Opinions

Een langzame, Russische folk-horror die op sfeervolle manier verdriet, trauma en rituelen combineert tot een vreemde koortsdroomfilm. De film speelt zich af op een afgelegen eiland, omringd met bossen en de bewoners voeren vreemde griezelig ceremonies uit. Voor wie de The Wicker Man (1973) heeft gezien niets nieuws natuurlijk (of Midsommar voor mensen met een korte termijn geheugen of te jong zijn?) Het verhaal voelt wel vaak onsamenhangend aan en dat kan je doen verdwalen in de symboliek. Er is ergens aan het begin een Ouroboros te zien dus het niet-lineaire verhaal komt uiteindelijk wel samen. Ook voldoet het daardoor misschien niet helemaal aan de eisen van horror, maar iets in de sfeer, effecten of toon laat deze folk-horror toch voldoende slagen. Mijn versie had denk ik nasynchronisatie, wat uiteraard ook niet handig is. De film is voor wat hij is, oké, maar ook wat te mainstream .

Helaas is deze miniserie uit de jaren zeventig en gemaakt voor televisie niet zo goed verouderd. Hoe goed je dit vind heeft dus denk ik ook een beetje te maken met nostalgie. De hele productie heeft dat tv-gevoel, een beetje wat je eerder heb gezien: het is dus de vertrouwde tv-uitstraling met weggeknipte reclameblok onderbrekingen, en de aflevering hadden uiteraard een maar net toereikend budget dus vooral veel confrontaties en zeepachtige relaties.

Met een speelduur van 540 minuten bestrijkt het de belevenissen van Sam Damon (Sam Elliott) en Courtenay Massengale (Cliff Potts) die vanaf WO I als gewone boerenjongens zich aanmelden voor het leger, volgt daarna de terugkeer, militaire carrière en de tijd in Amerika, waarna de WO II uitbreekt. Het is televisie dus weinig echte actie maar twee centrale romances die de schermtijd domineren. Bij dit soort oudere series bevinden zich in de cast natuurlijk heel wat bekende gezichten en over het algemeen waren deze behoorlijk solide

Alhoewel ik vraag me ook een beetje af, of het wel de veroudering was en niet gewoon de uitvoering want ik zag nooit veel groei of verandering bij de personages. Sam is de oprechte, stoïcijnse held die altijd doet wat goed is, en Courtney is de rotzak die zijn carrière vooruit helpt. Maar och...oor wat het is, is de miniserie wel oké!

Deze prehistorische films uit de oude doos, zien er tegenwoordig allemaal behoorlijk gedateerd uit en deze is niet anders! Vaak niet meer dan een stel personages gekleed in bont die ‘eek’ en ‘ugh’ zeggen en die vechten tegen optisch vergrote hagedissen. Dat is bij deze eigenlijk niet veel anders! Maar er zijn twee dingen waarom dit allemaal net iets beter was dan andere!

Gemaakt in oorlogstijd zijn de beperkingen van het budget wel duidelijk zichtbaar, de makers maken geen gebruik van de dure stop-motion-animatietechniek Tja..de makers moesten dus vindingrijker zijn en loste het op met een varken verkleed als mini-Triceratops en een olifant als boze mastodont. Toch wel gefascineerd zitten kijken naar deze Dieren-in-een-pak-scenes. Behalve dan bij die vreselijke Allosaurus, die werd gespeeld door een man in een dinosauruspak.

Meer naar het einde toe komen dan de vergrote beelden van reptielen die voor dinosaurus moeten doorgaan. En ja die zijn anno nu gedateerd en knullig maar deze speciale effecten, waren wel de eerste en zijn als stock-footage geregeld te zien in de films die later zijn gemaakt. Als geheel was de film dus levendiger of passender dan die andere! Ook zijn er nog enkele even "goede" dramatische scènes met een vulkaanuitbarsting.

De film begint met een proloog waarin een groep verdwaalde wandelaars beschutting vinden voor een storm in een grot die toevallig wordt bewoond door een antropoloog, die 'niet weet" hoe de vroege holbewoners eruit zagen...euh... ik ben er vrij zeker van dat dit juist het aspect van de antropologie is! Het is gelijk duidelijk dat historische nauwkeurigheid hier niet is te vinden!

De verhaallijn met de holbewoners is aardig maar niet heel bijzonder en gaat over de tegengestelde Rock- en Shell-stam, aangevuld met een romance In de rol van de Rockstamvader Akhoba zie je acteur Lon Chaney Jr Victor Mature en Carole Landis geven allebei geloofwaardige vertolkingen maar zijn gladgeschoren wat de vraag op roep; waar kwam toch dat scheermes vandaan?

Tot slot is hier ook bijna net zoveel dierenmishandeling te zien als in Cannibal Holocaust (1979) Destijds al werd vanwege de hagedissen die met vastgelijmde attributen werden gedwongen om met elkaar tot de dood te vechten, De film werd voor Groot-Brittannië dan ook zwaar gehermonteerd. Deze productie zorgde er dan ook voor dat de Society for the Prevention of Cruelty to Animals (SPCA) met meer regelgeving kwam over de behandelingen van dieren.

Vermakelijke B-film uit de Hammer Film studio's met pin-up en sekssymbool Raquel Welch in de hoofdrol. Tevens is het ook een remake van One Million B.C. (1940) Het verhaal is vrij simpel een zoon wordt uit een donkerharige stam gegooid en na wat omzwervingen komt hij terecht bij een blondharige stam. Bij die blonde stam komt hij Loana (Raquel Welch) tegen, die verliefd wordt op hem. Vanuit historisch oogpunt klopt veel van het getoonde niet. Dinosaurussen die in hetzelfde tijdperk rondwandelen als mensen? Daarnaast zijn er schildpadden leguanen en spinnen te zien die niets anders zijn dan echte dieren die vergroot zijn, maar ook eigenlijk niets te zoeken hebben in de prehistorie. De stammen gooien dan ook zielig wat met speertjes tegen die beesten. Toch slaagt de film om overtuigend te zijn dit komt vooral door het uitbeelden van de prehistorische stammen die erg leuk is gedaan. Ook was daar veel meer aandacht voor historische besef, taal, primitief gereedschap, verf voor muurschilderingen, het leren van de andere stam om met steen te werken en vissen te vangen, en was zeer leuk in beeld gebracht. En tja, als dan ook Raquel Welch rondhuppelt in een bikini van bont kan voor mij de film niet meer stuk. Een toch wel erg vermakelijk B-film.

“I believe that men are generally still a little afraid of the dark, though the witches are all hung.”

Deze woorden van Henry David Thoreau, verschijnen als tekst aan het begin van de film en bekroop bij mij het gevoel van ojee... daar gaan we weer! De horror is weer eens symbolisch voor een opgelopen drama. De titel van de film verwijst overduidelijk naar heksen.... dus misschien iets met het verleden tegen het hedendaags licht..? En ja hoor...! Je ziet de verslaafde broer Nathan en zijn zus Mirra die naar het ouderlijke huis terugkeren na de dood van hun vader om te beslissen wat ze met zijn eigendom gaan doen.

Mirra begint meteen rond te hangen met hippie-dippy-vrouwen. De verleidelijke roodharig Alice (regisseur en scenarist Elise Finnerty zelf) en blonde Scarlett (Estelle Girard Parks) die blijkbaar haar vader op de boerderij hielpen. Wat een introductie in een heksen-coven zou moeten zijn, voelt meer als feministische boerenmeisjes die wat rondhangen en ach, een LSD-trip verder en we hebben drie heksjes....

Verder is dit vooral veel familiedrama in plaats van een horrorfilm, een gevoel van angst weet de film nooit op te wekken. Er werd wat dubbelzinnigheid gezaaid of het anti-vrouw van broerlief nu door mystieke invloed of drugsgebruik wordt veroorzaakt. Tja...De inzet en spanning worden tijdens de film hierdoor nooit echt verhoogd. Daarnaast gaat alles in een traag tempo waardoor de onthullingen geheel platvallen. Het is wachten op wat heksenactie maar zelfs met een speelduur van zeventig minuten duurde die te lang!

Tja, een Langdradig vertelsel over het saaie bestaan van vampier zijn? (de verveling van de vampieren wordt zelfs met beeld duidelijk gemaakt) Qua film- beelden is het dan ookheel erg mooi, hierdoor bleef ik kijken! Maar naar afloop had ik toch een raar gevoel. Wat ik zelf had was dat het allemaal een beetje elitair overkwam. Of dat vampieren hogere wezens zijn en zich bezighouden met hogere kunst en wij van het "gewone volk "maar een stelletje nitwits zijn ("zombies").Dat vampieren zich achter de schermen bezighouden met alle "betere dingen van het leven". En oh wat zijn wij stervelijke mensen maar dom? Daarom vond ik Mia Wasikowska als puberale vampier zo verschrikkelijke verademing. Tot met het einde toe zie je de verhevenheid van onze hoofdrolspelers. En het eindigt met dat bijten wel erg vulgair is! Pfft! Alhoewel er zaten wel erg mooie gitaren in!

Ik ben niet tegen het anders bekijken naar vampieren dan de bijtgrage monsters die het vroeger vaak waren. (zoals b.v. Låt den Rätte Komma In (2008),Byzantium (2012) of de serie true blood) Maar ik kan me niet verplaatsen in dat vampieren allemaal kunstzinnige zijn. In mijn geval zie ik ze toch liever als die Gotische romantische gekwelde ziel.

Mijn interesse werd gewekt nadat deze in horror-challenge verschillende keren was gepasseerd. Na wat speurwerk is het me gelukt om deze op te snorren. Verrassend genoeg is dit ook pas de eerste Japanse film over haaienaanvallen. Oh en als het niet duidelijk is uit de titel... of de poster...of de trailer.. dit moet je niet te serieus nemen. De film bevat alle clichés van haaienfilms die na de grootvader van allemaal, Jaws, zijn langs gekomen en meer! Er is de wetenschap om het te verklaren, autoriteiten om elk advies in de wind te slaan, haaien met allerlei krachten die slachtoffers uit hun warmwaterbron-baden rukken, antihaaienvoertuigen van het leger, een bodybuilder die opduikt en alles wat je verder maar kan bedenken! Het is allemaal ongelooflijk onnozel en de enige keuze is het accepteren Gewoon "met die gekte mee gaan" Zo niet, dan worden dit een lange 70 minuten....Het klopt ook alleen binnen zijn eigen interne logica, zo ontzettend dwaas is het, maar tegelijkertijd is het ook een eerbetoon aan alle dwaze en serieuzere voorgangers. Aan de andere kant, ik heb er echt van genoten en flink gelachen.

" I dunno "

Voordat ik deze film zag, had ik nog nooit gehoord van Andrew Bowser maar hij maakt al verschillende jaren komische korte films op zijn YouTube-kanaal Bowser Vids en er zijn zelfs een paar speelfilms. Een van die fictieve personages is “Weird Satanist Guy” aka Onyx the Fortuitous aka Marcus J. Trillbury die een soort van virale hit werd. Nu kreeg dat personage Onyx via Kickstarter (een budget van $610.467) de kans om in een lange speelfilm zijn eigen Scooby-Doo-achtige avontuur te beleven. Deze film is over het algemeen een echt nerdy- horror-fan ding!

Oké die buitenstaander Marcus; (hij wil dat mensen hem noemen bij zijn veel coolere naam Onyx) woont in de kelder van zijn moeder Nancy (Barbara Crampton) en is een ongelukkig “patty flipper” bij Marty's Meat Hut. Hij bidt tot God, of Satan, of wie er ook maar luistert, om hem te selecteren voor een uitnodiging bij een satanisch ritueel van occultist Bartok de Grote (Aleister Crowley-type gespeeld door Jeffrey Combs) Wie er ook luisterde, zijn gebed werd verhoort en samen met vier andere deelnemers mag hij helpen bij het opwekken van de aartsdemon Abaddon.

Hoe goed je de film vindt, hangt ten eerste af van hoe goed je het personage Onyx kan hebben. Deze heeft namelijk een zeer snel uitgesproken afwijkende spraakpatroon. Ikzelf vond dit regelmatig behoorlijk grappig en inventief, maar ik kan me ook voorstellen dat sommige dit irritant kunnen vinden! Voor een beetje meer sympathie krijgt hij met een kleine flashback waarin is te zien waar Onyx's' dwangmatige 'ik weet het niet' vandaan komt.

Wat de film nog leuker maakt, zijn de praktische monsterontwerpen. De effecten zijn namelijk verrassend goed! En zowaar zijn het praktische effecten in plaats van CGI. De griezelpoppen van de verschillende demonen en ondoden zien eruit alsof ze door de Jim Henson Company zijn gemaakt. Echter komen ze van wezen-ontwerper Adam Dougherty (niet genoemd maar de Annabelle- films, The Predator (2018) en worden gespeeld door Poppenspeler Ryan Wilkes (won in 2016 ook de Jim Henson's Dark Crystal fan film competitie met The Promise)

Het verhaal kent verder weinig verrassingen, echter is het de reis die de film zo leuk maakt. Met veel referenties variërend van horrorfilms naar Willie Wonka en de Chocolate Factory nar Beetlejuice, of Scooby Doo en zelfs speelgoed en tekenfilms en kindertelevisieprogramma’s. Er is zelfs een parodie op Meatlove's "I'd Do Anything for Love (But I Won't Do That.") Niet dat het voor mij zo nodig had gehoeven maar het was wel leuk!

Helaas delen Barbara Crampton en Jeffrey Combs geen scène maar verder is de hele cast een genot om naar te kijken. De setting van het grote landhuis is goed gekozen en ook al is dit duidelijk geen film met een groot budget, ziet het er nergens low-budget uit! Andrew Bowser schreef het, regisseerde het en is de hoofdpersonage voor een flink deel daarvan was om geld te besparen maar je kunt ook zijn liefde en passie door het scherm voelen. Sommige mensen zullen zich niet kunnen vinden in deze stijl van humor. Vreemd genoeg was ik op een campy-manier erdoor gecharmeerd. En had hier dus een ​​onvergetelijke leuke gekke tijd mee!

Prima kinderfilm over kinderen in de Tweede Wereldoorlog en werd bekroond met diverse prijzen op internationale festivals. Het vertelt een verhaal over vriendschap, angst, liefde, familie en geheimen. Op de film is eigenlijk niet veel aan te merken, alles is netjes gedaan. Zonneschijn en rozengeur, daardoor misschien wel iets te netjes?

Fijn! Op het eerste gezicht lijkt het de zoveelste seriemoordenaar-stalker-film. Dit is de derde film van de regisseur. Deze had zeker iets van potentie maar ik had het eerlijk gezegd niet meer van hem verwacht dat hij zo verrassend uit de hoek zal komen! De sympathieke Mary (Vanessa Grasse) is net vrijgelaten uit de gevangenis en krijg een baan bij Deer Gas Market. Een zeer goede locatie die met mooie belichtingen en langdurige regenval de ideale omgeving blijkt te zijn! Dat de seriemoordenaar, met de illustere naam 'The Rain Ripper' een belangrijk onderdeel is van het verhaal lig voor de hand, maar de manier waarop hij geïntroduceerd werd en door te focussen op achtergrondverhaal en de hallucinaties van Mary is dit een effectief en leuk filmpje geworden. Oké, personages nemen ook hier weer domme beslissingen, dat hoort nou eenmaal bij het slasher-genre. Echter achter sommige van deze domme beslissingen,schuilt een dubbelzinnigheid: misschien wil Mary gepakt worden? Misschien zit dit allemaal in de eerste plaats in haar hoofd. Je ben er nooit helemaal zeker van, en dat werkt hier prima. Daarnaast zijn de bloederige effecten sterk, waarbij de regisseur er niet voor terugdeinst om de moorden volledige in beeld te laten zien. Uiteindelijk was deze slasher-film absoluut de moeite waard!

Open Windows is een thriller van Nacho Vigalondo’s die handelt over de gevaren van technologie en dan in het bijzonder dat van het internet. De hele film draait dan ook voornamelijk op een gimmick en zoekt soms zelfs de grenzen van het absurde op. In de film lopen technologische fictie en werkelijkheid nogal eens door elkaar. Het vertrouwt op vertrouwde clichés en meerdere keren is het gebruik van gezond verstand niet nodig. Vaak breekt de film met zijn eigen zelf-opgezette wetten. Echter komt de regisseur er wel mee weg! Dit komt vooral doordat de film over een goed tempo beschikt, slim geregisseerd is en er degelijke spanning wordt gecreëerd. Ook acteur Elijah Wood maakt met zijn aanwezigheid een goede indruk. Omdat de vrouwelijke tegenspeelster gedeelte naakt en wat oneerbare handelingen moet verrichten is hiervoor adult-ster Sasha Grey gecast en ik moet zeggen haar acteerwerk was redelijk goed. Het was een redelijke leuke film waar ik een dikke 95 minuten plezier mee beleeft heb.

Lycantropie in de tweede wereldoorlog. De film is een wilde lowbudget rit, die als het werkt, erg goed en leuk is, helaas werkt het niet altijd. Er is het bekende oorlogsfilmplot van een vreemde verzameling strijders die op een missie achter de vijandelijke linies worden gestuurd Maar voordat het zover is ga je eerst naar een bar ergens in Londen waar Jonathan Rhys Meyers en voormalig UFC-kampioen Quinton "Rampage" Jackson te maken krijgen met een vervelende nazivampier ( gespeeld door regisseur Louis Mandylor zelf) Echter de vraag die als eerste beantwoord moet worden is natuurlijk; "Hoe zijn de weerwolven?" Nou ze gebruikten vooral praktische effecten en ze zijn verrassend goed! Voor een low budget horror krijgen ze de weerwolven beter dan sommige high budget films. De film gebruikt mensen in pak waarvan de maskers, hoewel ze er een beetje stijf uitzien, bewegende monden hebben. En je krijg behoorlijk wat shots te zien van de weerwolven die hun slachtoffers bloederig verscheuren. Helaas zij de uitrusting en voertuigen ongelooflijk schoon voor iets dat in de jungle wordt gebruikt. Hetzelfde geldt voor soldaten en hun uniformen. Wat echt niet werkt zijn de meeste scènes in Murphy's bar. Ook is het moeilijk om te accepteren dat het zich in 1945 afspeelt, mede veroorzaakt door het constante gebruik van moderne muziek in de score. Zolang de focus maar op de weerwolven lig, was dit een redelijk goede B-actiehorrorfilm

Nou vooruit! Een halve punt meer omdat de Duitsers in deze WO II-spionagefilm hun moerstaal spreken, iets wat best uitzonderlijk kan zijn voor Engelse film uit de jaren '60. Verder kon ik hier niet veel meer in ontdekken dan het betere commerciële leentjebuur. Verhaaltechnisch was er goed gekeken naar een willekeurige Bond-film en dit geplaatst in eveneens in de jaren '60 populaire oorlog-omgeving. De uitgebreide sets zijn duidelijk ook bedoeld om te concurreren met diezelfde James Bond-films. De aangekondigde vrouwelijke ster op de poster, was puur erin geschreven omdat haar man voor de centen zorgde. Maar draagt afgezien van een portie overacting niet veel bij aan de film. Ondanks deze onvolkomenheden is het geeneens een onaardige film geworden. Entertainend is de film zeker nog wel de moeite waard!

Oerdegelijke Britse geromantiseerde reconstructie over de misleidingsoperatie van de geallieerden tijdens de Tweede Wereldoorlog, voorafgaand aan de invasie van Sicilië .Een uitermate gedurfde desinformatiestrategie. Het strategisch belang van Sicilië was overduidelijk. Nazi-Duitsland en zijn bondgenoten konden de invasie van Sicilië dus wel zien aankomen. De inlichtingenofficieren, Ewen Montagu (Colin Firth) en Charles Cholmondeley (Matthew Macfadyen) van The Twenty Committee bedenken een plan dat de creatie van een fictieve dode piloot, ene majoor William Martin omvatte, die zogezegd plannen over de invasie in Griekenland en Sardinië op zak had.

Deze oorlogsfilm is dus geen groots actiespektakel maar focus zich op het achterkamertjeswerk van de inlichtingendienst. De film baseert zich op het boek van de Britse schrijver Ben Macintyre en heeft naast de gedetailleerde feiten over de operatie ook een fictief romantische zij-plot. Dit gaat over de gevoelens van Montagu voor zijn medewerkster Jean Leslie (Kelly Macdonald), die de officier in conflict brengt met Cholmondeley die verliefd is op dezelfde vrouw. Hoewel de centrale romance niet veel bood, was de vreemdheid van de missie en de manier waarop deze was gepland fascinerend. En dan is er ook nog een soort van James Bond-oorsprongsverhaal door Ian Fleming op te voeren als een van de bij de operatie betrokken officieren en verteller van dit verhaal.

Als je liefhebber bent van klassieke (ouderwetse) Britse films? Die degelijk zijn en nergens echt uit de toon vallen of uit de band springen, die eveneens degelijk en correct acteerwerk laat zien en op de koop toe over een interessante historische gebeurtenis gaan. Kan je, je met deze film voldoende vermaken!

Een neergestort Duits vliegtuig uit de tweede wereldoorlog met een geheim aan boord, zet het leven van Kristin, een bankmedewerker en haar broer Elías op zijn kop. De film gebaseerd op de roman van Arnaldur Indriòason, bezit een goed tempo en het weet de personages steeds weer behendig in spannende situatie te brengen. De film gaat goed van start met een ​​prima balans tussen actie en dialoog. In het middendeel zakt het bij momenten wat in maar in het laatste half uur is het weer spannend. Na die laatste krachtmeting wordt eindelijk ook antwoord gegeven op de vraag wat er in het wrak zat. Deze Duits-IJslandse coproductie is opgenomen in sneeuwrijke Noordrijn-Westfalen en op locatie in IJsland. Sneeuw doet het natuurlijk altijd wel goed op film! De acteerprestatie zijn prima. Alhoewel sommige acteurs af-en-toe een steekje liet vallen maar nergens was dat storend. Tja...over het geheel genomen is het redelijke televisie-thriller Er was niets mis mee! Het mysterie waar men naar op zoek was blijkt zelfs materiaal te zijn voor een mogelijk vervolg. Het idee voor dat mogelijke tweede deel klinkt best interessant. Nou laat deel twee dus maar komen!

John Wayne als kapitein van een onderzeeër in de Stille Oceaan tijdens de Tweede Wereldoorlog. Tja, er zijn nauulijk betere onderzeeërfilms, want dit is in de eerste plaats een John Wayne-film. Het gaat over zijn zijn kenmerkende macho-personage, of het nu aan boord van de onderzeeër is of op het droge in Pearl Harbor. Maar om eerlijk te zijn, het is een vermakelijk John Wayne-film van net geen twee uur, ook al worstelt het als een WO II-film. Tijdens het eerste uur krijg je, wat heroïek als Duke helpt bij het redden van enkele nonnen en jonge kinderen, waaronder een baby die hij van een eiland draagt. En er zijn aan boord van de onderzeeër wat problemen met defecte torpedo's. En terug in Pearl Harbor krijg je de bekende onderzeeërbemanning die dronkenman problemen krijgt, plus een romantische driehoek tussen marine-piloot Bob Perry, Duke en zijn ex-vrouw. In de tweede helft van de film wordt een ​​beetje meer een oorlogsfilm, aangezien we verschillende actiemomenten met de onderzeeër krijgen en een finale met een grootschalige zeeslag waar volop mogelijkheden zijn voor heldendom en opoffering. Kortom een echte John Wayne-film waarin hij de held speelt, die erg lijkt op de manier waarop hij zoveel van zijn personages speelde.

Oh, de film die ze afspelen op de onderzeeër is trouwens Destination Tokyo (1943)

Huilende, jammerende ondoden. In de film noemen de Japanners ze Fumetsu En oh ze praten ook, hebben gevoel en spannen samen om de Jappen te verslaan. Het zijn net mensen....Wel is net zo dom als het klinkt en levert vooral een overvloed aan "tragische" scènes op. Het werd soms een vermoeiende klus om door te komen. Dat is jammer, want er is wel wat budget in gestoken. Er bestaat geen twijfel het zijn duidelijk zombies door de goed uitziende make-up/CGI Net zoals ook het bloed en de gore er prima uitzagen. Thailand in oorlogstijd, zie je ook niet vaak en al helemaal niet in een horrorfilm. En... tja, dat is het wel dan...Er zit verder veel te veel melodrama in deze film en die momenten die triest of tragisch bedoeld zijn voeren ze uit in slow motion...slik...hoeveel gehuil en verdriet kan je in bijna twee uur trekken? Voor mij werd de hele film er uiteindelijk vrij irritant van.

Redelijke film over de aanslag op Reinhard Heydrich Reichsprotector van Protectoraat Bohemen en Moravië die werd vermoord door twee Tsjechen. De film is vrij tam en laat voornamelijk de historische feiten zien van de Tsjechen die bij de aanslag betrokken waren. We horen de legerleiding zeggen dat Heydrich een 'bijzonder gevaarlijk man', was die koste wat het kost geliquideerd moest worden, maar helaas zien we alleen Heydrich in dagelijkse beslommeringen en niet wat hij in werkelijkheid was, heette niet voor niets de slager van Praag? Anton Diffring was wel een prima Heydrich. In de film speelt ook een jonge Martin Shaw (George Gently Judge John Deed) als Karel Curda. En na deze film zal regisseur Lewis Gilbert twee James bonds gaan filmen.

Regisseur Mario Bava wordt wel de Maestro van het Macabre genoemd; de betekenisomschrijving van macaber in Van Dale is; behorend bij de sfeer van de dood, griezelig. En met deze Italiaanse Gothic horrorfilm bewijs hij dat dit woord meer dan verdiend is! Wat een sfeervol spookverhaal! Stille dorpsstraatjes, een duister landhuis, lange gangen, de wind die om de muren huilt, mistnevels, schaduwen, een begraafplaats, kelders, ruïnes... alles draagt bij aan een huiveringwekkend sfeer

Een dokter komt naar de stad om een ​​sterfgeval te onderzoeken, een waarschuwing van een koetsier, er is duidelijk iets loos in het Karpatische dorp Karmingam. Een vreselijk familiegeheim en een jong meisje met een bal, zijn de oorzaak an een reeks mysterieuze sterfgevallen. Hoe dichter de dokter bij de oplossing van het mysterie komt, hoe minder de gebeurtenissen aan logica en realiteit gebonden zijn.

Met spookachtige beelden, bijna psychedelische belichting, verbluffende en inventieve camerahoeken weet de cinematografie dit alles heerlijk unheimisch over te laten komen en ouderwetse rillingen op te wekken. Er zijn een paar goede scenes waarin bloed vloeit maar deze film draait eigenlijk alleen op angst, een groeiende gevoel van angst. Horror en romantiek is gotiek

Aangezien de film meer een beleving is, waar je niet al teveel over moet schrijven en veel er toch al over is gezegd nog wat Trivia: Volgens de verhalen kwam de producer tijdens het filmen zonder geld te zitten, wat de cast en crew ertoe aanzette de film af te maken in de wetenschap dat ze niet al hun werk zouden worden betaald. Ook bijzonder is hoewel er honderden meisjes auditie deden om Melissa Graps te spelen, de keuze uiteindelijk viel op jongen...Om te zien hoe goed deze film is gemaakt.. in 1973 kwam Lisa e il Diavolvo uit en in die film is er een scene die ook in Operazione Paura is te zien

Sympathieke herbewerking van William Shakespeare's "Hamlet" door Claire McCarthy, gebaseerd op de YA-roman van Lisa Klein. Waarin het verhaal deze keer wordt verteld uit het perspectief van Hamlet's geliefde, Ophelia. De film gaat van start met diezelfde Ophelia die drijft in het meer, vermoedelijk verdronken, terwijl een voice-over vraagt; "Je denkt misschien dat je mijn verhaal kent?" Dit beeld is ontleent aan het schilderij van Sir John Everett Millais,1829-1896

Nu is er geen heel erg gedurfde herziening van gemaakt. Het is toch vooral de mooie roodharige schoonheid die in een grotendeels mannenwereld als enige gezond verstand blijft gebruiken.En om eerlijk te zijn, er is meer dan een half uur verstreken voordat de film zelfs arriveert bij de gebeurtenissen uit het toneelstuk van Shakespeare. En dan lijkt het soms ook meer Juliet + Romeo en dus de verkeerde Shakespeare?

Sterke rollen komen van Naomi Watts die koningin Gertrude en genezers Mechtild speelt en Daisy Ridley. Clive Owen als Claudius de broer van de koning en Nathaniel Parker als Hamlet zijn degelijk maar komen (eigenlijk geheel naar mijn verwachting) wel minder goed uit de verf. Maar eerlijk gezegd vond ik dit, door dat het iets anders probeert, nog best leuk.

Ik wil niet beweren dat deze film een topper is, maar hij doet wat hij moet doen en doet dat best goed! Een lowbudgetzombiefilm met geen onnodige uitleg, plotwendingen of karakterontwikkelingen maar wel emmers met bloed, Komt er eindelijk eens een cheapy voorbij die het aardig goed doet... krijgt het een laag stemgemiddelde Dat cijfer vind ik dan ook niet helemaal gerechtvaardigd! Oké heel origineel is het allemaal niet qua toonzetting doen sommige scènes af en toe wat denken aan genreklassiekers als [REC] of 28 Days Later. En het grootste gedeelte van de film bestaat uit de achtervolging van de personages door zombies. Maar vooral daarin wordt de spanning prima opgevoerd. De zombie make-up was maar simpel echter ook effectief, en de gore en geluidseffecten waren voor een minimum aan budget zeer oké! Blijkbaar is dit dan toch meer een mooi spektakelstuk voor de echte horrorfreaks?

De geloofwaardigheid van de film hangt erg af van of het je lukt om te accepteren dat John Malkovich de grootste op handen gedragen muziekster ter wereld is, die een comeback maakt. Want in deze film valt iedereen ten prooi aan Malkovich's charmes, enkel Ariel Ecton ziet het echte verhaal,: niet de terugkeer van een popster, maar het feit dat hij in zijn afwezigheid een sekteleider is geworden. Om eerlijk te zijn snap ik echter maar weinig van celebrity-aanbidding....

Voor een film over een popmuzikant die voortdurend wordt omschreven als een unieke artiest, is de film zelf dat niet echt. Het neemt een voorbeeld aan andere films die op het moment populair zijn en leent hier elementen uit. Met de setting van een groep die midden in een cult terechtkomt zijn er sterke Midsommar-vibes. Met een zwarte vrouwelijke hoofdrolspeler die geleidelijk ontdekt in hoeveel stront ze zit, roept het herinnering op aan Blink Twice, en exclusieve gasten op een eiland op verzoek van een getalenteerde excentriekeling werd ook behandelt in The Menu.

Enkele kleine bizarre details die de waanzin van dit alles benadrukken, ze zijn licht vreemd maar het bouwt nergens nooit veel spanning op. Een achtervolging waarbij ze achter elkaar aan rennen en een daaropvolgend schermutseling zijn het enige wat spannend was. Hoewel er dus wat op of aanmerking waren kijk het ook wel ongecompliceerd en lekker weg. Dat komt grotendeels door Ayo Edebiri met haar sympathieke schermuitstraling Ja zij weet veel te verdoezelen. Zij is het dan ook die de film van een lager cijfer af te houden.

De liedjes die in de film zijn te horen (beetje met een eighties-sound, die wat leek op George Michaels, Pet Shop Boys ) komen van Nile Rodgers (Chic, producer samenwerking Daft Punk) en The-Dream (producer en songwriter van liedjes van Beyoncé, Mariah Carey, Rihanna)

Nee, in deze film zal je geen verdere diepgang vinden dan twee vijandelijke soldaten in WW2 die ondanks hun verschillen proberen te overleven. Ook achter het aanwezige monster zit geen diepere betekenis. Er is zelfs geen uitleg waar het vandaan komt! Nee, het is een mager verhaal, met weinig achtergrondinformatie over de hoofdpersonages en het wezen. Het doet eigenlijk precies wat de titel al aangeef; err is een monster op een eiland PUNT! Het is een heerlijke B-film in hart en nieren! De gewelddadige bloederige scènes met het wezen behoren absoluut tot de beste momenten van de film. En zoals ik het (stiekem) graag zie is het monster een man in een pak Het was prachtig vormgegeven en om je een idee te geven; het lijkt een beetje op een mensachtig kieuwbeest in de stijl van "Creature from the Black Lagoon" Dit was voor mij duidelijk 90 minuten smullen!

Zeer boeiende historische en accurate misdaadthriller die zich baseert en verhaalt over, de voor mij onbekende geschiedenis van de Amerikaanse neonazi-militie en Christian Identity-aanhangers "The Order" in de jaren tachtig. De inspiratiebron voor deze groepering was de fictieve witte suprematistische roman "The Turner Diaries" (1978) ook wel ‘de bijbel van racistisch extreemrechts’ genoemd. Waarschijnlijk ook het meest gelezen boek onder extreemrechtse extremisten aangezien het, ook terroristische daden als de bomaanslag-plegers in Oklahoma City en de Malmö-schutter inspireerde en op zijn minst Q-Anon en de aanval op het Capitool er een voorbeeld in vonden.

Regisseur Justin Kurzel baseerde de film op het boek The Silent Brotherhood (1989) en gaat over de uit New York overgeplaatste FBI-agent Terry Husk (Jude Law) die algauw achterhaalt dat achter meerdere overvallen en aanslagen een veel grotere zaak schuil gaat. Een van de dingen die film volgens mij goed doet, is belichten dat extremistische denkbeelden soms komen van ogenschijnlijk normale individuen.

Nicholas Hoult’s Bob Mathews is dan ook geen vent waar je bang van wordt maar min of meer een charismatische man. Ander aspect was dat, de rekruteringstactieken van dit soort groeperingen, geraffineerd zijn en vaak niet alleen militaristisch, maar ook sterk groepsgevoel bezitten. Wetshandhaver Husk staat daardoor tegenover gevaarlijkere en slinksere "schurken" Helaas is de film ook nog relevant, aangezien het boek nog steeds inspireert tot gruweldaden.

“Don’t lose faith”

Tenenkrommende film Jezus redt Jezus redt alle mensen opgelet.... geloof en familie brengen onverwachte ‘wonderen ’ in de vorm van Hilary Swank, Die zelf op weg is naar verlossing door haar inzamelingactie, zodat een klein meisje een levertransplantatie kan ondergaan. Tja je moeder is zoveel in rekening gebracht om te sterven dat jij ook moet sterven...Dat lig niet aan een falend Amerikaanse gezondheidszorgsysteem, Nee het lig aan de mensen die Bijbelse waarden zijn vergeten! Dit is ondubbelzinnig een op geloof gebaseerde film. Uiteraard wordt bij deze vorm van films ook de "gebaseerd op een waargebeurd verhaal" kaart getrokken Zodat er emotioneel, maximaal kan worden uitgebuit! Tja wat moet je anders met een verhaal wat vooraf al bepaald en duidelijk is Maar werkelijk die “race tegen de tijd” climax? Oef, een sneeuwstormrit, een medisch noodgeval terwijl de tijd wegtikt (duurt letterlijk ellelang)? En de film is gewoon in een typisch alledaags tv-dramastijl, dus ook daar helaas niets bijzonders. Waarom ik deze film opzette, wilde even wat anders en dit stond op de 3e plaats in Top 50 beste films uit 2024...hoe is dat mogelijk...geen idee, want dit behoort tot het slechtste wat ik dit jaar zag...Vraag ik me alleen nog af; was dit nu een verhaal bedoeld als een sprookje of toch gewoon valse hoop?

Hm...tja deze Spaans-Italiaanse coproductie is een beetje een allegaartje. Lang is het grotendeels meer een 'whodunit' moordmysterie in gotisch stijl, dan een regelrechte horrorfilm. Een hangende vrouw op het kerkhof leidt tot een onderzoek om uit te zoeken of de vrouw is vermoord of zelfmoord pleegde...

Serge Chekov (Stelvio Rosi) gaat op de vuist met een butler, er loopt een politie-inspecteur rond, blijkbaar had er een mad scientist zijn intrek genomen in de kelder, doet de vrouw des huizes aan hekserij, wordt er in bijna Benny Hill-stijl een achtervolging ingezet naar een necrofiele doodgraver Igor (Paul Naschy) en de wandelende doden zijn er pas in de laatste minuten. Oh en de vrouwen zijn mooie eye-candy en krijgen dus een paar scènes waarin ze hun kleren moeten uittrekken.

Zombies die de voorkeur geven aan hun slachtoffers te wurgen. Tja, bloederig werd dit dus niet! Een keer verliest er iemand zijn hoofd. Daarom was horror-bekendheid Naschy ook een verstandige keuze want hij voegde zelf de necrofilie-invalshoek toe Het horrorquotiënt ging er sowieso mee omhoog! En dan te bedenken dat het een vriendendienstje was om een bijrol ter vullen omdat hij bezig was met een andere film.

De film is heruitgebracht door Troma-film, het geluid is verbeterd, maar het beeld lijkt grotendeels nog steeds op een rechtstreekse VHS-overdracht. Waardoor toch wat minder goed de bedoelde sfeer overkwam. Daarnaast is ook de speelduur wat aan de lange kant maar vermakelijk onzin was het wel!

Een zeer mooie en atmosferische laat- expressionisme van regisseur Robert Wiene. Met het verhaal naar een boek van Maurice Renard was ik al bekent aangezien ik de "remake" Mad Love (1935) had gezien. Echter blijft heet een sterk verhaal en in deze film is het ook weer sfeervol gebracht. Dat verhaal mixt transplantatie en psychologie vrolijk door elkaar. En transplantatie is ook sinds die tijd een dankbaar thema in horrorfilms gebleven. Verder valt op dat de decors niet uitgesproken expressionistisch zijn en een groot deel van de film in het donker gehuld is. Toch zijn de decors erg interessant en levert dat donkere een belangrijke bijdrage aan de sfeer van de film. Verder komen heel wat andere mooie en interessante beelden in de film voor. Traag is het misschien nu wel te noemen maar dat neemt niet weg dat dit een prachtige parel van de filmgeschiedenis is! En hier op MM eigenlijk veel te weinig stemmen heeft.

Weet niet zo goed wat ik nu moet met deze historische fantasie...acteerwerk, muziek (hé dat was Jimmy Somerville van Bronski Beat), weelderige locaties en kostuums en verdere productiedesign zijn top! De scènes van de Thames-wintermarkt, het Ottomaanse Rijk en Victoriaanse tijd zijn om door een ringetje te halen. Echter meanderede het maar een beetje aan. Volgens dit verhaal krijg de mannelijke edelman Orlando, de vraag van de stervende Elizabeth I. om te blijven zoals hij is. Als hij later weigert oorlog te voeren veranderd hij in een vrouw. Ook dit was beetje veilige overgang want mannelijke Tilda Swinton is niets anders dan vrouwelijke Tilda Swinton. Of ze nu een pofbroek of een jurk draagt. Men had hier beter voor een veel grotere verandering kunnen gaan (maar ja wie ben ik?) Misschien dat het lastig is om een Virginia Woolf-verhaal te verfilmen en de film ziet er goed en geslaagd uit maar persoonlijk had ik gehoopt op iets meer pit.

Gold (Oro), gebaseerd op een kort verhaal van de Spaanse schrijver Arturo Perez-Reverte (die ook aan de film meeschreef) begint met een veelbelovend uitgangspunt voor een actie-avontuur. We vallen middenin het verhaal (dat soms ook verteld wordt door een mee-reizend schrijver) als we in het jaar 1538, de oerwouden van Midden-Amerika, soldaat Martín Dávila zien op staan na wat lijkt op een slagveld met inboorlingen. Hij blijkt onderdeel te zijn van een bemanning van berooide mannen en twee vrouwen die een hopeloze zoektocht ondernemen naar immense rijkdommen van de stad El Dorado. Algauw wordt duidelijk dat dit korte verhaal niet voldoende is om een hele speelfilm te vullen. Echter gaat er veel meer mis! Zo genereert geen enkel personage meer dan een vluchtige interesse, het zijn er teveel en de meeste overleven de gevaren van het Amazonewoud niet lang genoeg om een band te krijgen. Wat ook nog eens werd bemoeilijk doordat ze de namen van steden, dorpen en provincies waar ze vandaan kwamen opnoemende.

Het script was vrij simpel. Ergens bij A (al was die dan wel verplaatst) begon dat verhaal en eindigde bij de al vaststaande B. In die tussentijd waren er dan de gevaren onderweg maar die waren vooral de bekende (muiterij, inboorlingen, dieren,achtervolgers of elkaar) Minder was het dat ook binnen de film zelf de ene scene op de andere leek. Daarnaast liep het script (of editing) ook niet goed. Er zaten nu nogal wat hiaten in de continuïteit van het verhaal. Er was wel veel aandacht voor historische details van kostuums, wapenuitrustingen en oude wapens. Die zagen veelal authentiek uit. Dat had zeker de moeite waard kunnen zijn! Maar ondanks de vele hoeveelheid zwaardhouwen,verwurgingen en pijlverwondingen heeft de regisseur een ongelooflijk dubieuze beslissing genomen om alle extreme wreedheden te censureren, dit blokkeert veel van de beoogde impact. Zelfs als je hetzelfde mindere script had gebruikt, dan had een goed portie gore dit historische avontuur meer verteerbaar kunnen maken.

Was dan de film heel slecht? Nou nee dat ook weer niet! De cinematografie van Paco Femenia maakte dat de film een ​​zompige sfeer uitstraalde.Het was haast claustrofobisch hoe we de jungle te zien krijgen. En ook al kwam het acteerwerk niet altijd even goed uit de verf (soms leek het meer op een toneelstuk) Met een All-star Spaanse cast was erop hen maar weinig aan te merken.

Slasher-films stammen al uit 1932, het subgenre werd in de jaren 60 populair (o.a. giallo ) en beleefde in de jaren 80 zijn gouden tijdperk. Kenmerkend voor deze films is dat het eigenlijk maar om één ding draait een seriemoordenaar (vaak niet in beeld of gemaskerd) die zijn slachtoffers op gruwelijke wijze vermoordt. Een slasher kijk je dan ook niet voor een goede verhaallijn of karakterontwikkeling! Daarnaast is alles wel een keer gedaan in een slasher dus.... de film zal niets nieuws bieden.

Maar als deze wees-moordenaar iets goed doet is het dat het een pure en simpele slasher-film is. De hele film bestaat uit niets meer dan de maniak Marcus Miller die Audrey achtervolgt door de afgesloten gangen van een kloosterschool. Alhoewel de film ook wat achtergrondinformatie bevat over zowel de moordenaar Marcus als zijn zus Audrey. Daarnaast toont het een aantal zeer indrukwekkende moorden die veel gebruik maken van praktische effecten. De moorden zijn niet origineel, maar ze zijn wel meedogenloos in hun uitvoering, wat ze erg plezierig maakt. De effecten die we krijgen te zien, zijn dan ook van de bovenste plank!

Tja, en Diane Foster (in het echte leven de vrouw van de regisseur) kan niet alleen redelijk acteren, ze kan ook goed douchen, wat ik graag mocht zien. Er is dus een compleet naakte vrouw, net zoals we van filmmakers vroeger in de hoogtijdagen van de slasher-film kregen. Voor een hedendaagse (low budget) slasher vond ik dit toch meer dan goed!