Opinions

Frankrijk, de achttiende eeuw, in de vroegere provincie van Gévaudan (nu Lozère en een deel van de Haute-Loire), in het Margeride -gebergte in zuid-centraal Frankrijk tussen 1764 en 1767 woedt er een plaag over dat deel van het Franse platteland. Geen enge ziekte maar wel zeker zeer dodelijk, het is de beruchte; La Bête du Gévaudan!

Dat mythische beest van Gévaudan heeft vele geïnspireerd. Zowel in de Literatuur als films en series. En staat dan ook centraal in deze film van regisseur Christophe Gans. Een film met veel mist, bevallige boezems en snelle gevechten. De personages in de film zijn alle echt bestaande personen het is dan ook jammer dat de niet bestaande figuur Indiaan Mani (martial-artiest Mark Dacascos) is toegevoegd. Hij heeft als indianenvriend van Grégoire de Fronsac niet verschrikkelijk veel toegevoegde waarde behalve dan dat die gevechten voert. Nogal ongeloofwaardig in een film die verder in veel aandoet als authentiek.

De film zit verder propvol met vele andere genres, waaronder thriller, horror en romantiek. Dat overduidelijke enthousiasme van de regisseur Christophe Gans resulteert jammer genoeg niet in een evenwichtige film. Hij is de tovenaarsleerling die zich vergaloppeert aan de overdaad van alle mooie trucjes die hij altijd begeerde. The Brotherhood of the Wolf roept een gevoel van bewondering op, maar weet door meer actie en minder mysterie nooit echt te overtuigen. Maar wanneer je in de juiste stemming bent, kom je met deze film de avond best door.

Deze debuutfilm van regisseur David Victori herbergt zowel goede als slechte elementen. Het grootste probleem komt van het script.De film start met zeer goed psychologische thriller idee en houd je geïntrigeerd aan het scherm maar na een bepaalde tijd stort het in naar middelmatige tv-film. En zijn het vooral toevalligheden en clichés die de film niet laten stijgen naar iets beters!

Advocate Mónica (Belén Rueda) gaat een sinister cultisch contract aan om haar diabetische tienerdochter Clara (Mireia Oriol) in levend te houden, terwijl politieagent en ex-man Álex (Dario Grandinetti), enkele bijzondere incidenten onderzoekt. Ook hier liet het script het afweten. De moeder-dochter-relatie is niet goed uitgewerkt. Clara is teveel het passieve, onwillige slachtoffer van de ongewenste aandacht van haar moeder en er is geen gevoel van echte liefde tussen hen. En dat geldt ook voor ex en vader Álex. Geen van deze prima hoofdrolspelers kent veel diepgang. En dan is er nog het contract zelf. Dit wordt nooit volledig toegelicht. Wederom is dit te wijden aan het script! De 'Albinospinnen', levenswortels, paradoxale zandlopers en het lot, miste kracht. Jammer, want als er risicovoller beslissingen waren genomen en het fantastische karakter beter was uitgewerkt, dan was deze film zeker heel wat beter geweest!

Om met positieve af te sluiten; een film met Belén Rueda (Julia's Eyes The Orphanage en The Body) is natuurlijk nooit verkeerd om te kijken en op het niveau van cinematografie is er ook niets te verwijten. Er zijn zeker een aantal zeer interessante beelden. Ditmaal is het een gemiste kans maar wie weet dat de regisseur in de toekomst nog brengt! Er zijn genoeg goede en leuke ideeën in de film te vinden, ze kwamen er gewoon niet helemaal goed uit!

De Italiaanse regisseur Umberto Lenzi maakte in de jaren zestig en zeventig zeer uiteenlopende films. Van spaghettiwesterns en oorlogsfilms tot piratenfilms en van avonturenfilms en Bond rip-offs tot giallo. Maar nooit geweten dat hij de eerste was die experimenteerde met het kannibalen-thema en hierdoor het subgenre; de kannibalenfilm vorm heeft gegeven!

Nadat in Bangkok, de hoofdpersoon John Bradley in de problemen is gekomen, vertrekt hij de jungle in en wordt gevangengenomen door een stam. Na verloop van tijd slaagt hij erin zich in de stam te integreren en beleeft sappige romantiek met de dochter van het opperhoofd.

Alhoewel dit dus dan te boek mag staan als de start van de kannibalengenre, is het niet extreem gericht op exploitatie of menseneters. Nee, in tegenstelling tot het latere werk is dit zelfs niet echt een horrorfilm, er is wel wat dierenmishandeling, verschillende scènes van marteling en wreedheid en één scène van kannibalisme, maar eigenlijk is het meer een avontuur/drama. Een verhaal dat grote vergelijking vertoont met A Man Called Horse (1970)

Ivan Rassimov en Me Me Lai zouden hierna ook in het vervolg gaan spelen. Regisseur Umberto Lenzi kreeg het aanbod om dat vervolg te maken maar de producenten vonden hem te veel salaris vragen. Ze waren niet zo geïnteresseerd in een degelijke filmmaker maar meer in een zo hoog mogelijke opbrengst en voor Ultimo mondo cannibale (1977) werd de talentloze maar sensatie-filmmaker Ruggero Deodato gevonden. Deze deed het drie jaar later nog eens over met een nog controversiële film.

Historisch drama met fantasie-elementen gebaseerd op de legende van Libuše, de Slavische koningin van het 18e-eeuwse Bohemen. Volgens deze Tsjechische mythologie stichtte Libuše de stad Praag. Ze was de jongste van drie zussen; Kazi, was de oudste en een genezer, Teta was een priesteres en Libuse overtrof haar beide zusters in wijsheid, schoonheid en bezat daarnaast de gave van helderziendheid. Ze trouwt met de boer Přemysl maar algauw ontdekt ze echter dat hij niet echt de man is die hij leek. Helaas is de film lang niet zo goed als dit klinkt...

'The Pagan Queen' is een voorbeeld van hoe slordig filmmaken een fascinerend historisch verhaal kan verknoeien. Het is een Tsjechische productie gefilmd met een Tsjechische cast, afgezien van de Amerikaanse hoofdrolspeler Winter Ave Zoli, die bekend is van haar rol in de tv-serie Sons of Anarchy. Echter hoe dit verhaal werd vertelt leek het alsof het slingerde van scène naar scène op een nogal onsamenhangende manier. Buiten de heldin was er ook nauwelijks enige moeite gedaan om de personages wat meer motivatie of diepgang mee te geven. Als je ervan uit wil gaan dat iedereen op de hoogte is, waarom neem je de film in het Engels taal op?

Daarnaast kiest de schrijver en regisseur om naast mythologie en historie er ook wat hedendaagse gedachtegoed in te stoppen. Je kent het wel; mensen moeten voor de natuur zorgen en proberen er in harmonie mee samen te leven. En uiteraard wat Pagan-feminisme want vrouwen die zijn één met de natuur en mannen die zijn gemeen en arrogante macho's. Hierdoor ontstaat er een frustrerend eigenzinnige vertelling die simpelweg te onhandig is in het verhelderen van personages en specifieke incidenten.

Hierdoor is de film maar middelmatig geslaagd, en dat komt puur door het script. Er was wel een redelijk budget en de aankleding zag er meer dan goed uit! Daarnaast blijft ook de sage over Libuše fascinerend. Jammer!

Verzorgen of verstikken? Tja het leven valt niet mee als je een dochter bent van een moeder die lifestyle influencer is. Heel het leven is klaar voor opname: het huis is altijd spic en span en geheel in hippe pastelkleuren en bloemenprints. Dit wordt in luttele minuten verstoord wanneer een verdwaalde vogel voor chaos zorgt. Wow...wat een symboliek... Het wordt dus direct duidelijk de film gaat meer voor dramatische elementen en metaforen dan de 'horror' van iets engs of gruwelijks. Nou vooruit...er zijn nog enkele thriller-elementen en zeer lichte bodyhorror en wat bloed en braaksel. Tja als hond in een horrorfilm ben je leven sowieso niet zeker! Toch was de film ook niet echt vervelend! Dat is voor een gedeelte te danken aan het wezen dat uiteindelijk uit het ei komt en werd gemaakt door de Nederlandse animatronics-ontwerper Gustav Hoegen (Ex Machina, Prometheus, Star Wars: Rogue One, Jurassic World). Het design van het monster ziet er goed uit ( (een beetje chauvinisme moet kunnen?) en roept een ongemakkelijk gevoel op. Ook het acteerwerk van de jonge actrice Siiri Solalinna in een dubbelrol is goed en keurig te noemen. Als speelfilmdebuut van de Finse regisseur Hanna Bergholm was dit wel opvallend maar teveel metafoor en te matig uitgewerkte horror deden mij de film toch enigszins laten tegenvallen. Over het algemeen was dit niet slecht, maar geen topper voor mij.

Een verhaal is er absoluut niet. Een koppel gaat los op een afgelegen Grieks eiland en vermoord iedereen die in hun ogen zondigt. Wat volgt zijn zo`n beetje alle perversiteiten die je kan bedenken en die schokken. De film is geen grote aanrader, behalve als je liefhebber ben van exploitation-films. Dan heb je met deze wel een hele goede! Het had soms wel iets weg van Duitse softporno. Enfin interessant om gezien te hebben maar dit zet ik niet gauw een tweede keer op.

Deze lowbudget-productie (geschatte budget $ 500.000) mist duidelijk de back-up van een grote studio (Blumhouse ofzo) Het is een uitbreinding van een korte film uit 2020 en speelt zich af in de jaren '60. Niet dat deze periode heel duidelijk naar voren kwam maar het probleem van mobiele telefoons en internet is zo mooi opgelost. De film doet meer denken aan de wat oudere spookhuisfilms (jump-scares zijn er niet te vinden)

Een vrouw erft een groot huis en samen met haar familie reist ze er naar toe. Het huis hangt vol met schilderijen van de nakomelingen van de oorspronkelijke eigenaar en uiteraard is daar iets mee mis! Zeg maar "The Picture of Dorian Gray"... met een paranormale twist. Beetje bij beetje ga je beseffen dat alles met elkaar verbonden is. Het verhaal blijft dus goed boeien.

Het is ondanks de gebrek aan budget wel redelijk goed gefilmd, Er zijn ook een aantal bescheiden maar uitstekende special effecten, het creëert daarnaast prima spanning en soms werd ook het best griezelig. Vaak ook door slim camerawerk. De cast bestond uit vrij onbekende gezichten maar ze weten zich voldoende te redden met hun acteerwerk. Een behoorlijke lowbudget-prestatie die moeite om te kijken. waard was. Gezien op; 7 februari 2025

In de zes filmpjes worden de verhoudingen tussen bevrijde Italianen en hun Amerikaanse bevrijders getoond. Niet elk filmpje is even sterk. Op het acteerwerk is veel aan te merken. Echter bezaten de filmpjes, alle wel een soort charme waardoor ze nooit vervelend werden. Meerdere malen waren er ook bijzondere scenes te zien. Deze omnibus-film is, mede doordat het vlak na de oorlog is opgenomen, een eigenaardige film. Want enerzijds zijn er genoeg opmerkingen over de film te maken maar anderzijds blijf je wel heel gecharmeerd er naar kijken. En dat vind ik toch meer dan een groot pluspunt.

"One of his eyes resembled that of a vulture -- a pale blue eye, with a film over it. Whenever it fell upon me, my blood ran cold"

De titel van deze film komt uit bovenstaand citaat van het kortverhaal van Edgar Allan Poe's "The Tell-Tale Heart" (1843) Echter had deze film niets met een verhaal van Poe te maken maar is gebaseerd op een in 2003 verschenen roman van Louis Bayard. Als een horror-fan, heb ik zeker interesse in Edgar Allan Poe en een goed mysterie gaat erbij mij altijd wel in! Maar hoewel ik de roman niet heb gelezen, heb ik sterk het vermoeden dat alleen maar een handige verkoopbaar uitgangspunt was want elke willekeurige aflevering van "Inspector Morse" is beter uiteengezet, beter geschreven en aangrijpender.

Helaas is de deelname van de griezelschrijver Poe dus vooral een gimmick, om de boel wat smaak te geven, want het personage had net zo goed elke andere naam kunnen hebben Voor de hand liggend is dat er een paar verwijzingen naar Poe zijn. Echter deze zijn vaak lui en zo te herkennen; uiteraard opent het met een citaat (‘The Premature Burial’) Bale's naam is van het korte verhaal, "Landor's Cottage" En het gedicht "Lenore" wat Harry Melling (die unheimisch goed, zelfs bijna eng, op de échte Poe lijkt) opeens citeert voor Lea Marquis.

Gek genoeg benadrukt hij dat het over haar gaat...maar dit klopt helemaal niet want de naam "Lenore" was niet in het gedicht opgenomen in de tijd dat het zich afspeelt.(pas in 1843) Ja hallo...makers doe je huiswerk eens! Oké dat is misschien mij als kniesoor maar geef wel weer dat Poe er met de haren bij wordt gesleept.

Ook als de film zich toespitst op het moordintrige; is dat voorspelbaar met maar weinig spanning en als mosterd na de maaltijd draait het ook nog uit op een ontgoochelende twist. Daarnaast was het occulte ook maar verschrikkelijk summier. Visueel wil het ook niet echt vlotten. Ik zeg dit vooral omdat de gotische sfeer erg beperkt aanwezig was. Daarnaast is het tempo te langzaam, en de film te lang, Meer dan een weinig betrokken kostuumdrama in de sneeuw met een stel goede acteurs, werd het voor mij dus niet.

Is dan alles kommer en kwel Nee dat ook niet het is dat Christian Bale een sympathieke 19e-eeuwse detective is en dat Harry Melling een zeer geloofwaardige Edgar Allan Poe portretteerde. (ondanks men hem wel degradeert als slappe sidekick) Leuk was het om naast Bale en Melling ook oudgedienden als Toby Jones en Timothy Spall acte de présence zien geven. Vrij onopvallend en een gemiste kans was de aanwezigheid van Charlotte Gainsbourg en tja Gillian Anderson lijkt zich met haar lachwekkend karikaturale vertolking van film te vergissen...

Ergens zijn er glimpjes van een historisch stuk, Gothic-novelle of film-noir maar de hele sfeer van het verhaal is zo eentonig in hoe het wordt gepresenteerd. Het sleept zich voort en het verhaal doet niet veel om het moordmysterie te verrijken of te versterken. Naar mijn mening ligt de grootste fout bij het schrijven van Scott Cooper! Tja en als je als regisseur eveneens op een fantasieloze manier van filmen weinig doet om scènes te verbeteren, werd deze film niet veel meer dan een eenvoudig thriller dat loom wordt verteld.

Horror-Western zijn er niet veel! En het is ook best een moeilijk subgenre! Alleen daarvoor dan ook al waardering voor deze film! Die het toch maar even probeert! Hoe jammer is het, dat de film dan niet veel verder komt dan een gemiddelde tv-film. Met een plot over een groep bandieten die tijdens een misgegane treinroof zich schuilhouden in een mysterieus hoerenhuis in één of ander stadje moet je algauw denken aan Robert Rodriguez’s From Dusk Till Dawn. Echter van dit kwaad ging veel minder angstaanjagendheid uit. Sommige gepresenteerde ideeën waren best interessant, maar ondanks dat het er allemaal wel is, blijft het allemaal drastisch onderontwikkeld. Ook met de nodige gore of bloed laat de film je een beetje op de honger zitten. Toch bereikt de film ook nergens het punt dat heel slecht wordt. Laten we het er dus maar ophouden dat het goedbedoeld was en dat de budgetbeperkingen parten speelde!

De mortuis nil nisi bonum oftewel "Van de doden valt niets dan goeds te zeggen." maar...wat als het laatste wat iemand maakte verre van goed is? Deze film is namelijk de laatste film die regisseur Pearry Reginald Teo maakte voordat hij op 44-jarige leeftijd aan vermoedelijk een overdosis drugs overlijdt. De regisseur maakte altijd wel leuke eigengereide werkjes....echter hier was het best onder de maat.

Ook geen idee of dit al voltooid werk was of dat de regisseur er nog aan bezig was? Het verhaal zelf gaat over de liefde-relatie van het meisje Eve, die in een kunstgalerie werkt, en de kunstenaar Sabian Maynes die opzoek naar roem en fortuin door middel van zwarte magie, de voodoo-geest Erzulie Freda heeft opgeroepen. Dit wordt uitgevoerd in een moderne Californische stijl waar ik toch enigszins een betere sfeer in mis.

De film zot ook vol met gebreken. Zo is audio een ramp! Het is te hard of te zacht. En iemand had blijkbaar bedacht om door de stem van de Voodoo Godin (Alexandra Bard) te vervormen het demonischer klonk. Maar steeds staat juist dan de audio hard en wordt het niets anders dan gebrabbel.

De acteerprestaties zijn verder middelmatig te noemen. Sabian werd gespeeld door Perish Dignam en alhoewel hij camera-ervaring op deed als performancekunstenaar en horrormodel voor muziekvideo's is hij eerder een opvallende verschijning dan een acteertalent. De regisseur deed het in het genrewerk altijd wel verrassend leuk, deze kent dan ook wel enkele leuke momenten maar over het algemeen was te zwak om goed te zijn!

Enigszins bijzondere aan de film is misschien, dat een vrouw hier de revolverheld (de mooie Jane Russell) speelt. Daarnaast op slinks manier Bob Hope bespeelt en er is een spetterende finale met enkele paardenstunts. Hope brengt een hoop flauwe kolderiek op het scherm terwijl Jane erachter moet komen welke slechterik wapens verkoopt aan de Indianen omdat al die arme blanke kindertjes en vrouwen in gevaar zijn. Op onverklaarbare wijze won het liedje "Buttons & Bows" uit deze film de Academy Award voor het "beste" originele nummer?

Wow, dit was me toch een heerlijke film! Nu kijk ik niet veel (romantische) komedie, aan de meeste begin ik al niet eens en welke ik wel kijk stellen mij regrelmatig teleur. Maar soms kom je dan een film als deze tegen! Oké een paar clichés (drugs en seks-grappen) kan het niet ontkomen maar deze waren niet erg hinderlijk en deze werden snel afgehandeld. De rest van premisse is anders genoeg zodat het blijft boeien. Op een lekker luchtig manier zodat er nooit teveel zwijmel romantiek is te zien. En verrassend genoeg was het soms ook best grappig! Ja ik heb zeker een paar keer kunnen lachten! Ik wil verder ook niet te veel verklappen want het werkt (net als bij mij) toch het beste als je wordt verrast! De acteurs waren aanstekelijk en spelen goed op elkaar in, het vleugje fantasie (wat wel al vaker gedaan is in films, waaronder een hele beroemde!) maakt het verhaal erg intrigerend en tot het einde toe wist de film mij in ieder geval erg te plezieren.

De titel Pamyo (in het Koreaans letterlijk 'graven') verwijst naar het opgraven van lichamen uit hun begraafplaats. Het plot van deze film draait dam ook om een ​​groep spiritualisten die een baby proberen te redden van een vloek die de eerstgeboren zoon van een welvarende bloedlijn teistert en waar opgravingsrituelen bij zijn betrokken.

Oosterse mystiek Sjamanistische rituelen, een generatievloek, Koreaanse geschiedenis, Feng Shui-meester, voortekenen, grafopgravingen, een wraakzuchtige vooroudergeest, begrafenisondernemers, mantra's op het lichaam geschreven, een demonische shogun en een mogelijkheid tot een vervolg. Deze film heeft het allemaal. En het is enigszins onsamenhangend...

De film is opgedeeld in zes hoofdstukken, duurt meer dan twee uur en ontvouwt het verhaal zich in meerdere richtingen. Het bezit een Aziatische kijk op spiritualiteit en exorcisme, die het Koreaanse publiek denk ik net iets beter kent en herkent. In ieder geval was er minder horror als je zou verwachten en ook niet zo mysterieus, De film had wel een sterk anti-Japans gevoel. Maar compenseert dit gebrek aan angsten door de vreemdheid van de Koreaanse occulte en spiritualistische rituelen.

Dat gezegd hebbende, de sfeer is goed opgebouwd, soms niet meer dan een dreigend voorgevoel. De acteurs zijn geen onbekende en deden het allemaal goed. De speciale effecten waren weliswaar spaarzaam maar netjes gedaan. De film is niet echt uniek of heel angstaanjagend maar wel effectief genoeg.

Wat denk ik het succes van de film in (en buiten) Zuid-Korea verklaart want dit is de meest succesvolle Koreaanse horrorfilm die de bovenste regionen van de top 25 van grootste kassuccessen van het land haalt. Een beetje lastig te beoordelen want het is een gemiddelde film maar door (voor westerlingen) iets ongebruikelijkere geesten/demonen wel lekker kijkvoer!

Saai en door de vele niets toedoende zij-plotjes niet vooruit te branden. Er wordt getracht om het Griekse mythologische verhaal van Pandora te combineren met de sage van de Vliegende Hollander om zo een romantische liefdesverhaal te creëren. Dit faalt doordat het de film te langdradig en te afstandelijk is. Dit komt ten eerste omdat de acteurs niet overtuigen. Ava Gardner kan dan misschien wel mooi zijn, haar acteren (tenminste in deze film) is maar middelmatig. Haar belangrijkste taak lijkt eruit te bestaan mooi te wezen. Daarnaast worden grote gedeelte verhalend verteld met een voice-over. Dit doet de film geen goed, aangezien ze nog meer afstand tot kijker veroorzaakt. De film speelt zich af in Esperanza een Spaanse havenplaats. Een van die nietszeggende scenes bestaat dan ook uit vijf minuten lang een flamingo-groep aan werk te zien. Ook de mannen die vallen voor Pandora krijgen veel te ruim de tijd om zich te profileren met hun hobby (autoracen, stierenvechten) En dan is er nog de romance tussen James Mason die Hendrik van der Zee speelt, oftewel De Hollander en Ava Gardner die komt geforceerd en houterig over. Het camerawerk en de Technicolor waren het enige wat nog enigszins positief uitpakte. Verder is het een sentimenteel romantisch houterig vehikel wat maar blijft voortslepen.

Goede film!!!! Zeer mooi decors/ setting. Geen erg intellectuele verhaallijn maar er werd wel lekker veel spanning gecreëerd met de achtervolgingen. Alhoewel er toch wel soms ook wat denk werk moest gedaan worden. Zeker met hoe die wezen nu waren ontstaan en of ze ook wel bestonden enz. Kortom ik heb genoten!!

Dit is het vervolg op Panggonan Wingit (The Haunted Hotel) en het is een aardige stap vooruit ten opzichte van zijn voorganger, maar nog wel steeds een standaard spookhuis-film. Deze heeft een meer gestructureerde verhaallijn met een strak tempo. Solide acteerprestaties, geweldige locaties en een aantal goede Visuals. Het spookhotel in Semarang werd vervangen voor een appartement in Surabaya. De derde etage voor de zesde en de vloek van "drie dagen, middernacht" veranderd naar "vier dagen, zonsondergang" Oh en er zijn niet één maar twee spoken. De echte "verrassing" zat meer in de plotwending en hoe de film eindigde. Ook het Indonesisch traditionele dansen was een zeer goede toevoeging. Waardoor dit toch best fris bleef.. En er zijn natuurlijk de bloederige scènes! Al duurt het een tijdje voordat het echt losbarst! Ja dit was een behoorlijke horrorfilm uit Indonesië!

Een her-vertellingen van het klassieke verhaal; "La Belle et la Bête" ("The Beauty and the Beast") In de vorm zoals wij hem het beste kennen in de vertelling van Jeanne-Marie Leprince de Beaumont (1756) Een verhaal waarvan tijdens dit schrijven, door de jaren al minstens 25 film-bewerkingen van zijn uitgekomen. Meest opvallende aan deze is dat het een Tsjechoslowaakse film is, die ten tijde van de roerige jaren '70 van het communistische land is gemaakt. Het is vermoedelijk tevens ook de meest volwassen filmversie die er bestaat van dit verhaal.

Een ander bijzonderheid van deze film is het beest...deze Netvor (beest) is een vreemd wezen met de kop van een vogel (een creepy griffioen-man) en leeft in het vervallen kasteel. Daarnaast hoor je regelmatig wat er zich afspeelt in het hoofd van dit monster.Je krijgt dan ook een soort Gollum-achtige aartsvijand in zichzelf te zien/horen. Hierdoor voel je ook veel meer sympathie voor het getergde monster dan voor het (veel minder uitgewerkte) meisje Julie, de dochter van de handelaar en een soort Assepoester inclusief een paar gemene stiefzussen. Doordat zij hem niet mag aankijken, komt er tevens een seksuele spanning tussen beide te hangen.

Verder is de aankleding erg mooi, Bij vlagen zag ik mooie Gotische duistere sferen en vaak hangen sfeerverhogend flarden mist over het land. Helaas zijn er ook wat opmerking aan d film, zo vond ik Zdena Studenková niet heel erg overtuigend spelen. Is het einde alles behalve bevredigend en werd het regelmatig in beeld zijnde hulpje niet echt benut.

Toch is 'Panna a Netvor' een redelijk goede en opvallende film tussen al die bewerkingen van het beroemde sprookje. Want in plaats van te vertrouwen op wat eerder met het verhaal is gedaan, voegt het nieuwe tegen horror leunende elementen toe. Bon.. de film is niet heel zoetsappig en best uniek dus vooruit een half puntje meer!

Een ondermaatse low-budget 70's Euro-horror. De film begint met een flashback van een student Frosta (gekke wetenschapper) die verboden wordt om experimenten uit te voeren op lijken. Hierna volgt er nog een flashback!!? Een teken dat we hier te maken hebben met zeer slecht filmmaken. En inderdaad is deze film, die opgenomen is in het moeras van Ecuador, één grote chaos. Er gebeurd eigenlijk maar weinig en meest van de tijd zien we scenes met teveel dialogen of beelden van zwarte gieren. Het rare is eigenlijk dat er tussen die al scenes en chaos een paar vreemde en atmosferische scenes bevinden. Zo zijn de hoofden van zombies die uit het moeras steken zeer verontrustend ook al zijn ze wel passief. Daarnaast is er ook een scene met necrofilie en dan is er nog een zanger die een soort liedje neuriet voor een mannequin met de vermoedelijke titel "My Own Robot." De scenes met de jolige rechercheur die een gevonden hand kreeg en die blijkbaar zichzelf konden dupliceren, werd wel aangehaald maar nergens uitgewerkt. Tot slot had de filmtitel eigenlijk "The Swamp of the vultures" moeten zijn. Vermoedelijk was dit een soort poging om de laatste scene te verantwoorden als Dr. Frosta Poe's 'Raven' citeert.

Maar goed dat ik deze film tegen kwam op een lijstje met beste films van 2021 want WOW wat was dit lekker! De film begint direct intrigerend. Matvei staat voor de deur van het appartement, van de vader van zijn vriendin Olya. Klaar om aan te bellen. Achter zijn rug verbergt hij een hamer. Als de deur opengaat, zie je de kale, gedrongen imposante niet zo'n vriendelijke politiedetective Andrei. Het is het begin van een heerlijke uber-gewelddadige genremix met goed stevige portie absurde zwarte komedie! Vervolgens zie je verschillende personages het appartement in en uit strompelen (of niet), en vraag je eigen af; Waarom is Matvei hier? Wat heeft Andrei's dochter ermee te maken? enz. De film speelt zich bijna volledig af in een enkel appartement, behalve een paar flashbacks. VErder is er geweldige muziek, prachtig levendige kleuren, interessante en zeer dynamische cinematografie, perfecte uitvoeringen en een bloederig mysterie? De structuur en inhoud van de film doen je een beetje denken aan de gekke energie van films als ​; Boyle's Trainspotting (1996) de Wachowski's Bound (1996) Guy Ritchie, Tarantino, maar dan verkleind naar één enkele flat met één slaapkamer. Ik weet niet wat meer verrassend is: dat dit spetterfeest de eerste speelfilm was die werd gemaakt door schrijver/regisseur Kirill Sokolov of dat het werd ondersteund door het Ministerie van Cultuur van de Russische Federatie. Maar JA... dit is een erg leuke en fijne film en laat zien wat er allemaal niet kan gebeuren in één appartement met eindeloze emmers bloed! Top

Het is een film met een dwaze titel die.. tja gewoon slecht is gemaakt. Een film met zo'n titel en dan is de kannibaalscène extreem kort en bevat zo goed als geen details! Behalve misschien dan het bloedritueel wat erna volgt, waar iedereen zich uitkleed en begint te dansen. Dit is gewoon een erotische film. In de voor een D'Amato-films gebruikelijk technische slordigheid. Het begint direct als een erotica, muziek, naaktheid …totdat Papaya een penis afbijt, maar veel horror is er niet! De twee andere scènes zijn een echt hanengevecht en het bloeden van enkele dode zwijntjes, en hun organen die eruit spatten. Bizar is ook dat iemand heeft bedacht dat de film ook een milieubewuste boodschap nodig had ? Het hele complot draait om de dorpelingen die protesteren tegen de bouw van een kerncentrale op hun land. Maar met minsten om de vijf minuten seks of naakt-scenes die allesbehalve sexy zijn, andere nutteloze vulling en een langzame gang was dit niet bepaald goed!

De vormgeving in deze dystopische film is werkelijk wonderschoon. Als decor is er een bijzonder gebouw op een eiland met prachtig aangeklede vertrekken te zien. De dames dragen mode die ragfijne Victoriaanse ruches combineert met neon-haar en make-up en dragen bijpassende hologram-juwelen. Een sprookjeswereld die je aan Alice in Wonderland doet denken.

De film speelt zich voornamelijk af in dit retraite Een school waar vrouwen worden hervormd om te handelen volgens de vrouwelijke standaard van delicate, volgzame poppetjes. De rebelse Uma (Emma Roberts) ziet dit uiteraard niet zitten en ze verlangt erna om weg te komen samen met haar vriendinnen Chloe (Danielle McDonald) en Yu (Awkwafina) en Amarna (Eiza Gonzalez). In het verhaal werken een sinistere fantasie-thriller en een op vrouwen gerichte focus, elkaar een beetje tegen.

Dit verhaal schreef regisseuse Alice Waddington samen met Nacho Vigalondo. De reden dat ik de film eigenlijk wilde zien! Helaas schortte er dus wat aan het verhaal. De personages zijn ook vrij simpel gecategoriseerd, en al hangt er wel een mysterieuze sfeer rond 'The Duchess' (een sterke Milla Jovovich er wordt nergens echt duidelijk wat zij nu precies is! Ook de romantische keuzes, waren ietwat jammer. Wat dus een donker sprookje had kunnen worden, werd in plaats daarvan een ietwat alledaagse kostschoolfilm met voorzichtige dystopische elementen. Qua verhaal voldoet 'Paradise Hills' niet helemaal.

Maar met een meer dan aangenaam visueel uiterlijk, decors die erg smaakvol zijn en een prima spelende cast, moet ik bekennen dat dit wel een erg mooi en goed speelfilmdebuut is!

Deze bijzondere documentaire / Biografie heb ik op donderdag 13 maart 2008 in Vredenburg gezien. Dat ik de precieze datum nog weet komt omdat dit tijdens het Crosslinx Festival was, en deze film draaide als voorprogramma van de band EELS. Naast die speciale opening, verzorgde de zwarte humor van E en zijn prachtige muziek voor een geweldige, indrukwekkende avond.

Eigenlijk bestaat het uit twee delen; het documentaire handelt over 'veel-werelden-interpretatie' Er wordt uitgelegd wat daaronder verstaan wordt enz. Het andere gedeelte is het biografische gedeelte met de zoektocht van de zoon en muzikant Mark Oliver Everett. Dit is natuurlijk alleen maar boeiend voor die net als ik de zanger goed kan waarderen. En meer wil weten over wie die excentrieke zwaarmoedige Amerikaan is.

Het was aardig, al had ik wel meer Gore verwacht. Dacht meer aan Hostel-praktijken? Stel je voor: Je heb medische hulp nodig? De ambulance arriveert en dienstverleners doen hun werk. Ze nemen je mee en iets later lig je op de operatietafel en wordt je van je organen ontdaan. Uiteindelijk klinkt dat als een nachtmerrie. Echter toont de regisseur ons meer iets wat op een psychothriller lijkt. Waarin de relatie tussen twee broers en hun slachtoffer centraal staat. Een driehoek-verhouding met een minimaal aan Gore. Die drie personages zijn ook niet heel sympathiek. Wat het moeilijker maakte om met één van hen mee te leven. Voordeel was dat gruwelijkheden die er waren wel goed eruit zagen. Echter werd er te vaak alleen maar ontwijkende bewegingen uitgevoerd. Door die beheersbare actie en de beperking tot slechts één kamer is 98 minuten te lang voor de film. Toch heb ik ook nog wel genoten.

Wow! Fantastisch stukje film maken! Men neemt hier het bekende horror-plotelement van het geïsoleerde huisje in de middle of nowhere, waar een dreiging van buitenaf de bewoners (of toeristen) teistert. Echter waar dit vaak de hap-slik-weg kant opgaat met een moordende killer of monster (met geluk ook bloed) gaat deze film een andere weg...

In deze film is het een spaarzame cast van moeder Lucía, vader Salvador en zoon Diego die in een door oorlog geteisterde 19e eeuw in een boerderij in een bijna letterlijke woestenij wonen. De drie leven een hard maar gelukkig leven. Diego mag alleen niet zo ver van het huis weg gaan, en als hij 's nachts het bijgebouw moet gebruiken, moet een van zijn ouders hem vergezellen met een geweer in de aanslag.

Het open, rustige terrein rond hun huis bedreigt hen; onheilspellende vergezichten dragen bij aan het onbehagen. Diego is in de film onze ogen en oren. Natuurlijk slaat het noodlot toe! Die dient zich aan in de vorm van een bebloede man op een boot, wat eveneens leidt tot een van de weinige, gruwelijke make-up-effecten. En het reduceert de cast zelfs tot twee...

Moeder begint te wanhopen dat haar man ooit nog terugkomt. Diego gelooft in zijn moeder, maar weet diep van binnen dat ze haar eigen vijand wordt en net als hij zoekt de kijker naar antwoorden en proberen we te zien wat de moeder heeft gezien. En die geheimhouding, of het kwaad nu echt bestaat of niet. De dreiging ervan is voldoende en maakt dat je aan het scherm gekluisterd houdt.

De setting van het huis, de maan en kaarsverlichte wereld, de hopeloosheid, de vergezichten van de verlaten omgeving het voegt allemaal genoeg toe aan de griezeligheid. Daarnaast maken de optredens van de drie acteurs de film ook tot een boeiende ervaring. De film is een geweldig bewijs dat wanneer alles uitstekend en met passie wordt samengesteld, het eindresultaat een ​​schitterende film oplevert. Eentje die tenminste niet gaat voor de snelle schrik maar voor goede (is het misschien te ouderwetse) sfeer en onderhuidse spanning. Maar tja... dat het daarvan afwijkt blijkt wel uit de waardering.

Serieus?? Mis ik nu iets?

Alle gebeurtenissen in deze film waren saai en voorspelbaar. Je weet precies wanneer er iets ‘engs’ staat te gebeuren. Tijdens de nachtopnames als het beeld niet meer snel loopt De enige spanning die rest zit hem in de vraag wat het stel precies te wachten staat.

En dat stel is domweg gewoon saai om naar te kijken. Ze lijken zo van de straat geplukt, waarna er een camera in hun huis opgezet wordt, zitten we te kijken (in mijn geval 97 minuten) naar brakke huis-tuin en keuken-beelden waarin om en om; niet interessant geklets of wat er gebeurt in hun slaap te zien zijn. We horen vreemde geluiden, een deur beweegt, Ach er was een klein spinnetje, zien we een laken omhoog gaan (iemand liet zeker een scheet?), als er talkpoeder wordt gestrooid op de vloer heeft daar natuurlijk iemand doorheen gelopen, de vrouw staat volgens de timer meer dan twee uur naast het bed en Ouija-bord vat vlam En dat is blijkbaar horror?

Ik heb werkelijk waar geen idee waarom iemand dit vervelende saaie stel 97 minuten wil verdragen ? En doordat de beelden mij niet uitdaagde gingen mij ook nog andere dingen opvallen. Zo hadden ze een keurig gepoetste vloer! En waarom weigerde ze om lichten aan te doen? Normaal doet je toch het licht als eerste aan als er iets eng is. Hoe kan je een foto op een pikdonker zolder pakken als je de enige lichtbron aan je vriendin geef? Nee, dit is voor mij geen goed voorbeeld van hoe (horror-)films gemaakt moeten worden.

Beginjaren '80 was er een ware 3-D golf met films als: vrijdag de 13e: Part III in 3D, Jaws in 3D of Amityville in 3D en hele reeks andere 3D-films. Ook een jonge Charles Band waagde zich aan deze kortstondige 3-D-revival en blijkbaar niet onverdienstelijk want het werd een aardig financieel succes. Ik keek de film in 2D maar herkende veel van de prima low-level 3-D wel. Zo waren er parasieten die richting de gezichten van het publiek vallen en een gespietste pijp die bloed uit het scherm druppelt.

Natuurlijk is het een goedkope, low-budget productie, maar er was één groot voordeel: Stan Winston deed hier de monstereffecten. Dat is dezelfde man die ook de wezens creëerde die je ziet in Predator (1987), Aliens (1986), Terminator (1984) en Jurassic Park (1993) De gore-effecten van 'Parasite' zijn verder wel wisselvallig. De parasiet zelf ziet er wegens het budget niet heel geweldig uit, maar het volstaat voldoende en er zijn leuke momenten (zoals de ontsnapping uit het lichaam vroeg in de film). Het is ook niet bijzonder bloederig, maar het zien van de grote parasiet die af en toe op vlees kauwt is best geinig.

In de nabije toekomst van 1992 is de wereld een verlaten plek geworden nadat een vorm van nucleaire oorlog plaatsvond. Zoals je kan ziet profiteert het verhaal van het succes van Mad Max en liet me ook sterk denken aan David Cronenbergs Shivers (1975) Demi Moore mag dan misschien de grote naam zijn van de cast, maar afgezien van het helpen van de dokter Paul Dean en het maken van limonade, had ze niet veel te doen. Dit was een best vermakelijke film, mede door het beginnende talent en een Lamborghini Countach. Daarnaast weet ik nu ook dat Charles Band later nog veel ergere films zal maken!

Het is 2 oktober 1968, in die regenachtige nacht komen verschillende mensen samen in een verlaten busstation. De regen blijkt een onnatuurlijke en onverklaarbare storm te zijn die zorgt voor paranoia en hysterie onder de wachtende. Een paranoia die perfect pas bij de tijd waarin het zich afspeelt en erg mooi verbeeld wordt door regisseur Isaac Ezban. Het deed me ook een beetje denken aan het thema van het verkennen van identiteit die wel vaker werd onderzocht in films van die tijd. Denk aan Invasion of the Body Snatchers of de massahysterie na War of the Worlds. Lang wordt de spanning opgebouwd door een vernuftige whodunit. En terwijl er gezocht wordt naar wie dit nu allemaal veroorzaakt, mengt de regisseur er wat feitelijke geschiedenis doorheen. De datum en het jaar zijn namelijk niet zomaar gekozen! Meerdere malen wordt er gesproken over een studenten-protest, wat die dag moet plaatsvinden. Dit is duidelijk een verwijzing naar de Tlatelolco massacre De film is kortom een prachtig Mexicaans eerbetoon aan de Sciencefiction -horrorfilms uit de jaren '50 en '60 in een modern jasje.

De film begint met de uitleg dat een pandemie alle volwassenen heeft gedood, in beeld gebracht door middel van nieuwsfragmenten, interviews met artsen en een zwart-wit educatieve video over de puberteit. Zo er leven alleen nog kinderen in de wereld. Echter aan het begin van de puberteit steekt dit mysterieuze virus weer de kop op. Hm, dat zal uiteraard ook het einde van de mens betekenen, aangezien we ons niet kunnen voortplanten voordat de hormonen zijn volgroeit. Maar goed het draait om twee meisjes Ines en Kuan die een pretpark wil heropenen zodat kinderen weer kind kunnen zijn. Dat pretpark was trouwens het gesloten Six Flags New Orleans in Louisiana. De uitvoeringen van de meisjes Guidry en Garay deden het niet slecht. Idem dito voor regisseur Ngo's filmstijl Die was zeker niet slecht maar helaas betekent kinderen ook dat moorden niet expliciet in beeld zullen komen! Hierdoor gebeurd eigenlijk maar vrij weinig in de film. Er is wat dreiging van "The Blue Meanies" maar voor het grootste gedeelte kabbelt allemaal gezellig weg. Een niet al te slechte en maar korte film die het goed doet voor negen en tienjarige denk ik.

Wat een erge film! En dan heb ik het niet over de gore maar over de acteer- prestaties van de gehele cast. De enige die ik nog kon waarderen was Robert LaSardo. Deze was nog redelijk creepy. De rest bakte er niets van! Mijn vermoeden was dan ook dat de meeste gecast waren op uiterlijk. Zeker de dames want er zijn genoeg blote borsten te aanschouwen. Zelfs meer dan dat er gore in de film voorkomt. Sterker er zijn maar twee scene`s die echt gore waren. Als de huid wordt weg gesneden en later als Uta mag "oefenen" En dan de tekst van de acteurs/actrices. Die kwam vaak niet verder dan "fuck you"of "bitch" De meest Irritante spelers waren Uta en Jesse. Deze konden echt niet acteren. Door zijn belabberde spel, had ik zelfs al door hoe het zat!Een krappe twee sterren