Opinions

De eerste film was een goede maar publieksvriendelijke (rechtlijnige) film, zonder dus al te grote verrassingen. In die film zag je ook talloze hints en referenties naar Esthers mysterieuze verleden voordat ze bij haar Amerikaanse adoptiegezin terechtkomt. Nu dertien jaar later verschijnt er deze prequel, echter voor wie hoopte op dat achtergrondverhaal pakt deze film teleurstellend uit. Die kant van Leena/ Esther krijg je in deze film minimaal te zien. Alleen de eerste akte speelt zich af in Estland en zeer kort in Rusland, waarna het verhaal al snel doorgaat naar gebeurtenissen in de VS. De makers geven er meer de voorkeur aan om vrijwel dezelfde dingen te doen, in hetzelfde type verhaal als de eerste film. Waardoor het uiteindelijk niet veel meer is dan een herhaling, zonder overigens al te veel geweld of andere horror momenten. Door de plottwist weet het nog een aardige genrefilm te blijven maar hey...het is de voorgeschiedenis dus de uitkomst is al bekend!

Een mega -productie van D.W. Griffith met een zeer lange speeltijd. Wat vooral opvalt zijn de vele verschillende camera-beelden. Zowel close-ups als weidse beelden en vaak vanuit verschillende camera-standpunten, inzoomend op bepaalde details. Het gaat over vondeling Louise en echte dochter Henriette die opgroeien als zussen. Ze raken van elkaar gescheiden en met op de achtergrond de uitbraak van de Franse Revolutie moeten de beide meisjes elkaar terugvinden. Die twee meisjes worden gespeeld door twee echte zussen namelijk Lillian Gish en Dorothy Gish. Veel van de charme in de film komt dus dan ook van hen. Wat me verder opviel was dat het een echte crowd-pleaser is. Waarbij alle elementen en genres om publiek een goede tijd te bezorgen aanwezig waren. Romantische scenes voor de dames, ondeugende scenes met half geklede dames voor de mannen enz. Daarnaast is er een massa-scene over de bestorming van de Bastille en een spectaculaire spannende eindscène met rijdende paarden. Door de romantiek, de bijzondere camera-beelden en massascènes is dit een aangename film geworden. Het vergt wel wat kijk-inspanning omdat het tempo in een film van die tijd iet lager lag. En voor ons die op zijn gegroeid met film zullen sommige dingen dus dan ook algauw van te voren zien aankomen.Echter is het nog best een goede en onderhoudende film.

Lowbudget Predator/Alien -Kloon maar ik zou liegen als ik zei dat ik niet genoot van deze solide, actie-horrorfilm. Regisseur Kaufman is zo aan ze oeuvre dol op films met vuurgevechten. Had wat probleempjes tijdens de start (er werd teveel geschoten) maar zodra ze op het ruimteschip belanden is het goed te doen! Het verhaal is simpel een paar commando's worden door aliens ontvoerd en als voedsel/trofee naar een schip gebracht. Uiteraard beschikten ze over de nodige vaardigheden om te ontsnappen. De actiescènes geven een beetje het gevoel van een videogame, niet smis mee, gewoon prima (behalve als je dat door je leeftijd dit niet meer trek) De aliens zijn cool, bloedigere praktische visuele effecten en CGI is niet hinderlijk of slecht. En oh Linda Hamilton (The Terminator) kom ook nog even mee knallen! Deze B-actiefilm is dus beter dan ik dacht dat het zou zijn, sterker vond dit nog best behoorlijk goed

De film begint met een koude oorlogsetting; nucleaire onderzeeboten zijn het afschrikmiddel om een allesvernietigende atoomoorlog af te houden. Er staat dus nogal wat op het spel! Daarna maak je kennis met de hoofdpersoon...of toch niet? Gaaf gedaan was dat! Deze Franse spionagefilm is de tweede in rij, er was al een poging in 1957 maar dit was toch al een stuk beter! (misschien dat de eerste Bond-film er invloed op had?) Een Franse spionagefilm maar euh... de spion is een Amerikaanse spion van de CIA?? (ook gespeeld door de Amerikaan Kerwin Matthews) Onze held onderzoekt, verzamelt aanwijzingen, slaat enkele slechteriken in elkaar en begroet onderweg mooie vrouwen. Het is een actie-avonturenfilm met spionage-elementen in de stijl van James Bond (Dr. No, geheime schuilplaats, (onderwater)gevechten) waarin de hoofdactie bestaat uit dat de personages van kamer naar kamer lopen en met elkaar praten. Naast vechtpartijen en mooie vrouwen, krijg je ook een relaxte spion, een vrolijke jazz-soundtrack en landschappen van Corsica in zwart-wit. Wanneer je de laatste akte ingaat, zou de spanning moeten toenemen, maar dat gebeurt dan weer helaas niet .. Toch was het aangenaam om naar te kijken.

Deze film is redelijk slim omdat het steeds weer met iets weet te komen zodat je tot het einde wil blijven kijken. Toch had ik het gevoel dat er iets niet helemaal klopt aan deze situatie, het gevoel dat het geknutseld was. Alice keert na de dood van haar moeder terug naar huis. Ze treft een huis aan dat is geüpgraded met hightech beveiliging en met een reden, die ze gauw genoeg zal ontdekken. Ex Bondgirl Olga Kurylenko speelt de hoofdrol en dat is bijna een solo-inspanning. Dat vraagt ​​veel van haar en is soms ook teveel maar voor een B-horrorfilm met een lager budget is het voldoende. Alleen concentreert de film zich te vaak minutenlang op gerommel, het doorzoeken en er is iets in het huis. Geen van deze aspecten wordt echter zo uitgewerkt dat ze veel betekenen en zijn er alleen maar om de spanning te vergroten. Wat averechts werkte want in het midden begint het als herhaling te voelen. De laatste akte is nogal onsamenhangend. want waarom zijn er hondachtige poten, wat was de reden om tegen andere gewelddadig te zijn en het gedoe om de gezichtsmasker was niet duidelijk genoeg. Niet slecht maar had beter uitgewerkt kunnen worden!

Dit is niet veel anders dan een coming of age arthouse-film hip verpakt als horror. En daarnaast een wat dubbelzinnige film over religieus moralisme. Nu kunnen sekten echt eng zijn, maar om een ​​griezelige film te zijn, heb je meer dan mooie cinematografie nodig. Maar het enige waar deze film voor gaat is sfeervolle beelden. Statische, aanhoudende shots, stiltes, metaforische, dromerige scenes en soms wat verontrustende beelden van dode dieren. De dames dragen kostuums van blauw (dochters) en rood (moeders) (deze doen denken aan de serie 'The Handmaid's Tale') en doen het goed in het verder sombere beeld.

Michiel Huisman die een Jesus-figuur speelt en luistert naar de naam 'herder' en zodoende een kudde schapen, vrouwen en meisjes leidt, was een begrijpelijk keuze, best geloofwaardig dat vrouwen hem willen volgen maar een goed acteur vind ik hem niet echt. Raffey Cassidy deed het beter als Selah maar moet in een crisis van geloof en identiteit zijn, En daar schiet haar personage tekort, ze is de gehele tijd te passief, in de loop van de film stelt ze wel vragen die tegen haar aangeleerde rituelen in gaan maar van echte innerlijke strijd is niet veel te merken.

Het grootste deel van de film is van meisjes en vrouwen die lopen, dit begint halverwege te slepen ook omdat je begint te beseffen dat er niets van shock of interesse gaat gebeuren. De vrouwen sjokken maar achter hun 'herder' aan door een kaal landschap op zoek naar, hoe kan het ook anders, het nieuwe "Eden." Wel wordt er hier visueel meer uitgebeeld dan dat er wordt vertelt; vuur tijdens momenten van lust en jaloezie, regen en wind tijdens momenten van wanhoop en wrok, lokken van het haar van Selah raken steeds eer los of later Eva zonder Adam in het paradijs.

De film laat niet veel nieuws van het beeld van sekten zien en laat ook de rituelen weg die juist voor meer impact hadden kunnen zorgen (waar zijn bv. de jongetjes?) De film komt niet verder dan samenzang van liedjes. Het lied 'Down to the River to Pray' (uit inderdaad O Brother, Where Art Thou?) gezongen tijdens een begrafenis vond ik daarnaast nogal misplaatst. Het is niet echt een slechte film, visueel zelfs best mooi maar voelt meer als mosterd naar de maaltijd. Een zwakker aftreksel van betere films die je de laatste jaren heb zien langskomen. Maar eerlijk is eerlijk dat laatste schot is echt geweldig!

Hooguit een verontrustende thriller...die nu last heeft van zijn leeftijd. Horrorfilms uit de jaren 70 plaatste de onschuld van een kind tegenover een kwaadaardige kracht maar anders dan The Exorcist of The Omen bevat deze film geen bovennatuurlijke en eigenlijk is de film daardoor ook maar braaf en door zijn titel ook voorspelbaar te noemen. Een boerderij,, in de jaren 30, waar twee twaalfjarige tweelingbroers, een goede, Niles en een hopeloos geval Holland een zorgeloos leven leiden. Maar langzaam blijkt er een mysterie aan het licht te komen. Maar tja er zijn weinig verassingen, er is maar lichte spanning en niets griezelig dus strompelt de film een ​​beetje door naar de laatste akte die enkel als aangrijpend is bedoeld. Nog een vermakelijke film voor op een verloren avond of zondagmiddag je tijd mee te doden, maar er was meer kwaadaardigheid of meer spanning en minder dialoog en acteerspel voor nodig om een goede ​​horrorfilm te zijn.

"bury The body!... Ok"

Oh, wat zette die eerste helft mij op verkeerde been. Het begint allemaal heel erg als Lifetime-film. De gelukkige getrouwde Daniel en zijn vrouw Robin, die niet zwanger kan worden, adopteren het getraumatiseerd schattige meisje Kathelia, die schijnbaar stil is door eerdere ervaringen. De eigenzinnigheid van de buurvrouw met Fiona een meisje met het Down syndroom, zijn natuurlijk een dreiging voor het Idyllisch gezinnetje.

Oké de film heeft een horroraanduiding en er zijn inderdaad ook wat bekende voortekenen; verrotting van eten, zwarte schimmel en roze slijm in het zwembad. Met camerawerk en trucjes levert het zeker aardige spanning op maar helemaal rijmen met het tweede gedeelte...ik heb zo mijn twijfels...Enfin als de film dan begint op te bouwen naar de laatste waanzin. Blijkt vooral dat eind-gedeelte vol praktische effecten de voldoening te schenken die horror-fans verwachten. Fijn wegkijk-filmpje.

De film zag ik op 3 juli maar is pas gisteren toegevoegd op MM en aangezien ik wat tijd over heb, zal ik er wat over schrijven. Een succubus is een vrouwelijke demon die zich voedt met de seksuele lust in de dromen van haar slachtoffers. De mannelijke tegenhanger is de Incubus. Maar in deze film blijft het wezen niet alleen bij dromen; het bestaat ook in werkelijkheid, op een plaats genaamd Lil’ Esdale Island.

Het is niet de eerste horrorfilm met deze titel en regelmatig een excuus om een paar blote borsten op het scherm te krijgen. Tja en met een plot over vier jonge stellen die naar een afgelegen privé-eiland voor een mysterieuze trainingsretraite reizen om zo hun relatie te herstellen of een nieuwe impuls te geven, weet je dat er "functioneel" naakt gaat komen! Hier kwam het met een vreemd boeiend verhaal.

Het enige dat de film dus hoefde te doen was een geheime/plotwending verkopen die het rechtvaardigt dat ik tijdens de speelduur van 90 minuten soms naar borsten staar. En dat werd behoorlijk overtuigend gedaan! Sterker nog, ze weten een nog aardige griezelig gevoel op te roepen en het acteerwerk droeg zelfs enigszins bij aan het opbouwen en behouden van de spanning. Het personage Stacey werd gespeeld door Polina Davydova die ook was te zien in Pavel Khvaleev III (2015) en Sleepless Beauty (Ya Ne Splyu (2020)

Enfin, aan het einde moet (zoals altijd) het duizend jaar oude wezen worden verslagen...Dat finalemonster was zelfs verrassend goed en uitgevoerd met praktische effecten. Maar euh spiegels... een verwisseling van de mythe van de Succubus met de Griekse mythologie van de Medusa? Ondanks dat het verhaaltechnisch dus niet echt sterk was, werken de effecten, decors, en sfeer om fatsoenlijke te entertainen

Tjonge wat was dit slecht! Acteerwerk is slecht, ( soms niet eens erg) nietszeggende personages, een verhaal wat te simpel voor woorden is, en naar mijn mening ook niet klopt. Het eerste deel van de film en het tweede deel lijken wel samengevoegd. Waren het niet dat de personages wel hun rol doorspelen. Ook qua jump scares is er erg weinig te beleven en ze verprutsen het door dit zo lang uit te spinnen dat iedereen ze wel aan ziet komen. Horror-elementen zijn er eigenlijk ook niet waardoor dit verhikel op alle fronten faalt. Echt zonde van je tijd!

Een driedelige BBC-miniserie die werd uitgebracht als onderdeel van de 100-jarige herdenking van het begin van de Eerste Wereldoorlog. Volgens IDMB zijn er vier afleveringen want er schijnt ook nog een Interactive te zijn Waarin je beslissingen mag nemen voor de jonge korporaal Arthur Foulkes die een sectie mannen leidt tijdens de aanval op High Wood in 1916. Hoe het precies zit weet ik niet want High Wood (Bois des Fourcaux) is ook terug te zien in aflevering twee. Met behulp van helmcamera's, geweerloopcamera's, wankele beelden en een smal gezichtsveld brengt het verhalen van en vanuit het perspectief van soldaten die erbij waren.

De eerste aflevering: The First Day is gebaseerd op herinneringen van leden van het 4e bataljon van de Royal Fusiliers. Die twee weken nadat de oorlog was verklaard, (4 augustus 1914) verdedigingswerken opzette rond de Belgische stad Mons/Bergen. Ze verwachten de volgende ochtend verder te marcheren. Wat ze nog niet weten is dat het Duitse leger de andere kant van het kanaal al heeft bereikt. Nadat de eerste schoten zijn afgevuurd, bouwt de strijd zich langzaam en meedogenloos op. Deze aflevering was intens...doordat wat er gebeurd werd geschetst door het gebruik van luchtopnames; Britse troepen aan de ene kant van de rivier, en de enorme Duitse strijdmacht op de andere. De aflevering eindigt met een eerbetoon aan de troepen die vochten, met opnamen van het brigademuseum in de Tower of London...

De tweede aflevering is: Pals Naarmate de oorlog voortduurde, moesten rekruteringsacties jonge mannen aanmoedigen om zich aan te sluiten. Zij zouden bekend worden als de 'Pals' bataljons. Dit verhaal concentreert zich op een groep jongens uit Levenshulme, Manchester, die samen het 18e Bataljon, Manchester Regiment vormen. Het richt zich op Paddy Kennedy, een van de soldaten die is uitgekozen om deel uit te maken van een vuurpeloton, hij vraagt aan pater Brookes om hem te ontslaan van deze taak. De actie bestaat uit een reeks flashbacks naar de Slag aan de Somme en High Wood. Die gebeurtenissen zorgen dat hij in een persoonlijk conflict tussen loyaliteit aan zijn 'vrienden' en zijn bevelvoerend officier verkeerd. De foto aan het begin, van de jongens in burger die hun oefengeweren op de camera richten en aan het einde met deze keer alleen Paddy die een geweer vasthoudt, spreekt boekdelen...

De laatste en derde aflevering: War Machine speelt zich af tijdens de Slag om Amiens in 1918. Het is inmiddels al vier jaar oorlog en om de impasse te doorbreken zet men een vernieuwd wapen; de Niveleur oftewel een Mark V- tank in om de Duitse linies te doorbreken. Het begint als soldaat Chas Rowland en monteur Mike Weston zich aansluiten bij de bemanning. Ze nemen deel aan het offensief, en je ziet de tankbemanning in de krappe ruimte kampen met motorproblemen, schadelijke uitlaatgassen en elkaar. In deze is er ook een subplot van Chas Rowland met verschillende flashbacks naar aanleiding van een foto van een vrouw, en een brief die hij bij zich heeft

Door het gebruik van moderne filmtechnieken zoals vaste, op het lichaam gemonteerde camera's, helm en geweerloopcamera's, nachtzicht en wat kan worden omschreven als 'mission status updates' lijkt het soms op een soort Call of Duty: World War One of films als Saving Private Ryan (hoewel minder groots) en Fury. Aan de hedendaagse muziek moest ik even wennen maar mis stond niet! Uitstekende, innovatieve, ontroerende serie die niet te vergeten gebaseerd is op echte mensen, en hun verhalen over wat zij hebben meegemaakt. Ja dit was zeker een krachtige en één van de betere serie/films over de Eerste Wereldoorlog die ik heb gezien! Sterker nog deze serie is jammer genoeg veel te kort!

Een groep reizigers trekt de natuur in en ontdekken dat als de duisternis valt er een mysterieus "iets" hen één voor één begint aan te vallen. Klinkt als een slasher-film hé? Echter de tijd waarin ze leven is 45.000 jaar geleden. Het zijn dus in dierenhuiden geklede prehistorische mensen En deze groep, bestaande uit alfamannetje Adem, z’n zoon Heron, z’n zwangere vrouw Avé, broeder Geirr, oudere man Odal en ‘buitenstaander’ Beyah trokken het grote water over naar een nieuw land.

Het ruige kale land is ze niet gunstig gestemd, er is niets eetbaars of een warm schuilplaats te vinden. Dan worden ze door iets overvallen. Wat zou daarbuiten kunnen zijn? Een demon? Een monster? Een dier? Of een ander gevaarlijke wezen? De film druipt van de spanning door de meest fundamentele menselijke angst; De angst voor het onbekende.

Het einde van de film zal de kijkers waarschijnlijk polariseren, en het tempo kan voor sommige kijkers ook wat aan de trage kant zijn. Maar het valt niet te ontkennen dat dit speelfilmdebuut van regisseur Andrew Cumming best bijzonder, opmerkelijk en ambitieus te noemen is ! De dialoog is in een fictieve taal genaamd ‘Tola'. Deze is speciaal voor de film gemaakt, en bedacht op basis van onderzoek door iemand die taalkundige en archeoloog was.

De grotendeels onbekende cast weet op prima wijze de emotie en spanning over te brengen, ondanks dat ze een taal spreken die alleen via ondertitels begrijpelijk is. De productie, opgenomen in de Schotse Hooglanden, ziet er passend wild en prehistorisch uit. In de prehistorie was er natuurlijk alleen vuur en die verlichting geef een film altijd een mooie sfeer.

De nachtscènes krijgen dan natuurlijk wel weinig licht, een trucje om wat dingentjes weg te poetsten. De cinematografie is trouwens van Ben Fordesman, die al bekendheid kreeg met films als Saint Maud en The End of the F***king World. En gelukkig zijn er een paar goede pittige make-up/effecten. De makers tonen voor een eerste film bijzonder veel lef door niet voor een makkelijke en/of simpele monster-horror-film te gaan

Voor een Canadese Tv-film is dit toch wel een vreemde! De film begint met zwart-witbeelden van de horrorschrijver Howard Phillips Lovecraft die praat in een ouderwetse radiomicrofoon over zijn werk. Even dacht ik dat ik te maken had met iemand die een boek van Lovecraft ging voorlezen...daarna dacht ik even aan een documentaire omdat er uitvoerig vertelt wordt over het soort verhalen dat hij schrijft en de onderliggende interesses die zijn inspanningen bepalen. (achteraf blijken dit fragmenten uit Lovecraft's brieven en andere geschriften) Maar nee want dan verandert de film....

Ten eerste naar kleur en zie je eerst Lovecraft moeite doen om Cthulhu uit te spreken om vervolgens te verschuiven naar een modernere wereld, waar een jonge man genaamd Randolph Carter als erfenis een boek van schrijver Abdul Alhazred ontvangt van zijn oom. Dit leidt via nachtmerries (Dreamlands) over zijn overleden oom tot een merkwaardige mix van Lovecraftiaanse thema's gecombineerd met o.a. The Case of Charles Dexter Ward, en Herbert West–Reanimator en nog wat knipoogjes naar andere verhalen. Uiteindelijk ontmoet hij de man zelf: H.P. Lovecraft - en het is duidelijk dat minstens één van hen droomt...

Het interessante hier is dan ook dat deze film geen specifiek verhaal verfilmt, maar wel heel erg als een ongrijpbaar Lovecraftiaans verhaal voelt. Het is gemaakt voor de Canadese televisie, maar het staat dichter in de buurt van Britse BCC-tv-films. Ik moet toegeven dat ik onder de indruk ben dat het behoorlijk wat spanning opwekt, ook al bestaat het grootste deel uit gesprekken en monologen. Bloed en afschuwelijke wezens zijn er hier bijna niet te vinden, je moet het dus niet kijken met die verwachting!

Fans van Lovecraft zullen deze waarschijnlijk meer waarderen want de korte film kan een beetje verwarrend zijn voor degenen die niet bekend zijn met de Lovecraft-mythos. Toch is dit een verrassend sterke Lovecraftiaanse film, die meer te danken heeft aan de originele verhalen dan de meeste andere films, ook al is hij op geen enkele daarvan gebaseerd. Ondanks dat het wel iets last had van zijn televisie-uiterlijk, was deze film uitzonderlijk goed gedaan.

Redelijke klare brokken ,hap slik weg film. Degelijke actie scene`s, vleugje romantiek en een slechterik in de vorm van een foute broer. De enige manco`s die de film heeft zijn: de goed bedoelde reden waarom er een paar ridders in china zijn( voegt niets toe aan film) en aangezien dit toch meer een Chinese film dan een Amerikaanse is! Gruwelde ik van het eind! Hayden Christensen en Yifei Liu hadden allebei moeten sterven Dit was beter geweest dan dit domme eind. Eerst een tragisch eind (zoals je heel vaak in Chinese film ziet) en dan zijn weer vrolijk en in leven Al met al toch het bekijken waard. Vind het wel jammer dat mensen Nicolas Cage afzeiken! Oke niet zijn beste rol dit! Maar wat wil je? Denk dat Nicolas Cage ook gewoon een brood- acteur is. Iemand die in Hollywood alleen maar mee kan als hij veel rollen speelt. Ook Morgan Freeman, Cuba Gooding jr. , Liam Neeson enz. spelen in ontelbare films. Soms goed, soms bar slecht, en vaak is de film middelmatig. Zo als nu ook bij Cage.

Regisseur Graham Moore won in 2014 een Oscar voor Beste aangepast Scenario van de 'The Imitation Game' Echter waren dat veelal echte gebeurtenissen dus dat plot lijkt me niet zo moeilijk. Nu voor deze film mag hij het zelf proberen met een eigen geschreven verhaal met wat hulp van voor de mij onbekend acteur Johnathan McClain. Tevens is het zijn regiedebuut. Maar het was maar net voldoende.

Het plot draait om een ​​Engelse kleermaker, of, zoals hij liever wordt genoemd, een "cutter", in Chicago, wiens primaire klanten, gangsters zijn die pakketjes komen afgeven. Onder die gedropte enveloppen vindt zich er ook één met een cassette van een schimmige organisatie genaamd 'The Outfit' Oh,oh wie is de mol? De film bezat denk ik niet veel budget dus het speelt zich in zijn geheel af op één locatie en leek hierdoor meer op een toneelstuk. Alle betrokken komen naar de winkel van de kleermaker en het beperkt aantal acteurs is meer in dialoog aan het vertellen wat er gebeurde dan dat er ook echt wat werd getoond.

Echter is het gedurende de gehele film nauwelijks een verhuld geheim wie-o-wie... De film deed me ook wat denken aan het eveneens toneelachtige Rope (Alfred Hitchcock, 1948) waar ook gedoe was om een lijk verborgen in een houten kist. Tja het was door de aankleding en het acteerwerk nog een aardige film maar wel één die ik voor het einde van het jaar alweer vergeten zal zijn.

Verwacht bij deze film geen bioscoop-spektakelfilm alla 'Braveheart' In deze film is niets episch, er zijn geen ‘freeeedoooooms’ te horen. Dit is veel meer een degelijk middeleeuws epos dat duidelijk neigt naar de historisch kwaliteit van een tv-film.

'Outlaw King' begint in 1298 William Wallace is verslagen door Edward I van Engeland maar is ontsnapt. En Robert de Bruce en John Comyn krijgen de titel 'beschermheer van Schotland' Iets later zien we Robert de Bruce door onrecht en de executie van Wallace (1305) de wapens opnemen tegen de Engelsen en slagen waar Wallace faalde.

Cinematografisch is het allemaal erg mooi. Schotse landschappen in overvloed, de grote veldslagen vol actie zien er indrukwekkend uit. Voor liefhebbers toch een must-see, want visueel is het gewoon goed. Wat wel slecht is aan de film is de uitwerking om iets meer medeleven te krijgen voor de personages te wensen overlaat. Nu is dat ook gedeeltelijk door de keuze voor acteur Chris Pine. Zijn mooie ogen zijn misschien een publiekstrekker, de beste man loopt de hele film rond met dezelfde blik en erg schoon rond. Nu zie ik ook maar weinig goeds in deze acteur.

Echter is het niet alleen aan zijn aanwezigheid te wijten maar ook aan het script. Het lijkt niet uit het hart te komen, maar vanaf het papier. Robert lijkt maar nauwelijks uit het veld te zijn geslagen als zijn echtgenote Elizabeth in gevangenschap zit. En Florence Pugh, die Elizabeth speelt (wat een talent), blijkt ook niet uit de verf te komen. Meer dan af een toe een romantische intermezzo zat er niet in. De overige personages zijn niet veel beter.

Dat was een gemiste kans, maar het is nog wel een lekker modderige en onverbloemd gewelddadige rechttoe rechtaan zwaardvechtersepos en een genot om naar te kijken. Maar wel thuis op de bank!

Deze film is geregisseerd en geschreven door Ida Lupino, een pionier van vrouwelijke filmmakers... en zij is buitengewoon bekwaam. Dit was haar derde film, de tweede film waarvoor ze werd gecrediteerd als regisseur, en een goed voorbeeld van haar films die vaak gaan over sociale kwesties.

In 1950, toen deze film werd uitgebracht moet het zowel controversieel als opmerkelijk zijn geweest omdat het een Hollywood-film was die rechtstreeks inging op de kwestie van verkrachting. Het woord 'verkrachting' kon natuurlijk niet worden gebruikt in speelfilms, daarom werd het consequent 'een aanval' genoemd van een vicieuze en gewelddadige aard.

Deze film zorgt ervoor dat we begrijpen hoe emotioneel schadelijk verkrachting kan zijn.Het is dus geen film die ervoor kiest, de route te volgen om de 'aanvaller' op te sporen. In plaats daarvan richt het zich volledig op de strijd van Ann Walton. Die op de een of andere manier door moet gaan met haar leven. Actrice Mala Powers is een schatje, die je direct mee kan laten leven. Al is het acteren van Powers soms wat te melodramatisch. Zo ook, al wel goed bedoeld, het bijna soap-moment in de rechtszaal, in deze tijd misschien wat vreemd en zeker te melodramatisch Voor de jaren '50 was dit misschien meer gewoon.

Ida Lupino heeft mijn bewondering verdiend voor het direct aanpakken van de gevolgen van een verkrachting in een grote film en dit te doen met filmische flair en verbeeldingskracht.

Filipijnse zombie-Apocalyps. Meestal handelen Filipijnse horrorfilms over geesten dus in dat opzicht is dit enigszins anders. De film vertelt het verhaal van een gezin dat probeert een zombie-uitbraak te ontlopen door terug te keren naar de boerderij waar de vader zijn jeugd doorbracht. Maar als gewoonlijk is het menselijke gedrag erger dan de zombie. Met als gevolg een familiedrama door een generatietrauma En...Oh ja, in deze film kunnen de zombies praten, maar zeggen ze alleen hun laatste woorden keer op keer. Verder is de film niet iets wat al niet eerder hebben gezien, niet echt heel schokkend en met 2 uur en 22 minuten is het een vrij lange zit.

“Sometimes you gotta get dirty to see the real change”

Is de film heel goed? Nee, niet echt maar een vermakelijk actiefilm was het zeker. Volgens het boekje maar met nog best aardig special effecten en een paar redelijke vechtscènes. Och het verhaal is matig. en niet al te origineel: een antiheld die de wereld moet redden. In 2036 hebben we blijkbaar ook nog steeds last van de koude oorlog; het goede Amerika heeft last van de kernbommen van het kwade Rusland. Oorlog wordt er gevoerd met drones, robotsoldaten 'Gumps' genoemd, en een geavanceerde cyborg. Anthony Mackie (Falcon) was niet heel sterk maar dat werd goedgemaakt door het tegenspel van Emily Beecham, Damson Idris en Pilou Asbæk (Euron Greyjoy) Ja ondanks dat was het toch prima te doen!

Experimentele found footage Het begint met een 911-oproep die uitsluitend bestaat uit een telefoniste die de aandacht probeert te trekken van de beller... die uit volle borst schreeuwt. En dan gebeurt er lange tijd niets...Volgens de film kijk je naar de beelden van de drie gevonden geheugenkaarten met daarop de laatste opnames van vier jonge mensen die in 2017 na het opnemen van een videoclip vermist zijn geraakt in de Mojave-woestijn. Eigenlijk gaat het daar al mis want je brengt meer dan een uur door met vier personages die niet heel interessant zijn. Die eerste 40 minuten kunnen makkelijk samengevat worden tot ongeveer 10, omdat je een band met de personages op te bouwen niet doet. Zodra dan uiteindelijk de waanzin 's nachts begint, trakteert het je op duisternis...pikzwarte-shots worden onderbroken door een kleine lichtbroncirkel die met de gebruikelijke wankele camera-beelden een verscheidenheid aan dingen verlicht en overdag zie je regelmatig alleen shots van voeten... Tja uiteindelijk kan ik het dus niet helpen dat ik ongeïnteresseerd raakte, toch schemert af en toe een verzorgde productiekwaliteit, een fijne bloediger laatste vijf minuten en een bijzonder goed geluidsontwerp door.

Als een film bijna twee uur duurt en nog steeds gehaast aanvoelt, is er ergens iets misgegaan...De problemen beginnen eigenlijk al direct, aangezien het lijkt alsof men drie/vier verschillende plotelementen allemaal tegelijk wil vertellen. Het verhaal zit vol plotholes en de eigenlijke personages worden slecht gepresenteerd. De rechercheurs worden nog enigszins menselijk neergezet met kwaliteiten en zwakheden. Maar politieagenten zijn er om neergeknald te worden en de gangsters zijn alleen maar stoer...Deinsen er niet voor terug om met een grote hoeveelheid drugs een autoparade en twee motoren op te voeren...en om onderweg nog even te stoppen bij een onschuldige schapenboer en zijn gezin. Waar de gangsterbaas nog even stomende seks heeft met een geheel naakte Naïma Rodric! Er zijn een aantal leuke buitensporige uitbarstingen van actie maar het verhaal is erg routineus en buigt het scenario om, zodat alles soepel wegkijkt. Grijze middelmaat dus..!

Soms weet je het al bij de aankondiging van een film. Het pakt je of het pakt je niet. Maar soms zijn er ook momenten van twijfel. Dat gevoel had ik heel sterk bij Overlord, een B-film maar met een veel groter budget. Dit was vooral te zien in de openingsscène van de film. Indrukwekkende scenes van vliegtuigen die een handvol Amerikaanse soldaten tijdens de vooravond van D-Day achter de vijandelijke linies gaan droppen.

Maar waar de opening historische accuraat probeerde te zijn, werd dit ondergraven om van het centrale personage (politiek correctheid?) een zwarte soldaat te maken. Enfin,we moeten de film ook niet al te serieus nemen. Eenmaal achter die vijandelijke linies verandert de film in het gegeven over Duitse experimenten. (niet de eerste die daarover handelt) Waarbij er ook duidelijk aanwijzingen zijn dat er naar de film ‘Frankenstein’s Army’ van regisseur Richard Raaphorst is gekeken. Maar hoewel er aardig wordt gestrooid met lugubere beelden, bekruipt toch de indruk dat het qua horror allemaal wel wat steviger had gemogen.

Overlord is dan ook een typisch voorbeeld van een film waarbij je het gevoel krijgt dat er veel meer mogelijk was geweest. De uitwerking van het verhaal en de hele opbouw missen de finesse. Het is geen grootse film, heeft duidelijk last van mensen niet tegen het hoofd te willen stoten, (Zwak in zijn gore en waar waren het hakenkruis of het SS-teken?) maar door zijn pulp -cartoonesk-achtige sfeertje weet net genoeg te entertainen.

Duidelijk meer een drama die zich afspeelt in een tijd dat cowboys er dienst uitmaakte. Toch is het geen slechte film. Prachtig acteerwerk in een film met een donker randje en waar af en toe ook nog wat humor in opdook. De film speelt met het vraagstuk: Mag je het recht in eigen handen nemen. En je bent onschuldig tot het tegendeel is bewezen. Vooral de scene's met de spanningen tussen de mannen en vrouw waar een genot om naar te kijken. Ietsepietsie moralistisch maar door het goede acteer- en camerawerk een fijne film.

De Franse regisseur Alexandre Aja is nu niet direct een favoriet. Zijn eerste Franse film was wel aardig maar de remakes, satire met een horrorsausje, melodrama of krokodillen bevielen me minder. Te gelikt, te glad of gewoon te vervelend. Nu Aja min of meer terugkeert naar Frankrijk voor een vlot geregisseerd Sciencefiction-thriller weet hij mij gelukkig weer een beetje te overtuigen. Al is veel hiervan misschien meer te danken aan actrice Mélanie Laurent want ze houdt zo ongeveer in haar eentje de aandacht vast! De film is eigenlijk niets anders dan een dikke meeslepende negentig minuten een jonge vrouw die plotseling ontwaakt in een cryogene-hightechcapsule zonder herinneringen, op een paar flashbacks na, die praat tegen besturingssysteem M.I.L.O. Maar het feit dat ook jij als kijker helemaal niks weet maakt dat dit een goed onderhuids spannend verhaal met een flinke dosis claustrofobie was. Er wordt slechts van een hele kleine ruimte gebruik gemaakt, maar het camerawerk is opvallend mooi. Alle hoeken en bewegingen die gemaakt kunnen worden in deze beperking worden gebruikt. Ja het acteerwerk en de cinematografie zijn de absolute pluspunten die film zeer aangenaam maken!

Vreselijk slechte film. Soms kan dat best leuk zijn maar in dit geval dus niet! De gore is ronduit slecht. Er zitten ellenlange scene`s in waarbij je, je af vraagt waar ze voor dienen? Oma die het eten klaar maak, een vrouw die haar tanden flost en poetst enz. En dan is er nog die jaren tachtig boodschap over de o- zone laag. Deze kan bij mij dus op het lijstje slechtste film die ik ooit gezien heb.