Opinions

Pre-James Bond (Tenminste als je de Bond-aflevering uit 1954 op de Amerikaanse televisie niet meerekent) Een Franse poging om een spionnen--film Francise op gang te brengen. Vijf jaar voordat de 007-franchise van start ging. Een verfilming van een boek van de Franse Schrijver Jean Bruce, over de spionageactiviteiten van geheim agent Hubert Bonisseur de La Bath, alias OSS 117. Helaas probeert het over te komen als een geestige film-noir en is er veel gebabbel. Het draait om het onderzoek van de verdwijning van gevoelige documenten en microfilms die bewaard werden in de kluis van een Engelse aristocraat. Er volgt een kat-en-muisspelletje en wat sexy flair. Maar het plot is zo dun en flauw dat het die positieve aspecten tenietdoet. Er is vrij onbeduidend spel, dat toch wel enigszins vastzit aan zijn script; oplopen, tekst en weer weggaan En een man op een bed is ook niet heel interessant. Oké nu was de versie die ik zag ook een onduidelijke waardeloze video maar echt overeind blijven deed de film niet.

"A Story Worth a Thousand Words"

Wow...Dat je aan "Een man loopt een bar binnen..." zoveel plezier kan beleven? De film bestaat grotendeels uit een reeks gesprekken. Het was zeker niet iets wat ik verwachtte van regisseur Cody Calahan (Antisocial, Let Her Out). In plaats van de gebruikelijke horrorfilms, geven Calahan en schrijver Peter Genoway, die zijn eigen toneelstuk heeft bewerkt, je een verzameling met elkaar verweven verhalen. Het speelt zich bijna volledig af in twee kroegen en wordt gedreven door dialoog in plaats van actie of gore. Een gefilmd toneelstuk, is een gewaagde keuze want je zit toch met de beperkte sets en kleine cast. Extra knap dus dat de film erin slaagt om een boeiend en vakkundig mysterie op te leveren, gevuld met goed getimede onthullingen, eersteklas acteerwerk en afgesloten met een onvoorspelbaar einde. Dit is meer dan de moeite waard om te kijken!

Alfred Redl (1864 - 1913) was een militaire officier die carrière maakte in het Oostenrijks-Hongaarse leger en opklom tot het hoofd van het Evidenzbureau, de contraspionageafdeling. Hij was een van de leidende figuren die radicale innovaties en het gebruik van geavanceerde technologie introduceerde in het spionagewerk van vóór de Eerste Wereldoorlog. Een film waarvan ik de keuzes die het maakt niet goed begrijp. Het scenario, waarvan men aan het begin al aangeef dat het fictief is en losjes geïnspireerd is op een toneelstuk, werd zeer taai opgevoerd. Vanaf het begin als je Redl als kleine jongen ziet wordt er gehamerd op zijn keizersgezindheid (Franz Josef) en dat hij van lage afkomst was, Hier komen als hij hogerop komt ook nog het Joods zijn en de aantrekkingskracht voor mannen bij. De film krijgt daardoor iets weg van een langzaam bewegende en repetitieve formule. Die met een grote hoeveelheid aan scènes met aristocratische geneugten, pianorecitals, theerituelen, pratende of overleggende soldaten of opdrachten uitdelende superieuren het te vaak probeert duidelijk te maken? Pas in de laatste veertig minuten werd het interessanter als aartshertog Franz Ferdinand een web van intrige spint, en het uiteindelijk onontkoombare einde. Helaas was ook het einde vrij langgerekt. Tja en als de film uit 1985 er meer uitziet als iets wat in de jaren '60 werd opgenomen met dezelfde uit die tijd stammende acteerwerk....is het een best zware opgave om het die lange speeltijd vol te houden. De uniformen, kleding en locaties zagen er dan weer wel authentiek uit maar als je verhaal toch al fictief was waarom zoveel inzetten op een grijzere werkelijkheid.

Erg leuke film met supercast. Vincent Price Christopher Lee en Rupert Davies in een film. Heerlijk acteerwerk dus en samen met de mooie sfeer is dit een genot om naar te kijken. De verminkte moordenaar boezemt geen angst in maar welke oude film monster doet dat wel? En als er bloed vloeit is het ook erg onnatuurlijk. Met deze film kom je een luie zondagmiddag echt wel door.

Home-invasie die nog aardig van start gaat maar steeds verder opschuif naar saaie spraakzaamheid. Zodat een poging tot spanning, via een deur met explosieven, ook niet veel indruk meer maakt e! De regisseur doet nog zijn best om het saaie plot, door vindingrijke shots op te leuken maar kan hier ook verder niet veel meer aan redden. De film wordt nogal eens aangekondigd als een Giallo maar er is geen mysterieuze moordenaar of enig andere genre-kenmerk. Alleen de amusante opening en de score van Ennio Morricone komen er nog enigszins bij in de buurt. Niet echt geweldig, vergeetbaar en maar soms vermakelijk.

Gezien de titel, het jaar van uitgave en de posterkunst, zou je kunnen veronderstellen dat deze Italiaans-Duitse productie netjes in het giallo-genre past, maar in feite is het meer een soort vrouw-in-gevaar-film, die aan einde van de jaren '60 en begin '70 ook populair waren. Het is dus een twijfelachtig giallo-film en bezit sowieso minder stijl!

De film probeert een meer-strengige plot te weven die Julie's (Rosemary Dexter )zoektocht naar psychiater/ geliefde Luca Berti combineert met een misdaadverhaaltje over gangster Frank. Wat volgt is een quasi-reisverslag...wat Julie voert naar een pittoreske kustplaatsje en een villa met een commune voor excentrieke kunstenaars.

Terwijl Julie alle aanwezige onderzoekt en ondervraagt, onthullen ze via flashbacks (wat veel inhield dat er soft-erotische beelden waren te zien) dat vriendje Luca toch niet zo'n geweldige vent was.Toch is het nogal een ploeteren Er zijn een overvloed aan verdachte personages en een heleboel freudiaanse pseudo-gebabbel.

Tja de film had een mooie hoofdrolspeelster, de locatie van zonovergoten kustomgeving en een belachelijke twist. Maar het was vooral wachten op wat rood spul of paar doden die gingen vallen. En dat terwijl het start met een prachtig gefilmde, trippy moordscène op Luca. Helaas konden dus de leukere dingen in de film er niet voor zorgen dat dit met 90 minuten, voor mij voelde alsof het langer duurde. Minder boeiend dan ik eigenlijk verwachtte!

Wat een vreemde eend... euh octopus was dit? In de jaren zeventig toen deze werd gemaakt, was het type film dat Octaman probeerde te zijn, een atoommonsterfilm uit de jaren vijftig, al lang en breed verdwenen. Misschien dat het te maken had met dat regisseur Harry Essex bekend is als (mede)schrijver van 'It Came from Outer Space' (1953) en 'The Creature from the Black Lagoon'(1954) En eigenlijk recyclet hij ook veel uit die laatste film. Met dat grote verschil dat er hier gewoon ronduit lachwekkende dialogen of scènes zijn. Duidelijk in de buurt van zoetwater zijn maar spreken over de zee en daarnaast is een octopus ook een zoutwaterdier (oké de evolutie dus was dat nog niet zo erg ).Maar het wezen in de open lucht omringen met een cirkel van vlammen en dan zeggen "Blijf weg van hem, Het vuur zal alle zuurstof om hem heen verbranden ' Zo slecht dat het goed werd ging helaas ook niet op want het was verder maar een saaie bedoeling. Het enige positieve was dat Rick Baker hier de kans kreeg om wat te oefenen zodat hij later kon uitgroeien tot een van de meest gewaardeerde make- up effecten-kunstenaars van Hollywood.

Lastige tweede na een voortreffelijke eerste film De debuutfilm, "Caveat", van regisseur Damian Mc Carthy was een van mijn favoriete films van 2020 Maar hij slaagt met verve! Er wordt op de deur geklopt, van een afgelegen landhuis en een onverzorgde man met een glazen oog waarschuwt je dat je in gevaar bent. Maar dat gevaar is al in huis. Wat voor keuze maak je dan?

Verrassend genoeg gaat de film daar niet over! En springt een jaar vooruit...zeker te weten dat de regisseur je aandacht en interesse heeft gewekt. Als weduwnaar Ted Dani's blinde tweelingzus Darcy (een dubbele rol vna Carolyn Bracken) kleine curiosawinkel bezoekt (let op: het angstaanjagende konijn uit "Caveat" zit in een van de kasten) hoor je van haar dat ze die nacht is vermoord. Darcy, blijkt ook voorwerpen kan "lezen" Enfin belanden we terug bij afgelegen landhuis met een levensgrote houten man.

Dat deze" de pop zal bewegen, is geen twijfel over mogelijk maar het is een kwestie van "wanneer". Is dat voorspelbaar? Misschien wel. Maar hier is het wel leuk omdat je niet weet waarom...en de film geeft een bevredigende conclusie. De beslissing om zich te richten op psychologische angst in plaats van overdreven schokken (al zit er een jump-scare van jewelste in!) creëert een alomtegenwoordig gevoel van onheil, en hoewel de verhaallijn bekende stijlfiguren volgt, blijft het zeer boeiend. De film hield me van begin tot eind vast…

Ver buiten mijn comfortabele zone... Waarom regisseur Goran Stolevski zijn tweede speelfilm, op mijn kijklist kwam, te staan weet ik niet meer...Ik vond zijn eerste film, de als horror gelabelde; "You Won't Be Alone" (2022) namelijk al een onnoemelijk vervelende, waarom ik dan ook dit coming-of-age/homo-liefdesverhaal wilde kijken...? Enfin...

Het begint met gesnotter van een jongen aan de telefoon, daarna zie je het meisje Ebony dat wakker wordt op een strand, Een telefoontje verder en we zijn erachter dat ze een dansfinale met danspartner Kol moet halen Tja...het grootste gedeelte zit je opgescheept met twee kerels in een auto en de enige spanning over het halen van de dansfinale verdampte snel. Gaap....hij kijkt naar hem, hem kijkt naar hij: aantrekkingskracht

Minutenlange rijscènes met als reden dat de camera, close-ups of extreme close-ups van de gezichten van de acteurs kan tonen lang Zucht negenennegentig minuten dus naar poriën van acteurs staren...De climax is zelfs nog erger, als na een tijdsprong van tien jaar ons meeneemt naar Ebony's trouwdag en de twee jongens herenigen. Jotum....dansjes op een bruiloft Alsof je het maar iets kan schelen. Bovendien is dit weer zo'n film die in de oude 4:3-verhouding Hallo je neemt je film op met modern handcamerawerk en voor als je het gemist had er zijn breedbeeld-tv's. Tja voor mij was dit niets anders dan zinloze pratende hoofden...

Aardige film maar niet meer dan dat! Er waren verwijzingen naar de toren van Babel, internet en een demon. Ansicht was dat best wel interessant. Helaas bleef de film rechtlijnig en als al deze lijntjes samen komen bleef er niet veel meer over dan een mooi in beeld gebrachte exorcisme.

Niet elke film kan natuurlijk uiterst origineel zijn! Maar als het zoals hier uitgevoerd wordt, is daar helemaal niets mis mee! Na een hele lange reeks van spin-offs uit de James Wan-stal waarin kwade entiteiten/demonen huis hielden, weet deze toch verrassend goed voor de dag te komen. Ja de schrikmomenten in deze film werkte best goed! Opmerkelijkste aan de film was dat het zijn wortels in de judaïsche mystiek had! De enige andere recentelijke die ik kan bedenken zijn The Vigil (2019), The Golem (2018) en Demon (2015) Vraag me af; waarom er niet vaker voor joodse cultuur en traditie wordt gekozen? Op zijn minst is de onbekendheid van de orthodox-joodse achtergrond interessant voer voor horrorfilms! Volgens de inleidende tekst op het scherm betreft het hier de vrouwelijke demon Abyzou “nemer van kinderen” Deze kreeg de schuld van miskramen en kindersterfte en zou gemotiveerd zijn door afgunst, aangezien zij zelf onvruchtbaar was. Zoals ook staat beschreven in het Testament van Salomo. Enfin uiteindelijk is deze film gewoon leuk en goed gemaakt verhaal over demonische handelingen. Verwacht alleen gewoon niets radicaal anders dan wat je eerder hebt gezien

Met tijd en wijle een redelijk spannende politieke thriller en tamelijk secure in de reconstructie van de waargebeurde feiten. Bij het (Nederlandse) publiek is ze wat minder bekend dus wel terecht dat er film kwam over klokkenluider Katharine Gun (Keira Knightley) die als medewerkster van de Britse inlichtingendienst GCHQ (Government Communications Headquarters) een geheime memo lekte naar de pers omdat de VS en Groot-Brittannië illegaal leden van de VN Veiligheidsraad wilden bespioneren om zo deze bondgenoten te kunnen chanteren voor de omstreden invasie in Irak. Katherine wordt uitstekend gespeeld door Keira Knightley, die overigens totaal niet lijkt op de 'echte' Katherine. Echter voorkomt de waarheidsgetrouwe uiteenzetting van de juridische en journalistieke overwegingen ook dat het nooit heel spetterend of meeslepend werd. In haar eentje die hele oorlog tegenhouden kon ze niet maar dit mooie eerbetoon heeft ze zeker verdiend!

Regisseur Mickey Keating weet in zijn films altijd een ongelooflijke uitstraling en sterke productiewaarde voor een lowbudget horrorfilm te krijgen. Als gevolg daarvan heeft de film een aantal geweldige momenten, maar het komt nooit echt goed samen als een geheel. Marie Aldrich (Jocelin Donahue) wordt door de beheerder van het kerkhof naar Lone Palm Beach geroepen nadat het graf van haar moeder Ava is geschonden. Wat een simpele trip moet zijn, is al snel iets anders…En het is dat script waar denk ik de film het een beetje laat afweten. Het script lijk op een kruising van Messiah of Evil en Silent Hill die heleboel Lovecraftiaanse gekte belooft. Maar verder dan "Er is iets verontrustends aan de hand!" kom het niet! En doordat het dat niet deed, is het resultaat een film die te bekijken is, maar frustrerend vanwege de kansen die hij verspilt.

De film is een prachtige visuele traktatie en opent sterk met de 'zelfmoord' van de tweeling-zus van de hoofdrolspeelster Julia. Een fantastisch sterke rol van de al op leeftijd zijnde maar nog steeds erg mooie actrice Belén Rueda. Regisseur Guillem Morales weet goed de angst en spanning van het verliezen van je gezichtsvermogen weer te geven. Samen met het feit dat het gevaar werkelijk in elke hoekje of schaduw kan liggen te wachten, maakt het dat je soms naar het puntje van je stoel kruipt. Ik vond de film op sommige momenten ook wel wat weg hebben van een moderne Giallo. Zeker toen die ene scene langs kwam die bijna niets anders kon zijn dan een ode aan Mario Bava's oog-fetisj. Echter als we verder in het verhaal raken, komen er ook wat onregelmatigheden naar voren, zowel in het verhaal als ook in het de manier waarop de spelers reageren. En kwam bij mij een beetje het gevoel naar voren dat het blind zijn meer een excuus was, dan dat het goed was uitgewerkt. Wat ook nog eens werd onderstreept door het afwezig zijn van een goede reden van de moordenaar Iets wat toch jammer was! Met een body-count van rond de zes kills kan je niet echt spreken van een volbloed slasher maar door de heerlijke claustrofobische sfeer en met de sterke performance van Belén Rueda, die ons wanhoop, vastberadenheid, angst, intelligentie, verdriet en kracht voorschotelt, worden we getrakteerd op een zeer fijne thriller.

Ergens bij een brug is er een man die een andere neersteekt en dan zelfmoord pleegt, echter zijn lichaam wordt nooit gevonden. Een cameraploeg volgt Enu de man die werd neergestoken omdat het litteken precies lijkt op de moedervlek van zijn aanvaller. Hij gelooft dat dit de wil van God is en geeft hem de plicht om een ​​ceremonie uit te voeren. Het tempo van deze mockumentarie was traag met veel pratende hoofden en beelden worden soms gewoon afgebroken en begint ergens anders. Conceptueel was het plot interessant. Ook leuk gedaan waren de cameo van Kiyoshi Kurosawa en de bijzondere soundtrack. Het werd sterker in de laatste 30 minuten, maar voor iemand die niet zo'n fan van found-footage is het best een opgave om daar te komen en ik kan me ook niet voorstellen dat ik het nog een keer zou willen zien.

Woooh, wat een heerlijke koddige, satirische film! Echt te gek! En blijkbaar kunnen dit soort films niet (meer) in Hollywood gemaakt worden? Iets in de trant van een doelgroep die niet duidelijk was? Daarom kon de film niet gemaakt worden? Enfin uiteindelijk met een Hollywoodwaardig budget van vijftig miljoen dollar heeft Netflix het wel aangedurfd en het resultaat is oogstrelend. Vertederend alsof regisseur Joon Ho Bong een kruisbestuiving heeft weten te maken tussen een live-action Ghibli- tekenfilm en Steven Spielbergs E.T. Of anders een meer aaibare en nog perfectere versie van zijn eigen eveneens maatschappijkritische spektakelfilm The Host. Echter is er meer want het verhaal stemt ook tot nadenken. Het meisje dat het tegen de grote multinationals opneemt. Die alles doen onder het mom van vraag en aanbod voor nog meer winst. Onze eigen nauwelijks afnemende vleesconsumptie. Kapitalisme tegenover natuur? En dan de acteurs; de bekendste verrassen door anders dan anders te doen. Zo is Jake Gyllenhaal te zien als zoöloog Dr. Johnny Wilcox, zijn rol is zeer vermakelijk maar ook over de top. Een soort van tragische clown. En als hij dan de pias is dan was Tilda Swinton de circusdirecteur. De zowel ijdele als egoïstische Lucy Mirando. Perfect gecast beide! Girlpower komt ervan tienermeisje Mija (Seo-Hyun Ahn) die ondanks alles haar varken probeert te redden. En naar varken gaan toch wel de meeste credits. En niemand minder dan de Nederlandse Oscarwinnaar Erik-Jan de Boer heeft die verzorgt. Okja het reusachtig varken is met zijn blik in die ogen, zijn geluidjes, de bijna echte huid en in alle bewegingen zo gedetailleerd en subtiel dat het volkomen bijdraagt aan de geloofwaardigheid en emoties van dit fantasievolle dier. Erg goede film!

"You can trust me – I’m a paramedic."

Als een regisseur van een film ervoor kiest het pseudoniem Alan Smithee te gebruiken, is dat nooit een veelbelovend teken. Dit wordt pas gehonoreerd als de regisseur kan aantonen dat de film een zodanige nabewerking heeft ondergaan, dat de film niet meer als zijn eigen werk gezien kon worden. Deze regisseur heeft dus die toestemming gehad van het regisseursgilde (DGA)

De film begint met twee jonge jongens die in een kelder spelen terwijl hun vader op een scanner hoort van een auto-ongeluk waarna ze daar in hun ambulance naar toe scheuren. Euh en dan begint de film wederom maar nu met een jongen en meisje die onder het autorijden willen vrijen....boem...ambulance en jongentjes worden groot...en veranderen in Kane Hodder en Bill Moseley...

Tja en daarna...wordt je weer voorgesteld...maar nu aan een tienermeisje met een ernstig probleem in eigenwaarde, die wordt opgelost met een boob-job en blond haar....? Banaal...wacht maar tot je de plotreden ziet...! Oh als derde op de poster staat Brandi Cyrus ja idd de zus van Miley, maar die had weinig schermtijd en nauwelijks dialoog. Och och...de film denkt dus dat sexy tieners (lees jongvolwassen die zelfs niet interessant zijn als ze halfnaakt zijn) het middelpunt van de film moeten zijn...

Hm was het niet succesvoller geweest als ze zich hadden geconcentreerd op het interessante deel; de twee broers Roy en Darryl (Hodder en Moseley)Bijna 45 minuten op de teller en dan komen die pas weer terug...Helaas worden Hodder en Moseley drastisch onderbenut. De film is eigenlijk alleen maar slecht. Alhoewel de spaarzame moorden en praktische effecten nog behoorlijk goed waren gedaan en het enige vermakelijk in de film. Best knap dat je juist het grootste gedeelte van de elementen die de meeste fun op leveren voor een horrorfilm eruit weet te houden!

Een interessante horrorklucht van James Whale. Zeer knap gemaakt en anno 2016 werkt de spanning nog steeds. Dit komt vooral door het oude donkere huis en zijn mysterieuze bewoners, de razende storm buiten en het minimale licht van wat kaarsen en een open haard. Deze setting zorgt voor een ijzersterke sfeer. Het typetje van de zus zorgt voor de nodige humor en Boris Karloffs als de butler is redelijk creepy.

Aardig leuke actiefilm. Het tweede deeltje van deze stripverfilming bezit een paar prima vechtscènes maar ik snap ook wel de frustraties want het eindig met een cliffhanger. (was in de eerste ook met een kleine teaser) Er is wat meer uitbreiding van de kennis maar het lijkt ook sommige dingen worden genegeerd. De film richt zich iets meer op de relatie tussen Andy (Charlize Theron) en Quynh en Veronica Ngo doet vooral erg cool!! Nieuwkomer en slechterik Uma Thurman voelt een beetje onderbenut, maar denk dat ook te maken heeft met het cliffhanger-einde. Het is allemaal niet slecht maar net als het eerste deel ben ik van menig dat het beter tot zijn recht komt als serie.

Erg jammer want het bronmateriaal; een Amerikaanse stripverhaal geschreven door Greg Rucka en getekend door Leandro Fernandez leent zich goed voor een fijne actiefilm! Het verhaal handelt rond een groep van onsterfelijke huurlingen die plotseling ontmaskerd worden en moeten vechten om hun identiteit een geheim te houden, juist op het moment dat een nieuw lid wordt ontdekt. Gevaarlijke regio’s (Zuid-Soedan, Afghanistan) en bekende wereldsteden (London, Parijs) wisselen elkaar af. Men had dus heerlijk los kunnen gaan met over-de-top actie maar gek genoeg koos de scenarioschrijver van zijn eigen strip meer voor de strijd van de personages met hun onsterfelijkheid. Dit was niet zo erg geweest als de stijl goeie indruk maakte. Helaas ontbreekt het daar ook aan! De regisseur Prince-Bythewood geen flitsende plaatjes maar eentonige aardse kleuren en eens oort tv- camerawerk. Tja en het budget was er niet naar om terug te reien naar de tijd Napoleon, de middeleeuwen of nog vroeger. Misschien was het beter om dit niet te doen? En wie heeft ervoor die poppy R&B-soundtrack die totaal botst met de gezette toon en inhoud van de film gekozen? Op het einde was er nog een kleine teaser...waardoor ik vermoed dat dit meer bedoeld was als tv-pilot! Sowieso werkte dit vermoedelijk een stuk beter als serie!

Ik heb een zwak voor de films van regisseur Lucky McKee. Hij bezit een opvallende kwaliteit en wist mij dus te verblijde met een paar heerlijke horrorfilms! De laatste jaren is de regisseur iets meer opgeschoven naar de Thrillers maar altijd wel met net dat beetje extra!

Een oude man schrikt wakker in een vaal rode union suit en begint te zoeken naar zijn "Rascal", die hij beschuldigt van ontrouw. Dan wordt er op de deur geklopt...het is een jonge man genaamd Joe die verdwaald is, in het bos. Is Joe zo onschuldig als hij eruitziet? Is de oude man gek, gevaarlijk of gewoon heel voorzichtig? En wat doen deze twee eigenlijk zo ver weg van alles? Het publiek krijg slechts druppeltjes informatie, nooit echt wetend wie het kan vertrouwen.

Een film met een verhaal op één locatie brengt uiteraard met zich mee dat je het budget beperkt kan houden! Nadeel is dat als je ook maar twee acteurs gebruikt er moeilijkheden kunnen ontstaat om een ​​film boeiend te houden. De cijfers liegen er dus weer eens niet om! (filmkijkers van vandaag willen grote cast of overvloedige decors) McKee speelt daarmee tenminste niet op het veilig met de film! Het is dan misschien te klein of te ingehouden maar de film weet de klus wel op een competente manier te klaren!

Natuurlijk zijn er enkele elementen die misschien wat strakker hadden kunnen worden opgepoetst, maar zeker de eerste 40 minuten levert het heerlijk geweldig werk. De oude man is bovengemiddeld goed uitgeschreven, waardoor het acteerwerk van Stephen Lang, het personage consequent boeiend weet te houden. Marc Senter doet wat hij moet doen (de naïeve jongen) en deed dat ook gewoon goed! De onthulling kwam misschien iets te vroeg in de film waardoor het verassende wat wegebt maar het was wel de hele tijd vermakelijk! Ja deze film is zoveel leuker dan veel van die middelmatige bioscoophorrorfilmpjes!

Oempf, dit hapert aan alle kanten! Niet alleen struikelt de film wanneer het probeert om een punt te maken over hoe ouderen worden behandeld maar het hapert ook als een horrorverhaal. De film begint verwachtingsvol goed met een oudere heer die opstaat uit zijn rolstoel en de schedel van zijn thuisverzorger verbrijzelt. Maar dan...als Ella met haar auto naar haar geboortedorp op het platteland, samen met haar twee kinderen, rijdt... ow, ow mama is gescheiden en ze missen papa, wat de gehele verdere film steeds maar weer werd benadrukt! Afschuwelijk! De oorzaak van alle problemen werd verklaard door een of andere oude steen die waarschuwt voor een vloek die zal worden losgelaten als iemand besluit zijn familiebanden te verbreken en zijn oudere familieleden in de steek te laten. Maar waarom knapte de senioren dan pas tijdens de bruiloft en waarom was het een wijdverbreide gebeurtenis ? Omdat het warm was ofzo? Enfin wat volgt, is niet anders dan dat van een zombiefilm, waarin de bezeten senioren een moorddadige razernij beginnen tegen de mensen van een gemeenschap. Oké ouderen die aan moorden slaan...het had nog een bloederig feestje kunnen worden maar ook daar stelt de film teleur! In plaats daarvan werd het nu een prekerige film en zelfs die boodschap over de oudere bevolking was nogal dubieus. Uiteindelijk is de film meer een gemiste kans.

Och ik heb nog best genoten van deze western met Nicolas Cage. Hij geeft ook helemaal geen slechte prestatie. Het probleem is dat het zo degelijk braaf en voorspelbaar verhaal had. Je weet precies waar het heen gaat, dat wat je denkt dat gaat gebeuren, gebeurde ook! Met de openingsscène, waarin Cage een snor heeft, beloofde het nog een leuk actievol wraakfilmpje te worden. Maar meer dan dat erover gepraat werd, hoe goed en gevaarlijk Colton Briggs wel niet was is er maar weinig daarvan te zien. Regisseur Donowho legt het grootste deel de focus op de reis van Colton en Brooke en hun ontroerende vader-dochter relatie. Van de outlaws gaat ook niet veel dreiging uit en doen ook niet veel in beeld wat je overtuigd dat ze wel slecht zijn. Er is ook verder niet veel opwindends aan de actie of schietpartijen. Het is echter enigszins te vergeven, aangezien de aanwezigheid en solide uitvoering van Nicolas Cage Niets blaast je weg, maar het waren wel luchtige en plezierige 95 minuten.

Hm, ik zal dan wel blind zijn maar dit was toch een fijne bloederig en innemende horrorfilm! Een eenvoudige en strakke kijk op het exorcisme-horrorgenre. Met dat verschil dat er hier geen katholieke priester is! Het draait om een ​​bruja, (heks, sjamaan) die probeert een demon uit te drijven van een Mexicaans-Amerikaanse vrouw. Goed gebruik van het budget; het laten afspelen op één locatie en minder bekende actrices. Hierdoor was er voldoende om te overtuigen met de speciale effecten! Hoewel het acteerwerk verder goed, kon Cristina (Brigitte Kali Canales) de hoofdrol niet helemaal goed dragen.

De film verspilt ook geen tijd, Cristina zit algauw opgesloten. En over het algemeen was de film gewoon goed gemaakt, al ik had liever meer Mexicaanse folklore gehad dan de drugsmetaforen. De uitdrijvingen zien er goed uit! Zeker "de gebroken man' waar je het knetteren van botten hoort, terwijl ze niet altijd in de richting gaan die waar ze voor bedoeld waren of de bloederige scene met Cristina's buik. Het bouwt zich allemaal op tot een snelle en behoorlijk passende laatste act. De kleinschalige film zal het subgenre binnen de horror niet veranderen maar als je exorcisme-films kan waarderen, is er meer dan genoeg om van te genieten! Niets mis met deze film!

Een Lovecraftiaans-achtige film met een relatief klein budget maar met een dreigende sfeer. Een film waarin de hoofdrolspeler Chris Rivers probeert te achterhalen wat er is gebeurd met zijn beste vriend William, die stierf onder nooit opgehelderde omstandigheden. Naarmate hij dichter bij de waarheid komt, rond een oude sekte die een oude god aanbidt die bekend staat als The Origin, (die al dan niet de Lovecraftiaanse Cthulu is) gebeuren er steeds vreemdere dingen. Helaas is de film niet zonder gebreken, het verhaal ontvouwt zich in een traag tempo en er zijn scènes met veel dialogen, die de film vertragen. Griezelig was het wel (een nachtmerriescène evenals een paar andere verontrustende scènes) maar het is meer een onderzoek naar schuldgevoelens en verlies van overlevenden. De film had dan ook meer baat gehad bij wat meer regelrechte horror van donkere en verwrongen beelden. Toch was deze film behoorlijk ambitieus voor zijn lage budget en ik was redelijk geïntrigeerd.

Oldeuboi was een film die ik een beetje op de lange baan had geschoven doordat ik bang was dat de film afbreuk deed aan de andere films die ik van de regisseur heb gezien. Gelukkig was dit niet het geval! De film was enorm anders dan ik ervan verwachtte. En gaat over: wat zal het met je doen als je op een dag van de straat wordt geplukt en in een appartement wordt gezet waar je niet meer uit kan. Je krijgt dagelijks eten door een luik. Je hebt geen idee waarom je er zit en hoe lang je er nog zal zitten. Dagen worden weken, weken worden jaren. Pas na 15 jaar wordt je vrijgelaten. En wat dan? Dae-su Oh (Min-sik Choi) overkomt het en hij is dan ook zeer gedreven om uit te vinden wie hier achter zit? Wat resulteert in opnieuw een prachtig juweeltje van regisseur Chan-wook Park. Deze heeft een studie in filosofie afgerond maar koos ervoor om de menselijke moraliteit vast te leggen op film i.p.v. boeken. Mede daardoor zijn films van hem dan ook zo goed. Naast dat er dan natuurlijk ook briljante cinematografie en prachtig camerawerk en acteerwerk te zien is. Wat verder vooral opvalt aan ‘Old Boy’ is de schijnbare achteloosheid waarmee gruwelijkheden en geweld in beeld worden gebracht. Echter is het achterhalen van het antwoord op de vraag ‘waarom?’ veel relevanter dan het voltrekken van die wraak. Wat niet wil zeggen dat de regisseur de vaart er gedurende de gehele film niet goed in houd! En ook het verhaal komt nooit in de buurt van oppervlakkigheid. Een knappe prestatie van zowel de regisseur als de acteurs.

Deze horrorfilm doet een paar dingen heel goed. Zo is de setting van het apocalyptisch niemandsland van het stadje Epecuén (een toeristisch dorpje in Argentinië) dat in 1985 verwoest is door een overstroming, prachtig in beeld gebracht. De film maakt gebruik van warme, felle kleuren en dat verwacht je niet van een brute slasher. Naast de fraaie beelden vallen ook de special effects op. Het geweld wordt vaak bruut in beeld gebracht. Qua gore zit het dus ook wel goed met deze film. Het is dan ook heel erg jammer dat er verder alleen maar de standaard-slasher-film-elementen langs komen. Domme personages in een busje die op weg zijn naar ergens, de stop bij het vieze tankstation met creepy bewoners en de nodige liefdesperikelen tussen de dames en heren. En heel veel TCM! Luciano en Nicolás Onetti schotelen de kijker (vrij laat en het is dan dat het slordig begint te worden) met deze film wel een fijn ‘gore’-gehalte voor (had wat ruiger gemogen) maar meer dan een toffe horrorfilm wordt het niet.

De ‘The Omen’ (1976) en The First Omen (2024) warenerg fijne subtiele mystieke suspense thrillers waar ik volop van had genoten. Nu dan ook aan deze remake gewaagd Maar wat voor een aanfluiting was dit? Wat een slap en flets aftreksel van de 1976-versie was dit? Vrijwel de hele film is een kopie van de dertig jaar oude originele versie... de film bestaat gewoon omdat men de productiewaarden wilde moderniseren. Er is duidelijk geen artistieke ambitie aanwezig. Het was niet veel meer dan wat hedendaagse koppies aan het verhaal toevoegen en wat nieuwsfragmenten (beelden van 9/11 en de tsunami in Azië) Moet wel gezegd worden dat het de bijro-lspelers David Thewlis, Pete Postlethwaite en Mia Farrow hun werk naar behoren uitvoeren. De verdere film was gewoon een nietszeggende marketingtruc die nergens op de cruciale onderdelen beter was dan de oorspronkelijke film. Nutteloze remake!

Door het plot; de viering van Finlands Onafhankelijkheidsdag op 6 december wordt brutaal verstoord door een aanslag op het presidentieel paleis, zou je kunnen denken dat het hier om een Finse versie van Olympus Has Fallen gaat. Echter niets is minder waar...

Dit is meer een actievolle spionagefilm gebaseerd op de roman van Ilkka Remes, het Finse equivalent van Tom Clancy, over een Servische terroristische aanslag met als plan om de veiligheid van Europa te destabiliseren. En waar kun je, gezien het huidige politieke klimaat, beter een internationale thriller neerzetten dan in Finland?

De film draait om Sylvia Madsen en Markus Tanner, agenten van SUPO (Europese gezamenlijke politieoperaties) die zich vooral richten op cybercriminaliteit. Behalve dat het ons kennis laat maken met hun twee, laat het je ook kennis maken met gijzelnemer Vasa Jankovic, de criminele recruiter Anya en Russische cybercrimineel Leonid Titov.

Hoewel het door zijn opzet en gelukkige timing zeker actueel is, brengt het ook niets nieuws, aangezien de betrokkenheid van oorlogsmisdadigers, cybercriminelen en de Russen wel vaker voorkomt in films. Toch weet de film met een strak tempo de spanning goed op te bouwen. Toegegeven, een paar scènes hadden misschien wat ingekort kunnen worden en er zijn soms kleine plotgaten.

Het deed ook prima werk met de bijna verplichte achtervolging. En dat zonder Hollywood-budget! In de laatste vijfenveertig minuten als men in Belarus is werd de film zelfs nog even een volbloed actiefilm. Ondanks dat het veel bekend materiaal bevat was het zeker geen verkeerde of slechte film. Dat het zich afspeelt in Europa en de Estlandse (Finse, Zweedse en Belarussische) locaties waren ook een mooie afwisseling in dit genre!

Sciencefictionfilm die meer wordt gedreven door concept en emotie dan door hardware of actie. Het begint met een uitgangspunt dat je moet accepteren om de rest van de film te laten werken. Zoya Lowe (Mary-Louise Parker) een vrouw van middelbare leeftijd is door artsen gediagnosticeerd met een zwart gat in haar borst en zal binnen vijf dagen sterven. Zoya is hier echter van op de hoogte omdat ze een medicijn gebruikt waarmee ze een week terug in de tijd kan reizen. De film wordt een soort van buddy-film wanneer Zoya contact maakt met een jonge wetenschapsstudente genaamd Paula (Ayo Edebiri van 'The Bear') van wie ze hoopt dat deze haar uit deze puinhoop kan helpen. Het eerste deel van script voldoet aan alle conventies van een tijdreisfilm die je zou verwachten daarna wordt het enigszins vreemder maar nooit zo vreemd...Alhoewel (een steeds maar kleiner wordende man in een glazen doos?) Persoonlijk hoopte ik op net iets meer gekte of meer sciencefictionverhaal, maar Kwantumfysica, zwarte gaten en tijdlussen vertegenwoordigen iets anders...iets meer emotioneel En al met al was dat best oké!