbaar, het Baphomet-beeld vindt dat begraven ligt in het zand. Het vervolg is er nooit gekomen want de verkoopresultaten vielen erg tegen Niet echt gek!

Deze donkere Disney-film komt uit 1985, een jaar waarin de Disney -studio's nog andere en opmerkelijke films uitbracht. (denk aan The Black Cauldron) Opmerkelijk, vooral omdat deze Disney "Classic" een duistere, zelfs bloederige toon heeft. Maar ook omdat er tussen de 'eerste' en deze sequel maar liefs 46 jaar zit. Helaas gedoomd om een genadeloze flop te zijn, doordat er werd vergeleken met de suikerzoete klassieker Wizard of Oz. Was dit terecht...? Nee, absoluut niet! De film gaat verder waar die 'eerste' ophield. Dorothy (Fairuza Balk) is weer veilig terug in Kansas bij oom Henry en tante Em. Ze kan al zes maanden, niet meer slapen en denk en praat veel over haar vrienden in Oz. Oom en tante zijn bezorgd en besluiten Dorothy naar een nieuwe wonderdokter te sturen. Dorothy weet daaraan net op tijd te ontsnappen en dit is de start van een nieuw avontuur in Oz. Maar niets is meer zo als het was, haar vrienden zijn weg, de Yellow Brick Road en Emerald City vernietigd en Toto is thuis gebleven. Gelukkig krijg ze wel hulp van andere vrienden: haar kip, Billina, Tik-Tok een soort pre-android, Jack Pumpkinhead met inderdaad een pompoenhoofd en Gunt een elandhoofd voor aan de muur. De film barst van het avontuur, inventieve plotwendingen en memorabele karakters, zoals een werkelijk sprookje betaamt, maar de boventoon is die van horror. Sommige scènes zijn werkelijk nachtmerrie-verwekkend. Ook zien we fantastische special effects uit de Jim Henson Creature shop en 'claymation' van Will Vinton. Wizard of Oz was als een zoete droom, dit is een prachtige nachtmerrie!

Is het een sterk staaltje van marketing of een zeer slecht gekozen titel? Deze film heeft namelijk geen enkele connectie met het boek van Stephen King of de Tobe Hooper-film uit 1979. Helemaal niets! Echter doet het wel wat die titel belooft; Michael Moriarty reist namelijk samen met zijn eigenzinnige zoon, Jeremy terug naar de bekende stad in Maine waar hij als jongen woonde, Salem's Lot.

Er is een heel interessant uitgangspunt in het hart van de film, waarin we een vampier-gemeenschap zien die probeert zichzelf te legitimeren en hun geschiedenis te schrijven. Maar ondanks dat is het ondoorgrondelijk slordig in termen van plot voortgang, rommelige regie, ondersteunende uitvoeringen, karakterontwikkeling en zelfs effectieve horror. Echter is het ook niet zonder een zekere charme en aardige humor. Het meest vermakelijke deel van deze film is de onverklaarbare oude man aka nazi-doder Van Meer die opduikt op zoek naar een verloren vriend met een Hollandse tintje.

Misschien is de film een beetje inconsequent, toch is er nog best behoorlijk wat entertainment in deze film en niet alleen van de personages. Dit is er niet een die je al te serieus neemt en als je het niet als een vervolg beschouwt, dan kan je er een goede tijd meebeleven.

Ietewat brave (wraak) film. De aanwezigheid van Rosamund Pike, tilt het net iets naar een hoger niveau. En natuurlijk is de (bij) rol van Nick Nolte ook erg leuk. Het begin( rape) en het einde (wraak) zijn helaas te tam, hierdoor bevredigd de film niet! Het lijkt in mijn ogen ook een beetje of de film mee wil liften op het succes van Gone Girl. Wederom is Rosamund Pike, het meisje wat niet zo lief is, als ze er uit ziet.

De eerste Sleepaway Camp-film is een klassieker in het slasher-genre met een indrukwekkend einde. Een slasher zonder vervolgen kan natuurlijk niet dus kwam er een paar jaar later een tweede deel; Unhappy Campers(1988). Dat was een vrij standaardfilm, en die werd gevolgd door Teenage Wasteland (1989) een nog aardige maar weer iets mindere film. En euh deel 4 daar zwijgen we maar over...Met deze film keert regisseur Robert Hiltzick na 25 jaar terug. Echter blijkt het al 20 jaar na het origineel te zijn geproduceerd en duurde het nog een extra half decennium. Yup niemand wilde het vijf jaar lang uitbrengen en als je de film bekijkt, is het niet moeilijk te begrijpen waarom...

Het is gewoon een zeer gebrekkige horror! De film draait voornamelijk om Alan; een tiener met overgewicht die iedereen in kamp Manabe pest maar in feite blijft iedereen hem pesten omdat hij een grote klootzak is die tegen iedereen onbeleefd is, beledigt of lastigvalt Enfin als je medelijden met hem moeten hebben, gebeurd dat niet want de hele tijd wil je hem gewoon zien sterven.

De rest van de kinderen en de leiders zijn behoorlijk vergeetbaar. Oké overdreven goed acteerwerk is niet waarom ik vraag maar dit was best erg. Nu is misschien ook de schuld van het script want dat leek wel opgezet als een komedie-sitcom. Personages komen de scenes binnenlopen, hebben een interactie met elkaar en gaan weer weg. Het enige wat nog mistte was de geluidsband met gelach...

Enfin het is dus bidden dat ze allemaal sterven, en snel. Maar ook dat zit niet mee! Er zijn er slechts twee moorden in het eerste uur. Waarvan één duidelijk bedoeld is om naar de eerste Sleepaway te verwijzen. Tja en alle dingen daartussenin is gewoon te treurig. Een score die domweg vaak te luid was, de continuïteit was blijkbaar zoek (van dag, naar nacht en weer terug naar dag) Uiteindelijk beginnen de moorden, maar ook die zijn niet creatief bedacht of creatief genoeg geregisseerd. En zelfs soms gewoon lachwekkend slecht. Oké het heeft ook een aantal momenten waarop je misschien het gevoel hebt dat het wat meer waard was...

De film is in de oude jaren 80-look maar na afloop vraag ik me serieus af of dit bewust is geweest en/of de regisseur misschien niet eens anders kan? Tja en dan is er nog het bijna verplichte 'verrassing'-einde Maar er werd niet eens geprobeerd om de kijker te verrassen. Daarnaast hadden de meisjes zelfs niet eens het fatsoen om hun kleren uit te trekken. Hm ik ging me daarom ook afvragen waarom ze wel budget uitgaven om Isaac Hayes om in de film te krijgen, maar niet om een ​​degelijke opvolger te maken?