Opinions

Lauwe tienerkomedie met veel gemakzuchtige nostalgie naar de de jaren ’90. De regisseur is Kyle Mooney die volgens IDMB ook dingen deed als acteur in 'Saturday Night Live' En is in deze film te zien als die irritante stoner. Enfin...een volwaardige film lijkt toch iets te hoog gegrepen. De film gaat over de Y2K Bug, aka de millenniumbug, een storing die vooral in Amerika voor paniek zorgde dat er een digitale apocalypse dreigde uit te breken. Het is ook een "Wat als..." De millenniumbug wordt dus werkelijkheid. Alle telecommunicatie valt uit en consumentenelektronica komt tot leven. De chaos die dat aan het begin met zich meebrengt, is zonder twijfel het meest vermakelijke stuk van de film. In de tweede helft komt de film zonder ideeën te zitten. Nu zat film toch al vol met de grootste gemene deler qua muziek Tja en dan komen ze maar op de proppen met Limp Bizkit-frontman Fred Durst die dan notabene een jaren '80 liedje gaat lopen zingen! Dat is gewoon niet zo interessant. Uiteindelijk is de film dat ook niet!

Eerlijk gezegd vond ik dit helemaal niet zo verkeerd! Natuurlijk is het volgen van het veelal desktop/computerscherm leven van een Russisch tienermeisje een hele film lang, visueel niet het meest aantrekkelijkste maar er is oprechte zorg om online uitdagingen. Deze film is ook gebaseerd op de echte "Blue Whale Challenge". Waarbij tieners uitdagingen kregen met verschillende taken en uiteindelijk tot zelfmoord werden gedreven. Het had een paar griezelige momenten maar heel erg horror werd het niet...omdat het meer een waarschuwing is voor excessen op internet en de dodelijke online uitdagingspellen in het bijzonder. Ach en de "film via computerscherm"-gimmick was... niet al te verschrikkelijk dus. Uiteindelijk heeft het nog steeds zijn beperkingen maar deze webpagina-aanpak heeft ook iets bewonderenswaardigs omdat er enige relevantie in lijkt te zitten.

"Welcome to Recreation"

Yep...! Regisseur Pavel Khvaleev doet het blijkbaar nog maar eens opnieuw? Een film maken die qua waardering ver onder de maat wordt gewaardeerd! Wars van wat in de mode is, volgt hij zijn eigen plan en zo slecht was dit niet!

Het is in wezen een samenzweringsthriller met een moordaanslag op een Russische ambassadeur, die je bijna nooit zal zien. De Slapeloze Schoonheid uit de titel is ene Mila, een jonge vrouw die wordt ontvoerd en gemarteld als onderdeel van een programma genaamd “Recreatie”. Terwijl via een Dark Web chatroom men mee kan kijken. De chats van de voyeurs sporen regelmatig aan tot meer geweld.

Maar dit is géén echte martel-horror pur sang, het is meer een sciencefiction-horror, er wordt niet overdreven op het gebied van bloed Je kan zelfs spreken van enige terughoudendheid. Dit komt omdat het plan van de ontvoerders ergens anders op gebaseerd is, wat pas in de finale wordt onthuld (al kan de oplettende kijker het helaas wel raden!) Maar lekker was het zeker! Misschien dat dit experiment iets te ver gezocht was? Echter houd er rekening mee dat het dichter in de buurt komt bij David Cronenberg dan bij Laugier's Martyrs

De setting waar Mila gevangen zit was erg mooi en de donkere, groezelige en vieze cinematografie paste perfect! Ja er zijn een aantal verbazingwekkend sfeervolle scènes. De Dark Web chatroom was een iets mindere toevoeging maar vulde het verhaal nog wel aardig aan! Ook is er een erg goed, uitgevoerde macabere trippy-animatiesequentie Tja en met die fantastische animaties, en een onaangenaam voyeuristische blik van begin tot eind was dit toch wederom een heerlijke film!

Zeer mooi en sfeervol zwart/wit werkje uit Japan. Het een verhaal kan worden teruggebracht naar één woord: wraak. Spookachtige wraak. Visueel is dit zo mooi in beeld gebracht met mist/ rook, close-ups, sluiers/gordijnen, het bamboebos, en bijzonder lichtval. De film is letterlijk heel donker en met een mystieke atmosferische sfeer zoals die alleen in traditionele Japanse Kabuki theater kan zijn. Een prachtig sereen verhaal over etherische vrouwen en de onverzadelijke wil van de mens om te vernietigen. Voortreffelijke film.

De Baba Yaga is een heks uit Oost-Europa en Rusland en heeft een beetje weg van onze heks uit Hans en Grietje. Al is er over haar geen één duidend verhaal in de Russische folklore te vinden! Echter Baba Jaga is een buitengewoon figuur die veel potentieel biedt voor een goede horrorfilm. Helaas is ondanks het opwindende bronmateriaal deze film over Baba Yaga met verschillende gebreken: het is soms onsamenhangend en de charme van de mythologie is ver te zoeken. Toch zijn er gelukkig ook enkele elementen die de film redden! De film draait om drie jongeren uit de voorstad, die allemaal een onrustig gezinsleven hebben, en die moeten samenwerken om een ​​groot kwaad te verslaan. Duidelijk werd dat de regisseur te veel naar Amerikaanse genrefilms hebben gekeken want er wordt veelvuldig gebruik gemaakt van jumpscares vooral in de eerste helft. Ook is er geen bloed behalve dan de gespleten lip die Egor van zijn vader krijgt. En ondanks het materiaal over een ​​oude legende, is de film nooit echt eng. Deze film over de heks Baba Jaga heeft zeker een paar goede ideeën maar blijft een verwisselbare mix over demonen en dat is best jammer want de regisseur heeft zeker op cinematografisch gebied zeker wat te bieden. Hopelijk lukt hem het een keer om wat creatievere innovatie te tonen en minder op veilig en beproefd gebied te blijven? Slecht is het niet, net als de vorige films van de regisseur, maar het blijf een beetje achter bij de horror of spanning.

Een half chaotische en humoristische film over de Japanse Yakuza. In de prachtige stijl van de jaren '60 . We volgen Joji 'Jo' Mizuno een bad-guy die zich binnen weet de knokken bij de gangsters van de Yakuza. Vooral aan het begin lijkt het erg rommelige en heb je totaal geen idee waar het overgaat. Maar langzaam aan krijg je meer details waardoor er zich een vernuftig plot ontstaat. Humoristische is het vooral doordat die kleine Japannertjes in het schijnbaar nog kleinere autootjes worden gepropt. Verder zijn er de vele grappige dik aangezette typetjes. Ook zit er veel actie in de film die niet zal misstaan bij Bud spencer en terrence hill films. De regisseur Seijun Suzuki heeft veel oog voor detail (had soms ook het idee dat hij een favoriet van Tarantino moet zijn geweest) Telefoons in alle mogelijke kleuren, geluidsdichte kamer, grote koffer, man met zijn kat en zo kan ik nog wel even doorgaan met details die in de scene's voorkomen. Ondanks de rommeligheid is erbij deze film heel veel te beleven.

Mooi uitgevoerde actiethriller gebaseerd op een Braziliaanse graphic novel; Samurai Shiro. Een film met een frisse achtergrond: Brazilië. Om precies te zijn, het Japanse deel van de stad São Paulo (de grootste Japanse gemeenschap buiten Japan) Akemi, (MASUMI een popzangeres) is net 21 en leidt in die Braziliaanse stad een gewoon leven. Shiro (Johnathan Rhys-Meyers) een man met geheugenverlies wordt wakker in het ziekenhuis. Tegelijkertijd is in Osaka de Yakuza-luitenant Takeshi (Tsuyoshi Ihara) bezig met zijn bezigheden. Hun lot en Muramasa, een katana zijn onherroepelijk met elkaar verweven. Er wordt de tijd genomen om het verhaal op te zetten en ons langzaam informatie geven over alle spelers. Ook al zijn sommige dingen ook niet moeilijk te raden, hoe ze in elkaar zitten, maar het was best een fijn mysterie!

Maar dan...is er een vechtpartij in een club en dat is de start van een wilde en soms bloederige achtervolgingen door Brazilië. En die actie is erg goed en is er in overvloed, hoofden worden afgehakt, schedels gespleten en bloed spat in het rond bij kogelinslagen. Naarmate het verder gaat, is het duidelijk dat niemand is wie of wat ze beweren te zijn en zelfs de doden hebben hun geheimen. Het tweede waar de film mee opvalt zijn de weelderige beelden en de duistere sfeer! Er is werkelijk een prachtige passende gruizige achtergrond voor het bloedvergieten. Van elke scène in deze film zou je misschien wel een screenshot kunnen maken? Aan het einde laat men het open zodat e ruimte is voor een vervolg. Laten we het hopen! Dit was voor mij één van de betere actiefilms die ik dit jaar zag!

Saving General Yang is gebaseerd op oude Chinese folklore en gaat over de gelijknamige, Chinese generaal. Als hij gevangen wordt genomen door de vijand, moeten zijn zeven zonen alles op alles zetten om hun pa te redden. In China is men net zo dol op moedige krijgers met patriottische inborst als in Amerika. En hoe beter zij kunnen knokken hoe groter de helden zijn. Het is dus duidelijk dat regisseur Ronny Yu niet erg geïnteresseerd was in karakterontwikkeling, en des te meer in fraaie plaatjes en brute veldslagen. Daarom dat de film er zeer verzorgd uit ziet met prachtige decors. Ook de vechtscènes mogen er zijn en worden op spectaculaire wijze in beeld gebracht. De actie is overzichtelijk gefilmd. Visueel gezien valt er dus weinig verkeerds over deze productie te zeggen, echter maar mist het een hart. En dat komt door het gebrek aan goed uitgewerkte personages. (de broers worden bv. 1 tot broer 7 genoemd). Alhoewel ‘Saving General Yang’ prachtig is om te zien blijft het door gebrek aan genoeg impact en een eigen gezicht niet meer dan vermakelijk.

"My penis betrayed me!"

Gebaseerd op een 13de-eeuwse legende van het Bambara-volk is dit een heroïsch zoektochtverhaal, een soort Afrikaanse El Topo. Het gaat over een Malinese Bambara-man die zijn moeder moet verlaten omdat wordt opgejaagd door zijn vader, een duistere tovenaar, en onderweg naar zijn oom zelf spirituele krachten ontwikkelt. Ondanks de opnames van de opwaaiende zandduinen en wuivende savannebomen als achtergrond soms best prachtig zijn. Vermoedelijk had het allemaal met iets leefregels en religie te maken...maar voor de Westerse kijker is dit ongrijpbaar Dat mysterieuze zorgt er wel voor dat je blijf kijken maar verder valt het nogal tegen doordat de scenes erg geënsceneerd aanvoelen, op een nogal soapachtige manier en het tempo is gewoon traag, waardoor de 105 minuten erg gingen slepen. Sommige zullen ook direct aan begin worden gechoqueerd aangezien er ritueel en niet zachtzinnig een kip van zijn leven wordt beroofd. De film is werd bekroond met de juryprijs op het filmfestival van Cannes in 1987 en werd daarmee de eerste Afrikaanse film die een prijs won. Het is een prestatie, echter kan ik niet veel met de film.

Tja erg voordehand liggend en best duidelijk te zien dat dit...euh ...inspiratie vandaan haalt uit; Carnival of Souls (1962) Het moet een mysterieuze thriller zijn maar wie dus bovenstaande film heeft gezien, kan het niet eens een mysterie noemen, omdat het te veel daaruit leent. Het is dus soort van herinterpretatie! Helaas werkte (net als die andere film) dit niet echt voor mij, het is te ingetogen, en te weinig horror. Daarnaast had deze ook last van zijn setting van saaie kantoorgebouwen en over boekhouding-pratende pakken. Wel een prestatie, dat het gelukt is om bedrijfsboekhouding toch enigszins intrigerend te maken? Echter is dit is niet sfeervol of iets dat paranoia uitbeeldt...De film verdiend nog wel wat punten met het geluidsontwerp, de veranderende belichting wanneer een geest verschijnt en de performance van Nina Hoss. Moeizaam en pretentieus.

Hmm tja een nogal zoete film over een meisje dat in de war raakt vanwege de tegenstrijdigheden van het hemelse (religie) en het vleselijke (eigen seksualiteit) Het begint met een citaat uit het boek Openbaring dit gaat over in een definitie van “salad tossing” wat eveneens een lopende grap door de hele film. Echter was dit net zo braaf als de katholieke tiener in de film. Gek genoeg heeft de film een R-rating maar is er weinig wat een tiener zou kunnen choqueren. Of het moet de nostalgie naar het begin jaren negentig zijn? Wie wil er nog terug naar Blink-182's 'Enema of the State'-album, een spelletje 'Snake' op een lelijke mobiele telefoon, de onhandigheid van een AOL-chat of dat je een Titanic -VHS video nog moest terugspoelen voor de gesuggereerde autoseksscène? De film is vooral conservatief en veilig in zijn benadering, wat verrassend is gezien het onderwerp wat het wil behandelen. Het is een maar al te bekend coming-of-age-drama dat maar geen echte impact weet veroorzaken. Plezierig tijdens kijken maar zo weer vergeten!

De film speelt zich af tijdens de Birma-campagne en vertelt het verhaal over een Britse officier die in 1942 een patrouille door de jungle leidt. Ze lokaliseren een kleine groep Japanners die in een afgelegen dorp verblijven en om vitale informatie te verkrijgen ontstaan er onverwachte meedogenloze gevolgen. En vice versa. Er zijn een paar actiescènes, maar het draait voornamelijk om het onmogelijk moreel dilemma: is het ooit te rechtvaardigen om een ​​klein aantal onschuldige levens op te offeren in de hoop dat er nog duizenden zullen worden gered? De Britse filmmaker Val Guest weet goed de nuances van de moeilijke keuzes in beeld te brengen en weet eveneens goed de sfeer van de beklemmende Birmese jungle op te roepen Ondanks dat het beperkte studiosets zijn. De afwezigheid van muziek en de zwart-witfotografie geven deze film daarnaast ook een ​​grauw gevoel. Ten tijde van het uitkomen was deze film in Engeland redelijk controversieel! Er zijn eigenlijk geen heroïsche Britse militairen en het bekritiseert het Britse imperialisme door de Japanse officier de Conventie van Genève te laten citeren. Bijzondere oorlogsfilm die zowaar uit de Hammer studio's kwam!

Het verhaal The Heaven Sword and Dragon Saber het derde deel uit de Condor Trilogie van schrijver Jin Yong (Louis Cha) is door de jaren heen, al vele keren verfilmd. De bekendste is misschien de goede maar commercieel onsuccesvolle Jet Li's Kung Fu Cult Master uit 1993. Maar ook in 1978 was er een verfilming in twee delen en in 1983 werd een tv-serie voor het televisienetwerk TVB erover gemaakt. Die laatste werden alle geproduceerd door de Shaw Brothers Studio's (dat eigenaar is van TVB). Deze film komt eveneens van de Shaw Brothers en roept dan ook heel veel herinnering op aan het wuxia-tijdperk van weleer (late jaren 70)

Films als deze behandelen nieuwkomers niet vriendelijk, er is maar weinig introductie in het vreemde en vrij ingewikkelde bronmateriaal. Het verhaal draait om de ongeëvenaarde wapens "Heaven Reliant Sword" en "Dragon-Slaying Sabre" die de drager macht geeft over de wulin-clans Deze zijn verdeeld in een ‘orthodoxe’ kant, bestaande uit Wudang en Shaolin, en een ‘kwaadaardige’ kant vertegenwoordigd door de Ming-cultus. Je volgt Zhang Wuji (Raymond Lam)van jongen wiens zijn ouders zijn vermoord naar volwassen kerel die erachter komt dat de vete tussen de goede en kwade facties in het geheim werden georkestreerd door de regering onder leiding van Zhao Min.

De acties is oké! Typische Wuxia-stijl, waarbij de personages van hier naar daar vliegen tijdens de gevechten. Bij die actie wordt wel menigmaal gebruik gemaakt van computereffecten in plaats van gewone choreografie. Maar het resultaat gaf voldoende spektakel! De film is een stuk serieuzer vergeleken met de laatste 1993-versie. (werkt voor mij in het voordeel) De cast is solide (zoals je zou verwachten van een speelfilm met een groot budget) De grootste namen zijn natuurlijk Donnie Yen (verschijnt aan het begin en tegen het einde) en Louis Koo (werd aan het begin vermoord), maar beiden zijn alleen te zien in cameo's. Ja de hele productie zag er goed uit en ik heb me er uitermate goed mee vermaakt! Op naar deel 2; Yi Tin To Lung Gei 2 (2022)

Nu is het verhaal The Heaven Sword and Dragon Saber uit de Condor-Trilogie waar dezedermate uitgebreid dat er gekozen werd om het in twee films te verdelen. Daarom direct erna Yi Tin To Lung Gei (2022) het vervolg gekeken. Zodat het eigenlijk één lang film werd! Beide films werden tegelijkertijd opgenomen en zodoende gaat de film op een paar kleine terugblikken (waarvan in één heel kort Louis Koo is te zien) tussendoor gaat het verder waar zijn voorganger eindigde.

Maar of het nu is dat de film alles een beetje afsluit, of dat er meer gebruik werd gemaakt van CGI, of dat de grote namen van Donnie Yen en Louis Koo hier missen of dat de verhaallijn zich meer ging focussen op de drie vrouwen, Zhou Zhiruo, Xiao Zhao en Zhao Mon die alle verliefd zijn op Zhang Wuji (Raymond Lam), weet ik niet maar de verhaallijn voelde eigenlijk minder compleet aan of het minder inhoud bezat. De film voelt een beetje... alsof er zowel veel gebeurt en toch ook heel weinig gebeurt. Maar voor het grootste was deze film net zo leuk als de voorgaande film. Dus als je daarvan genoten hebt, dan zal je zeker ook genieten van dit vervolg!

De verhalen over Onmyōji geschreven door de Japanse Baku Yumemakura zijn zeer populair in Azië. En in de loop der jaren zijn er tv-series, films en manga op hem gebaseerd. Meest recentelijk bestaat er zelfs een populair Aziatisch spelletje voor op je mobiele telefoon. Het is dan ook geen wonder dat een Chinese regisseur op basis van die Japanse roman er opnieuw een film van maakt.

Volgens berichten schijnt de film na enkele dagen al uit de Chinese bioscopen te zijn gehaald, omdat de regisseur, die vooral bekend werd met het schrijven van succesvolle web-romans en scenario's, meer dan tien jaar geleden is veroordeeld voor plagiaat en hiervoor nooit zijn excuses heeft aangeboden. Een reden waarom collega's een petitie startte voor een boycot. Netflix was dan ook een mooie gelegenheid om de film als nog te kunnen vertonen.

Het plot concentreert zich op de avonturen van de hoofdpersoon, kosmoloog (Onmyōdō) Qing Ming Hij onderzoekt verdachte moorden die verband houden met het overkoepelende mysterie. Dit alles vindt plaats in een uitgebreide fantasiewereld waar bovennatuurlijke wezens (demonen) naast mensen bestaan. Onderweg ontwikkelt hij een vriendschap met Bo Ya en komt hij andere intrigerende ondersteunende personages tegen, zoals prinses Zhang Ping, de vrouwelijke meester Long Ye en He Shou Ye. Alle gespeeld door een sterke bekende cast.

De verschillende Yin-Yang meester kan je een beetje zien als het Aziatische equivalent van de Marvel-superhelden. Qing Ming roept eveneens magische portalen op die je aan Doctor Strange kan doen denken. Ook herinnert de film een beetje aan de Detective Dee-serie van Hong Kong-filmmaker Tsui Hark. En eveneens die films gaat de meeste lof naar de visuele weergave. Er is prachtige cinematografie, strakke choreografie en speelt tussen goede decors en de kostuums zijn onberispelijk mooi! En er zijn tal van mooi vormgegeven fantasiewezens en de presentaties van verschillende magische krachten.

Het is een productie met een toereikend budget dus is er de allerbeste CGI-technologie. Afkomstig van het Koreaanse animatie- en film VFX-productiebedrijf dat ook verantwoordelijk was voor films als Okja, Snowpiercer of The Host. Ja dit was een zeer goed gemaakte film waar ik mij heel goed mee heb vermaakt, verfrissend rechtlijnig en ongecompliceerd (ondanks het fantasie-uitgangspunt), en moeiteloos plezierig en leuk. Ook nog even blijven hangen want net zoals veel superhelden is er nog een aankondiging voor de volgende film!

WOW! Je moet het maar kunnen; bekent staan om je films met opvallende, monochrome kleurenpaleteten (Hero, House of Flying Daggers en Curse of the Golden Flower) en dan kiezen voor een grijs, bijna zwart-wit palet, zowel in de sets en aankleding als in de cinematografie. Regisseur Yimou Zhang doet het! Een stijl die zo lijkt geïnspireerd door klassieke Chinese inkt-schilderingen. De regisseur laat met deze Wuxia-film tevens zien dat hij (nog steeds) één van de ongekroonde koningen van dit genre is! Meeslepend, onderhuidse spanningen die op allerlei manieren worden uitgedrukt en visueel uitermate dynamisch! Het verhaal gaat over de intriges aan het hof van het koninkrijk van Pei ten tijde van het tijdperk van de Drie Koninkrijken (220-280). Alleen het bloed kleurt nog wel rood, en hoewel dat lang op zich laat wachten, vloeit het uiteindelijk rijkelijk in de spectaculaire actiescènes; vol paraplu's want in deze film regent (een ode aan Kagemusha?)het onafgebroken. Acteur Deng Chao speelt hier een fantastische dubbelrol als militaire commandant Zi Yu en zijn schaduw Jing Zhou. Iets wat ik ook heel mooi vond was hoe de traditionele muziek in de film was verwerkt. We horen het op de achtergrond maar meerdere malen wordt deze naar de voorgrond gehaald in de vorm van een soort duel tussen Zi Yu en zijn vrouw Xiao Ai (Li Sun ook in het echte leven man en vrouw) veelal aangesproken als Madam.

Uiteindelijk is 'Shadow' echt prachtig werk van een geweldige regisseur. De beelden zijn een bewijs van wat mogelijk is met het cinematografische medium, zelfs zonder afhankelijk te zijn van CGI, en het verhaal is een heerlijk schaakspel tussen alle betrokkene. Als je geduld heb om langs, een opwindend maar langzame, start te kijken, krijg je een zowel op visueel als qua creativiteit waar spektakel!

Regisseur Yoshiaki Kawajiri combineert stijlvolle erotiek, grafische horror en bloedstollende actie terwijl onze vertrouwde wereld, en de zwarte parallelle dimensie, er alles aan doen om het interdimensionale vredesverdrag op tijd te voltooien. Het zit domweg vol met slimme creatuur-ontwerpen, waaronder een spinnenvrouw die webben schiet uit haar ​​Venus Flytrap-achtige vulva. Yep, vagina dentata! Er gaat nauwelijks een minuut voorbij zonder seksuele toespelingen. De vrouwelijke partner van de politieagent wordt langdurig gemarteld doordat demonen haar constant seksuele opwinding toedienen. Maar waar mannen letterlijk worden verteerd door hun lust. Kortom dit is Ero-anime! Stijlvol geanimeerd, zeer geseksualiseerd, gewelddadig, misschien onbeschaamd vrouwonvriendelijk en zeker actiegericht. Met een uitgesproken gevoel uit de jaren tachtig, het decennium waarin cyberpunk-Sciencefiction het toch al erg goed deed! Pure vakmanschap! Een freudiaanse natte droom! Onzedelijk maar ook erg cool!

Hm...als ik dit als horror zal gaan beoordelen was het niet al te best! Wat nog best angstaanjagende begint met een baby in een kring van vuur, mondt algauw uit in halfbakken horror-dingen... De Ierse folklore (van het Wisselkind) met een twist is alleen een soort van een excuus of domweg onhandig geïntegreerd. Het komt nu alleen maar aan het begin en het einde aan bod. En dat bepaalde dingen niet goed in de film paste, geldt voor veel meer in de film. Zo had grootmoeder Rita ​​vreemde gewoontes en/of rituelen, zonder duiielijke reden. Ook speelt de film zich af tijdens Halloween en wil hier blijkbaar iets mee doen door de klas op schoolreis te laten naar een museum over Samhain, het Keltische feest. Het levert één van de betere scene op maar voelde eveneens als onhandig erbij gehaald. De film handelt verder veel over het drama van Char (Hazel Doupe) die een moeder heeft die de laatste tijd niet zichzelf is en zelfs even spoorloos verdwijnt. (amper een paar minuten in de film en leren kennen hebben we haar ook nog niet!) Tja...moederproblemen, pestkoppen van school, gevoelens voor een meisje maar waar is dan die spookachtig Ierse folklore...? Oké, oké...het is een pijnlijke ervaring dat je nog steeds de vrouw die je kent als je moeder ziet, maar dat je weet dat zij door een ziekte niet meer dezelfde is. De aantal goede momenten en shots en Hazel Doupe die met realistische overtuiging speelt zijn uiteindelijk niet voldoende en maken de film enigszins teleurstellend.

“Why does it matter?”

Een Simmons-familiefilm; Vader J.K. Simmons levert goede prestaties als de sociopathische Wade, moeder Michelle Schumacher, regisseerde (en schreef samen met Carolyn Carpenter), hun dochter Oliva speelt Emily, hun zoon Joe deed de muziekscore en Randle Schumacher (de broer van de regisseur) was de producent van de film. De film opent met een flinke knal maar begint halverwege uit elkaar te vallen, en verliest uiteindelijk zijn kracht.

En dat terwijl het eigenlijk vrij basic uitgangspunt was! In de film volg je niet alleen Wade die in het bos op Miranda jaagt, maar ook regelmatig jammerende en smekende moeder, grote stiefzus die een zoekgroepje organiseert en politie-groentjes, en al die onderbrekingen dragen niet bij om de spanning erin te houden! Tja...en eigenlijk kan je redelijk goed voorspellen wat er met Miranda gebeurt...

Ook eindigt het niet met een knal, maar met gejammer vergezeld van een nog zoetere cover van Metallica’s “Nothing Else Matters" Tja en omdat, J.K. Simmons erin zat, vergeet je eigenlijk, hoe middelmatig de rest van de acteurs waren. Maar ach ondanks verschillende misstappen, waren er ook een paar positive dingen en dus heb ik me nog wel vermaakt

Tja…het plot had zo te zien als enig belang om de film gaande te houden want voor het stel huurlingen die in het Turkije van 1922 (waar opdat moment de conflicten van de Grieks-Turkse oorlog en de Turkse nationale beweging in de onafhankelijkheidsoorlog van Mustafa Kemal Atatürk heersen) hun diensten aanbieden. Het gebruikt een beetje onverwachte periode in de geschiedenis om uiteindelijk alleen maar een ​​avonturenverhaal te vertellen. Je gaat via een goudtransport per gepantserde trein, inclusief de drie dochters van de sultan, naar de contraspionage van Michele Mercier (de mooie dame uit de Angélique-reeks) en van gedoe met juwelen naar oorlogsgruwelen en ondertussen zij er enkele grootschalige gevechtsscènes. Tony Curtis en Charles Bronson in de hoofdrollen zijn een raar en apart stel! Curtis is positief, beminnelijk en een grappenmaker, terwijl Bronson gemener, berekenend en kouder is. Tussen hen twee is er veel gekibbel en wederzijds wantrouwen! Misschien zelfs wel teveel, want echt grinniken of inventieve momenten waren maar schaars. En met zoveel aandacht voor de twee hoofdrolspelers, worden de uitstekende ondersteunende cast (o.a. Michèle Mercier, Patrick Magee) en de authentieke (vakantie) locaties en landschappen in Turkije helaas een beetje verspild. De film is, gek genoeg, beter dan hij misschien had moeten zijn, er was genoeg lef, enthousiasme en lichte grijns en zodoende zorgt de film ervoor dat het best de moeite waard was om wat tijd mee door te brengen.

Knap gemaakt, ontroerend drama met bovennatuurlijke spookachtige elementen, opbloeiende romantiek en een vreemde hilariteit. Zelfs nu het uitgangspunt (denk aan "The Eye" en "The Sixth Sense") wel bekend is, levert dit een ​​geslaagd film uit Hong Kong op.

De werkloze Peter ontmoet de duistere, vreemde June tijdens een clubavond en de twee worden verliefd op elkaar. Maar sinds June in Peters leven kwam, beginnen zaken nogal vreemd te lopen en blijkt ze ook nog dat ze geesten kan zien met haar linkeroog. Het duurt even voordat je in het verhaal komt, maar de beloning is het meer dan waard.

Verwacht ondanks de genreaanduiding horror geen spookverhaal of iets dergelijks want het bevat bijna geen schrikmomenten. Wel is er morbide (eigenzinnige) humor en special effecten die bewonderenswaardig creatief en passend bij de stijl van de film zijn. Er zit ook veel meer tederheid in het script. De twee hoofdrolspelers zijn behoorlijk geloofwaardig en goed Hoewel de wendingen 24 jaar later misschien wat voorspelbaar kan zijn, is het desalniettemin een effectief sfeervolle, onconventionele potpourri van komedie/tragedie/horror

Wederom een horror-anthologie waar de Argentijnse filmmaker Nicolás Onetti als producent optreed Hij deed al twee delen van Nightmare Radio, twee van The 100 Candles Game en een film The Red Book Ritual en nu dus deze You Shall Not Sleep Tonight. De wrap-around (gemaakt door Luciano Montes de Oca, zie je pas na het eerste segment) gaat over een jongentje dat niet kan slapen, waar soms zijn vader binnen loopt en die strips lees; die strips zijn dan de filmpjes en zijn al luttele jaren oud.

Het opent met het eerste segment; "Graines" (2018) van de Franse filmmaker Hervé Freiburger Alles lijkt normaal op het erf van de boerderij, omringd door maisvelden Maar een angstaanjagende dreiging wacht geduldig om aan te vallen...Horror in het maïsveld bij daglicht? De setting is misschien bekend, maar deze korte film had geen dialoog nodig om een ​​voelbare sfeer te creëren.

Het tweede segment; "The Last Seance" (2018) van de Amerikaanse Laura Kulik. Twee zussen. Een avond. Een beslissing tijdens een seance. Niets nieuws, deed een beetje denken aan een James Wan-invloed, degelijk gemaakt maar het had zeker ook creatiever kunnen zijn.

Derde Segment; "The Plague aka La Peste" (2017) van de Uruguayaanse Guillermo Carbonell Soort van allegorie van hoe gemakkelijk men de neiging heeft om oudere aan de kant te zetten als ze lastig worden. Niets bijzonders maar kort genoeg om het boeiend te houden voor de kijker. Eindig zwaarmoedig.

Vierde segment; "Sleepwalk" (2018) van de Portugese Filipe Melo. Een man zoekt een vrouw van wie hem is verteld dat ze de beste appeltaart van het land maakt. Je krijgt het idee dat je iets lekkers te wachten staat, op een Americana-toon en dan de harde klap van de realiteit, allemaal in minder dan 15 minuten. Een langzame, subtiele aanpak waar uiteindelijk een slik-monetje was! Een goede balans tussen prachtige cinematografie en verhalen vertellen.

Vijfde segment; "My Blood" (2019) van de Franse Deka-broers Ben and Julien (voor mij ook de bekendste want eerder zag ik het eveneens goede Sodium Babies (2009) Een vader. Zijn zoon. Een alleenstaande moeder en haar bezeten dochter. Een standaard exorcisme-verhaallijn en een coole wending. De de exorcisme-scène was geweldig! daarnaast bewonderenswaardig mooi vormgegeven verhaal, goed acteerwerk en prima scène voor scène opgebouwde spanning.

Tja, aan het einde is er natuurlijk de afsluiting met het jongentje en zijn vader maar echt veel voegt het niet toe! Denk ook dat deze vorm van horror-anthologie van enkele succesvolle filmpjes achter elkaar te zetten, relatief makkelijk en met een lage budget is te doen. En ook al verdienen de segmenten zeker om gezien te worden, vormen ze doordat de filmpjes niet speciaal voor de anthologie zijn gemaakt ook nergens een echt geheel. Een wow-gevoel blijft een beetje uit! Nu vind ik bloemlezing/anthologies te gek dus en deze was ook zeker leuk genoeg om te genieten!

Flinke tegenvaller! Ik had wel zin in een fijne folk-horror over heksen op het platteland van het 19e-eeuwse Macedonië. Helaas was dit het zoveelste mumble-core drama die klooit met ouderwetse beeldverhouding voor een hip resultaat. Daarnaast onnoemelijk veel close-ups van hoofden want ja...dat is kunstzinnig. En verder horen daar natuurlijk nog een tergend tempo, stiltes en een fluisterende voice-over bij. Geen wonder dat er dus hoge waarderingen komen van degene die ervoor geleerd hebben...

Positief was nog de kijk op de heksen die was op zich intrigerend; heksen kunnen maar één persoon in hun leven bekeren met hun "heksenspit" Dat doen ze door met hun lange zwarte vingernagels een kras te maken boven het hart. Van gedaante veranderen doen ze door op die plaats een gat te maken en de ingewanden van gedood persoon erin te stoppen.

Echter wordt de heks of het heks zijn alleen maar gebruikt om te mijmeren over de mensheid. Menigmaal hoor je de hoofdpersoon met een voice-over inwendig nadenken over de betekenis van het leven. Een hoop filosofische gedoe dus maar in de basis eigenlijk een herhalend verhaal; Nevena die net heks is en die in de vorm kan veranderen van haar slachtoffers, zodat ze in de plattelandssamenleving, de goede en slechte menselijke ervaringen leert kennen en dat dan dus in drievoud. Vrouw(Noomi Rapace), man en kind.

Hoewel de film goed begon en het leek alsof het zo weg was gelopen uit een sprookje van Grimm, viel de film al snel in een filosofisch langzaam tempo van bijna 2 uur. Tja dit was wederom een typische art-house-film die zijn drama verpakt als horror. Veel mooie beelden van de rotsen, van de rivieren en van de wind die door de bomen waait of zonnestralen op de grasvelden! Maar nergens goede onderhuidse griezeligheid of echte gruwelijkheden (de baby die de stembanden werd doorgesneden, misschien nog enigszins?)Tja ik weet dat er een publiek is voor dit soort dingen, maar deze film bracht voor mij alleen sleur en was dan ook erg teleurgesteld.

Wow, wat een ongelooflijke nagelbijtende spannende Australische film was dit! Totdat het op Shudder kwam had ik er ook nog niet eerder van gehoord! Over het plot wil ik niet al te veel kwijt, het volstaat met dat er middenin in de nacht tijdens een hevige storm een jonge vrouw op blote voeten aanklopt bij stacaravan van de eenzame en op leeftijd zijnde Patrick...(Er is iets hypnotiserend aan zijn stem)

Kortom; Eén locatie, twee hoofdrolspelers en met alleen dialooglijnen om potentiële aanwijzingen en afleidingsmanoeuvres de aandacht vasthouden. Ondanks dat het wegens budgettaire reden interessant is, is het ook zeer grote uitdaging. Maar de Australische filmmakers Indianna Bell en Josiah Allen, slagen voortreffelijk met hun speelfilmdebuut! Ze werken een hele tijd met alleen maar suggestie maar uiteindelijk betaald de film wel uit met een prima schokeffect

Elk element vormt een aanvulling op de spanning; Het script is strak, de dialogen zijn scherp en twee personages spelen voortdurend een spelletje met de aannames van het publiek. De regie is ondertussen gevuld met ongemakkelijke en verontrustende close-ups. Wat deze film nog sterker maakt, is het gebruik van een uitstekend ondersteunende geluidsontwerp. Het maakte de film zenuwslopend! Kan niet anders zeggen dan dat dit met zijn schaarse middelen, een erg indrukwekkend speelfilmdebuut van Bell en Allen was!

Een redelijke film, niet spectaculair maar gewoon redelijk! Actrice McKaley Miller doet het goed als Eden. Alhoewel ze een zeventwintigjarige is die een tiener-student speelt die probeert om aanbevelingsbrief te krijgen voor prestigieuze Pennbrooke College. Hoewel het een redelijk voorspelbaar verhaallijn volgt en doordat het een invasie-plot betreft, zich voor een groot gedeelte het op één locatie afspeelt, was het uit de handen blijven van de aanvallers effectief genoeg! Alleen op gebied van gewelddadigheid laat de film het afweten, waardoor het meer tegen thriller aanzit dan horror. De film slaagt echter wel dankzij Eden's bewonderenswaardige vastberadenheid en doorzettingsvermogen om het juiste te doen in een gevaarlijke situatie. Dit is dus ook een prima wegkijker met een solide uitgangspunt.

Laat ik genereus zijn voor de film, want wetende dat er nog veel slechtere films zijn, was dit toch enigszins een meevaller! Hoe bedenk je eigenlijk een plot als dit? Een kannibaal laat onschuldige kampeerders hamburgers gemaakt van menselijk vlees eten omdat er in de bossen een monster rondloop die het heeft voorzien op Kannibalen. Dit is dan ook eigenlijk een monsterfilm! Toegegeven, het duurt te lang voordat deze verschijnt en het moorden gebeurd met enige regelmaat buiten beeld. Echter zijn het wel praktische gore-effecten en ook geen CGI-wezen! Er zijn prachtige landschappen tijdens de dag-scènes. En het bos is 's nachts vrij sfeervol. Die sfeer wordt versterkt door de score van Gabe Castro (The Citadel, The Covenant). De film was vooral wisselvallig want sommige scènes zijn echt verschrikkelijk, met veel dramatiek over verlies of over moed. Echter niet veel later zie je dan toch weer een paar scènes die echt goed waren. De grootste uitdaging zit hem in de karakters die zijn allen weinig sympathiek en uitwisselbare stereotypen

Drie mannen; de Amerikanen Michael Whiteacre (Dean Martin) en de aardige Joodse vent Noah Ackerman (Montgomery Clift) en een Duitse skileraar Christian Diestl (Marlon Brando) gedurende de periode kort voor de Tweede Wereldoorlog tot aan het einde van deze oorlog. Deze mannen hadden misschien vrienden kunnen zijn...helaas, zal dat nooit zo zijn... De film gaat namelijk over ethische en morele kwesties waar mensen in oorlogstijd mee te maken krijgen.

De nadruk van deze film lig dan ook meer op de psychologische kanten van de oorlog, dan op de bloederige gruwelen ervan. Maar dat wil niet zeggen dat er geen actiescènes zijn...integendeel op goed getimede momenten zijn er een paar scènes met korte en harde gevechtshandelingen. Met zijn lengte van 167 minuten kan je in ieder geval niet spreken van geen karakterontwikkeling...maar door de verhaallijnen relatief kort te houden is het tempo nog aardig vlot.

De cast bruist van filmbekendheden. Uiteraard publiekstrekker Marlon Brando met blond haar en Duits accent Daarnaast Dean Martin in zijn eerste serieuze filmrol, die met zijn ongedwongen acteren een mooi contrast vormt met die andere Methodacting -ster Clift. Lee Van Cleef is te zien. De Zwitserse acteur Maximilian Schell maakt hier zijn Amerikaanse filmdebuut.

De drie hadden ook liefjes Martin had societyvriendin Barbara Rush, Clift trouwt met de lieftallige Hope Lange en Brando date wrokkige Liliane Montevecchi en heb oog voor de Zweedse opvallende verschijning May Britt. Wel een puntje is dat de film jonge leeuwen heet maar dat Brando, Clift en Martin met respectievelijk 34, 38 en 41 jaar dit niet waren!

Ook opvallend was dat deze zwart/wit film in het panoramische CinemaScope formaat werd gefilmd, iets wat een zeldzaamheid moet zijn. Het maken van de film duurde 2 jaar, veel scènes in Frankrijk (ook het concentratiekamp) en in Duitsland, zijn op locatie gefilmd en het resultaat is erg goed te noemen. Bijzonder want met zijn lange opbouw en veel laat afhangen van het werk van het acteertrio, had ik da niet verwacht. Echter is de film zijn kijktijd zeker waard.

Stoffige post-apocalyptische Western thriller/melodrama met een dystopische onderwerp van klimaatverandering, die soms een beetje deed denken aan een YA-versie van “There Will Be Blood,” maar dan met H2O. Regisseur van de film is Jake Paltrow (een jonger broertje van actrice Gwyneth Paltrow) En aangezien dit telgen van een bekende familie uit de filmwereld zijn, moet het niet moeilijk geweest zijn om goede mensen te vragen. Qua acteer en camerawerk was er dan ook weinig aan de film op te merken. De film richt zich op de Holm-familie; vader Ernest (Michael Shannon), een grondbezitter die in een barre tijd van een enorme droogte worstelt om te overleven. Zijn dochter Mary (Elle Fanning) die zich aangetrokken voelt tot een de niet-deugende Flem Lever (Nicholas Hoult) En zoon Jerome (Kodi Smit-McPhee) die het niet zo heeft op die Flem. Verder is er dan nog de verlamde moeder Katherine en een soort robotdier die rondloopt op vier spichtige benen. En daar zit ook het belangrijkste probleem van de film: de voorwerpen zijn veel interessanter dan de mensen. De personages zijn veel slechter uitgewerkt dan de technologie die te zien is. Alhoewel het verhaal dus wat te wensen over laat en soms wat sleept, is het door een stel aardige momenten, een nog redelijke film geworden. (al had hij denk ik veel beter kunnen zijn)

Een aardig gemaakte biopic die zijn best doet om het verhaal van koningin Victoria op te fleuren, en daar wonderbaarlijk ook zoveel mogelijk in slaagt. Emily Blunt doet geweldig werk met de titelrol, Rupert Friend slaagt erin om Albert enigszins interessant te maken. De geschiedenis wordt trouw gevolgd op een paar stukjes en beetjes van het verhaal na die zijn verfraaid om het interessanter te maken, maar het is nu ook niet de meest spannend tijd, dus was dat prima. Grootste gedeelte van de film draait om de liefde tussen de twee geliefde en die voelt oprecht aan zonder dat de film doorslaat naar het typisch kleffe romantische. Verrassend is de film niet, de uitkomst bekent en op politiek vlak was er maar weinig steekspel te zien. Echter voor liefhebbers van onderhoudende, degelijke Britse kostuumdrama's is het smullen bij indrukwekkende taferelen en authentieke sets. Saillant detail; het bed in de scène van de huwelijksnacht is een bed dat ook gebruikt is door de echte koningin Victoria.

Ach deze film is eigenlijk best aardig. Natuurlijk sterk geïnspireerd door SAW maar och...dat was oké. Een groep 'vrienden' worden door een voormalige, in ongenade gevallen tv-presentator gevangengenomen om een ​​reeks pijnlijke en bloederige spelletjes te spelen. De eerste 15 minuten moet je zien door te komen met weinig sympathieke gasten maar dan gaat het los. Het is visueel best een solide horrorfilm maar met een lager budget, wel een uitstekende prestatie van Jackie Earle Haley en volop brute, praktische gore De eerste moord op één van het viertal was echt genieten. Echter het onoriginele plot, niet likeable personages en de rommelige poging tot sociaal commentaar verhinderen echter dat het meer werd dan gewoon oké.

Dit is de opvolger van Huo Shao Hong Lian Si Zhi Jiang Hu Qi Xia (1965) en start met de laatste drie minuten van die film. Hierna gaan de verliefde Wu (Jimmy Wang Yu) en Lianzhu (Ching Ping) op weg naar huis maar net op weg keren ze alweer terug naar red lotus tempel? Hiermee wordt direct duidelijk dat het plot niet veel om handen heeft. Ook zullen mensen die de andere film niet gezien hebben niet goed snappen waar het allemaal omdraait. Het is dus een must om ze in de goede volgorde te kijken! De gevechten zijn (net als bij die voorgaande) nog steeds tam en slordig. Maar gelukkig zijn er wel een stuk meer gevechten en zijn de wapens ook wat diverser geworden. Hoewel het ontbreekt aan spannende gevechten zijn er ditmaal wel een keur aan boobytraps te zien. Vaak worden deze boobytraps gebruikt om geintjes mee uit te halen. Soms leuk, soms ook niet maar over het algemeen wel een leuke toevoeging. Minder gecharmeerd was ik van de gedeeltes waarin er gekozen was om het verhaal te vertellen in zangvorm. Veel speeltijd is er dit keer ook voor Xiaoling (Petrina Fung Bo-Bo) de jongste telg van Jin-familie weggelegd. Zij deed dit best verdienstelijk. Ondanks er een goede stap vooruit is gedaan, is de film verder ook niet beter dan het eerste deel. Op naar het deel 3: Huo Shao Hong Lian Si Zhi Qin Jian En Chou (1967)

Deze film is, net als zijn voorganger Xun Long Jue (2015), gebaseerd op Zhang Muye's, achtdelige fantasy-boekenreeks ´Ghost Blows Out the Light´ Echter zijn de films onderling niet verbonden en staan gewoon op zichzelf.

Ditmaal zijn het Hu Bayi, Shirley Yang (Gu Xuan, die een van de prostituees speelde in The Flowers of War), Wang Fatzi, Gold Tooth, Linglong en Professor Sun die zich wagen in de gevaarlijke Hidden Dragon Mountain om de mythische Mu Chen-bol op te sporen, een magisch artefact dat hen in staat zou stellen een vloek op te heffen die ze in een vorig avontuur hadden opgelopen.

Verder is dit een typische Chinese blockbuster. Die ik qua verhaal een stuk avontuurlijker vind dan de meeste Amerikaanse tegenhangers maar soms wel een beetje laat af weten bij de CGI. In sommige scènes waren de monsters redelijk goed weergegeven, maar terwijl in andere "de monsters" gewoon veel minder waren. Toch had ik meer met deze heerlijke fantasie van bloeddorstige viper-vissen, een gigantische krab, schorpioenen leger en een oud slang-monster, dan snelle auto's, ontploffingen of om het even welke andere Dwayne Johnson-film.